Sukta 187

Mantra 1

पितुं नु स्तोषं महो धर्माणं तविषीम् । यस्य त्रितो व्योजसा वृत्रं विपर्वमर्दयत् ॥

ଏବେ ମୁଁ ମହାଧର୍ମର ଧାରକ, ମହାବଳର ତବିଷୀ (ପରାକ୍ରମ-ଶକ୍ତି) ଧାରଣ କରୁଥିବା ସେଇ ମହାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି—ଯାହାଙ୍କ ବିଶାଳ ବଳରେ ତ୍ରିତ ଵୃତ୍ରକୁ ସନ୍ଧି-ସନ୍ଧି କରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।

Mantra 2

स्वादो पितो मधो पितो वयं त्वा ववृमहे । अस्माकमविता भव ॥

ହେ ସ୍ୱାଦୁ ପୀତ, ହେ ମଧୁର ପୀତ—ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ମୁହଁ ଫେରାଇ ତୁମକୁ ହିଁ ବରୁଛୁ। ଆମ ଅନ୍ତଃସତ୍ତାର ଅବିତା (ରକ୍ଷକ) ଓ ଆଧାର ହେଉ।

Mantra 3

उप नः पितवा चर शिवः शिवाभिरूतिभिः । मयोभुरद्विषेण्यः सखा सुशेवो अद्वयाः ॥

ହେ ପୀତବା, ଆମ ପାଖକୁ ନିକଟେ ଆସ; ଶିବ ହୋଇ, ଶିବ ସହାୟତାମାନଙ୍କ ସହ ଚାଲ। ମୟୋଭୁ (ଆନନ୍ଦଦାତା), ଅଦ୍ୱିଷେଣ୍ୟ (ଦ୍ୱେଷାତୀତ), ଯାତ୍ରାର ସଖା—ସୁଶେବ (କୃପାଳୁ), ଅଦ୍ୱୟାଃ (କପଟରହିତ)—ନିକଟେ ଆସ।

Mantra 4

तव त्ये पितो रसा रजांस्यनु विष्ठिताः । दिवि वाता इव श्रिताः ॥

ହେ ପୀତୋ, ତୁମର ସେଇ ରସମୟ ସାରଗୁଡ଼ିକ ଅଞ୍ଚଳମାନଙ୍କ (ରଜାଂସି) ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ସ୍ଥିତ; ଦିବିରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇ, ପବନମାନଙ୍କ ପରି ଆଶ୍ରିତ ରହି ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପି ଆଧାର ଦିଅନ୍ତି।

Mantra 5

तव त्ये पितो ददतस्तव स्वादिष्ठ ते पितो । प्र स्वाद्मानो रसानां तुविग्रीवा इवेरते ॥

ହେ ପୀତ (ପାନ), ସେ ଦାତାମାନେ ତୁମର ହିଁ; ହେ ଅତିମଧୁର ପୀତ, ତୁମର ହିଁ। ରସମାନଙ୍କର ମାଧୁର୍ୟ ଆଗକୁ ଉଛ୍ୱାସିତ ହୋଇ ଧାଉଛି—ଦୃଢ଼-ଗ୍ରୀବାମାନଙ୍କ ପରି—ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବଳରେ ଚାପ ଦେଇ।

Mantra 6

त्वे पितो महानां देवानां मनो हितम् । अकारि चारु केतुना तवाहिमवसावधीत् ॥

ହେ ପୀତ (ପାନ), ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ ଦେବମାନଙ୍କର ମନ ଯଥାସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାପିତ। ସୁନ୍ଦର କେତୁ (ପ୍ରକାଶ-ଚିହ୍ନ) ଦ୍ୱାରା ତାହା ପ୍ରକଟିତ; ତୁମ ଅବସ (ସହାୟ) ଦ୍ୱାରା ଅବରୋଧର ଅହି (ସର୍ପ) ନିହତ ହୁଏ।

Mantra 7

यददो पितो अजगन्विवस्व पर्वतानाम् । अत्रा चिन्नो मधो पितोऽरं भक्षाय गम्याः ॥

ଯେତେବେଳେ ସେଠାରେ, ହେ ପୀତ (ପାନ), ତୁମେ ବିବସ୍ୱାନ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗତି କଲ, ସେତେବେଳେ ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ମଧୁମୟ ପୀତ, ଆମର ଭକ୍ଷଣ ଓ ଆତ୍ମସାତ ପାଇଁ ତୁମେ ପ୍ରାପ୍ୟ ହେବାଯୋଗ୍ୟ।

Mantra 8

यदपामोषधीनां परिंशमारिशामहे । वातापे पीव इद्भव ॥

ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଜଳମାନଙ୍କ ଓ ଔଷଧୀମାନଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଅଂଶକୁ ମିଶାଉ, ତେବେ, ହେ ବାତାପେ (ପବନେ ଉଷ୍ମିତ), ତୁମେ ଆମ ଭିତରେ ନିଶ୍ଚୟ ପୁଷ୍ଟିକର ଓ ସମୃଦ୍ଧ ହେଉ।

Mantra 9

यत्ते सोम गवाशिरो यवाशिरो भजामहे । वातापे पीव इद्भव ॥

ହେ ସୋମ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମର ଗବାଶିର (ଗୋ-ବଳଯୁକ୍ତ) ଓ ଯବାଶିର (ଯବ-ବଳଯୁକ୍ତ) ମିଶ୍ରଣକୁ ଭାଗୀ ହେଉ, ତେବେ, ହେ ବାତାପେ (ପବନେ ଉଷ୍ମିତ), ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଚୁର ଓ ପୁଷ୍ଟିକର ହେଉ।

Mantra 10

करम्भ ओषधे भव पीवो वृक्क उदारथिः । वातापे पीव इद्भव ॥

ହେ ଔଷଧୀ, କରମ୍ଭ (karambha) ହେଉ—ପୁଷ୍ଟିକର, ବଳବର୍ଧକ, ବିଶାଳ-ଆଧାରବାନ। ହେ ବାତାପେ (ପବନେ ଉଷ୍ମିତ), ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଚୁର ଓ ପୁଷ୍ଟିକର ହେଉ।

Mantra 11

तं त्वा वयं पितो वचोभिर्गावो न हव्या सुषूदिम । देवेभ्यस्त्वा सधमादमस्मभ्यं त्वा सधमादम् ॥

ହେ ପେୟ (ସୋମ), ପିତୃସମ ଭାବରେ ଆମେ ବଚନଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପିଷି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ—ଯେପରି ଗାଈମାନେ ହବ୍ୟ ପାଖକୁ ଧାଉଥାନ୍ତି। ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମକୁ ସଧମାଦ (ସହ-ଆନନ୍ଦର ସମାଗମ) ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁ; ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସଧମାଦ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁ।