Sukta 6

Mantra 1

महाँ इन्द्रो य ओजसा पर्जन्यो वृष्टिमाँ इव । स्तोमैर्वत्सस्य वावृधे ॥

ଓଜସ୍‌ରେ ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ର; ବର୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପର୍ଜନ୍ୟ ପରି। ସ୍ତୋତ୍ରଦ୍ୱାରା ସେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ—ବତ୍ସ ଯେପରି ପୋଷଣରେ ବଢ଼େ; ସାଧକରେ ପ୍ରକାଶଶକ୍ତି ଫୁଲି ଉଠେ।

Mantra 2

प्रजामृतस्य पिप्रतः प्र यद्भरन्त वह्नयः । विप्रा ऋतस्य वाहसा ॥

ଯେତେବେଳେ ଋତର ବାହକ ବିପ୍ରମାନେ ଋତରେ ପ୍ରଜାର—ଆତ୍ମସନ୍ତତିର—ପୋଷଣକୁ ଆଗକୁ ଆଣନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଋତର ସତ୍ୟ ବାହନଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାନ୍ତି; ଯଥାନିୟମ ଓ ପ୍ରେରିତ ବଳରେ ଅନ୍ତର୍ଭବନ ଧାରିତ ହୁଏ।

Mantra 3

कण्वा इन्द्रं यदक्रत स्तोमैर्यज्ञस्य साधनम् । जामि ब्रुवत आयुधम् ॥

ଯେତେବେଳେ କଣ୍ୱମାନେ ସ୍ତୋମଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ସାଧନ—କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ଶକ୍ତି—ରୂପେ ଗଢ଼ିଲେ, ସେମାନେ ଆତ୍ମୀୟ ପରି କହିଲେ, ବାଣୀର ଆୟୁଧ ଗଢ଼ି; ପ୍ରକାଶର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମନ୍ତ୍ର।

Mantra 4

समस्य मन्यवे विशो विश्वा नमन्त कृष्टयः । समुद्रायेव सिन्धवः ॥

ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ମନ୍ୟୁ (ଉଗ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ଉତ୍ସାହ) ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ଜନସମୂହ ନମେ; ଯେପରି ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ର ପ୍ରତି ଢଳିଯାନ୍ତି।

Mantra 5

ओजस्तदस्य तित्विष उभे यत्समवर्तयत् । इन्द्रश्चर्मेव रोदसी ॥

ଏହା ତାଙ୍କର ଦହୁଥିବା ତିତ୍ୱିଷ୍ (ତେଜସ୍)ର ଓଜସ: ସେ ଦ୍ୟାବା–ପୃଥିବୀ ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଘୁରାଇ ଏକତ୍ର କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଚର୍ମ ପରି ରୋଦସୀ (ଆକାଶ–ପୃଥିବୀ)କୁ ଏକରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।

Mantra 6

वि चिद्वृत्रस्य दोधतो वज्रेण शतपर्वणा । शिरो बिभेद वृष्णिना ॥

ବୃତ୍ର ଉଠି ଉଠି ପ୍ରତିରୋଧ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶତପର୍ବ ବଜ୍ରରେ—ବୃଷ୍ଣିନା (ବଳବତୀ ଶକ୍ତିରେ)—ତାହାର ଶିର ଭେଦିଦେଲେ।

Mantra 7

इमा अभि प्र णोनुमो विपामग्रेषु धीतयः । अग्नेः शोचिर्न दिद्युतः ॥

ଏହି ପ୍ରେରଣାମାନଙ୍କୁ ଆମେ ଆଗକୁ ଧକ୍କା ଦେଇ ଋଷିମାନଙ୍କ ଅଗ୍ରସ୍ଥାନରେ ଚଳିତ କରୁ; ସେମାନେ ଅଗ୍ନିର ଶୋଚି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ—ଅନ୍ତର୍ଜ୍ୟୋତିର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି।

