Sukta 3

Mantra 1

शाला। उ॒प॒मितां॑ प्रति॒मिता॒मथो॑ परि॒मिता॑मु॒त। शाला॑या वि॒श्ववा॑राया न॒द्धानि॒ वि चृ॑तामसि

ଶାଳା—ଉପମିତ (ନିକଟରୁ ମାପିତ), ପ୍ରତିମିତ (ଯଥାବିଧି ମାପିତ), ଏବଂ ପରିମିତ (ଚାରିଦିଗରୁ ମାପିତ)। ବିଶ୍ୱବାର (ସର୍ବଦିଗ-ରକ୍ଷକ) ଶାଳାର ଯେ ବନ୍ଧନ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଖୋଲି ଏବଂ କାଟି ଅଲଗା କରୁଛୁ।

Mantra 2

यत् ते॑ न॒द्धं वि॑श्ववारे॒ पाशो॑ ग्र॒न्थिश्च॒ यः कृ॒तः । बृह॒स्पति॑रिवा॒हं ब॒लं वा॒चा वि स्रं॑सयामि॒ तत्

ହେ ବିଶ୍ୱବାରେ! ତୋର ଯେ ବନ୍ଧନ—ପାଶ (ଫାସ) ଓ ଗ୍ରନ୍ଥି (ଗଠି) ଯାହା କୃତ ହୋଇଛି—ତାହାକୁ ମୁଁ ବୃହସ୍ପତି ପରି, ବାଣୀର ବଳରେ ଖୋଲିଦେଉଛି; ତାହାର ଶକ୍ତି ଝରିପଡ଼ୁ ଭଳି କରୁଛି।

Mantra 3

आ य॑याम॒ सं ब॑बर्ह ग्र॒न्थींश्च॑कार ते दृ॒ढान्। परूं॑षि वि॒द्वांछस्ते॒वेन्द्रे॑ण॒ वि चृ॑तामसि

ଏଠାକୁ ଆମେ ଆସୁଛୁ। ସେ ତୋତେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ବାନ୍ଧିଛି; ତୋ ପାଇଁ ମଜବୁତ ଗ୍ରନ୍ଥି (ଗଠି) ତିଆରି କରିଛି। ତୋର ପରୂଂଷି (ସନ୍ଧି/ଯୋଡ଼)କୁ—ଜାଣକାର ପରି—କୁହାଡ଼ି ପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ଆମେ କାଟି ଅଲଗା କରୁଛୁ।

Mantra 4

वं॒शानां॑ ते॒ नह॑नानां प्राणा॒हस्य॒ तृण॑स्य च । प॒क्षाणां॑ विश्ववारे ते न॒द्धानि॒ वि चृ॑तामसि

ତୋର ବଂଶ (ବାଁଶ) ମାନଙ୍କର ବାନ୍ଧନ, ପ୍ରାଣକୁ ଧରି ରଖୁଥିବା ତୋର ବାନ୍ଧନ, ଏବଂ ତୋର ତୃଣ (ଘାସ) ର ବାନ୍ଧନ; ହେ ସର୍ବଦିଗ-ରକ୍ଷକ, ତୋର ପାର୍ଶ୍ୱମାନଙ୍କର ବାନ୍ଧନ—ସେ ସମସ୍ତ ବାନ୍ଧନକୁ ଆମେ କାଟି ଅଲଗା କରୁଛୁ।

Mantra 5

सं॒दं॒शानां॑ पल॒दानां॒ परि॑ष्वञ्जल्यस्य च । इ॒दं मान॑स्य॒ पत्न्या॑ न॒द्धानि॒ वि चृ॑तामसि

