Sukta 52

Mantra 1

प्र श्यावाश्व धृष्णुयार्चा मरुद्भिॠक्वभिः । ये अद्रोघमनुष्वधं श्रवो मदन्ति यज्ञियाः ॥

ହେ ଶ୍ୟାବାଶ୍ୱ, ଧୃଷ୍ଣୁ ବଳରେ ମରୁତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଋଚା ଗାଅ—ବାଣୀର ଗାୟକ ଋକ୍ୱମାନଙ୍କ ସହ। ଯଜ୍ଞିୟ ସେମାନେ, ଅଦ୍ରୋହ (ଦ୍ରୋହରହିତ) ଶ୍ରବ (କୀର୍ତ୍ତି)ରେ ଓ ନିଜ ସ୍ୱଭାବସିଦ୍ଧ ମଧୁର ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।

Mantra 2

ते हि स्थिरस्य शवसः सखायः सन्ति धृष्णुया । ते यामन्ना धृषद्विनस्त्मना पान्ति शश्वतः ॥

କାରଣ ସେମାନେ ସ୍ଥିର ଶକ୍ତିର ସଖା, ଧୃଷ୍ଣୁ ବଳର ସହଚର। ଯାତ୍ରାରେ ସେମାନେ—ଅବେଗୀ—ନିଜ ସ୍ୱଭାବଦ୍ୱାରା ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

Mantra 3

ते स्यन्द्रासो नोक्षणोऽति ष्कन्दन्ति शर्वरीः । मरुतामधा महो दिवि क्षमा च मन्महे ॥

ସେମାନେ—ଉତ୍ସାହୀ, ପ୍ରେରକ ଇନ୍ଦ୍ରାସଃ—ବଳବାନ ବୃଷଭମାନଙ୍କ ପରି ରାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଛାଲି ଯାଆନ୍ତି। ତେବେ ଆମେ ମରୁତମାନଙ୍କର ମହାନ, ବିଶାଳ ମହିମାକୁ ମନରେ ଧାରଣ କରୁ—ଉପର ଦିବିରେ ଓ ତଳ ଖ୍ଷମା (ପୃଥିବୀ)ରେ ମଧ୍ୟ।

Mantra 4

मरुत्सु वो दधीमहि स्तोमं यज्ञं च धृष्णुया । विश्वे ये मानुषा युगा पान्ति मर्त्यं रिषः ॥

ମରୁତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ସ୍ତୋମ ଓ ଯଜ୍ଞକୁ ଧୃଷ୍ଣୁ (ନିର୍ଭୀକ) ବଳରେ ସ୍ଥାପନ କରୁ—ମାନୁଷ ଯୁଗମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅବଧିରେ ମର୍ତ୍ୟକୁ ରିଷଃ (ହାନି)ରୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ସେମାନେ ସମସ୍ତେ।

Mantra 5

अर्हन्तो ये सुदानवो नरो असामिशवसः । प्र यज्ञं यज्ञियेभ्यो दिवो अर्चा मरुद्भ्यः ॥

ଅର୍ହନ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି ସେ ସୁଦାନବଃ, ଉଦାର ନର-ବୀରମାନେ—ଅସାମିଶ (ଅମିଶ୍ର) ଶବସ ଥିବା। ଯଜ୍ଞିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞକୁ ଆଗକୁ ଆଣ; ଦିବୋର ଦୀପ୍ତିମୟ ଉଚ୍ଚତାରୁ ମରୁଦ୍ଭ୍ୟଃ ପାଇଁ ଅର୍ଚା (ସ୍ତୁତି) ଗାଅ।

Mantra 6

आ रुक्मैरा युधा नर ऋष्वा ऋष्टीरसृक्षत । अन्वेनाँ अह विद्युतो मरुतो जज्झतीरिव भानुरर्त त्मना दिवः ॥

ସୁବର୍ଣ୍ଣ-ଦୀପ୍ତ ତେଜ ସହ, ଆୟୁଧ ସହ, ବୀରମାନେ ନିଜ ଉଚ୍ଚ ଭାଲଗୁଡ଼ିକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ; ସେମାନଙ୍କ ପଛେ ନିଶ୍ଚୟ ଵିଦ୍ୟୁତ୍‌ମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି—ଚଟଚଟାଉଥିବା ଜ୍ୱାଳା ପରି—ଏବଂ ଦ୍ୟୌର ଭାନୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଗତି କରେ।

Mantra 7

ये वावृधन्त पार्थिवा य उरावन्तरिक्ष आ । वृजने वा नदीनां सधस्थे वा महो दिवः ॥

ଯେମାନେ ପାର୍ଥିବ ଲୋକରେ ବଳବାନ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ବିଶାଳ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ; ନଦୀମାନଙ୍କ ଭିଡ଼ରେ ହେଉ କି ମହାନ ଦ୍ୟୌର ସଧସ୍ଥାନରେ—ସେଠାରେ ସେମାନେ ନିଜ ପରାକ୍ରମରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ରହନ୍ତି।

Mantra 9

उत स्म ते परुष्ण्यामूर्णा वसत शुन्ध्यवः । उत पव्या रथानामद्रिं भिन्दन्त्योजसा ॥

ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଶୁଦ୍ଧଜନମାନେ, ତୁମେ ପରୁଷ୍ଣୀରେ ଉନ୍ନ ପରି (ମେଘସଦୃଶ) ଆବରଣ ଭାବେ ବସ କର; ଏବଂ ତୁମ ରଥମାନଙ୍କର ପବ୍ୟା (ଚକ୍ରର ଫେଲି) ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଳରେ ପାଥରକୁ ଭେଦ କର।

Mantra 10

आपथयो विपथयोऽन्तस्पथा अनुपथाः । एतेभिर्मह्यं नामभिर्यज्ञं विष्टार ओहते ॥

ଆପଥୟଃ, ବିପଥୟଃ, ଅନ୍ତଃପଥାଃ ଓ ଅନୁପଥାଃ—ଏହି ନାମମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ‘ବିଷ୍ଟାର’ (ବିସ୍ତାରକ) ମୋ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞକୁ ବିସ୍ତାର କରେ।

Mantra 11

अधा नरो न्योहतेऽधा नियुत ओहते । अधा पारावता इति चित्रा रूपाणि दर्श्या ॥

ତାପରେ ନରଃ (ବୀରମାନେ) ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି; ତାପରେ ନିୟୁତ (ଯୁକ୍ତ ଶକ୍ତିମାନ) ସହିତ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି; ତାପରେ ‘ପାରାବତ’—ମନେ ଦୂରରୁ—ତାଙ୍କର ଚିତ୍ର (ବିବିଧ) ରୂପମାନ ଦର୍ଶନୀୟ ହୁଏ।

Mantra 13

य ऋष्वा ऋष्टिविद्युतः कवयः सन्ति वेधसः । तमृषे मारुतं गणं नमस्या रमया गिरा ॥

ଯେ ଉଚ୍ଚ, ଋଷ୍ଟି-ବିଦ୍ୟୁତ (ଭାଳା ପରି ଝଲମଲ), କବୟଃ (ଦର୍ଶୀ) ଓ ବେଧସଃ (ଜ୍ଞାନୀ ବିଧାତା) ଅଟନ୍ତି—ହେ ଋଷେ, ସେଇ ମାରୁତ ଗଣକୁ ନମସ୍କାର କର; ଏବଂ ହର୍ଷଭରା ଗିରା (ବାଣୀ)ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ରମାଇଦେ।

Mantra 14

अच्छ ऋषे मारुतं गणं दाना मित्रं न योषणा । दिवो वा धृष्णव ओजसा स्तुता धीभिरिषण्यत ॥

ହେ ଋଷେ, ମରୁତ-ଗଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ—ଦାନଦାତା, ମିତ୍ର ସହାୟ ପରି, ପ୍ରିୟା ପରି ସ୍ନେହନୀୟ। ସେମାନେ ଦିବରୁ ହେଉନ୍ତୁ କି ନିଜ ଓଜସାରେ ଧୃଷ୍ଟ; ପ୍ରେରିତ ଧୀମାନ ଚିନ୍ତାରେ ସ୍ତୁତ ହେଲେ ସେମାନେ ଆମକୁ ଆଗକୁ ଚାଳନ୍ତି।

Mantra 15

नू मन्वान एषां देवाँ अच्छा न वक्षणा । दाना सचेत सूरिभिर्यामश्रुतेभिरञ्जिभिः ॥

ଏବେ, ଜାଗ୍ରତ ଅନ୍ୱେଷଣ-ମନସ୍କତାରେ, ଏହି ଦେବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନିକଟ ହୁଅ; ଅଟକିବ ନାହିଁ। ସୂରିମାନଙ୍କ ସହ—ଯାତ୍ରାର ସତ୍ୟ ଆହ୍ୱାନକୁ ଶୁଣୁଥିବା ଦ୍ରୁତ ଶକ୍ତି ‘ଅଞ୍ଜି’ ଦ୍ୱାରା—ଦାନର ଚେତନାକୁ ଲାଭ କର।

Mantra 16

प्र ये मे बन्ध्वेषे गां वोचन्त सूरयः पृश्निं वोचन्त मातरम् । अधा पितरमिष्मिणं रुद्रं वोचन्त शिक्वसः ॥

ସତ୍ୟରେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଖୋଜୁଥିବା ସୂରିମାନେ ମୋ ପାଖରେ ଆଗକୁ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି: ‘ଗୋ’ ବୋଲି; ପୃଶ୍ନିକୁ ‘ମାତା’ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ତାପରେ ସେମାନେ ‘ପିତା’—ପ୍ରେରକ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ—ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ପ୍ରେରିତ ବାଣୀର ବଳବାନ ଶିକ୍ୱାସମାନେ।

Mantra 17

सप्त मे सप्त शाकिन एकमेका शता ददुः । यमुनायामधि श्रुतमुद्राधो गव्यं मृजे नि राधो अश्व्यं मृजे ॥

ସାତ ଓ ସାତ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମୋତେ ଦାନ କଲେ—ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଶତଗୁଣ। ଯମୁନା ଉପରେ, ଯାହା ଶ୍ରୁତିରୂପେ ସତ୍ୟଭାବେ ଶୁଣାଯାଇଛି, ତାହାର ଆଧାରରେ ମୁଁ ଦୀପ୍ତ ଗବ୍ୟ (ଗୋ-ସମ୍ପଦ)ର ବର ଉଦ୍ଧାର କରେ; ଏବଂ ଅଶ୍ୱୀୟ ଶକ୍ତିର ବରକୁ ମୋ ଭିତରେ ସ୍ଥାପନ କରେ।