Sukta 24

Mantra 1

का सुष्टुतिः शवसः सूनुमिन्द्रमर्वाचीनं राधस आ ववर्तत् । ददिर्हि वीरो गृणते वसूनि स गोपतिर्निष्षिधां नो जनासः ॥

କେଉଁ ସୁଷ୍ଟୁତି—ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତୁତି—ଶବସ (ବଳ)ର ସୂନୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ ପାଇଁ ଆମ ଦିଗକୁ ଫେରାଇବ? କାରଣ ବୀର ଗୃଣତେ (ସ୍ତୁତିକାର)କୁ ବସୁ—ଧନ-ସମ୍ପଦ—ଦିଅନ୍ତି; ସେ ଗୋପତି—ପ୍ରକାଶମୟ ଗୋମଣ୍ଡଳର ଅଧିପତି—ହେ ଜନାସଃ, ଆମକୁ ଦବାଉଥିବା ନିଷ୍ଷିଧା (ବାଧା/ବନ୍ଧନ)କୁ ହଂକାଇ ଦୂର କରନ୍ତି।

Mantra 2

स वृत्रहत्ये हव्यः स ईड्यः स सुष्टुत इन्द्रः सत्यराधाः । स यामन्ना मघवा मर्त्याय ब्रह्मण्यते सुष्वये वरिवो धात् ॥

ବୃତ୍ରହତ୍ୟାର ଯଜ୍ଞକର୍ମରେ ସେଇ ହବ୍ୟ (ଅର୍ପଣ) ଅଟେ; ସେଇ ଆହ୍ୱାନ୍ୟ, ସେଇ ସ୍ତୁତ୍ୟ—ସୁଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟରାଧା (ସତ୍ୟ ଦାନଶକ୍ତିବାନ୍)। ଯାତ୍ରାରେ ସେ ମଘବାନ୍ (ଦାନବୀର) ବ୍ରହ୍ମକୁ ଆରାଧନା କରୁଥିବା ଏବଂ ସୋମ ପିଷୁଥିବା ମର୍ତ୍ୟଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶାଳ ‘ୱରିୱୋ’—ନିର୍ବାଧ ଗତି ପାଇଁ ଖୋଲା ଅବକାଶ—ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।

Mantra 3

तमिन्नरो वि ह्वयन्ते समीके रिरिक्वांसस्तन्वः कृण्वत त्राम् । मिथो यत्त्यागमुभयासो अग्मन्नरस्तोकस्य तनयस्य सातौ ॥

ସମୀକରେ—ମୁହାଁମୁହିଁ ସଂଘର୍ଷରେ—ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ହିଁ ଡାକନ୍ତି; ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସୀମାନେ ନିଜ ଦେହକୁ ରକ୍ଷାର ଆବରଣ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତିମୁଖ ହୋଇ ଉଭୟ ପକ୍ଷ ତ୍ୟାଗ-କ୍ଷଣକୁ—ଜୋଖିମ ଓ ଆତ୍ମସମର୍ପଣର ସଙ୍କଟକୁ—ଆସି ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସନ୍ତାନ ଓ ବଂଶର ଜୟ ପାଇଁ (ପରମ୍ପରାର ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ପାଇଁ) ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି।

Mantra 4

क्रतूयन्ति क्षितयो योग उग्राशुषाणासो मिथो अर्णसातौ । सं यद्विशोऽववृत्रन्त युध्मा आदिन्नेम इन्द्रयन्ते अभीके ॥

ହେ ଉଗ୍ର (ମହାବଳୀ), ଯୋଗରେ—ସଂଯୋଗରେ—ଜନମାନେ ନିଜ କ୍ରତୁ (ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି)କୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗାନ୍ତି; ପରସ୍ପର ଉତ୍ସୁକ ପ୍ରୟାସରେ ଅର୍ଣସ୍ (ପ୍ରବାହ/ପୂର୍ଣ୍ଣତା)ର ଜୟ ପାଇଁ। ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଶଃ (କୁଳ/ଜନସମୂହ) ଏକାଠି ହୋଇ ଘେରି ଯାଆନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ନିଶ୍ଚୟ, ଅତି ସମୀପରେ, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚାପ ଦେଇ ଆଗେଇଯାଆନ୍ତି (ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି)।

Mantra 5

आदिद्ध नेम इन्द्रियं यजन्त आदित्पक्तिः पुरोळाशं रिरिच्यात् । आदित्सोमो वि पपृच्यादसुष्वीनादिज्जुजोष वृषभं यजध्यै ॥