ସନ୍ଦଂଶ (ଚିମଟା/କ୍ଲାମ୍ପ)ର ବାନ୍ଧନ, ପଲଦ (ଆବରଣ)ର ବାନ୍ଧନ, ଏବଂ ପରିଷ୍ୱଞ୍ଜଲ୍ୟ (ଘନିଷ୍ଠ ଭାବେ ଲପେଟୁଥିବା ପଟା)ର ବାନ୍ଧନ; ମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀର ଏହି ବାନ୍ଧନକୁ ଆମେ କାଟି ଅଲଗା କରୁଛୁ।

Mantra 6

यानि॑ ते॒ऽन्तः शि॒क्याऽन्याबे॒धू र॒ण्याऽय॒ कम्। प्र ते॒ तानि॑ चृतामसि शि॒वा मान॑स्य॒ पत्नि॑ न॒ उद्धि॑ता त॒न्वेऽ भव

ହେ ମାନାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଶିବେ, ତୋର ଭିତରେ ଯାହା କିଛି—ଶିକ୍ୟା (ଝୋଳି/ସ୍ଲିଙ୍ଗ) କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧନରେ—ବନ୍ୟ (ରଣ୍ୟ) ବସ୍ତୁ ପରି ଠେଲି ଠୋକି ଦିଆଯାଇଛି, ସେ ସବୁକୁ ଆମେ ତୋ ପାଇଁ ବାହାରକୁ କାଟି ହଟାଉଛୁ। କୃପାଳୁ ହେ; ଆମ ପାଇଁ ଉଦ୍ଧିତା (ଉଠାଇ ରଖାଯାଇଥିବା) ହେ; ଦେହ-କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ସହାୟ ହେ।

Mantra 7

ह॒वि॒र्धान॑मग्नि॒शालं॒ पत्नी॑नां॒ सद॑नं॒ सदः॑ । सदो॑ दे॒वाना॑मसि देवि शाले

ତୁ ହବିର୍ଧାନ (ହବିର ସଂଗ୍ରହସ୍ଥାନ), ଅଗ୍ନିଶାଳା, ପତ୍ନୀମାନଙ୍କର ନିବାସ-ଆସନ—ସଦସ୍। ହେ ଦେବୀ ଶାଳେ, ତୁ ଦେବମାନଙ୍କର ସଦସ୍ ଅଟୁ।

Mantra 8

अक्षु॑मोप॒शं वित॑तं सहस्रा॒क्षं वि॑षू॒वति॑ । अव॑नद्धम॒भिहि॑तं॒ ब्रह्म॑णा॒ वि चृ॑तामसि

ଏହି ଚକ୍ଷୁମୟ ଆବରଣ—ବିସ୍ତୃତ, ସହସ୍ରାକ୍ଷ (ହଜାର ଆଖିଯୁକ୍ତ), ଆଡ଼କୁ ପଡ଼ିଥିବା—ଚାରିପାଖେ ବାନ୍ଧି ରଖାଯାଇ ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିବା—ଏହାକୁ ଆମେ ବ୍ରହ୍ମ (ମନ୍ତ୍ର-ଶକ୍ତି) ଦ୍ୱାରା କାଟି ଅଲଗା କରୁଛୁ।

Mantra 9

यस्त्वा॑ शाले प्रतिगृ॒ह्णाति॒ येन॒ चासि॑ मि॒ता त्वम्। उ॒भौ मा॑नस्य पत्नि॒ तौ जीव॑तां ज॒रद॑ष्टी

ହେ ଶାଲା (ସଭାମଣ୍ଡପ), ଯେ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ ଏବଂ ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମାପି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୁଅ—ହେ ମାନାଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ସେ ଉଭୟେ ଜରାବସ୍ଥାକୁ ଦେଖି ଦୀର୍ଘାୟୁରେ ଜୀବନ୍ତୁ।

Mantra 10

अ॒मुत्रै॑न॒मा ग॑च्छताद् दृ॒ढा न॒द्धा परि॑ष्कृता । यस्या॑स्ते विचृ॒ताम॒स्यङ्ग॑मङ्गं॒ परु॑ष्परुः

ଏହା ସେଠାକୁ (ଅମୁତ୍ର) ଯାଉ। ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବନ୍ଧା, ଭଲଭାବେ କସା, ସୁସଜ୍ଜିତ—ଯାହାଠାରୁ ତୁମ ପାଇଁ ଆମେ କାଟି ଅଲଗା କରିଛୁ, ଅଙ୍ଗେ ଅଙ୍ଗ, ସନ୍ଧିେ ସନ୍ଧି।

Mantra 11

यस्त्वा॑ शाले निमि॒माय॑ संज॒भार॒ वन॒स्पती॑न्। प्र॒जायै॑ चक्रे त्वा शाले परमे॒ष्ठी प्र॒जाप॑तिः

ହେ ଶାଳା (ଗୃହ)! ଯିଏ ତୁମକୁ ମାପି ନିର୍ମାଣ କଲେ ଏବଂ ବନସ୍ପତି-ନାଥମାନଙ୍କୁ (କାଠ/କାଠଖଣ୍ଡ) ସଂଗ୍ରହ କଲେ—ସେଇ ପରମେଷ୍ଠୀ ପ୍ରଜାପତି ତୁମକୁ, ହେ ଶାଳା, ପ୍ରଜା (ସନ୍ତାନ-ସମୃଦ୍ଧି) ପାଇଁ ଗଢ଼ିଲେ।

Mantra 12

नम॒स्तस्मै॒ नमो॑ दा॒त्रे शाला॑पतये च कृण्मः । नमो॒ऽग्नये॑ प्र॒चर॑ते॒ पुरु॑षाय च ते॒ नमः॑

ତାଙ୍କୁ ନମସ୍; ଦାତାଙ୍କୁ ଏବଂ ଶାଳାପତିଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍ କରୁ। ପ୍ରଚରତେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନମସ୍; ଏବଂ ତୁମକୁ—ଏହି ପୁରୁଷ (ଭିତରସ୍ଥ ଅଧିଷ୍ଠାତା) କୁ ମଧ୍ୟ—ନମସ୍।

Mantra 13

गोभ्यो॒ अश्वे॑भ्यो॒ नमो॒ यच्छाला॑यां वि॒जाय॑ते । विजा॑वति॒ प्रजा॑वति॒ वि ते॒ पाशां॑श्चृतामसि

ଗୋମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର—ଯେହେତୁ ଶାଳା (ଗୃହ) ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି/ଉତ୍ପତ୍ତି ହୁଏ। ବିଜାବତୀ, ପ୍ରଜାବତୀ—ତୁମେ ନିଜ ପାଶ (ବନ୍ଧନ) କାଟି ଦେଉଛ।

Mantra 14

अ॒ग्निम॒न्तश्छा॑दयसि॒ पुरु॑षान् प॒शुभिः॑ स॒ह। विजा॑वति॒ प्रजा॑वति॒ वि ते॒ पाशां॑श्चृतामसि

ଅଗ୍ନିକୁ ଭିତରେ ତୁମେ ଆବୃତ କରୁଛ; ପଶୁମାନଙ୍କ ସହିତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଛ। ବିଜାବତୀ, ପ୍ରଜାବତୀ—ତୁମେ ନିଜ ପାଶ (ବନ୍ଧନ) କାଟି ଦେଉଛ।

Mantra 15

अ॒न्त॒रा द्यां च॑ पृथि॒वीं च॒ यद् व्यच॒स्तेन॒ शालां॒ प्रति॑ गृह्णामि त इ॒माम्। यद॒न्तरि॑क्षं॒ रज॑सो वि॒मानं॒ तत् कृ॑ण्वे॒ऽहमु॒दरं॑ शेव॒धिभ्यः॑ । तेन॒ शालां॒ प्रति॑ गृह्णामि॒ तस्मै॑

ଦ୍ୟାଉ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ବ୍ୟାପିଛି, ସେହି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଶାଳାକୁ ଯଥାବିଧି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି। ଯାହା ଅନ୍ତରିକ୍ଷ—ରଜସ (ବାୟୁ-ମଣ୍ଡଳ)ର ମାପିତ ବିସ୍ତାର—ତାହାକୁ ମୁଁ ନିଧିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦର (ଭଣ୍ଡାର-ଗର୍ଭ) କରୁଛି; ସେହି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତାହା ପାଇଁ ଶାଳାକୁ ଯଥାବିଧି ଗ୍ରହଣ କରୁଛି।

Mantra 16

ऊर्ज॑स्वती॒ पय॑स्वती पृथि॒व्यां निमि॑ता मि॒ता। वि॒श्वा॒न्नं बिभ्र॑ती शाले॒ मा हिं॑सीः प्रतिगृह्ण॒तः

ଊର୍ଜସ୍ୱତୀ, ପୟସ୍ୱତୀ—ପୃଥିବୀରେ ଯଥାବିଧି ମାପି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ମାପିତ; ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅନ୍ନକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହେ ଶାଳା—ଯେ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ତାହାକୁ ହିଂସା କରନି।

Mantra 17

तृणै॒रावृ॑ता पल॒दान् वसा॑ना॒ रात्री॑व॒ शाला॒ जग॑तो नि॒वेश॑नी । मि॒ता पृ॑थि॒व्यां ति॑ष्ठसि ह॒स्तिनी॑व प॒द्वती॑

ତୃଣଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ପାର୍ଶ୍ୱଫଳକ (ପଲଦାନ) ଧାରଣ କରୁଥିବା; ରାତ୍ରି ସମ, ହେ ଶାଳା—ଜଗତର ଚଳନଶୀଳ ସମସ୍ତଙ୍କର ନିବାସସ୍ଥାନ। ପୃଥିବୀରେ ମାପିତ ହୋଇ ତୁମେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ହସ୍ତିନୀ ପରି ଦୃଢ଼ପାଦବତୀ।

Mantra 18

इट॑स्य ते॒ वि चृ॑ता॒म्यपि॑नद्धमपोर्णु॒वन्। वरु॑णेन॒ समु॑ब्जितां मि॒त्रः प्रा॒तर्व्युऽब्जतु

ଇଟା (Iṭā)ର ଭାଗରୂପେ ତୁମ ପାଇଁ ଯାହା ବନ୍ଧା ଅଛି, ମୁଁ ତାହାକୁ ଢିଲା କରୁଛି, ଆବରଣ ଖୋଲୁଛି। ଯାହା ବରୁଣଦ୍ୱାରା ସୁଦୃଢ଼ ଭାବେ ବନ୍ଧା—ତାହାକୁ ମିତ୍ର ପ୍ରାତଃକାଳେ ଖୋଲିଦିଅନ୍ତୁ।

Mantra 19

ब्रह्म॑णा॒ शालां॒ निमि॑तां क॒विभि॒र्निमि॑तां मि॒ताम्। इ॒न्द्रा॒ग्नी र॑क्षतां॒ शाला॑म॒मृतौ॑ सो॒म्यं सदः॑

ବ୍ରହ୍ମଣା ଦ୍ୱାରା ଶାଳା ସ୍ଥାପିତ ହେଲା; କବିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ, ମାପି ଗଢ଼ାଗଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି—ଦୁଇ ଅମୃତ—ଏହି ଶାଳାକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ସୋମ-ହର୍ଷଦାୟକ ଏହି ସଦସ୍ (ସଦଃ) ଅବିଚଳ ରହୁ।

Mantra 20

कु॒लायेऽधि॑ कु॒लायं॒ कोशे॒ कोशः॒ समु॑ब्जितः । तत्र॒ मर्तो॒ वि जा॑यते॒ यस्मा॒द् विश्वं॑ प्र॒जाय॑ते

