Sukta 120

Mantra 1

का राधद्धोत्राश्विना वां को वां जोष उभयोः । कथा विधात्यप्रचेताः ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ! କେଉଁ ଅର୍ପଣ-ଶକ୍ତି (ରାଧ) ତୁମମାନଙ୍କୁ ଜିତିବ? ଆମର କେଉଁ ପ୍ରୀତି ତୁମ ଉଭୟଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିବ? ଯେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପ୍ରଚେତ—ଅଜାଗୃତ—ସେ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ତର୍ୟଜ୍ଞର ଯଥାଯଥ ବିଧା/ବ୍ୟବସ୍ଥା କିପରି ଗଠନ କରିବ?

Mantra 2

विद्वांसाविद्दुरः पृच्छेदविद्वानित्थापरो अचेताः । नू चिन्नु मर्ते अक्रौ ॥

ଯେ ଜାଣେନି, ସେ ସେଇ ଦ୍ୱାର ବିଷୟରେ ପଚାରେ, ଯାହାକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି; ଏଭଳି ଅନ୍ୟଜନ—ଅଚେତ, ଅବିଦ୍ୱାନ—ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଏ। ଏବେ ମଧ୍ୟ ମର୍ତ୍ୟରେ ସେଇ ଦୁଇ (ଶକ୍ତି) ଧରାପଡ଼େନି।

Mantra 3

ता विद्वांसा हवामहे वां ता नो विद्वांसा मन्म वोचेतमद्य । प्रार्चद्दयमानो युवाकुः ॥

ସେଇ ଦୁଇ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ; ସେଇ ଦୁଇ ଜ୍ଞାନୀ ଆଜି ଆମକୁ ପ୍ରେରିତ ବାଣୀ (ମନ୍ମ) କହୁନ୍ତୁ। ତୁମ କରୁଣା ଆକାଂକ୍ଷୀ ଯୁବ ସାଧକ ସ୍ତୁତି-ଗାନକୁ ଉଚ୍ଚରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁ।

Mantra 4

वि पृच्छामि पाक्या न देवान्वषट्कृतस्याद्भुतस्य दस्रा । पातं च सह्यसो युवं च रभ्यसो नः ॥

ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ପଚାରୁଛି—ଅଜ୍ଞାନରୁ ଦେବମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିବା ଜଣେ ପରି ନୁହେଁ। ହେ ଦସ୍ରା, ଅଦ୍ଭୁତ କୌଶଳୀ ଦ୍ୱୟ, ବଷଟ୍କାରରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ଆହ୍ୱାନର ନାଦରେ—ଯାହା ସହିବାକୁ ପଡ଼େ ତାହାରେ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଆମ ରକ୍ଷକ ହେଅ; ଯାହା ଝପଟି ଧରିବାକୁ ପଡ଼େ ତାହାରେ ଆମ ଦ୍ରୁତ ସହାୟକ ହେଅ।

Mantra 5

प्र या घोषे भृगवाणे न शोभे यया वाचा यजति पज्रियो वाम् । प्रैषयुर्न विद्वान् ॥

ଭୃଗୁ-ଅଗ୍ନି ପରି ଘୋଷରେ ଯେ ବାଣୀ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ—ସେହି ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ପଜ୍ରିୟ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଯଜେ। ତଥାପି ସେ ଜ୍ଞାନ ବିନା ଆଗକୁ ଠେଲୁଥିବା ଜଣେ ପରି (ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ତାହାର ଭିତରେ ବାଣୀର ଦୀପ୍ତି ଜାଗ୍ରତ କର ନାହଁ)।

Mantra 6

श्रुतं गायत्रं तकवानस्याहं चिद्धि रिरेभाश्विना वाम् । आक्षी शुभस्पती दन् ॥

ମୁଁ ତକବାନଙ୍କର ଗାୟତ୍ରୀ-ଛନ୍ଦ ଶୁଣିଛି; ଏବଂ ମୁଁ, ଗାୟକ, ହେ ଅଶ୍ୱିନ୍ଦ୍ୱୟ, ତୁମମାନଙ୍କୁ ହିଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି। ଆସ—ହେ ଶୁଭସ୍ପତୀ, ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିପତିମାନେ, ଦୁଇ ଦୀପ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ଦାନ କର।

