Sukta 7

Mantra 1

प्र यद्वस्त्रिष्टुभमिषं मरुतो विप्रो अक्षरत् । वि पर्वतेषु राजथ ॥

ଯେତେବେଳେ ବିପ୍ର (ଋଷି), ହେ ମରୁତମାନେ, ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍ ଛନ୍ଦର ଇଷ୍ (ପୋଷକ ଅର୍ପଣ) ପ୍ରବାହିତ କରେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ପର୍ବତଶ୍ରେଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପି ରାଜ କର।

Mantra 2

यदङ्ग तविषीयवो यामं शुभ्रा अचिध्वम् । नि पर्वता अहासत ॥

ଯେତେବେଳେ, ହେ ଶୁଭ୍ରମାନେ (ଦୀପ୍ତିମାନମାନେ), ତବିଷୀୟବଃ (ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବଳବାନମାନେ), ତୁମେ ତୁମର ଯାମ (ମାର୍ଗ/ଯାତ୍ରା) ସ୍ଥାପନ କର, ସେତେବେଳେ ପର୍ବତମାନେ ନମିଗଲେ।

Mantra 3

उदीरयन्त वायुभिर्वाश्रासः पृश्निमातरः । धुक्षन्त पिप्युषीमिषम् ॥

ବାୟୁମାନଙ୍କ ସହ ସେମାନେ ତାହାକୁ ଉପରକୁ ଉଠାନ୍ତି—ଗର୍ଜନକାରୀ, ପୃଶ୍ନିମାତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ; ସେମାନେ ପ୍ରଚୁର ପୋଷଣ, ଜୀବନରସକୁ ଦୋହନ୍ତି।

Mantra 4

वपन्ति मरुतो मिहं प्र वेपयन्ति पर्वतान् । यद्यामं यान्ति वायुभिः ॥

ମରୁତମାନେ ମିହ (କୁହୁଡ଼ି/ଧୁଆଁ)କୁ ଛିଟାଇଦିଅନ୍ତି; ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ବାୟୁମାନଙ୍କ ସହ ନିଜ ନିୟତ ଯାମରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି।

Mantra 5

नि यद्यामाय वो गिरिर्नि सिन्धवो विधर्मणे । महे शुष्माय येमिरे ॥

ଯେତେବେଳେ ତୁମ ଅଗ୍ରଗତିର ଯାମ ପାଇଁ ପର୍ବତ ଓ ନଦୀମାନେ କ୍ରମବଦ୍ଧ ସ୍ଥାପନରେ—ବିଧର୍ମଣ ଦିଗକୁ—ସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ତୁମ ମହା ଶୁଷ୍ମଶକ୍ତିକୁ ନିଜକୁ ସମର୍ପଣ କରନ୍ତି।

Mantra 6

युष्माँ उ नक्तमूतये युष्मान्दिवा हवामहे । युष्मान्प्रयत्यध्वरे ॥

ରକ୍ଷା ପାଇଁ ରାତିରେ ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ; ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ; ଯଜ୍ଞର ଅଗ୍ରସର ଅଧ୍ୱରରେ ମଧ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।

Mantra 7

उदु त्ये अरुणप्सवश्चित्रा यामेभिरीरते । वाश्रा अधि ष्णुना दिवः ॥

ଉପରକୁ ଉଠନ୍ତି ସେଇ ଦୀପ୍ତ, ବହୁବର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିମାନେ—ନିୟତ ଗତିପଥରେ ଗତିଶୀଳ; ଗର୍ଜନ-ଧ୍ୱନି ସହ, ସେମାନେ ଦ୍ୟୌର ଶିଖର ଉପରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।

Mantra 8

सृजन्ति रश्मिमोजसा पन्थां सूर्याय यातवे । ते भानुभिर्वि तस्थिरे ॥

ବଳଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ରଶ୍ମିକୁ ମୁକ୍ତ କରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗମନ ପାଇଁ ପଥ ରଚନ୍ତି; ନିଜ ଭାନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇ, ଦୀପ୍ତିମୟ ପଥକୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।

Mantra 9

इमां मे मरुतो गिरमिमं स्तोममृभुक्षणः । इमं मे वनता हवम् ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, ଏହା ମୋର ବାଣୀ; ହେ ଋଭୁକ୍ଷଣଃ (ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଳ୍ପୀମାନେ), ଏହା ମୋର ସ୍ତୋତ୍ର—ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଏହା ମୋର ହବକୁ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।

Mantra 10

त्रीणि सरांसि पृश्नयो दुदुह्रे वज्रिणे मधु । उत्सं कवन्धमुद्रिणम् ॥

ଚିତ୍ରବର୍ଣ୍ଣ (ପୃଶ୍ନି)ମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀ ପାଇଁ ମଧୁରତାର ତିନି ଧାରା ଦୋହିଲେ; ଉପରକୁ ଉଦ୍‌ଗମିତ, ସୁସଂୟତ ଉତ୍ସ—ଭିତରର ଅକ୍ଷୟ ସ୍ରୋତ।

Mantra 11

मरुतो यद्ध वो दिवः सुम्नायन्तो हवामहे । आ तू न उप गन्तन ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଦିବରୁ ତୁମ କୃପା ଆକାଂକ୍ଷା କରି ତୁମକୁ ଡାକୁ, ସେତେବେଳେ ଆମ ପାଖକୁ ସମୀପେ ଆସ—ଆମ ଅନ୍ତରେ ନିକଟ ହେଉ।

Mantra 12

यूयं हि ष्ठा सुदानवो रुद्रा ऋभुक्षणो दमे । उत प्रचेतसो मदे ॥

ହେ ସୁଦାନବଃ! ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ—ରୁଦ୍ରମାନେ, ଋଭୁକ୍ଷଣ (ବଳବାନ ଗଢ଼ନକାର)—ଗୃହରେ ସ୍ଥିତ; ଏବଂ ମଦ (ପ୍ରେରିତ ଆନନ୍ଦୋନ୍ମାଦ)ରେ ତୁମେ ପ୍ରଚେତସ, ବିଶାଳ-ଜାଗୃତ ଶକ୍ତିମାନେ ଅଟ।

Mantra 13

आ नो रयिं मदच्युतं पुरुक्षुं विश्वधायसम् । इयर्ता मरुतो दिवः ॥

ହେ ଦିବ୍ୟ ମରୁତମାନେ! ମଦରେ ଛଳକୁଥିବା ରୟି (ସମୃଦ୍ଧି), ପୁରୁକ୍ଷୁ (ବହୁ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ) ଓ ବିଶ୍ୱଧାୟସ (ସର୍ବତ୍ର ଧାରକ)—ତାହାକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ; ଆମ ଦିଗକୁ ତାହାକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କର।

Mantra 14

अधीव यद्गिरीणां यामं शुभ्रा अचिध्वम् । सुवानैर्मन्दध्व इन्दुभिः ॥

ହେ ଶୁଭ୍ର (ପ୍ରକାଶମାନ) ଜନମାନେ! ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଗିରିମାନଙ୍କର ଯାମ (ପଥ-ପ୍ରବାହ), ଆନ୍ତରିକ ଶିଖରମାନଙ୍କର ଗମନକୁ ଯେନେ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କର, ସେତେବେଳେ ସୁବାନ (ପିଷିତ) ଇନ୍ଦୁ-ବିନ୍ଦୁ—ସୋମବିନ୍ଦୁମାନଙ୍କ ସହ—ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ହର୍ଷକୁ ଅଧିକ ତୀବ୍ର କର।

Mantra 15

एतावतश्चिदेषां सुम्नं भिक्षेत मर्त्यः । अदाभ्यस्य मन्मभिः ॥

ଏତେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ମର୍ତ୍ୟ ଏମାନଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିପାରେ—ଅଦାଭ୍ୟ (ଅପରାଜେୟ)ଙ୍କ ମନ୍ମ, ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା-ରୂପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା। କାରଣ ସତ୍ୟ ସୁମ୍ନ ହେଉଛି: ଅଜୟ ରକ୍ଷା ଓ ଉନ୍ନତିର ବର।

