Sukta 62

Mantra 1

इमा उ वां भृमयो मन्यमाना युवावते न तुज्या अभूवन् । क्व त्यदिन्द्रावरुणा यशो वां येन स्मा सिनं भरथः सखिभ्यः ॥

ଏହି ଅଶାନ୍ତ ଶକ୍ତିମାନେ ନିଜକୁ ବଳବାନ ଭାବିଲେ ମଧ୍ୟ, ସଦା ଯୁବ-ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତ ତୁମ ଉପରେ ସତ୍ୟରେ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର–ବରୁଣ, ତୁମମାନଙ୍କର ସେ ଯଶ କେଉଁଠି—ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଆମ ସଖମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଜୟଦାୟକ ପୂର୍ଣ୍ଣତା (ସିନ) ଆଣୁଥିଲ?

Mantra 2

अयमु वां पुरुतमो रयीयञ्छश्वत्तममवसे जोहवीति । सजोषाविन्द्रावरुणा मरुद्भिर्दिवा पृथिव्या शृणुतं हवं मे ॥

ଏହି (ଋଷି) ଅବିନାଶୀ ଧନ ପାଇଁ, ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ ସହାୟତା ପାଇଁ, ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଚୁର ଭାବେ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର–ବରୁଣ, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହ, ଦ୍ୟୌ ଓ ପୃଥିବୀରୁ, ମୋର ହବନ-ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ।

Mantra 3

अस्मे तदिन्द्रावरुणा वसु ष्यादस्मे रयिर्मरुतः सर्ववीरः । अस्मान्वरूत्रीः शरणैरवन्त्वस्मान्होत्रा भारती दक्षिणाभिः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର–ବରୁଣ, ଆମ ଭିତରେ ସେ ମଙ୍ଗଳ ସ୍ଥାପିତ ହେଉ; ହେ ମରୁତମାନେ, ସର୍ବବୀର-ସମୃଦ୍ଧି ଆମ ଭିତରେ ରହୁ। ରକ୍ଷିକାମାନେ ଆଶ୍ରୟଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଏବଂ ହୋତ୍ରା ଭାରତୀ ଦକ୍ଷିଣା—ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଅର୍ପଣର ଦାନ—ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଧାରଣ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 4

बृहस्पते जुषस्व नो हव्यानि विश्वदेव्य । रास्व रत्नानि दाशुषे ॥

ହେ ବୃହସ୍ପତେ, ବିଶ୍ୱଦେବ୍ୟ, ଆମ ହବ୍ୟାନିକୁ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଗ୍ରହଣ କର; ଦାନକର୍ତ୍ତା ଦାଶୁଷେକୁ ରତ୍ନଧନ ଦାନ କର।

Mantra 5

शुचिमर्कैर्बृहस्पतिमध्वरेषु नमस्यत । अनाम्योज आ चके ॥

ଶୁଚି ଅର୍କମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଧ୍ୱରେଷୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର; କାରଣ ସେ ଅନାମ୍ୟୋଜ—ନ ମୁଡ଼ୁଥିବା, ନ ବିଫଳ ହେଉଥିବା ବଳ—ସଜାଇଛନ୍ତି।

Mantra 6

वृषभं चर्षणीनां विश्वरूपमदाभ्यम् । बृहस्पतिं वरेण्यम् ॥

ଚର୍ଷଣୀନାଂ ବୃଷଭ, ବିଶ୍ୱରୂପ, ଅଦାଭ୍ୟ—ଏହି ବରେଣ୍ୟ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଆମେ ବରଣ କରୁ।

Mantra 7

इयं ते पूषन्नाघृणे सुष्टुतिर्देव नव्यसी । अस्माभिस्तुभ्यं शस्यते ॥

ହେ ପୂଷନ, ଆଘୃଣେ (ପ୍ରଭାମୟ), ଏହା ଆମ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ ନୂତନ ଓ ସୁନିର୍ମିତ ସ୍ତୁତି; ଏହା ତୁମକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ।

Mantra 8

तां जुषस्व गिरं मम वाजयन्तीमवा धियम् । वधूयुरिव योषणाम् ॥

ବଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାଉଥିବା ମୋର ଏହି ବାଣୀକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଏବଂ ଆମ ଧିରେ (ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟିରେ) ମଧ୍ୟ ଅବତର—ଯେପରି ବର କନ୍ୟା ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ।

Mantra 9

यो विश्वाभि विपश्यति भुवना सं च पश्यति । स नः पूषाविता भुवत् ॥

ଯେ ଜାଗ୍ରତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଭୁବନକୁ ଦେଖେ ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏକ ଦର୍ଶନରେ ସଂଗ୍ରହ କରି ଦେଖେ—ସେହି ପୂଷନ ଆମ ପାଇଁ ରକ୍ଷକ ଓ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ହେଉ।

Mantra 10

तत्सवितुर्वरेण्यं भर्गो देवस्य धीमहि । धियो यो नः प्रचोदयात् ॥

ଆମେ ସବିତୃଦେବଙ୍କ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ବରଣୀୟ ତେଜ—ଭର୍ଗ—କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ; ସେ ଆମ ଧିୟଃ—ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି ଓ ବିବେକ—କୁ ପ୍ରେରିତ କରି ଆଗେଇ ନେଉନ୍ତୁ।

Mantra 11

देवस्य सवितुर्वयं वाजयन्तः पुरंध्या । भगस्य रातिमीमहे ॥

ଆମେ, ବଳର ସମୃଦ୍ଧିଗୁଡ଼ିକୁ ଆଗେଇ ଧକ୍କା ଦେଇ, ଅନ୍ତର୍ନଗରୀ ଗଢ଼ୁଥିବା ପୁରନ୍ଧି-ଧିୟା ସହ, ସବିତୃଦେବଙ୍କ ଠାରୁ ଭଗଙ୍କ ଦାନକୁ ଆମେ ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।

Mantra 12

देवं नरः सवितारं विप्रा यज्ञैः सुवृक्तिभिः । नमस्यन्ति धियेषिताः ॥

ଯଜ୍ଞ ଓ ସୁରଚିତ ସ୍ତୁତି-ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା, ଅନ୍ୱେଷୀ ମନର ନରମାନେ—ବିପ୍ରମାନେ—ସବିତୃଦେବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି; ପ୍ରେରିତ ଧିୟାରେ ଚାଳିତ ହୋଇ ସେମାନେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି।

Mantra 13

सोमो जिगाति गातुविद्देवानामेति निष्कृतम् । ऋतस्य योनिमासदम् ॥

ସୋମ ପଥଜ୍ଞ ହୋଇ ଆଗେ ବଢ଼େ; ଦେବମାନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନିଷ୍କ୍ରମଣ-ଦ୍ୱାରକୁ ଯାଏ; ଋତର ଯୋନିରେ—ସତ୍ୟ-କ୍ରମର ନିଜ ମୂଳ ଆଧାରରେ—ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରେ।

Mantra 14

सोमो अस्मभ्यं द्विपदे चतुष्पदे च पशवे । अनमीवा इषस्करत् ॥

ଆମ ପାଇଁ—ଦ୍ୱିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପଶୁ/ଜୀବଶକ୍ତି ପାଇଁ—ସୋମ ପୋଷଣର ଧାରାମାନଙ୍କୁ ଅନାମୀବ, ଅହିତ ଓ ବିଭାଜନରୁ ମୁକ୍ତ କରୁ।

Mantra 15

अस्माकमायुर्वर्धयन्नभिमातीः सहमानः । सोमः सधस्थमासदत् ॥

ଆମ ଆୟୁକୁ ବଢ଼ାଇ, ଶତ୍ରୁଭାବୀ ଅଭିମାତିମାନଙ୍କୁ ସହି ଜୟ କରି, ସୋମ ସଧସ୍ଥ—ସାଧାରଣ ଆଧାର—ରେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରେ; ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସ୍ଥିର ଆଶ୍ରୟ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଏ।

Mantra 16

आ नो मित्रावरुणा घृतैर्गव्यूतिमुक्षतम् । मध्वा रजांसि सुक्रतू ॥

ହେ ମିତ୍ର-ବରୁଣ! ଘୃତର ଦୀପ୍ତି ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ଗବ୍ୟୂତି—କିରଣମାନଙ୍କ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଉଥିବା ପଥ—ଆମ ପାଇଁ ଖୋଲିଦିଅ। ହେ ସୁକ୍ରତୂ, ମଧୁର ମଧୁଦ୍ୱାରା ରଜାଂସି—ଅନ୍ତରିକ୍ଷର ବିସ୍ତାର—ପୂରଣ କର।

Mantra 17

उरुशंसा नमोवृधा मह्ना दक्षस्य राजथः । द्राघिष्ठाभिः शुचिव्रता ॥

ହେ ଉରୁଶଂସା, ନମୋବୃଧା! ମହିମାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦକ୍ଷର ରାଜ୍ୟରେ ରାଜ କର; ହେ ଶୁଚିବ୍ରତା, ତୁମ ଦ୍ରାଘିଷ୍ଠା—ଦୂରବ୍ୟାପୀ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ସହ।

Mantra 18

गृणाना जमदग्निना योनावृतस्य सीदतम् । पातं सोममृतावृधा ॥

ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ହୋଇ, ତୁମେ ଋତର ଯୋନିରେ ଆସୀନ ହେଅ; ହେ ଋତାବୃଧା, ସୋମ ପାନ କର।