Sukta 67

Mantra 1

सव॒नोति॒ हि सु॒न्वन् क्षयं॒ परी॑णसः सुन्वा॒नो हि ष्मा॒ यज॒त्यव॒ द्विषो॑ दे॒वाना॒मव॒ द्विषः॑ । सु॒न्वा॒न इत् सि॑षासति स॒हस्रा॑ वा॒ज्यवृ॑तः । सु॒न्वा॒नायेन्द्रो॑ ददात्या॒भुवं॑ र॒यिं द॑दात्या॒भुव॑म्

ଯେହେତୁ ଯେ ସୋମକୁ ପିଷେ (ସୁନ୍ୱନ) ସେ ଅଭାବରହିତ ନିବାସ/ଆଶ୍ରୟ ଜିତେ; ପିଷୁଥିବା ଲୋକ ନିଶ୍ଚୟ ଯଜ୍ଞ କରେ—ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱେଷୀମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରେ, ହଁ, ଦ୍ୱେଷୀମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରେ। ପିଷୁଥିବା ଲୋକ ହିଁ ପୁରସ୍କାରରେ ଘେରା ହଜାର ହଜାର ଜୟ-ଧନ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହେ। ପିଷୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସମୃଦ୍ଧିଦାୟକ ଧନ ଦିଅନ୍ତି—ସ୍ଥିର ଭାବେ ବଢ଼ୁଥିବା ଧନ ଦିଅନ୍ତି।

Mantra 2

मो षु वो॑ अ॒स्मद॒भि तानि॒ पौंस्या॒ सना॑ भूवन् द्यु॒म्नानि॒ मोत जा॑रिषुर॒स्मत् पु॒रोत जा॑रिषुः । यद् व॑श्चि॒त्रं यु॒गेयु॑गे॒ नव्यं॒ घोषा॒दम॑र्त्यम्। अ॒स्मासु॒ तन्म॑रुतो॒ यच्च॑ दु॒ष्टृरं॑ दिधृ॒ता यच्च॑ दु॒ष्टर॑म्

ସେଇ ପୁରାତନ ପୌରୁଷ-ଶକ୍ତିମାନେ ଆମ ପ୍ରତି ମୁହଁ ଫେରାଇ ବିରୋଧୀ ନ ହେଉନ୍ତୁ; ଦ୍ୟୁମ୍ନ (ତେଜସ୍ୱୀ ଗୌରବ) ତୁମ ପାଇଁ ହେଉ। ସେମାନେ ଆମକୁ ନ ଶୋଷନ୍ତୁ, ପୂର୍ବବତ୍ ମଧ୍ୟ ନ ଶୋଷନ୍ତୁ। ହେ ମରୁତମାନେ, ଯୁଗେ ଯୁଗେ ତୁମର ଯେ ଚିତ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ସଦା ନବୀନ, ଅମର, ଘୋଷରୁ ଜନ୍ମିତ—ସେହିଟି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କର; ଯାହା ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା କଠିନ ସେହିଟି ମଧ୍ୟ, ଏବଂ ଯାହା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଦୁଷ୍କର ସେହିଟି ମଧ୍ୟ।

Mantra 3

अ॒ग्निं होता॑रं मन्ये॒ दास्व॑न्तं॒ वसुं॑ सू॒नुं सह॑सो जा॒तवे॑दसं॒ विप्रं॒ न जा॒तवे॑दसम्। य ऊ॒र्ध्वया॑ स्वध्व॒रो दे॒वो दे॒वाच्या॑ कृ॒पा। घृ॒तस्य॒ विभ्रा॑ष्टि॒मनु॑ वष्टि शो॒चिषा॒जुह्वा॑नस्य स॒र्पिषः॑

ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହୋତୃ ବୋଲି ମନେ କରେ—ଦାନଶୀଳ, ଧନସ୍ୱରୂପ, ସହସର ପୁତ୍ର, ଜାତବେଦସ; ହଁ, ପ୍ରେରିତ ଜାତବେଦସ। ଯିଏ ଉର୍ଧ୍ୱ ଜ୍ୱାଳା ସହ, ସୁବିଧି ଯଜ୍ଞର ଦେବ ହୋଇ, ଦେବମାନଙ୍କ କୃପାରେ, ଦୀପ୍ତ ଶୋଚିଷା ସହ, ଘୃତର ଝଲମଲକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି—ସର୍ପିଷ (ମକ୍ଖନ-ଆହୁତି) ଢାଳୁଥିବା ଯଜମାନଙ୍କ ନେଇର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ବରଣ କରନ୍ତି।

Mantra 4

य॒ज्ञैः समि॑श्लाः॒ पृष॑तीभिरृ॒ष्टिभि॒र्यामं॑ छु॒भ्रासो॑ अ॒ञ्जिषु॑ प्रि॒या उ॒त। आ॒सद्या॑ ब॒र्हिर्भ॑रतस्य सूनवः पो॒त्रादा सोमं॑ पिबता दिवो नरः

ଯଜ୍ଞସହ ମିଶ୍ରିତ, ଚିତ୍ରା (ପୃଷତୀ) ଅଶ୍ୱୀମାନଙ୍କ ସହ, ଭାଲାମାନଙ୍କ ସହ—ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅଳଙ୍କାରରେ ପ୍ରିୟ—ତୁମେ ନିକଟକୁ ଆସ। ଭରତଙ୍କ ପବିତ୍ର ବର୍ହିଷ ଉପରେ ଆସୀନ ହୋଇ, ହେ ପୁତ୍ରମାନେ, ପୋତୃଙ୍କ ସ୍ଥାନରୁ ସୋମ ପାନ କର, ହେ ଦିବ୍ୟ ନର (ବୀର)ମାନେ।

Mantra 5

आ व॑क्षि दे॒वां इ॒ह वि॑प्र॒ यक्षि॑ चो॒शन् हो॑त॒र्नि ष॑दा॒ योनि॑षु त्रि॒षु। प्रति॑ वीहि॒ प्रस्थि॑तं सो॒म्यं मधु॒ पिबाग्नी॑ध्रा॒त् तव॑ भा॒गस्य॑ तृष्णुहि

ହେ ବିପ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ; ହେ ସନ୍ନଦ୍ଧ ହୋତୃ, ଯଜନ କର; ଏବଂ ନିୟତ ତିନି ଯୋନି (ଆସନ)ରେ ବସ। ପ୍ରସ୍ଥିତ କରାଯାଇଥିବା ସୋମ୍ୟ ମଧୁ—ସୋମର ମିଠା ମଦ—ଗ୍ରହଣ କର; ଅଗ୍ନୀଧ୍ରଙ୍କ ସ୍ଥାନରୁ ପାନ କର: ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଭାଗ ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣା ଧର।

Mantra 6

ए॒ष स्य ते॑ त॒न्वो नृम्ण॒वर्ध॑नः॒ सह॒ ओजः॑ प्र॒दिवि॑ बा॒ह्वोर्हि॒तः । तुभ्यं॑ सु॒तो म॑घवन् तुभ्य॒माभृ॑त॒स्त्वम॑स्य॒ ब्राह्म॑णा॒दा तृ॒पत् पि॑ब

ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ତନୁ ପାଇଁ ନୃମ୍ଣ-ବର୍ଧକ—ବଳ, ଓଜ—ଉଚ୍ଚ ଦିବିରେ ସ୍ଥାପିତ, ତୁମ ବାହୁମାନଙ୍କରେ ନିହିତ। ହେ ମଘବନ, ତୁମ ପାଇଁ ଏହା ସୁତ (ପିଷିତ/ନିଷ୍ପୀଡିତ) କରାଯାଇଛି, ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇଛି; ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ (ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ)ରୁ ତୁମେ ତୃପ୍ତ ହେଉ; ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାନ କର।

Mantra 7

यमु॒ पूर्वमहु॑वे॒ तमि॒दं हु॑वे॒ सेदु॒ हव्यो॑ द॒दिर्यो नाम॒ पत्य॑ते । अ॒ध्व॒र्युभिः॒ प्रस्थि॑तं सो॒म्यं मधु॑ पो॒त्रात् सोमं॑ द्रविणोदः॒ पिब॑ ऋ॒तुभिः॑

ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଯାହାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲି, ସେହି ତାକୁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି; ସେ ହବ୍ୟଯୋଗ୍ୟ, ଦାତା—‘ଦଦିର୍ୟ’ ନାମରେ—ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଅଧିପତି ହୋଇ ରହିଛି। ଅଧ୍ୱର୍ୟୁମାନେ ପ୍ରସ୍ଥିତ କରିଥିବା ସୋମ୍ୟ ମଧୁ, ପୋତୃର ସ୍ଥାନରୁ ଆସିଥିବା ସୋମକୁ—ହେ ଦ୍ରବିଣୋଦ (ଧନଦାତା), ଋତୁକ୍ରମେ ପାନ କର।