Mantra 8

गुहा सतीरुप त्मना प्र यच्छोचन्त धीतयः । कण्वा ऋतस्य धारया ॥

ଗୁହାରେ ନିହିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରେରଣାମାନେ ନିଜ ଅନ୍ତର୍ସ୍ୱଭାବରେ ଆଗକୁ ଧାଉଥାନ୍ତି ଏବଂ ଜ୍ୱଳିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି; କଣ୍ୱମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଋତ—ସତ୍ୟ-କ୍ରମର ଧାରା-ପ୍ରବାହ ଦ୍ୱାରା (ଆଣନ୍ତି)।

Mantra 9

प्र तमिन्द्र नशीमहि रयिं गोमन्तमश्विनम् । प्र ब्रह्म पूर्वचित्तये ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଇ ତୁମକୁ ଆମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ: ଗୋମନ୍ତ—ପ୍ରକାଶ-କିରଣରେ ସମୃଦ୍ଧ ଏବଂ ଅଶ୍ୱିନ—ଶୀଘ୍ର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୟି (ସମୃଦ୍ଧି); ପୂର୍ବଚିତ୍ତିର ଜାଗରଣ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମ—ମନ୍ତ୍ରବାଣୀ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁ।

Mantra 10

अहमिद्धि पितुष्परि मेधामृतस्य जग्रभ । अहं सूर्य इवाजनि ॥

ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ପିତାଙ୍କ ପରିଧିରୁ ଋତର ମେଧାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି; ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜନ୍ମିଛି—ଉଦୟମାନ, ନିର୍ମଳ ଓ ସାର୍ବଭୌମ ଆଲୋକରେ।

Mantra 12

ये त्वामिन्द्र न तुष्टुवुॠषयो ये च तुष्टुवुः । ममेद्वर्धस्व सुष्टुतः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିନଥିବେ କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି କରିଥିବେ—ସୁସ୍ତୁତିରେ ସ୍ତୁତ ହୋଇ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ; ମୋ ଭିତରେ ତୁମ ବଳକୁ ବଢ଼ାଅ।

Mantra 13

यदस्य मन्युरध्वनीद्वि वृत्रं पर्वशो रुजन् । अपः समुद्रमैरयत् ॥

ଯେତେବେଳେ ତାହାର ମନ୍ୟୁ (କ୍ରୋଧଶକ୍ତି) ପଥରେ ଆଗେଇ ଭୃତ୍ରକୁ ଅଙ୍ଗେଅଙ୍ଗେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ଅପଃକୁ ଗତିମାନ କଲା—ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଦ୍ବେଳିତ କଲା।

Mantra 14

नि शुष्ण इन्द्र धर्णसिं वज्रं जघन्थ दस्यवि । वृषा ह्युग्र शृण्विषे ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୁଷ୍ଣ ଉପରେ ତୁମେ ଧର୍ଣସି ବଜ୍ରକୁ ନିମ୍ନକୁ ନିକ୍ଷେପ କରି ଦସ୍ୟୁକୁ ସଂହାର କଲ; କାରଣ ତୁମେ ବୃଷଭ—ଉଗ୍ର, ଶ୍ରବଣଯୋଗ୍ୟ ଓ ପ୍ରତିଉତ୍ତରଦାତା, ଅପ୍ରତିହତ ବଳବାନ।

Mantra 15

न द्याव इन्द्रमोजसा नान्तरिक्षाणि वज्रिणम् । न विव्यचन्त भूमयः ॥

ନ ଦ୍ୟାବଃ ନିଜ ଓଜରେ, ନ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଗୁଡ଼ିକ, ନ ଭୂମିର ଆଧାର—ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ବ୍ୟାପିପାରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଲୋକମାନଙ୍କର ମାପକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।

Mantra 17

य इमे रोदसी मही समीची समजग्रभीत् । तमोभिरिन्द्र तं गुहः ॥

ଯେ ଏହି ଦୁଇ ମହା ରୋଦସୀ—ଦ୍ୟାଉ ଓ ପୃଥ୍ବୀ—କୁ ସମୀଚୀ ଭାବେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି କରି ଏକାସାଥି ଗ୍ରହଣ କଲା, ତାହାକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତମୋଭିଃ ଅନ୍ଧକାରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୁହ୍ୟ କଲ—ଆଲୋକରେ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଅପେକ୍ଷାରତ ଗୁପ୍ତ ଶକ୍ତି।

