Sukta 47

Mantra 1

जगृभ्मा ते दक्षिणमिन्द्र हस्तं वसूयवो वसुपते वसूनाम् । विद्मा हि त्वा गोपतिं शूर गोनामस्मभ्यं चित्रं वृषणं रयिं दाः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବସୁମାନଙ୍କ ପତି, ଧନଭଣ୍ଡାରର ଅଧିପତି, ଆମେ—ବସୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷୀ—ତୁମ ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତକୁ ଧରିଛୁ। କାରଣ, ହେ ଶୂର, ଆମେ ତୁମକୁ ଗୋନାମ୍ (କିରଣ-ଗାଈମାନଙ୍କ) ଗୋପତି, ବଳବାନ ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଜାଣୁ। ଆମକୁ ଚିତ୍ର—ବିବିଧ—ବୃଷଣ—ବୀର୍ୟବାନ—ରୟି ଦିଅ: ବଳ ଓ ପ୍ରକାଶର ଧନ।

Mantra 2

स्वायुधं स्ववसं सुनीथं चतुःसमुद्रं धरुणं रयीणाम् । चर्कृत्यं शंस्यं भूरिवारमस्मभ्यं चित्रं वृषणं रयिं दाः ॥

ଆମକୁ ସେହି ରୟି ଦିଅ, ଯାହା ସୁଆୟୁଧ—ସୁସଜ୍ଜିତ ଅସ୍ତ୍ରବାନ—ସ୍ୱବସ—ନିଜ ବଳରେ ସ୍ୱୟଂସମର୍ଥ—ଏବଂ ସୁନୀଥ—ସୁମାର୍ଗଦର୍ଶିତ—ଅଟେ; ଯାହା ଚତୁଃସମୁଦ୍ର ପରି ଦୃଢ଼ ଧାରଣ, ରୟିମାନଙ୍କର ଆଧାର ହୁଏ। ଯାହା ଚର୍କୃତ୍ୟ—ଗଢ଼ିବା-ନିର୍ମାଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ—ଏବଂ ଶଂସ୍ୟ—ପ୍ରଶଂସା/ଘୋଷଣା ଯୋଗ୍ୟ—ଭୂରିବାର—ବିଶାଳତାରେ ପ୍ରଚୁର—ଅଟେ; ଆମକୁ ଚିତ୍ର, ବୃଷଣ ରୟି ଦିଅ: ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ତାର ସମୃଦ୍ଧି।

Mantra 3

सुब्रह्माणं देववन्तं बृहन्तमुरुं गभीरं पृथुबुध्नमिन्द्र । श्रुतऋषिमुग्रमभिमातिषाहमस्मभ्यं चित्रं वृषणं रयिं दाः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ରୟି ଦିଅ—ସୁବ୍ରହ୍ମାଣ (ମନ୍ତ୍ର-ସମୃଦ୍ଧ) ଓ ଦେବବନ୍ତ, ବୃହତ୍ ଓ ଉରୁ (ବିଶାଳ), ଗଭୀର ଓ ପୃଥୁବୁଧ୍ନ (ବିସ୍ତୃତ ଆଧାରବାନ); ଯେ ଋଷିର ବାଣୀ ଶୁଣେ, ଆକ୍ରମଣକାରୀ ଚିନ୍ତାଙ୍କ ବିରୋଧେ ଉଗ୍ର, ଶତ୍ରୁ-ରଚନାକୁ ଜୟ କରେ—ଆମକୁ ଚିତ୍ର (ବିବିଧ) ଓ ବୃଷଣ (ପ୍ରବଳ) ରୟି ଦା।

Mantra 4

सनद्वाजं विप्रवीरं तरुत्रं धनस्पृतं शूशुवांसं सुदक्षम् । दस्युहनं पूर्भिदमिन्द्र सत्यमस्मभ्यं चित्रं वृषणं रयिं दाः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ସନଦ୍ୱାଜ (ପ୍ରାଚୀନ ବାଜ-ସମୃଦ୍ଧି) ଦିଅ—ବିପ୍ରବୀର (ପ୍ରେରିତ ବୀରସମ୍ପନ୍ନ), ତରୁତ୍ର (ରକ୍ଷାଶକ୍ତି), ଧନସ୍ପୃତ (ଧନ ଜିତୁଥିବା), ଶୂଶୁବାଂସ (ଉତ୍ସୁକ/ପ୍ରବୃତ୍ତ) ଓ ସୁଦକ୍ଷ (ନିପୁଣ); ଦସ୍ୟୁହନ (ଦସ୍ୟୁ-ନାଶକ), ପୂର୍ଭିଦ (ଦୁର୍ଗ-ଭେଦକ), ସତ୍ୟ (କର୍ମରେ ସତ୍ୟ) —ଆମକୁ ଚିତ୍ର ଓ ବୃଷଣ ରୟି ଦା।

Mantra 5

अश्वावन्तं रथिनं वीरवन्तं सहस्रिणं शतिनं वाजमिन्द्र । भद्रव्रातं विप्रवीरं स्वर्षामस्मभ्यं चित्रं वृषणं रयिं दाः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ବାଜ ଦିଅ—ଅଶ୍ୱାବନ୍ତ (ଘୋଡ଼ାସମ୍ପନ୍ନ), ରଥିନ (ରଥସମ୍ପନ୍ନ), ବୀରବନ୍ତ (ବୀରସମ୍ପନ୍ନ), ସହସ୍ରିଣ (ହଜାରଗୁଣ) ଓ ଶତିନ (ଶତଗୁଣ)। ଭଦ୍ରବ୍ରାତ (ଶୁଭ ବ୍ରତ/ବିଧି ସହ ଚଳୁଥିବା), ବିପ୍ରବୀର (ପ୍ରେରିତ ଋଷି-ବୀରମାନଙ୍କୁ ବଳରୂପେ ଧାରଣ କରୁଥିବା), ସ୍ୱର୍ଷା (ଦୀପ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଜୟ କରୁଥିବା) ଏମିତି ଚିତ୍ର, ବୃଷଣ ରୟି ଆମକୁ ଦା।

Mantra 6

प्र सप्तगुमृतधीतिं सुमेधां बृहस्पतिं मतिरच्छा जिगाति । य आङ्गिरसो नमसोपसद्योऽस्मभ्यं चित्रं वृषणं रयिं दाः ॥

ଆମ ମତି ଆଗେଇଯାଏ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖକୁ—ସପ୍ତଗୌ (ସାତ ଗୋ-ସମ୍ପନ୍ନ), ଋତଧୀତି (ଋତକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା), ସୁମେଧା (ପ୍ରଭାମୟ ବୁଦ୍ଧି) ଯୁକ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ। ଯେ ଆଙ୍ଗିରସ, ଯାହାଙ୍କ ସନ୍ନିଧିରେ ଆମେ ନମସ୍କାର ସହ ଉପସଦ୍ୟ (ଉପାସନା-ଆସନ) କରୁ—ସେ ଆମକୁ ଚିତ୍ର (ପ୍ରଭାସ୍ୱର/ବିଚିତ୍ର), ବୃଷଣ (ବଳବାନ) ରୟି (ସମୃଦ୍ଧି, ଅନ୍ତର୍ଧନର ବହୁରୂପ ସମ୍ପଦ) ଦିଅନ୍ତୁ।

Mantra 7

वनीवानो मम दूतास इन्द्रं स्तोमाश्चरन्ति सुमतीरियानाः । हृदिस्पृशो मनसा वच्यमाना अस्मभ्यं चित्रं वृषणं रयिं दाः ॥

ମୋର ସ୍ତୋମଗୁଡ଼ିକ ବନୀବାନ (ଉତ୍ସୁକ) ଦୂତମାନଙ୍କ ପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗତି କରେ, ସୁମତି (ସଦ୍ଭାବ/ସୁଚିନ୍ତା) ର ପଥରେ ଯାତ୍ରା କରି। ହୃଦିସ୍ପୃଶ (ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିବା), ମନରୁ ବାଣୀରେ ଗଢ଼ା—ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଚିତ୍ର, ବୃଷଣ ରୟି (ପ୍ରଭାସ୍ୱର ଓ ବଳବାନ ସମୃଦ୍ଧି—ଅନ୍ତର୍ଧନର ବହୁରୂପ ସମ୍ପଦ) ଲାଭ କରାନ୍ତୁ।

Mantra 8

यत्त्वा यामि दद्धि तन्न इन्द्र बृहन्तं क्षयमसमं जनानाम् । अभि तद्द्यावापृथिवी गृणीतामस्मभ्यं चित्रं वृषणं रयिं दाः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଯାହା ଯାଚେ—ସେହିଟି ଆମକୁ ଦିଅ: ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅସମ ଏକ ବିଶାଳ କ୍ଷୟ (ନିବାସ/ଆଧାର) ଓ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଷ୍ଠା। ତାହାକୁ ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ (ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ) ମଧ୍ୟ ଗାଇ ସ୍ୱୀକାର କରୁନ୍ତୁ; ଏବଂ ଆମକୁ ଚିତ୍ର, ବୃଷଣ ରୟି—ପ୍ରଭାସ୍ୱର, ବଳବାନ, ବହୁରୂପ ଅନ୍ତର୍ସମୃଦ୍ଧି—ଦିଅନ୍ତୁ।