Sukta 77

Mantra 1

अभ्रप्रुषो न वाचा प्रुषा वसु हविष्मन्तो न यज्ञा विजानुषः । सुमारुतं न ब्रह्माणमर्हसे गणमस्तोष्येषां न शोभसे ॥

ମେଘଛିଟା ପରି, ବାଚା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବସୁକୁ ଛିଟାଉଛ; ହବିଷ୍ମନ୍ତମାନଙ୍କ ପରି, ପଥଜ୍ଞ ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କ ପରି, ତୁମେ ଗତି କରୁଛ। ସୁମାରୁତ (ସୁପ୍ରେରିତ) ବ୍ରହ୍ମ ପରି ତୁମେ ଅର୍ହ; ମୁଁ ତୁମ ଗଣକୁ ସ୍ତୁତି କରେ—ସେମାନଙ୍କ ଦୀପ୍ତିରେ ତୁମେ ଶୋଭିତ ହେଉ।

Mantra 2

श्रिये मर्यासो अञ्जीँरकृण्वत सुमारुतं न पूर्वीरति क्षपः । दिवस्पुत्रास एता न येतिर आदित्यासस्ते अक्रा न वावृधुः ॥

ଶ୍ରୀ ଓ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଯୁବ ମର୍ୟମାନେ ଦୀପ୍ତ ଅଞ୍ଜୀ (ଅଳଙ୍କାର) ଗଢ଼ିଲେ; ସୁମାରୁତ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ପୂର୍ବ ରାତ୍ରିମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ଦିବସ୍ପୁତ୍ରମାନେ—ଏହି ପଥରେ ସେମାନଙ୍କ ଗତି; ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି, ଅକ୍ରା (ଅଡ଼ିଗ) ଓ ଅଖଣ୍ଡ, ସେମାନେ ବଳରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି।

Mantra 3

प्र ये दिवः पृथिव्या न बर्हणा त्मना रिरिच्रे अभ्रान्न सूर्यः । पाजस्वन्तो न वीराः पनस्यवो रिशादसो न मर्या अभिद्यवः ॥

ଯେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଫୁଲିଉଠିଥିବା ପ୍ରବାହ ପରି ଆଗକୁ ଧାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ-ଶକ୍ତିରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଅନ୍ତି—ମେଘମଧ୍ୟରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ପରି। ବୀରମାନଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତ, ସିଦ୍ଧି-ପୁରସ୍କାରର ଆକାଂକ୍ଷୀ, ପ୍ରତିରୋଧ-ଭକ୍ଷକ ଯୁବ ଯୋଦ୍ଧା ପରି, ସେମାନେ ଆଲୋକ ଦିଗକୁ ଚାପି ଆଗେଇଯାଆନ୍ତି।

Mantra 4

युष्माकं बुध्ने अपां न यामनि विथुर्यति न मही श्रथर्यति । विश्वप्सुर्यज्ञो अर्वागयं सु वः प्रयस्वन्तो न सत्राच आ गत ॥

ତୁମ ଗଭୀରତାରେ—ଜଳମାର୍ଗରେ ପରି—ମହା ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏନାହିଁ, ଶିଥିଳ ହୁଏନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହ ଗତିଶୀଳ ଏହି ଯଜ୍ଞ ତୁମ ଦିଗକୁ ଏଠାରେ ମୁହଁ ଫେରାଏ; ତେଣୁ, ଏକସାଥି ଚାଲୁଥିବା ଉତ୍ସୁକ ପ୍ରୟାସୀମାନଙ୍କ ପରି, ଏଠାକୁ ଆସ।

Mantra 5

यूयं धूर्षु प्रयुजो न रश्मिभिर्ज्योतिष्मन्तो न भासा व्युष्टिषु । श्येनासो न स्वयशसो रिशादसः प्रवासो न प्रसितासः परिप्रुषः ॥

ତୁମେ ପ୍ରେରଣାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯୁକ୍ତ—କିରଣମାନଙ୍କ ପରି; ଉଷାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ଭାସାରେ ଦୀପ୍ତ। ସ୍ୱୟଂଯଶସ୍ବୀ ଶ୍ୟେନମାନଙ୍କ ପରି, ହାନି-ଭକ୍ଷକ; ଦୂରଗାମୀମାନଙ୍କ ପରି ନିଜ ପଥକୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ—ତୁମେ ଚାରିଦିଗରେ ନିଜ ଝରିକା-ବର୍ଷାକୁ ଛିଟାଉଛ।

Mantra 6

प्र यद्वहध्वे मरुतः पराकाद्यूयं महः संवरणस्य वस्वः । विदानासो वसवो राध्यस्याराच्चिद्द्वेषः सनुतर्युयोत ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୂରରୁ ଆଗକୁ ବହି ଆଣ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମହା ସଂବରଣର ବସୁ-ଧନ ଅଟ। ହେ ବସୁମାନେ, ଯଥାର୍ଥ ଲାଭକୁ ଜାଣିଥିବା, ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ହଟାଅ; ତାହାକୁ ଆମ ପଥର ପାରେ ଠେଲିଦିଅ।

Mantra 7

य उदृचि यज्ञे अध्वरेष्ठा मरुद्भ्यो न मानुषो ददाशत् । रेवत्स वयो दधते सुवीरं स देवानामपि गोपीथे अस्तु ॥

ଯେ କେହି ଯଜ୍ଞରେ, ଅଗ୍ର ଅଧ୍ୱରରେ, ଉଭା ହୋଇ, ମରୁତମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ମାନବ ପରି ଦାନ କରେ—ସେ ସମୃଦ୍ଧ ପୋଷଣ ଓ ସୁବୀର ବଳ ପାଏ; ସେ ଦେବମାନଙ୍କର ଗୋପୀଥ (ରକ୍ଷା-ଆଶ୍ରୟ)ରେ ରହୁ।

Mantra 8

ते हि यज्ञेषु यज्ञियास ऊमा आदित्येन नाम्ना शम्भविष्ठाः । ते नोऽवन्तु रथतूर्मनीषां महश्च यामन्नध्वरे चकानाः ॥

କାରଣ ସେମାନେ ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କରେ ସର୍ବାଧିକ ଯଜ୍ଞିୟ—ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅର୍ହ—ଅଟନ୍ତି; ଉମା ନାମକ ତପୋ-ଶକ୍ତିମାନେ, ଆଦିତ୍ୟ ନାମରେ ଅତି ଶୁଭକର। ଗତିରେ ଓ ଅଧ୍ୱରରେ ଆନନ୍ଦିତ ସେମାନେ, ରଥବେଗୀ ମନୀଷା (ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା) ଓ ମହା ବିଶାଳତାକୁ ଆମ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।