Mantra 18

य इन्द्र यतयस्त्वा भृगवो ये च तुष्टुवुः । ममेदुग्र श्रुधी हवम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେ ଯତୟଃ (ସାଧନାରେ ପ୍ରୟାସୀ), ଭୃଗୁମାନେ, ଏବଂ ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି—ହେ ଉଗ୍ର, ମୋର ହବ (ଆହ୍ୱାନ) ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣ; ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ତପସ୍/ଆକାଂକ୍ଷା ଏବେ ମୋ ଭିତରେ ସକ୍ରିୟ ହେଉ।

Mantra 20

या इन्द्र प्रस्वस्त्वासा गर्भमचक्रिरन् । परि धर्मेव सूर्यम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରସ୍ୱସ୍ତ୍ୱାସାଃ (ଆଗକୁ ଗତିଶୀଳ ଶକ୍ତିମାନେ) ତୁମକୁ ଗର୍ଭରୂପ ଗଠନ ଭାବେ ଗଢ଼ିଲେ—ଯେପରି ଋତ/ଧର୍ମର ନିୟମରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପରିବେଷ୍ଟିତ କରି ରଖନ୍ତି; ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆଲୋକ ଧାରିତ, ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ ଆମ ଭିତରେ ପ୍ରକଟିତ ହେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ।

Mantra 22

तवेदिन्द्र प्रणीतिषूत प्रशस्तिरद्रिवः । यज्ञो वितन्तसाय्यः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପ୍ରଣୀତିମାନେ (ନେତୃତ୍ୱ-ମାର୍ଗଦର୍ଶନ) ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ତୁତି ଓ ସନ୍ମାର୍ଗ ଅଛି, ହେ ଅଦ୍ରିବଃ (ପାଷାଣ/ବଜ୍ରଧାରୀ); ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ନିଜ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିସ୍ତାରରେ ବିତାନ ହୁଏ—ଯାହାଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅର୍ପଣ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଯାଉ।

Mantra 23

आ न इन्द्र महीमिषं पुरं न दर्षि गोमतीम् । उत प्रजां सुवीर्यम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମହା ପୋଷକ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ—କିରଣସମୃଦ୍ଧ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗ ପରି; ଏବଂ ପ୍ରଜାକୁ ମଧ୍ୟ, ସୁବୀର୍ୟ (ବୀରଶକ୍ତିର ପୂର୍ଣ୍ଣତା) ଦିଅ।

Mantra 24

उत त्यदाश्वश्व्यं यदिन्द्र नाहुषीष्वा । अग्रे विक्षु प्रदीदयत् ॥

ଏବଂ ସେଇ ଅଶ୍ୱଜନ୍ୟ ଦ୍ରୁତ ଶକ୍ତି—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ନାହୁଷୀ ଜନସମୂହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—ତୁମେ ତାହାକୁ କୁଳମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କରିଦେଲ; ମାନବ ସମୁଦାୟରେ ପ୍ରଗତିର ଅଗ୍ରଦୀପ ତୁମେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କର।

Mantra 26

यदङ्ग तविषीयस इन्द्र प्रराजसि क्षितीः । महाँ अपार ओजसा ॥

ଯେତେବେଳେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅଧିକ ତୀବ୍ର ବଳବାନ ହୋଇ ବସତିମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରରାଜସି (ଆଧିପତ୍ୟରେ ଶାସନ) କର, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମହାନ—ଓଜରେ ଅପାର; ନିଜ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅଧିକାରକ୍ଷେତ୍ରକୁ ବିସ୍ତାର କର।

Mantra 27

तं त्वा हविष्मतीर्विश उप ब्रुवत ऊतये । उरुज्रयसमिन्दुभिः ॥

ହେ ଉରୁଜ୍ରୟସ—ବିଶାଳ ଧାରାବାହୀ ଶକ୍ତିର ଧାରକ—ହବିଷ୍ୟବତୀ ପ୍ରଜାମାନେ ସୋମବିନ୍ଦୁ ନେଇ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତୁମକୁ ସମୀପରେ ଡାକନ୍ତି।

Mantra 28

उपह्वरे गिरीणां संगथे च नदीनाम् । धिया विप्रो अजायत ॥

ପର୍ବତମାନଙ୍କ ଉପହ୍ୱରେ—ନିକଟ ଉପତ୍ୟକା-ଆବରଣରେ—ଏବଂ ନଦୀମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗମସ୍ଥାନରେ, ଧୀ (ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି) ଦ୍ୱାରା ବିପ୍ର (ଋଷି) ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

Mantra 29

अतः समुद्रमुद्वतश्चिकित्वाँ अव पश्यति । यतो विपान एजति ॥

ଏଠାରୁ ଚିକିତ୍ୱାନ (ଜ୍ଞାନୀ) ସମୁଦ୍ରକୁ ଏବଂ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱମୁଖୀ ଉଦ୍ୱତମାନଙ୍କୁ ତଳଦିଗରୁ ନିହାରେ; ଯେଉଁଠାରୁ ବିପାନ (ପାନକର୍ତ୍ତା) କମ୍ପିତ ହୋଇ ଗତି ପାଏ।

Mantra 30

आदित्प्रत्नस्य रेतसो ज्योतिष्पश्यन्ति वासरम् । परो यदिध्यते दिवा ॥

ତେବେ ସେମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ରେତସ୍ (ବୀଜ-ଶକ୍ତି)ର ଜ୍ୟୋତିରେ ଦିନକୁ ଦେଖନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ତାହା ଦ୍ୟୌରେ ପରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ।

Mantra 31

कण्वास इन्द्र ते मतिं विश्वे वर्धन्ति पौंस्यम् । उतो शविष्ठ वृष्ण्यम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କଣ୍ୱମାନେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ମତିକୁ—ତୁମ ପୌଂସ୍ୟ (ପୁରୁଷବଳ)—ବଢ଼ାନ୍ତି; ଏବଂ ହେ ଅତିଶବିଷ୍ଠ, ତୁମ ବୃଷ୍ଣ୍ୟ (ବୀର୍ୟମୟ ଶକ୍ତି)କୁ ମଧ୍ୟ।

Mantra 32

इमां म इन्द्र सुष्टुतिं जुषस्व प्र सु मामव । उत प्र वर्धया मतिम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋର ଏହି ସୁଷ୍ଟୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ମୋତେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ପୋଷଣ କର। ଏବଂ ମୋର ମତିକୁ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ା।

Mantra 33

उत ब्रह्मण्या वयं तुभ्यं प्रवृद्ध वज्रिवः । विप्रा अतक्ष्म जीवसे ॥

ଏବଂ ଆମେ, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ—ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରିୟ ଥିବା—ହେ ବଜ୍ରିବଃ, ହେ ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ, ତୁମ ପାଇଁ ଜୀବସେ (ଜୀବନ ପାଇଁ) ଏକ ତେଜସ୍ବୀ ସ୍ତୁତି-ବାଣୀ ଗଢ଼ିଛୁ—ସତ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ପ୍ରାଣବଳର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ।

Mantra 34

अभि कण्वा अनूषतापो न प्रवता यतीः । इन्द्रं वनन्वती मतिः ॥

କଣ୍ୱମାନେ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଛନ୍ତି—ଢାଳ ଧାରି ଝରୁଥିବା ଜଳ ପରି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ତାଙ୍କର ପ୍ରେରିତ ମତି ସିଧାସଳଖ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦିଗକୁ ବହେ—ଚେତନାର ଧାରା ନିଜ ତେଜୋମୟ ଉତ୍ସ ଦିଗକୁ ଯେପରି।

Mantra 35

इन्द्रमुक्थानि वावृधुः समुद्रमिव सिन्धवः । अनुत्तमन्युमजरम् ॥

ଉକ୍ଥ—ବଳବାନ ସ୍ତୁତି-ପାଠ—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଛି, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି। ସେ ଅନୁତ୍ତମ ମନ୍ୟୁବାନ—ଯାହାଙ୍କ ଉଗ୍ରତାକୁ କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ ନାହିଁ—ଅଜର, ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି; ଆଲୋକ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସଦା ବିଜୟୀ।

Mantra 36

आ नो याहि परावतो हरिभ्यां हर्यताभ्याम् । इममिन्द्र सुतं पिब ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂର ଦେଶମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ତୋର ଦୁଇ ହରି (ତେଜସ୍ବୀ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ୱ/ଶକ୍ତି) ସହିତ। ଏହି ପିଷିତ ସୋମକୁ ପାନ କର।

Mantra 37

त्वामिद्वृत्रहन्तम जनासो वृक्तबर्हिषः । हवन्ते वाजसातये ॥

ବୃତ୍ରହନ, ଆବରଣକାରୀକୁ ସଂହାର କରୁଥିବା ତୋତେ ହିଁ—ସୁବିସ୍ତୃତ ବର୍ହିଷ୍ (ଯଜ୍ଞାସନ) ଧାରଣ କରିଥିବା ଜନମାନେ—ବାଜସାତି ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି।

Mantra 38

अनु त्वा रोदसी उभे चक्रं न वर्त्येतशम् । अनु सुवानास इन्दवः ॥

ତୋର ଅନୁସରଣରେ ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ ଉଭୟ ଗତି କରେ—ଯେପରି ଦ୍ରୁତ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଚକ୍ର ଘୂରେ; ତୋର ଅନୁସରଣରେ ପିଷ୍ୟମାନ ସୋମର ଇନ୍ଦୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି।

Mantra 39

मन्दस्वा सु स्वर्णर उतेन्द्र शर्यणावति । मत्स्वा विवस्वतो मती ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ଦ୍ୟୁଲୋକର ବୀର, ସୁଖିତ ହେଉ; ଏବଂ ଶର୍ୟଣା-ସମୃଦ୍ଧିରେ ଆନନ୍ଦ କର। ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପ୍ରେରିତ ମତିରେ ମତ୍ତ ହେଉ; ସେଇ ପ୍ରକାଶଜ ଦର୍ଶନ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ତୁମକୁ କ୍ରିୟାଶୀଳ କରୁ।

Mantra 40

वावृधान उप द्यवि वृषा वज्र्यरोरवीत् । वृत्रहा सोमपातमः ॥

ନିତ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା, ବଜ୍ରଧାରୀ ବୃଷଭ ଦ୍ୟାବ ଦିଗକୁ ଗର୍ଜନ କରି ଉଠିଲା। ଆବରଣକର୍ତ୍ତା (ବୃତ୍ର)ର ହନ୍ତା, ସୋମପାନରେ ପରମୋତ୍ତମ—ସେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ବାଧା ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ପ୍ରବଳତାରେ ଉଦିତ ହୁଏ।

Mantra 41

ऋषिर्हि पूर्वजा अस्येक ईशान ओजसा । इन्द्र चोष्कूयसे वसु ॥

କାରଣ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଋଷି—ପୂର୍ବଜ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମିତ; ନିଜ ଓଜସ୍‌ରେ ଏକମାତ୍ର ଈଶାନ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବସୁମାନଙ୍କୁ ଗତିମାନ କରି ସମୀପକୁ ଆଣ—ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ଋତର ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ—ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧ ସତ୍ତାର ସ୍ଥାପନା ପାଇଁ।

Mantra 42

अस्माकं त्वा सुताँ उप वीतपृष्ठा अभि प्रयः । शतं वहन्तु हरयः ॥

ଆମ ସୁତ ସୋମର ଆନନ୍ଦମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆମେ ତୁମକୁ ସମୀପେ ଡାକୁଛୁ; ହେ ଦୀପ୍ତ-ପୃଷ୍ଠବାନ, ତୁମ ହରି ଅଶ୍ୱମାନେ ଯଜ୍ଞର ପ୍ରୟଃ (ଅର୍ପଣ) ଦିଗକୁ ତୁମକୁ ଶତଗୁଣେ ବହି ନେଉନ୍ତୁ—ଯେପରି ଆମ ଭିତରେ ଆନନ୍ଦ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।

Mantra 43

इमां सु पूर्व्यां धियं मधोर्घृतस्य पिप्युषीम् । कण्वा उक्थेन वावृधुः ॥

ମଧୁ ଓ ଘୃତର ଦୀପ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ପୁରାତନ ଧୀ (ପ୍ରେରଣା) କଣ୍ୱମାନେ ଉକ୍ଥ (ପ୍ରକାଶକ ବାଣୀ) ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି—ଯେପରି ଚିନ୍ତା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ବିକଶିତ ହେଉ।

Mantra 44

इन्द्रमिद्विमहीनां मेधे वृणीत मर्त्यः । इन्द्रं सनिष्युरूतये ॥

ମହା ମେଧା-ସଂଘର୍ଷରେ ମର୍ତ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ବାଛେ; କାରଣ ମୋକ୍ଷଦାୟକ ସହାୟତା ପାଇଁ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହେ।

Mantra 45

अर्वाञ्चं त्वा पुरुष्टुत प्रियमेधस्तुता हरी । सोमपेयाय वक्षतः ॥

ହେ ପୁରୁଷ୍ଟୁତ (ଅତି-ସ୍ତୁତ), ପ୍ରିୟମେଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ତୋର ଦୁଇ ହରି (ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ୱ) ତୋତେ ଆମ ପାଖକୁ ଟାଣି ଆଣୁନ୍ତୁ; ଯେଣୁ ତୁମେ ଏଠାରେ ମାନବ ପାତ୍ରରେ ଆନନ୍ଦମୟ ସୋମ ପାନ କର।

Mantra 46

शतमहं तिरिन्दिरे सहस्रं पर्शावा ददे । राधांसि याद्वानाम् ॥

ତିରିନ୍ଦିରେ ମୁଁ ଶତ ଦେଲି, ପର୍ଶାବାରେ ସହସ୍ର ଦେଲି—ଯାଦ୍ୱମାନଙ୍କୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଦାନ; ଅନ୍ତର୍ଜୟ ସ୍ଥାପିତ ହେଲେ ବୃଦ୍ଧିଦାୟକ ସମୃଦ୍ଧି ଅର୍ପିତ ହୁଏ।

Mantra 47

त्रीणि शतान्यर्वतां सहस्रा दश गोनाम् । ददुष्पज्राय साम्ने ॥

ତିନି ଶତ ଅଶ୍ୱ, ଦଶ ସହସ୍ର ଗୋ (ପ୍ରକାଶ-କିରଣ) ସେମାନେ ଦେଲେ—ପଜ୍ରାଙ୍କୁ ସାମନ୍ (ସ୍ତୁତିଗାନ) ପାଇଁ; ବାହ୍ୟ ଦାନ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଶକ୍ତି ଓ ଆଲୋକର ମୁକ୍ତିର ପ୍ରତିବିମ୍ବ।

Mantra 48

उदानट् ककुहो दिवमुष्ट्राञ्चतुर्युजो ददत् । श्रवसा याद्वं जनम् ॥

କକୁହା ଉଦ୍‌ଗତ ହୋଇ ଦିବକୁ ଆରୋହଣ କଲା; ସେ ଚତୁର୍ୟୁଜ ଯୁକ୍ତ ଉଷ୍ଟ୍ର (ଉଠ) ଦାନ କଲା। ଶ୍ରବସ୍ (ଯଶ-କୀର୍ତ୍ତି)ର ବଳରେ ସେ ଯାଦ୍ୱ ଜନକୁ ଉନ୍ନତ କଲା।