Opening the text

अस्य अनुवाकस्य मुख्यविषयः—रोगकारकान् शत्रुभूतान् निष्कास्य प्राणबलं पुनः स्थापयित्वा सामाजिक–याज्ञिकव्यवस्थां पुनः सुदृढीकरणम्। उपविषयाः—मनुष्येषु गोषु च कृमिनाशनम्; यक्ष्मस्य (क्षयव्याधेः) विशिष्टाङ्गेभ्यः निष्कर्षणम्; रुद्र–पशुपतेः गो-गृह-समृद्धिरक्षणम्; एनो-दुरिष्टिदोषस्य परिहारः, यज्ञस्य च स्विष्टिरूपेण सिद्धिः; गृह्याग्निना विवाहाकर्षणं दाम्पत्यस्थैर्यं च। व्यावहारिकप्रयोजनम्—कृमि-यक्ष्मादिरोगनियन्त्रणं, गोपालनरक्षा, याज्ञिकदोषशमनं, गृहस्थजीवनस्थैर्यवर्धनं च।
अथर्ववेदस्य २.३१ सूक्तं भैषज्यं मन्त्रः, यः कृमीन्—शरीरस्थपरजीविनो रोगहेतून् शत्रुवद् अभिमतान् च—विनाशयितुं निष्कासयितुं च प्रवर्तते। अत्र भेषजक्रिया निघ्नन-पीडनरूपेण पुनःपुनः प्रतिपाद्यते—इन्द्रस्य दृशदः (अश्मनः) प्रहारः तथा अथर्वणां वाक्/मन्त्रः प्रभावशक्तिः, एते एव सर्वेषु देहदेशेषु कृमीन् चूर्णयन्ति, तेषां जनिमानं च छिनत्ति, पुनरागमनं निवारयितुम्।
अथर्ववेदस्य २.३२ सूक्तं कृमिनाशनं भैषज्यं मन्त्रः। अस्मिन् सूक्ते आदित्यस्य उदयास्तमययोः रश्मयः दहना अन्वेषिणश्च शस्त्रवत् प्रचोदिताः, येऽन्तःस्थितान् कृमीन् विशेषतः गोपशूनां देहे पीडाकरान् दग्ध्वा निःसारयन्ति। सौरशुद्धिं च अथर्वणीयं “वाक्-औषधत्वं” च संयोज्य, मन्त्रस्य ब्रह्मणा सर्वान् कृमीन्—अन्तरान् परितःस्थितान् महतः सूक्ष्मांश्च—मर्दयित्वा अपाकरोति; तेन प्राणबलं वर्धते, आरोग्यं च पशूनां क्षेमः उत्पादकत्वं च पुनः प्रतिष्ठते।
अयं अथर्ववेदोक्तो भैषज्यसूक्तः यक्ष्मं नाम क्षयकरं रोगदैत्यं प्रति शस्त्रवत् वाचिक-उत्कर्षणमन्त्रः। स यक्ष्मः केषुचित् अवयवेषु धातुषु च निलीयते इति परिकल्प्य, देहावयवान् क्रमशः नामग्रहणेन (शिरः-इन्द्रियादि आरभ्य उदर-त्वगन्तं) अनुक्रामन्, “विवृह्मः” इति पुनःपुनः घोषयन् तं व्याधिं निष्कासयति। एवं मन्त्रः भूतापसारणात्मकचिकित्सारूपेण शिरसः इन्द्रियेभ्यश्च आरभ्य काये त्वचि च यावत् पीडां विचालयति। अन्ते सर्वाङ्गशुद्धिः क्रियते, काश्यपसम्बद्धया प्रमाणभूतया भैषज्यधारया तथा वीबर्ह-नाम्ना ‘उन्मूलक/उत्कर्षक’ शक्त्या च बलवतीकृता।
अथर्वणाङ्गिरसपरम्परायां संक्षिप्तोऽयं रक्षापौष्टिकमन्त्रः पशूनां जनानां च क्षेमं साधयति। अत्र पशुपतिं रुद्रं द्विपदां चतुष्पदां च यथार्थस्वामिनं स्वीकृत्य तस्मै स्वभागो ‘निष्क्रीतिरूपेण’ समर्प्यते, येन अनिष्टं निवर्त्यते। ततः सिद्धिसूत्रत्वेन देवाः यजमानाय सुरक्षितं ‘गातुं/पाथः’ प्रापयन्त्विति प्रार्थ्यन्ते; अग्निना शत्रुबन्धनानि निग्रहदृष्टयश्च विमोच्यन्ते, विश्वकर्मणा च रक्षणं क्रियते, यथा धनं पशुवृद्धिः प्रजाश्च अक्षुण्णा अवतिष्ठेरन्।
अथर्ववेदस्य २.३५ सूक्तं विश्वकर्मदेवताकं यज्ञे जातदोषं (दुरिष्टिम्/एनः) प्रशमयितुं, विफलां हविर्दानक्रियां सम्यक्सिद्धां धनप्रदां स्विष्टिं कर्तुं च प्रयुज्यते। अत्र यज्ञः सजीवशरीरवत् निरूप्यते—चक्षुः मुखं वाक् श्रोत्रं मनश्चास्याङ्गानि; तेषु किञ्चिदपि हतं वा विकृतं चेत् विश्वकर्मा विश्वकारः पुनः सम्यक् सन्धानं कृत्वा तं पूर्णं करोति। अस्य शक्तिः पुनर्स्थापनात्मिका—यत् ‘नष्टम्’ इति गतम्, भागान् बिन्दून् समृद्धिं क्षेमं च, तत् पुनराह्वयति; यजमानं तस्य गृहस्थांश्च यज्ञस्य सम्यग् ऋतेन सह पुनः संयोजयति।
अथर्ववेदस्य २.३६ सूक्तं गृह्यविवाहमन्त्ररूपं वधूम् उपयुक्तं पतिं प्रति आकर्षयति, तथा लोकसम्मत्या, पौष्टिकसमृद्ध्या, चित्तैक्येन च तस्याः विवाहबन्धनं स्थिरीकरोति। गृह्याग्निं मध्यस्थं साक्षिणं च, भागं च भागवितरणकर्तारं सौभाग्यप्रदातारं च आहूय, कन्यां वराणां मध्ये मनोहरां प्रियदर्शिनीं करोतु, तथा क्रोधापराधवर्जितं निर्विघ्नं विवाहं निश्चिनोति।