Mantra 16

ये द्रप्सा इव रोदसी धमन्त्यनु वृष्टिभिः । उत्सं दुहन्तो अक्षितम् ॥

ଯେମାନେ ଦ୍ରପ୍ସ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ବୃଷ୍ଟିମାନଙ୍କ ସହ ଅନୁସରଣ କରି, ଦୁଇ ରୋଦସୀ (ଦ୍ୱିଲୋକ)କୁ ଶ୍ୱାସରେ ପୂରି ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି; ଏବଂ ଅକ୍ଷିତ ଉତ୍ସକୁ ଦୋହି ବାହାର କରନ୍ତି—ସେଇ ଶକ୍ତିମାନେ ସତ୍ତାକୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଜ୍ଞାନର ଧାରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଫଳବତୀ କରନ୍ତି।

Mantra 17

उदु स्वानेभिरीरत उद्रथैरुदु वायुभिः । उत्स्तोमैः पृश्निमातरः ॥

ଉଦୁ—ତୁମ ସ୍ୱାନମାନେ (ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ନାଦମାନେ) ଦ୍ୱାରା ଉଠ; ଉଦୁ—ତୁମ ରଥମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉଠ; ଉଦୁ—ତୁମ ବାୟୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉଠ; ଉଦୁ—ତୁମ ସ୍ତୋମମାନେ (ସ୍ତୁତିଗୀତମାନେ) ଦ୍ୱାରା ଉଠ, ହେ ପୃଶ୍ନିମାତରଃ (ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ)! ଗତି ଓ ପ୍ରାଣର ବହୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସତ୍ତାକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଅ।

Mantra 18

येनाव तुर्वशं यदुं येन कण्वं धनस्पृतम् । राये सु तस्य धीमहि ॥

ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁ ସହାୟତା ପାଇଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଣ୍ୱ ଧନର ବିଜେତା ହେଲେ—ସେଇ ଶକ୍ତି ପ୍ରତି, ରାୟି (ସମୃଦ୍ଧି) ପାଇଁ, ଆମେ ମନକୁ ଧାରଣ କରୁଛୁ।

Mantra 19

इमा उ वः सुदानवो घृतं न पिप्युषीरिषः । वर्धान्काण्वस्य मन्मभिः ॥

ହେ ସୁଦାନବୋ, ତୁମମାନଙ୍କର ଏହି ପୋଷକ ଧାରାମାନେ ଘୃତ ସଦୃଶ ମଧୁରତା ପରି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; କଣ୍ୱଙ୍କ ମନ୍ମ (ପ୍ରେରିତ ସ୍ତୁତି-ବଚନ) ଦ୍ୱାରା ବଳବତୀ ହୋଇଛି—ଆମ ଅନ୍ତର୍ଅର୍ପଣ ସମୃଦ୍ଧ ପୋଷଣରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ।

Mantra 20

क्व नूनं सुदानवो मदथा वृक्तबर्हिषः । ब्रह्मा को वः सपर्यति ॥

ହେ ସୁଦାନବୋ, ଏବେ ତୁମେ କେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ କରୁଛ—ଯେମାନେ ଯଜ୍ଞାସନ (ବର୍ହିସ୍) ପିଛାଇଛ? କେଉଁ ବ୍ରହ୍ମା, କେଉଁ ବଚନ-ଜ୍ଞାତା, ଯଥାଯଥ ଉପାସନାରେ ତୁମକୁ ସେବା କରୁଛି?

Mantra 21

नहि ष्म यद्ध वः पुरा स्तोमेभिर्वृक्तबर्हिषः । शर्धाँ ऋतस्य जिन्वथ ॥

ହେ ପବିତ୍ର ଆସନ (ବର୍ହିସ୍) ପିଛାଇବାଳାମାନେ! ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କେବେ ଅନ୍ୟଥା ହୋଇନାହିଁ; ସ୍ତୋତ୍ରଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଋତର ଶର୍ଧକୁ (ସମୂହକୁ) ଜାଗ୍ରତ କର; ବାଣୀ/ଶବ୍ଦଦ୍ୱାରା ନିୟତ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ କର୍ମରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ କର।

Mantra 22

समु त्ये महतीरपः सं क्षोणी समु सूर्यम् । सं वज्रं पर्वशो दधुः ॥

ଏକସାଥିରେ ସେମାନେ ମହାନ ଆପଃ (ଜଳ)କୁ ସୁସମନ୍ୱିତ କଲେ; ଏକସାଥିରେ ପୃଥିବୀକୁ; ଏକସାଥିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ; ଏବଂ ଏକସାଥିରେ ବଜ୍ରକୁ ସନ୍ଧି-ସନ୍ଧିରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ—ଋତର ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି।

Mantra 23

वि वृत्रं पर्वशो ययुर्वि पर्वताँ अराजिनः । चक्राणा वृष्णि पौंस्यम् ॥

ସନ୍ଧି-ସନ୍ଧିରେ ସେମାନେ ବୃତ୍ର ବିରୋଧରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ; ଅନମ୍ର ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ସେମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ—ହେ ବଳବାନ! ବୀରବଳ (ପୌଂସ୍ୟ)କୁ ଗଢ଼ି; ଏଭଳି ଅବରୋଧ ଭାଙ୍ଗେ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ପ୍ରକାଶ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Mantra 24

अनु त्रितस्य युध्यतः शुष्ममावन्नुत क्रतुम् । अन्विन्द्रं वृत्रतूर्ये ॥

ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରୟତ୍ନଶୀଳ ତ୍ରିତଙ୍କୁ ଅନୁସରି ସେମାନେ ଶୌର୍ୟବଳ (ଶୁଷ୍ମ) ଓ ତେଜୋମୟ ସଙ୍କଳ୍ପ (କ୍ରତୁ)କୁ ଆଗକୁ ଆଣିଲେ; ବୃତ୍ର-ବାଧାକୁ ଜୟ କରିବା ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।

Mantra 25

विद्युद्धस्ता अभिद्यवः शिप्राः शीर्षन्हिरण्ययीः । शुभ्रा व्यञ्जत श्रिये ॥

ହାତରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଧାରଣ କରି, ସ୍ୱର୍ଗମୁଖୀ ଦୀପ୍ତ, କିରଣମୟ ଗାଲ-ରକ୍ଷା (ଶିପ୍ରା) ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିରୋଭୂଷଣଧାରୀ—ସେଇ ଶୁଭ୍ରମାନେ ଶ୍ରୀ (ଶୋଭା) ପାଇଁ ନିଜକୁ ବାହ୍ୟରେ ଅଭିଷିକ୍ତ/ଅଲଙ୍କୃତ କଲେ।

Mantra 26

उशना यत्परावत उक्ष्णो रन्ध्रमयातन । द्यौर्न चक्रदद्भिया ॥

ଯେତେବେଳେ ତୁମେ, ଆକାଙ୍କ୍ଷାରେ, ପରାବତର ଅତିଦୂର ଲୋକରୁ ବୃଷଭ ପାଇଁ ଏକ ଭେଦ (ରନ୍ଧ୍ର) ଖୋଲିଲ, ସେତେବେଳେ ଦ୍ୟୌ (ଆକାଶ) ମଧ୍ୟ ଭୟରେ କମ୍ପି ଉଠିଲା—ଯେନେ ଭୀତ ହୋଇଥିବା ପରି।

Mantra 27

आ नो मखस्य दावनेऽश्वैर्हिरण्यपाणिभिः । देवास उप गन्तन ॥

ହେ ଦେବମାନେ, ଯଜ୍ଞର ଆନନ୍ଦ-ଦାନ ପାଇଁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ତୁମ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ସହ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ-ପ୍ରଭାମୟ ହସ୍ତ ସହିତ—ନିକଟକୁ ଆସ।

Mantra 28

यदेषां पृषती रथे प्रष्टिर्वहति रोहितः । यान्ति शुभ्रा रिणन्नपः ॥

ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଚିତ୍ରିତ (ପୃଷତୀ) ରଥରେ ଥାଏ ଏବଂ ଲାଲ (ରୋହିତ) ଧୁରାକୁ ଟାଣେ, ସେତେବେଳେ ଶୁଭ୍ର-ତେଜସ୍ବୀ ଶକ୍ତିମାନେ ଗତି କରନ୍ତି—ଜଳକୁ କମ୍ପିତ କରି ଚଳନରେ ପ୍ରବେଶ କରାନ୍ତି।