Mantra 7

युवं ह्यास्तं महो रन्युवं वा यन्निरततंसतम् । ता नो वसू सुगोपा स्यातं पातं नो वृकादघायोः ॥

ହେ ଯୁଗଳ ଦେବମାନେ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମହୋ (ମହତ୍ତ୍ୱ/ବିଶାଳତା)ର ଆନନ୍ଦ; ତୁମେ ହିଁ ଆମକୁ ସଂକୋଚ/ବନ୍ଧନରୁ ବାହାରକୁ ଟାଣି ନେଉଛ। ହେ ବସୁମାନେ (ଉଦାର ଦାତା), ଆମ ପାଇଁ ସୁଗୋପା—ଶୁଭ ରକ୍ଷକ—ହେଉ; ବୃକ (ଓଲ୍‌ଫ/ଭେଡ଼ିଆ) ଓ ଅଘାୟୁ (ହାନିକାରକ)ଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।

Mantra 8

मा कस्मै धातमभ्यमित्रिणे नो माकुत्रा नो गृहेभ्यो धेनवो गुः । स्तनाभुजो अशिश्वीः ॥

ଆମକୁ କୌଣସି ଶତ୍ରୁଭାବୀ (ଅମିତ୍ରିଣେ)ଙ୍କ ହାତକୁ ଦିଅନି; ଆମ ଘରୁ ଆମ ଧେନୁମାନେ—ପୋଷକ ଶକ୍ତିମାନେ—କେଉଁଠିକୁ ଯାଆନ୍ତୁ ନାହିଁ। ସ୍ତନରୁ ପାନ କରୁଥିବା, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା, କେବେ ନ ଅଭାବିତ (ଅଶିଶ୍ୱୀ) ଧେନୁମାନେ ରୁହନ୍ତୁ।

Mantra 9

दुहीयन्मित्रधितये युवाकु राये च नो मिमीतं वाजवत्यै । इषे च नो मिमीतं धेनुमत्यै ॥

ମିତ୍ରଙ୍କ ଆଧାର-ରୂପ ଧୃତି (ମିତ୍ରଧିତି) ପାଇଁ ଦୋହନ କରୁଥିବା ହେ ଯୁଗଳ, ଆମ ପାଇଁ ରାୟ—ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସମୃଦ୍ଧି—ବାଜବତ୍ୟୈ (ବିଜୟଶାଳୀ/ବଳବତୀ) ହେବା ପରି ମାପି ଦିଅ। ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ଇଷା—ପ୍ରେରିତ ଅନ୍ୱେଷଣ-ଶକ୍ତି—ଧେନୁମତ୍ୟୈ (ପ୍ରକାଶ-ଗୋରେ ସମୃଦ୍ଧ) ହେବା ପରି ମଧ୍ୟ ମାପି ଦିଅ।

Mantra 10

अश्विनोरसनं रथमनश्वं वाजिनीवतोः । तेनाहं भूरि चाकन ॥

ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟଙ୍କ ରଥ ଅଶ୍ରମ—ତଥାପି ବିଜୟୀ ବଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେହି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବହୁ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରିଛି।

Mantra 11

अयं समह मा तनूह्याते जनाँ अनु । सोमपेयं सुखो रथः ॥

ଏହି ରଥ ମୋ ଦେହକୁ ଧାରଣ କରି, ଜନମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରି ମୋତେ ବହନ କରେ; ସୋମପାନ ପାଇଁ ସୁଖରେ ଗତି କରୁଥିବା ରଥ ଅଟେ।

Mantra 12

अध स्वप्नस्य निर्विदेऽभुञ्जतश्च रेवतः । उभा ता बस्रि नश्यतः ॥

ତାପରେ, ନିଦ୍ରାର କ୍ଲାନ୍ତିରୁ ଏବଂ କେବଳ ଧନଭୋଗରୁ—ସେଇ ଦୁଇ ବାଧା ଅପସରିଯାଏ; ହେ ବସ୍ରି, ଉଭୟ ଲୟ ପାଉଛି।