ତେବେ ନିକଟରେ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ (ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି)କୁ ଯଜନ କରନ୍ତି; ତେବେ ପକ୍ତି ପୁରୋଡାଶ (ଅର୍ପଣ-ପିଣ୍ଡ) ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ। ତେବେ ସୋମ ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ପୀଡନ କରିଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ; ତେବେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବୃଷଭ (ଇନ୍ଦ୍ର)କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ସେ ଚେଷ୍ଟା କରେ।

Mantra 7

य इन्द्राय सुनवत्सोममद्य पचात्पक्तीरुत भृज्जाति धानाः । प्रति मनायोरुचथानि हर्यन्तस्मिन्दधद्वृषणं शुष्ममिन्द्रः ॥

ଯେ କେହି ଆଜି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ପୀଡନ କରେ, ଏବଂ ପକ୍ତି ପକ୍କ ଅନ୍ନ-ଫଳ ରାନ୍ଧେ ଓ ଧାନ୍ୟ ଭୁନେ—ତାହାର ମନର ଦୁଇ ଉତ୍ସାହ ପ୍ରତି, ସ୍ତୁତିଗୀତର ପ୍ରତିଉତ୍ତରରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ରୁତ ଆସନ୍ତି; ଏବଂ ତାହାରେ ବୃଷଭସଦୃଶ ବଳ, ବିଜୟୀ ଶୌର୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।

Mantra 8

यदा समर्यं व्यचेदृघावा दीर्घं यदाजिमभ्यख्यदर्यः । अचिक्रदद्वृषणं पत्न्यच्छा दुरोण आ निशितं सोमसुद्भिः ॥

ଯେତେବେଳେ ଦ୍ରୁତବାନ ଦୀର୍ଘ ପଥରେ ସହଚରକୁ ଚିହ୍ନିଲା, ଯେତେବେଳେ ଆର୍ୟ (ଉଦାତ୍ତ) ସମରକୁ ସିଧା ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖିଲା, ସେ ପତ୍ନୀ ପ୍ରତି ବୃଷଭକୁ ଡାକିଲା: ‘ସୋମ-ପୀଡକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୀକ୍ଷ୍ଣ (ପ୍ରଖର) ହୋଇ, ଗୃହକୁ ଆସ।’

Mantra 9

भूयसा वस्नमचरत्कनीयोऽविक्रीतो अकानिषं पुनर्यन् । स भूयसा कनीयो नारिरेचीद्दीना दक्षा वि दुहन्ति प्र वाणम् ॥

ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟ ପାଇଁ କନିଷ୍ଠ ଘୁରିଲା; ଅବିକ୍ରୀତ ରହି, କିଛି ନ ପାଇ ପୁଣି ଫେରିଲା। ଅଧିକ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ କନିଷ୍ଠ ସମୃଦ୍ଧ ହେଲା ନାହିଁ; ଦୀନ ଦକ୍ଷତାମାନେ ବାକ୍-ବଳର କେବଳ ପତଳା ପରିମାଣକୁ ଦୋହନ କରନ୍ତି।

Mantra 10

क इमं दशभिर्ममेन्द्रं क्रीणाति धेनुभिः । यदा वृत्राणि जङ्घनदथैनं मे पुनर्ददत् ॥

ଦଶଟି ଦୁଧାଳ ଗାଈର ବଦଳରେ ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରକୁ କିଏ କିଣିବ? ସେ ଯେତେବେଳେ ବୃତ୍ରମାନଙ୍କୁ—ବାଧାମାନଙ୍କୁ—ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ପୁଣି ମୋତେ ଫେରାଇ ଦିଅ।

Mantra 11

नू ष्टुत इन्द्र नू गृणान इषं जरित्रे नद्यो न पीपेः । अकारि ते हरिवो ब्रह्म नव्यं धिया स्याम रथ्यः सदासाः ॥

ଏବେ ସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଗୀତ ହୋଇଥିବା, ଜରିତ୍ର ପାଇଁ ଇଷକୁ ନଦୀମାନଙ୍କ ପରି ପ୍ରବଳ କର। ହେ ହରିବୋ, ତୋ ପାଇଁ ନବ ବ୍ରହ୍ମ ରଚିତ ହୋଇଛି; ଜାଗ୍ରତ ଧିୟାରେ ଆମେ ରଥଯୋଗ୍ୟ ହେବା—ସଦା ସହଚର ରହିବା।