ନୀଡ଼ ଉପରେ ନୀଡ଼; କୋଷ ମଧ୍ୟରେ କୋଷ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି। ସେଠାରୁ ମର୍ତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉଛି—ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

Mantra 21

या द्विप॑क्षा॒ चतु॑ष्पक्षा॒ षट् प॑क्षा॒ या नि॑मी॒यते॑ । अ॒ष्टाप॑क्षां॒ दश॑पक्षां॒ शालां॒ मान॑स्य॒ पत्नी॑म॒ग्निर्गर्भ॑ इ॒वा श॑ये

ଯେ ଦ୍ୱିପକ୍ଷା, ଚତୁଷ୍ପକ୍ଷା, ଷଟ୍ପକ୍ଷା—ଯେ ଯଥାବିଧି ମାପି ନିର୍ମିତ ହୁଏ; ଅଷ୍ଟପକ୍ଷା, ଦଶପକ୍ଷା ଶାଳା—ମାନ (ମାପ)ର ପତ୍ନୀ—ତାହାର ଭିତରେ ଅଗ୍ନି ଗର୍ଭ ପରି ଶୟନ କରେ।

Mantra 22

प्र॒तीचीं॑ त्वा प्रती॒चीनः॒ शाले॒ प्रैम्यहिं॑सतीम्। अ॒ग्निर्ह्य॑१न्तराप॑श्च॒र्तस्य॑ प्रथ॒मा द्वाः

ହେ ଶାଲେ (ମଣ୍ଡପ), ପଶ୍ଚିମମୁଖୀ—ମୋ ପ୍ରତି ମୁହଁ ଫେରାଇଥିବା—ତୁମେ ଅହିଂସକ, କାହାକୁ ଆଘାତ ନଦେଇଥିବା ହେଅ; ମୁଁ ତୁମ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି। କାରଣ ଭିତରେ ଥିବା ଅଗ୍ନି ଏବଂ ଆପଃ (ଜଳ) ହେଉଛି ଋତ (ଋତ)ର ପ୍ରଥମ ଦ୍ୱାର।

Mantra 23

इ॒मा आपः॒ प्र भ॑राम्यय॒क्ष्मा य॑क्ष्म॒नाश॑नीः । गृ॒हानुप॒ प्र सी॑दाम्य॒मृते॑न स॒हाग्निना॑

ଏହି ଆପଃ (ଜଳ) ମୁଁ ଆଗକୁ ଆଣୁଛି—ଯକ୍ଷ୍ମା-ରହିତ, ଯକ୍ଷ୍ମା-ନାଶକ। ଗୃହମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ମୁଁ ସମୀପ ହୋଇ ବସୁଛି—ଅମୃତତ୍ୱ (ଅମୃତ) ସହ, ଅଗ୍ନି ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ।

Mantra 24

मा नः॒ पाशं॒ प्रति॑ मुचो गु॒रुर्भा॒रो ल॒घुर्भ॑व । व॒धूमि॑व त्वा शाले यत्र॒कामं॑ भरामसि

ଆମ ଉପରେ ପୁଣି ପାଶ (ଫାସ/ଗଠନ) ଛାଡ଼ନି; ଭାରୀ ଭାର ହାଲୁକା ହେଉ। ହେ ଶାଲେ, ବଧୂ ପରି ତୁମକୁ ଆମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କରୁ—ଇଚ୍ଛିତ ସ୍ଥାନକୁ—ବୋହି ନେଇଯାଉଛୁ।

Mantra 25

प्राच्या॑ दि॒शः शाला॑या॒ नमो॑ महि॒म्ने स्वाहा॑ दे॒वेभ्यः॑ स्वा॒ह्येऽभ्यः

ଶାଳାର ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ନମସ୍କାର; ତାହାର ମହିମାକୁ ନମୋ—ସ୍ୱାହା! ଦେବମାନଙ୍କୁ—ସ୍ୱାହା! ଏଠାରେ ଆହ୍ୱାନିତ ହୋଇଥିବାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାହା!

Mantra 26

दक्षि॑णाया दि॒शः शाला॑या॒ नमो॑ महि॒म्ने स्वाहा॑ दे॒वेभ्यः॑ स्वा॒ह्येऽभ्यः

ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ଶାଳାକୁ ନମସ୍କାର; ତାହାର ମହିମାକୁ ନମଃ—ସ୍ୱାହା! ଦେବମାନଙ୍କୁ—ସ୍ୱାହା! ସ୍ୱାହା-ଯୋଗ୍ୟ (ଅର୍ପଣ) ପାଇଁ—ସ୍ୱାହା!

Mantra 27

प्र॒तीच्या॑ दि॒शः शाला॑या॒ नमो॑ महि॒म्ने स्वाहा॑ दे॒वेभ्यः॑ स्वा॒ह्येऽभ्यः

ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ଶାଳାକୁ ନମସ୍କାର; ତାହାର ମହିମାକୁ ନମଃ—ସ୍ୱାହା! ଦେବମାନଙ୍କୁ—ସ୍ୱାହା! ସ୍ୱାହା-ଯୋଗ୍ୟ (ଅର୍ପଣ) ପାଇଁ—ସ୍ୱାହା!

Mantra 28

उदी॑च्या दि॒शः शाला॑या॒ नमो॑ महि॒म्ने स्वाहा॑ दे॒वेभ्यः॑ स्वा॒ह्येऽभ्यः

ଉତ୍ତର ଦିଗର ଶାଳାକୁ ନମସ୍କାର; ତାହାର ମହିମାକୁ ନମଃ—ସ୍ୱାହା! ଦେବମାନଙ୍କୁ—ସ୍ୱାହା! ସ୍ୱାହା-ଯୋଗ୍ୟ (ଅର୍ପଣ) ପାଇଁ—ସ୍ୱାହା!

Mantra 29

ध्रु॒वाया॑ दि॒शः शाला॑या॒ नमो॑ महि॒म्ने स्वाहा॑ दे॒वेभ्यः॑ स्वा॒ह्येऽभ्यः

ଧ୍ରୁବ ଦିଗର ଶାଳାକୁ ନମସ୍କାର; ତାହାର ମହିମାକୁ ନମୋ—ସ୍ୱାହା! ଦେବମାନଙ୍କୁ—ସ୍ୱାହା! ସ୍ୱାହା-ଯୋଗ୍ୟମାନଙ୍କୁ—ସ୍ୱାହା!

Mantra 30

ऊ॒र्ध्वाया॑ दि॒शः शाला॑या॒ नमो॑ महि॒म्ने स्वाहा॑ दे॒वेभ्यः॑ स्वा॒ह्येऽभ्यः

ଊର୍ଧ୍ୱ ଦିଗର ଶାଳାକୁ ନମସ୍କାର; ତାହାର ମହିମାକୁ ନମୋ—ସ୍ୱାହା! ଦେବମାନଙ୍କୁ—ସ୍ୱାହା! ସ୍ୱାହା-ଯୋଗ୍ୟମାନଙ୍କୁ—ସ୍ୱାହା!

Mantra 31

दि॒शोदि॑शः॒ शाला॑या॒ नमो॑ महि॒म्ने स्वाहा॑ दे॒वेभ्यः॑ स्वा॒ह्येऽभ्यः

ଶାଳାର ଦିଗଦିଗକୁ—ହଁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗକୁ—ନମସ୍କାର; ତାହାର ମହିମାକୁ ନମସ୍କାର। ସ୍ୱାହା! ଦେବମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା; ସ୍ୱାହା-ବାଚ୍ୟମାନଙ୍କୁ (ସ୍ୱାହା ଡାକ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟମାନଙ୍କୁ) ସ୍ୱାହା।