Mantra 29

सुषोमे शर्यणावत्यार्जीके पस्त्यावति । ययुर्निचक्रया नरः ॥

ସୁପିଷ୍ଟ ସୋମରେ, ଶର୍ୟଣାବତୀରେ, ଏବଂ ନିବାସ-ସମୃଦ୍ଧ ଆର୍ଜୀକରେ—ଚକ୍ରକୁ ନିଶ୍ଚଳ କରି ନରମାନେ (ବୀରମାନେ) ଗଲେ; ନିଜ ପଥରେ ଅଡ଼ିଗ।

Mantra 30

कदा गच्छाथ मरुत इत्था विप्रं हवमानम् । मार्डीकेभिर्नाधमानम् ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, କେବେ ତୁମେ ଏଭଳି—ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିବା, ଆବଶ୍ୟକତାରେ ଥିବା ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ—ଆସିବ? ତୁମ କୃପାମୟ ଚିକିତ୍ସାଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟପୀଡ଼ିତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ।

Mantra 31

कद्ध नूनं कधप्रियो यदिन्द्रमजहातन । को वः सखित्व ओहते ॥

ହେ ‘କଦ୍ଧ’କୁ ପ୍ରିୟ ମାନୁଥିବାମାନେ, ଏବେ କୁହ—ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କାହିଁକି ତ୍ୟାଗ କରିନାହ? ତୁମମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସଖିତ୍ୱର ବନ୍ଧନରୁ ପଛହଟେ?

Mantra 32

सहो षु णो वज्रहस्तैः कण्वासो अग्निं मरुद्भिः । स्तुषे हिरण्यवाशीभिः ॥

ବଳବାନ, ବଜ୍ରହସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ଆମେ କଣ୍ୱମାନେ—ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ—ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସମ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାଣୀଦ୍ୱାରା।

Mantra 33

ओ षु वृष्णः प्रयज्यूना नव्यसे सुविताय । ववृत्यां चित्रवाजान् ॥

ହେ, ବୃଷଣ (ବଳବାନ ଦେବ) ପାଇଁ—ଅଗ୍ରଯଜ୍ଞୀ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ, ନବୀନ ଭବ ପାଇଁ, ସୁଗତି ପାଇଁ—ମୁଁ ଏଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଆଣୁ; ଚିତ୍ରବାଜ (ବିବିଧ ବଳ-ସମୃଦ୍ଧି) ଧାରୀମାନଙ୍କୁ।

Mantra 34

गिरयश्चिन्नि जिहते पर्शानासो मन्यमानाः । पर्वताश्चिन्नि येमिरे ॥

ଅନ୍ତରର ‘ଗିରି’ ମଧ୍ୟ ନମି ତଳକୁ ଧକ୍କା ଖାଇ ପଡ଼େ; ନିଜକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବୁଥିବା ପ୍ରତିରୋଧୀ ଘନ ଦଳ ଛାଡ଼ି ଯାଏ। ‘ପର୍ବତ’ ମଧ୍ୟ ରୋକାଯାଇ ଧରି ରଖାଯାଏ—ଯେତେବେଳେ ଦିବ୍ୟ ବଳ ଅବରୋଧ ଉପରେ ଚାପ ଦେଉଛି।

Mantra 35

आक्ष्णयावानो वहन्त्यन्तरिक्षेण पततः । धातारः स्तुवते वयः ॥

ତୀକ୍ଷ୍ଣଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ସେମାନେ ଆମକୁ ବହନ କରନ୍ତି—ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଡ଼ି; ସ୍ତୁତିକାରୀଙ୍କୁ ଧାତାର (ଦିବ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ) ପ୍ରଗତିର ପକ୍ଷୀୟ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚାନ୍ତି।

Mantra 36

अग्निर्हि जानि पूर्व्यश्छन्दो न सूरो अर्चिषा । ते भानुभिर्वि तस्थिरे ॥

ଅଗ୍ନି ନିଶ୍ଚୟ ହିଁ ପ୍ରାଚୀନ, ଜନ୍ମଜାତ ଜ୍ଞାତା; ଛନ୍ଦସ୍‌ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ନିଜ ଜ୍ୱାଳା (ଅର୍ଚିଷା) ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ। ତାଙ୍କର କିରଣ (ଭାନୁଭିଃ) ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶକ୍ତିମାନେ ବିଶାଳତାରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇ ନିଜ-ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି।