Adhyaya 39

Verse 1

स्कंद उवाच । पुनः स नारदोऽगस्त्य देव्याः प्राक्समुपागतः । तद्वृत्तांतमशेषं च हरायावेदितुं ययौ

စကန္ဒက မိန့်တော်မူ၏—အဂස්တျာရေ၊ နာရဒသည် အရင်ဦးစွာ ဒေဝီထံ ချဉ်းကပ်ပြီးနောက် ဟရ (ရှီဝ) ထံသို့ သွားကာ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အပြည့်အစုံ လျှောက်တင်လေ၏။

Verse 2

दृष्ट्वा स नारदः शंभुं नंदिना सह संकथाम् । कांचित्तर्जनिविन्यास पूर्वं कुर्वंतमानमत्

နာရဒသည် နန္ဒိန်နှင့်အတူ စကားပြောနေသော သမ္ဘု (Śambhu) ကို မြင်၍၊ အရင်ဦးစွာ လက်ညှိုးဖြင့် အနည်းငယ် အမူအရာပြကာ နမස්ကာရပြု၍ ဦးညွှတ်လေ၏။

Verse 3

उपाविशच्च शैलादि विसृष्टासनमुत्तमम् । वैलक्ष्यं नाटयन्किंचित्क्षणं जोषं समास्थितः

တောင်မွေးရှင် (ရှီဝ) ပေးအပ်သော အထူးကောင်းမွန်သည့် အာသနပေါ်၌ သူ ထိုင်လေ၏။ အနည်းငယ် ရှက်သွားသကဲ့သို့ ပြ၍ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။

Verse 4

आकारेणैव सर्वज्ञस्तद्वृत्तांतं विवेद ह । अवादीच्च मुनिं शंभुः कुतो मौनावलंबनम्

သူ၏အမူအရာပင်ဖြင့် အရာအားလုံးကိုသိတော်မူသော သခင်သည် အကြောင်းအရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် သမ္ဘူသည် မုနိအား «အဘယ်ကြောင့် တိတ်ဆိတ်မှုကို အားကိုးနေသနည်း» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 5

शरारिणां स्थितिरियमुत्पत्तिप्रलयात्मिका । दिव्यान्यपि शरीराणि कालाद्यांत्येवमेव हि

ဤသည်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့၏ အခြေအနေဖြစ်၏—ပေါ်ပေါက်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်း၏ သဘောတရားပင်။ ဒေဝတကိုယ်ခန္ဓာများပင်လည်း အချိန်ကြာလာသော် လွန်သွားကြသည်—အမှန်တကယ် ထိုသို့ပင်။

Verse 6

दृश्यं विनश्वरं सर्वं विशेषाद्यदनीश्वरम् । ततोऽत्र चित्रं किं ब्रह्मन्कंकालः कालयेन्न वै

မြင်ရသမျှ အရာအားလုံးသည် ပျက်စီးနိုင်သောအရာပင်—အထူးသဖြင့် အာဏာမရှိသောအရာတို့။ ထို့ကြောင့် အို ဘြဟ္မန်၊ အရိုးခြောက်တစ်ခုကို အချိန်က ဖျက်ဆီးသွားခြင်းမှာ အံ့သြစရာ ဘာရှိသနည်း။

Verse 7

अभाविनो हि भावस्य भावः क्वापि न संभवेत् । भाविनोपि हि नाभावस्ततो मुह्यंति नो बुधाः

ဖြစ်လာရန် မသတ်မှတ်ထားသော အရာသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မဖြစ်ပေါ်နိုင်။ ဖြစ်လာရန် သတ်မှတ်ထားသော အရာလည်း မဖြစ်မရှိသို့ မလဲလှယ်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့ မမောဟကြ။

Verse 8

शंभूदीरितमाकर्ण्य स इत्थं मुनिपुंगवः । प्रोक्तवान्सत्यमेवैतद्यद्देवेन प्रभाषितम्

သမ္ဘူ၏ မိန့်တော်မူချက်ကို ကြားနာပြီးနောက် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်သည် ဤသို့ ပြန်လည်ဆို၏—«အမှန်ပင် ဤသည်သည် သစ္စာတရားဖြစ်၏၊ ဘုရားက မိန့်ကြားတော်မူသကဲ့သို့»။

Verse 9

अवश्यमेव यद्भाव्यं तद्भूतं नात्र संशयः । परं मां बाधतेत्यंतं चिंतैका चित्तमाथिनी

ကံတရားဖြင့် ဖြစ်ရမည့်အရာသည် မဖြစ်မနေ ဖြစ်ပေါ်ရမည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။ သို့ရာတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းကပင် ငါ့ကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်၍ စိတ်ကို လှုပ်ခတ်လှန်လှောနေ၏။

Verse 10

नापचीयेत ते किंचिन्नोपचीयेत तत्त्वतः । अव्ययत्वाच्च पूर्णत्वाद्धानिवृद्धी कृतस्त्वयि

အမှန်တကယ်အားဖြင့် သင်၏အရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မလျော့နည်းနိုင်၊ မည်သည့်အရာမျှလည်း တကယ်တမ်း မတိုးပွားနိုင်။ သင်သည် မပျက်မယွင်းသော အနန္တပြည့်စုံသူဖြစ်သဖြင့် ‘ဆုံးရှုံး’ ‘ရရှိ’ ဟူသည်တို့သည် သင်ပေါ်သို့ လူတို့က ထင်မြင်တင်ပို့သည့် အယူအဆသာ ဖြစ်၏။

Verse 11

अहो वराकः संसारः क्व भविष्यत्यनीश्वरः । आरभ्याद्यदिनं न त्वामर्चयिष्यंति केपि यत्

အို—လောကသံသရာသည် မည်မျှ ဆင်းရဲနိမ့်ကျသနည်း! အရှင်မရှိလျှင် ဘယ်မှာ တည်နိုင်မည်နည်း? ယနေ့မှစ၍ လူတို့က သင်ကို မပူဇော်မနက်လျှင် အဘယ်အရာကို အားကိုးရမည်နည်း?

Verse 12

यतः प्रजापतिर्दक्षो न त्वामाहूतवान्क्रतौ । तेनाद्यरीढि तं दृष्ट्वा देवर्षिमनुजा अपि

ပရဇာပတိ ဒက္ခသည် ယဇ္ဈပွဲ၌ သင်ကို မဖိတ်ခေါ်ခဲ့သဖြင့် ယနေ့တိုင်—ထိုအမှုကို မြင်သိကြသော—ဒေဝရိသီတို့နှင့် လူတို့ပင် သူ့ထံမှ ရှောင်ကြဉ်၍ နောက်ဆုတ်ကြသည်၊ ထိုလုပ်ရပ်၏ အပြစ်ကို သိမြင်လျက်။

Verse 13

तव रीढां करिष्यंति किमैश्वर्येण रीढिनाम् । प्राप्तावहेडना लोके जितकालभया अपि । अथैश्वर्येण संपन्नाः प्रतिष्ठाभाजनं किमु

သင်၌ ခိုလှုံသူတို့အတွက် လောကီအာဏာသည် ဘာလိုအပ်မည်နည်း? လူ့လောက၌ အပြစ်တင်လှောင်ပြောင်ခံရသော်လည်း သူတို့သည် ကာလ(သေခြင်း)၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အနိုင်ယူပြီးသား။ ထို့ပြင် အာဏာနှင့် စည်းစိမ်ပြည့်စုံလာလျှင်လည်း ထပ်မံလိုအပ်မည့် ဂုဏ်သိက္ခာအဆင့်အတန်းသည် အဘယ်နည်း?

Verse 14

महीयसायुषा तेषां वसुभिर्भूरिभिश्च किम् । येऽभिमानधनानेह लब्धरीढाः पदेपदे

သူတို့အတွက် အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ဥစ္စာပစ္စည်းများစွာက ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ ဤလောက၌ မာနကိုသာ ဥစ္စာအဖြစ်ထားသူတို့သည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အထောက်အပံ့ရသော်လည်း အနှစ်သာရ၌ အလွတ်တည်း ဖြစ်နေသည်။

Verse 15

अचेतनाश्च सावज्ञा जीवंतोपि न कीर्तये । अभिमानधना धन्या वरं योषित्सुसासती

အသိမရှိ၍ မထီမဲ့မြင်သူတို့သည် အသက်ရှင်နေသော်လည်း ချီးမွမ်းရန် မထိုက်တန်။ မာနကိုသာ ဥစ္စာအဖြစ်ထားသော ‘ကံကောင်းသူ’ များထက် သီလသမာဓိရှိသော မိန်းမကောင်းတစ်ဦးက ပိုကောင်း၏။

Verse 16

या त्वद्विनिंदाश्रवणात्तृणीचक्रे स्वजीवितम् । इत्याकर्ण्य महाकालः सम्यग्ज्ञात्वा सतीव्ययम्

သင်ကို အပြစ်တင်စော်ကားသံကို ကြားသည့်အခါ မိမိအသက်ကို မြက်တစ်စည်းကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သော သူမ။ ဤသတင်းကို ကြားပြီး မဟာကာလသည် စတီ၏ ကွယ်လွန်ခြင်းကို မှန်ကန်စွာ နားလည်ကာ လှုပ်ရှား၍ လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်လာသည်။

Verse 17

सत्यं मुने सती देवी तृणीचक्रे स्वजीवितम् । जोषं स्थिते मुनौ तत्र तन्महाकालसाध्वसात्

အမှန်ပင်၊ မုနိရေ—ဒေဝီ စတီသည် မိမိအသက်ကို မြက်ကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ မုနိသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခြင်းမှာ ထိုမဟာကာလ၏ အံ့ဩကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 18

रुद्रश्चातीवरुद्रोभूद्बहुकोपाग्निदीपितः । ततस्तत्कोपजाद्वह्निराविरासीन्महाद्युतिः

ရုဒြသည် အလွန်ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းလာ၍ ပြင်းပြသော ဒေါသမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းတောက်ပခဲ့သည်။ ထိုဒေါသမှ ပေါက်ဖွားသော မီးလျှံကြီးက အလွန်တောက်ပသော ရောင်ခြည်ကြီးအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 19

प्रत्यक्षः प्रतिमाकारः कालमृत्युप्रकंपनः । उवाच च प्रणम्येशं भुशुंडीं महतीं दधत्

သူသည် ကိုယ်ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကာလနှင့် မရဏကိုတောင် တုန်လှုပ်စေသူဖြစ်၏။ ထို့နောက် သခင်ဘုရားကို ဦးချကန်တော့ပြီး မဟာတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် စကားဆို၏။

Verse 20

आज्ञां देहि पितः किं ते करवै दास्यमुत्तमम् । ब्रह्मांडमेककवलं करवाणि त्वदाज्ञया

အဖေဘုရား၊ အမိန့်ပေးပါ—သင့်အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အမှုတော်ကို ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ သင့်အမိန့်ဖြင့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို တစ်ကိုက်စာအဖြစ်တောင် ငါ ပြုနိုင်၏။

Verse 21

पिबामि चार्णवान्सप्ताप्येकेन चुलुकेन वै । रसातलं वा पातालं पातालं वा रसातलम्

လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်စင်းလုံးကို ငါ သောက်နိုင်၏။ ထို့ပြင် ရသာတလကို ပာတလအဖြစ် ပြောင်းလဲလှန်လှောနိုင်သကဲ့သို့ ပာတလကိုလည်း ရသာတလအဖြစ် လှန်ပြောင်းနိုင်၏။

Verse 22

त्वदाज्ञया नयामीश विनिमय्य स्वहेलया । सलोकपालमिंद्रं वा धृत्वा केशैरिहानये

သခင်ဘုရား၏ အမိန့်ဖြင့်၊ အရှင်၊ ငါသည် ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် ကစားသကဲ့သို့ လောကပာလတို့နှင့်တကွ အိန္ဒြာကိုတောင် ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်၍ ဒီနေရာသို့ ဆွဲခေါ်လာနိုင်၏။

Verse 23

अपि वैकुंठनाथश्चेत्तत्साहाय्यं करिष्यति । तदा तं कुंठितास्त्रं च करिष्यामि त्वदाज्ञया

ဗైကుంఐဋ္ဌ၏ နာထတော်ကပင် သူ့ကို ကူညီလာသော်လည်း၊ သင့်အမိန့်ဖြင့် ငါသည် ထိုအာယုဓဓာတ်ကို မျက်နှာမူမရအောင် ထိခိုက်ပျက်စီးစေ၍ အကျိုးမရှိအောင် ပြုမည်။

Verse 24

दनुजा दितिजाः के वै वरा कारणदुर्बलाः । तेषु चोत्कटतां कोपि धत्ते तं प्रणिहन्म्यहम्

ဒာနဝ၊ ဒိုင်တျာ အစုအဝေးတို့သည် အဘယ်သူနည်း။ ကောင်းချီးပေးမှုကြောင့်သာ အားကြီးသော်လည်း သဘာဝအားဖြင့် အားနည်းကြသည်။ ထိုသူတို့အနက် မာန်မာနကြမ်းတမ်းသူရှိလျှင် ငါသည် ထိုသူကို ချေမှုန်းမည်။

Verse 25

कालं बध्नामि वा संख्ये मृत्योर्वा मृत्युमर्थये । स्थावरेषु चरेष्वत्र मयि कुद्धे रणांगणे

စစ်မြေပြင်၌ ငါသည် အချိန်ကိုတောင် ချည်နှောင်နိုင်၏၊ သို့မဟုတ် သေမင်းအတွက်ပင် သေခြင်းကို တောင်းဆိုနိုင်၏။ ငါ ရန်မြေပြင်၌ ဒေါသထွက်လာသော် လှုပ်ရှားသူနှင့် မလှုပ်ရှားသူ အရာအားလုံး၌ ကြောက်ရွံ့မှု ပျံ့နှံ့လိမ့်မည်။

Verse 26

त्वद्बलेन महेशान न कोपि स्थैर्यमेष्यति । ममपादतलाघातादेतद्वै क्षोणिमंडलम्

မဟေရှာနာ အရှင်၊ သင်၏အင်အားကြောင့် မည်သူမျှ တည်ငြိမ်မနေနိုင်။ ငါ၏ခြေဖဝါးတစ်ချက်ထိုးနှက်လျှင် ဤမြေကမ္ဘာမဏ္ဍလတစ်ခုလုံး အမှန်တကယ် တုန်လှုပ်မည်။

Verse 27

कदलीदलवद्वाताद्वेपते सरसातलम् । चूर्णीकरोमि दोर्दंडघाताच्चैतान्कुलाचलान्

လေတိုက်သဖြင့် ငှက်ပျောရွက်တုန်သကဲ့သို့ မြေပြင်သည် ရသာတလအထိ တုန်လှုပ်၏။ ငါ၏လက်တံတုတ်ထိုးနှက်ချက်များဖြင့် ဤနယ်နိမိတ်တောင်တန်းတို့ကို အမှုန့်အဖြစ် ချေဖျက်မည်။

Verse 28

किं बहूक्तेन देह्याज्ञां ममासाध्यं न किंचन । त्वत्पादबलमासाद्य कृतं विद्ध्यद्यचिंतितम्

စကားများမလိုတော့။ အမိန့်ပေးပါ—ငါ့အတွက် မဖြစ်နိုင်သည့်အရာ မရှိ။ သင်၏ခြေတော်အင်အားကို အားကိုးကာ ယနေ့ မစဉ်းစားနိုင်သည့်အရာတောင် ပြီးမြောက်သွားပြီဟု သိပါစေ။

Verse 29

इति प्रतिज्ञां तस्येशः श्रुत्वा कृतममन्यत । कृतकृत्यमिवात्यंतं तं मुदा प्रत्युवाच च

သူ၏ကတိသစ္စာကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အရှင်မြတ်သည် ကိစ္စပြီးမြောက်ပြီဟု မှတ်ယူတော်မူ၏။ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ပြန်လည်မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 30

महावीरोसि रे भद्र मम सर्वगणेष्विह । वीरभद्राख्यया त्वं हि प्रथितिं परमां व्रज

အို မင်္ဂလာရှိသောသူ၊ သင်သည် ငါ၏ အခြွေအရံများအလယ်၌ ကြီးမြတ်သော သူရဲကောင်းစစ် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် 'ဝီရဘဒြ' အမည်ဖြင့် သွား၍ အမြင့်ဆုံးသော ကျော်ကြားမှုကို ရယူလော့။

Verse 31

कुरु मे सत्वरं कार्यं दक्षयज्ञं क्षयं नय । ये त्वां तत्रावमन्यंते तत्साहाय्यविधायिनः

ငါ၏တာဝန်ကို အမြန်ပြီးမြောက်စေလော့။ ဒက္ခ၏ ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ပျက်စီးစေလော့။ ထိုနေရာ၌ သင့်ကို မလေးမစားပြုသောသူများ၊ ထိုကိစ္စကို ကူညီသောသူများကိုလည်း ထိုက်တန်စွာ စီရင်ရမည်။

Verse 32

ते त्वयाप्यवमंतव्या व्रज पुत्र शुभोदय । इत्याज्ञां मूर्ध्नि चाधाय स ततः पारमेश्वरीम्

သူတို့ကိုလည်း သင်နှိမ့်ချရမည်။ သွားလော့ ငါ့သား၊ သင့်အဖို့ မင်္ဂလာရှိ၏။ ဤသို့ အမိန့်တော်ကို ဦးထိပ်ရွက်ဆင်ပြီးလျှင်၊ အရှင်မြတ်၏ အလိုတော်အတိုင်း ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 33

हरं प्रदक्षिणीकृत्य जग्मिवानतिरंहसा । ततस्तदनुगाञ्शंभुः स्वनिःश्वाससमुद्गतान्

ဟရ (သီဝ) ကို လက်ယာရစ် လှည့်လည်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ အလွန်လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။ ထိုအခါ သမ္ဘု (သီဝ) သည် မိမိ၏ ထွက်သက်ဝင်သက်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော နောက်လိုက် အခြွေအရံများကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 34

शतकोटिमितानुग्रान्गणानन्न्यानवासृजत् । ते गणा वीरभद्रं तं यांतं केचित्पुरोगताः

ထိုအခါ အခြားကြမ်းတမ်းသော ဂဏများကို ရာကုဋိမျှ အရေအတွက်တူအောင် လွှတ်တော်မူ၏။ ထိုဂဏများထဲမှ အချို့သည် ရှေ့တန်းသို့ ထွက်ကာ တိုးတက်လာသော ဝီရဘဒ္ဒရကို ဦးဆောင်သွားကြ၏။

Verse 35

केचित्तदनुगा जाताः केचित्तत्पार्श्वगा ययुः । अंबरं तैः समाक्रांतं तेजोवीजित भास्करैः

အချို့သည် သူ၏နောက်လိုက်များ ဖြစ်လာကြ၍ အချို့သည် ဘေးဘက်တွင် လိုက်လျှောက်ကြ၏။ သူတို့ကြောင့် ကောင်းကင်သည် ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ သူတို့၏တောက်ပမှုသည် နေမင်းကိုပင် ကျော်လွန်၏။

Verse 36

शृंगाग्राणि गिरीणां च कैश्चिदुत्पाटितानि वै । आचूडमूलाः कैश्चिच्च विधता वै शिलोच्चयाः

အချို့က တောင်တန်းတို့၏ ထိပ်ဖျားများကိုပင် ဆွဲထုတ်ချိုးဖောက်ကြ၏။ အချို့ကလည်း ကျောက်တုံးကြီးများကို အမြစ်မှ ထိပ်တိုင်အထိ ကိုင်မြှောက်တင်ကြ၏။

Verse 37

उत्पाट्य महतो वृक्षान्केचित्प्राप्ता मखांगणम् । कैश्चिदुत्पाटिता यूपाः केचित्कुंडान्यपूपुरन्

အချို့က သစ်ပင်ကြီးများကို အမြစ်မှ ဆွဲထုတ်ကာ ယဇ္ဉာဝင်းသို့ ရောက်လာကြ၏။ အချို့က ယူပတိုင်များကို ဆွဲထုတ်ကြပြီး၊ အချို့က မီးကွန်ဒများကို ဖြည့်ပိတ်ကြ၏။

Verse 38

मंडपं ध्वंसयामासुः केचित्क्रोधोद्धुरागणाः । अचीखनन्वै वेदीश्च केचिद्वै शूलपाणयः । अभक्षयन्हवींष्यन्ये पृषदाज्यं पपुः परे

ဒေါသဖြင့် မူးယစ်နေသော ဂဏအချို့သည် မဏ္ဍပကို ဖျက်ဆီးကြ၏။ လှံကိုင်သူအချို့သည် ဝေဒီများကို တူးဖော်လှန်လှောကြ၏။ အချို့က ဟဝီ (ပူဇော်ပစ္စည်း) ကို စားသုံးကြပြီး၊ အချို့က ပೃṣဒာဇျ (ပူဇော်နွားနို့ဆီ) ကို သောက်ကြ၏။

Verse 39

दध्वंसुरन्नराशींश्च केचित्पर्वतसन्निभान् । केचिद्वै पायसाहाराः केचिद्वै क्षीरपायिनः

အချို့က တောင်တန်းကဲ့သို့ မြင့်မားသော ချက်ပြီးအစားအစာအစုများကို ချိုးဖျက်ပစ်ကြသည်။ အချို့က ပာယသ (နို့ဆန်ပူတင်း) ကိုစားကြပြီး အချို့က နို့ကိုသောက်ကြသည်။

Verse 40

केचित्पक्वान्नपुष्टांगा यज्ञपात्राण्यचूर्णयन् । अमोटयन्स्रुचादंडान्केचिद्दोर्दंडशालिनः

အချို့က ချက်ပြီးအစားအစာအာဟာရကြောင့် ကိုယ်အင်အားပြည့်ဝလာပြီး ယဇ္ဉပစ္စည်းအိုးခွက်များကို ကြိတ်ချေဖျက်ဆီးကြသည်။ အချို့က လက်မောင်းအားကြီးသူများဖြစ်၍ ဒေါသဖြင့် စရုချ်နှင့် လက်ကိုင်တံများကို ချိုးပစ်ကြသည်။

Verse 41

व्यभजञ्छकटान्केचित्पशून्केचिदजीगिलन् । अग्निं निर्वापयामासुः केचिदत्यग्नितेजसः

အချို့က လှည်းများကို ချိုးဖျက်ကြသည်။ အချို့က ယဇ္ဉတိရစ္ဆာန်များကို မျိုချကြသည်။ ထို့ပြင် မီးထက်မီးပို၍ တောက်လောင်သော တေဇောရှိသူအချို့က သန့်ရှင်းသော အဂ္ဂိမီးကို ငြိမ်းသတ်ကြသည်။

Verse 42

स्वयं परिदधुश्चान्ये दुकूलानि मुदा युताः । जगृहुः केचन पुरा रत्नानां पर्वतं कृतम्

အခြားသူအချို့က ပျော်ရွှင်စွာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အဝတ်အစားများကို ကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်ကြသည်။ ထို့ပြင် အချို့က အရင်က စုပုံထားသော ရတနာတောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့သော အစုကို လက်ဝါးကပ်ယူကြသည်။

Verse 43

एकेन च भगो देवः पश्यंश्चक्रे विलोचनः । पूष्णो दंतावलीमन्यः पातयामास कोपितः

တစ်ယောက်က ကြည့်နေစဉ်ပင် ဒေဝ ဘဂကို မျက်စိကန်းအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ အခြားတစ်ယောက်က ဒေါသထွက်၍ ပူရှန်၏ သွားတန်းကို ထိုးချကာ ကျစေသည်။

Verse 44

यज्ञः पलायितो दृष्टः केनचिन्मृगरूपधृक् । शिरोविरहितश्चक्रे तेन चक्रेण दूरतः

ယဇ္ဉ (ယဇ္ဉာ) သည် လူရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ထင်ရှား၍ သမင်ရုပ်ကို ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးနေသည်ကို မြင်ရ၏။ တစ်ဦးက ထိုးခွဲ၍ ခေါင်းပြတ်စေကာ ထိုဖြတ်တောက်မှုကြောင့် အဝေးသို့ နှင်ထုတ်ခံရ၏။

Verse 45

एकः सरस्वतीं यांतीं दृष्ट्वा निर्नासिकां व्यधात् । अदितेरोष्ठपुटकौ छिन्नावन्येन कोपिना

တစ်ဦးက ဆရஸဝတီ မလာလာကို မြင်၍ နှာခေါင်းမဲ့အောင် ပြုလုပ်၏။ အခြားတစ်ဦးက ဒေါသဖြင့် အဒိတိ၏ နှုတ်ခမ်းနှစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

Verse 46

अर्यम्णो बाहुयुगलं तथोत्पाटितवान्परः । अग्नेरुत्पाटयामास कश्चिज्जिह्वां प्रसह्य च

အခြားတစ်ဦးက အရျမန်၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲဖြုတ်ပစ်၏။ ထို့ပြင် တစ်ဦးက အဂ္နိ၏ လျှာကိုလည်း အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြုတ်လိုက်၏။

Verse 47

चिच्छेद वायोर्वृषणं पार्षदोन्यः प्रतापवान् । पाशयित्वा यमं कश्चित्को धर्म इति पृष्टवान्

အခြားတစ်ဦးသော အင်အားကြီး ပါရိသဒ်က ဝါယု၏ အင်္ဂါကို ဖြတ်တောက်၏။ ထို့နောက် တစ်ဦးက ယမကို ချည်နှောင်ကာ “ဓမ္မဟူသည် အဘယ်နည်း” ဟု မေးမြန်း၏။

Verse 48

यत्र धर्मे महेशो न प्रथमं परिपूज्यते । नैरृतं संगृहीत्वान्यः केशेष्वातो्ल्यचासकृत्

“ဓမ္မဟု ခေါ်သော်လည်း မဟေရှဝရကို အရင်ဆုံး မပူဇော်ရာ၌ ဓမ္မအမှန် မရှိ!” ဟုဆိုကာ အခြားတစ်ဦးက နೈရృతကို ဖမ်းဆုပ်၍ ဆံပင်မှ ဆွဲလှန်ကာ ထပ်တလဲလဲ ရိုက်နှက်၏။

Verse 49

अनीश्वरं हविर्भुक्तं त्वयेत्या ताडयत्पदा । कुबेरमपरो धृत्वा पादयोरधुनोद्बलात्

«အရှင်ဣဿဝရကို မလေးစားဘဲ ဟဝိ (ပူဇာဟုတ) ကို စားသောက်ခဲ့သည်!» ဟုဆိုကာ တစ်ယောက်က ခြေဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ အခြားတစ်ယောက်က ကုဗေရကို ခြေထောက်မှ ဆုပ်ကိုင်၍ အားကြီးစွာ လှုပ်ခါလိုက်သည်။

Verse 50

वामयामास बहुशो भक्षिता ह्यध्वराहुतीः । एकादशाऽपि ये रुद्रा लोकपालैकपंक्तयः

သူသည် မကြာခဏ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်၊ ယဇ္ဉ၏ အာဟုတီ (ဟဝိ) များကို တကယ်ပင် စားသောက်ခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လောကပာလများနှင့် တစ်တန်းတည်း ရပ်နေသော ရုဒ္ဒရ ဆယ့်တစ်ပါးပင်လျှင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

Verse 51

रुद्राख्या धारणवशात्प्रमथैस्तेऽवहेलिताः । वरुणोदरमापीड्य प्रमथोन्यो बलेनहि

«ရုဒ္ဒရ» ဟူသော အမည်ကို အလွဲသုံးစားဖြင့်သာ ထမ်းဆောင်နေသူတို့ကို ပရမထများက လှောင်ပြောင်ကာ အနိုင်ယူခဲ့သည်။ အခြားပရမထတစ်ယောက်ကလည်း အားသက်သက်ဖြင့် ဝရုဏ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

Verse 52

बहिरुद्गिरयामास यद्दत्तं चेशवर्ज्जितम् । मायूरीं तनुमासाद्य सहस्राक्षो महामतिः

ဣဿ (အရှင်) ကို ဖယ်ရှားကာ ပူဇာတင်ထားသဖြင့် ယဇ္ဉ၌ ပေးအပ်ထားသောအရာကို သူသည် အပြင်သို့ အန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသော မဟာဉာဏ်ရှင် အိန္ဒြာသည် မယုရီ (မိခင်ဒေါင်း) ရုပ်ကို ခံယူ하였다။

Verse 53

उड्डीय गिरिमाश्रित्यच्छन्नः कौतुकमैक्षत । ब्राह्मणान्प्रमथा नत्वा यातयातेतिचाब्रुवन्

သူသည် ပျံထွက်ကာ တောင်ပေါ်တွင် ခိုလှုံ၍ ဖုံးကွယ်နေပြီး အံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှု하였다။ ပရမထများသည် ဗြာဟ္မဏများကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ «ဆက်လုပ်ပါ၊ ဆက်လုပ်ပါ» ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 54

प्रमथाः कालयामासुरन्यानपि च याचकान् । इत्थं प्रमथिते यागे प्रमथैः प्रथमागतैः । वीरभद्रः स्वतः प्राप्तः प्रमथानीकिनी वृतः

ပရမထာတို့သည် အခြားသော တောင်းခံသူများကိုပါ ထိုးနှက်ဖျက်ဆီးကြ၏။ ထိုပရမထာတို့ (အရင်ရောက်လာသူများ) ကြောင့် ယဇ္ဉပူဇာ ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ရာတွင် ဝီရဘဒ္ဒရသည် မိမိအလိုအလျောက် ရောက်လာ၍ ပရမထာတပ်အစုအဝေးဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိ၏။

Verse 55

यज्ञवाटं श्मशानाभं दृष्ट्वा तैः प्रमथैः पुरा । अतिशोच्यां दशां नीतं वीरभद्रस्ततो जगौ

ပရမထာတို့က ယဇ္ဉဝါဋကို သင်္ချိုင်းမြေကဲ့သို့ ပြောင်းလဲထားသည်ကို မြင်လျှင် ဝီရဘဒ္ဒရသည် ထိုအခါ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ဤမျှ သနားဖွယ်အခြေအနေသို့ ရောက်သွားကြောင်း ညည်းတွား၍ ပြောဆို၏။

Verse 56

गणाः पश्यत दुर्वृत्तैः प्रारब्धानां च कर्मणाम् । अनीश्वरैरवस्थेयं कुतो द्वेषो महेश्वरे

“အို ဂဏာတို့၊ ကြည့်ကြလော့—မကောင်းသောသူတို့ကြောင့် စတင်ပြီးသား ကံအလုပ်တို့သည် ဤသို့ အကူအညီမဲ့သော အခြေအနေကို ဖြစ်စေတတ်၏။ အမှန်တကယ် အရှင်မရှိသူတို့၏ အဆုံးအဖြတ်က ဤသို့ဖြစ်လျှင် မဟေရှ္ဝရကို မုန်းတီးခြင်း ဘယ်ကလာနိုင်မည်နည်း?”

Verse 57

ये द्विषंति महादेवं सर्वकर्मैकसाक्षिणम् । धर्मकार्ये प्रवृत्तास्तु ते प्राप्स्यंतीदृशं दशाम्

“အလုပ်ကံအားလုံး၏ တစ်ပါးတည်းသော သက်သေဖြစ်တော်မူသော မဟာဒေဝကို မုန်းတီးသူတို့သည်၊ ဓမ္မအလုပ်များတွင် ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ ဤသို့သော အခြေအနေကိုပင် ရောက်ကြလိမ့်မည်။”

Verse 58

क्व स दक्षो दुराचारः क्व च यज्ञभुजः सुराः । धृत्वा सर्वानानयत यात द्रुततरं गणाः

“အကျင့်ဆိုး ဒက္ခသည် ဘယ်မှာနည်း၊ ယဇ္ဉကို စားသုံးခံယူသော နတ်တို့က ဘယ်မှာနည်း။ အားလုံးကို ဖမ်းဆီး၍ ဒီကို ခေါ်လာကြ—ဂဏာတို့၊ ပိုမိုလျင်မြန်စွာ သွားကြလော့!”

Verse 59

इत्याज्ञा वीरभद्रस्य प्राप्य ते प्रमथा द्रुतम् । यावद्यांत्यग्रतस्तावदृष्टः कुद्धो गदाधरः

ဗီရဘဒ္ဒရ၏ အမိန့်ကို လက်ခံရပြီးနောက် ပ္ရမထာတို့သည် ချက်ချင်း အလျင်အမြန် ထွက်ခွာကြ၏။ သို့ရာတွင် ရှေ့သို့ တိုးသွားစဉ် အမျက်တော်ပြင်းထန်သော ဂဒါဓရကို ရှေ့တန်း၌ မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 60

तेन ते प्रमथाः सर्वे महाबलपराक्रमाः । शुष्कपर्णतृणावस्थां प्रापिता वात्ययेव हि

သူ၏အင်အားကြောင့် အားကြီးသတ္တိပြင်းသော ပ္ရမထာတို့အားလုံးသည် ခြောက်သွေ့သော ရွက်ခြောက်နှင့် မြက်ခြောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြ၍ ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းတစ်ခုက ထိုးနှက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 61

अथ नष्टेषु सर्वेषु प्रमथेषु हरेर्भयात् । चुकोप वीरभद्रः स प्रलयानलसंनिभः

ထို့နောက် ဟရီ (ဗိဿဏု) ကို ကြောက်ရွံ့၍ ပ္ရမထာတို့အားလုံး ပျက်စီးသွားသောအခါ ဗီရဘဒ္ဒရသည် ကာလအဆုံး ပျက်ကွက်မီးတောက်ကဲ့သို့ အမျက်တော်ထန်လာ၏။

Verse 62

ददर्श शार्ङ्गिणं चाग्रे स्वगणैश्च परिष्टुतम् । चतुर्भुजैरसंख्यातैर्जितदैत्यमहाबलैः

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့တွင် ရှာရင်ဂင် (ရှာရင်ဂါဓနုကို ကိုင်ဆောင်သော ဗိဿဏု) ကို မြင်ရ၏။ သူ့၏ ကိုယ်ပိုင်ဂဏများက ချီးမွမ်းဝန်းရံထားပြီး၊ ဒိုင်တျယတို့ကို အနိုင်ယူထားသော အင်အားကြီး လေးလက်ပါ သတ္တဝါများ မရေမတွက် ရှိကြ၏။

Verse 63

चक्रिभिर्गदिभिर्जुष्टं खड्गिभिश्चापि शार्ङ्गिभिः । वीरभद्रस्ततः प्राह दृष्ट्वा तं दैत्यसूदनम्

စက်ရ (ချကရ) ကိုင်သူများ၊ ဂဒါကိုင်သူများ၊ ဓားကိုင်သူများနှင့် သာရင်ဂါဓနုကိုင်သူများက ဝန်းရံထားသော ဒိုင်တျယသတ်သူကို မြင်ပြီးနောက် ဗီရဘဒ္ဒရသည် ထိုအခါ စကားဆို၏။

Verse 64

त्वं तु यज्ञपुमानत्र महायज्ञप्रवर्तकः । रक्षिता निजवीर्येण दक्षस्य त्र्यक्षवैरिणः

သင်သည် ဤနေရာ၌ ယဇ္ဉပုရုಷ ဖြစ်၍ မဟာယဇ္ဉကို စတင်ပြုလုပ်သူ ဖြစ်၏။ ကိုယ်ပိုင်ဗီရိယဖြင့် သင်သည် ဒက္ခကို ကာကွယ်သူ ဖြစ်ပြီး၊ သုံးမျက်စိရှင်၏ ရန်သူလည်း ဖြစ်၏။

Verse 65

किं वा दक्षं समानीय देहि युध्यस्व वा मया । न दास्यसि च चेद्दक्षं ततस्तं रक्ष यत्नतः

ဒက္ခကို ခေါ်လာ၍ ငါ့ထံ အပ်နှံလော့၊ သို့မဟုတ် ငါနှင့် တိုက်ခိုက်လော့။ ဒက္ခကို မပေးမည်ဆိုလျှင် ထိုသူကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ ကာကွယ်လော့။

Verse 66

प्रायशः शंभुभक्तेषु यतस्त्वं प्रोच्यसेऽग्रणीः । एकोनेऽब्जसहस्रेप्राग्ददौ नेत्रांबुजं भवान्

သင်သည် ရှမ္ဘု (ရှီဝ) ကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တများအနက် အရှေ့ဆောင်ဟု အများက ခေါ်ဆိုကြ၏။ ယခင်က လိုတပ်သော ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကြောင့် သင်သည် ကိုယ်ပိုင် ကြာမျက်စိကိုပင် ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 67

तुष्टेन शंभुना दत्तं तुभ्यं चक्रं सुदर्शनम् । यत्साहाय्यमवाप्याजौ त्वं जयेर्दनुजाधिपान्

ရှမ္ဘု (ရှီဝ) သဘောတူပျော်ရွှင်၍ သင့်အား စုဒർശန ချက်ကရကို ပေးတော်မူ၏။ ထို၏ အကူအညီဖြင့် စစ်မြေ၌ သင်သည် ဒနုဇာတို့၏ အရှင်များကို အောင်မြင်နိုင်၏။

Verse 68

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य वीरभद्रस्य चोर्जितम् । जिज्ञासुस्तद्बलं विष्णुर्वीरभद्रमुवाच ह

ဗီရဘဒ္ဒရ၏ အားမာန်ပြည့်သော စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သူ၏ အင်အားကို စမ်းသပ်လိုသော ဗိဿနုသည် ဗီရဘဒ္ဒရအား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 69

त्वं शंभोः सुत देशीयो गणानां प्रवरोस्यहो । राजादेशमनुप्राप्य ततोप्यतिबलो महान्

«သင်သည် သမ္ဘု (Śambhu) ၏ သားတော်၊ မိမိ၏ နယ်မြေမှ ပေါက်ဖွားသူ ဖြစ်၏။ ဂဏာ (Gaṇa) များအနက် အမြတ်ဆုံးလည်း ဖြစ်၏။ မင်း၏ အမိန့်ကို လက်ခံရပြီးနောက်၊ ထို့ထက်ပင် အလွန်အားကြီး၍ မဟာတန်ခိုးရှိ၏»။

Verse 70

योसि सोस्यहमप्यत्र दक्षरक्षणदक्षधीः । पश्यामि तव सामर्थ्यं कथं दक्षं हरिष्यसि

«သင်ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ်၊ ဤနေရာ၌ ငါလည်း ရှိသည်—ဒက္ရှ (Dakṣa) ကို ကာကွယ်ရာတွင် ဉာဏ်ထက်မြက်၍ ကျွမ်းကျင်သူ။ ယခု သင်၏ စွမ်းအားကို ငါမြင်မည်—ဒက္ရှကို မည်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်နည်း?»

Verse 71

इत्युक्तो वीरभद्रः स तेन वै शार्ङ्गधन्वना । प्रमथान्दृष्टिभंग्यैव प्रेरयामास संगरे

ထိုသို့ သာရင်္ဂဓနွန (Śārṅgadhanvan) က ပြောဆိုသဖြင့်၊ ဗီရဘဒ္ဒရ (Vīrabhadra) သည် စစ်မြေ၌ မျက်စောင်းတစ်ချက်သာဖြင့် ပရမထ (Pramatha) များကို ရှေ့သို့ တိုက်ခိုက်ရန် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

Verse 72

अथ तैः प्रमथैर्विष्णोरनुगा गदिता रणे । आददानास्तृणं वक्त्रे णापिताः पाशवीं दशाम्

ထို့နောက် စစ်ပွဲ၌ ဗိဿနု (Viṣṇu) ၏ အနုဂါများကို ပရမထ (Pramatha) များက ချေမှုန်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ မြက်ကို အတင်းထည့်ခိုင်းကာ၊ ကုတ်ဖြတ်ခံရသကဲ့သို့ အရှက်ရစေ၍ တိရစ္ဆာန်သဘောသို့ ကျဆင်းစေ하였다။

Verse 73

ततस्तार्क्ष्यरथः क्रुद्धस्त्वेकैकं रणमूर्धनि । सहस्रेणसहस्रेण बाणानां हृद्यताडयत्

ထို့နောက် တာရ္က္ရှျရထ (Tārkṣya—ဂရုဍ) စီးသော စစ်သူရဲသည် ဒေါသထွက်ကာ၊ စစ်မြေ၏ ရှေ့တန်းထိပ်၌ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ပစ်မှတ်ထား၍ မြားထောင်ပေါင်းများစွာကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ မိုးသွန်းသကဲ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 74

ते भिन्नवक्षसः सर्वे गणा रुधिरवर्षिणः । वासंतीं कैंशुकीं शोभां परिप्रापूरणाजिरे

ရင်ဘတ်ကွဲပေါက်၍ သွေးယိုစီးနေသော ဂဏာတို့အားလုံးသည် ယဇ္ဉာဝင်းကို နွေဦးကဲ့သို့ တောက်ပစေ၍ ကိṁśုက ပန်းအနီရောင်တောက်ပမှုကဲ့သို့ လှပစေ하였다။

Verse 75

क्षरंत इव मातंगाः स्रवंत इव पर्वताः । मदेन धातुरागेण मिश्रैः शुशुभिरे गणाः

ဂဏာတို့သည် တောက်ပလှ၏—မဒ (rut) ယိုစီးသော ဆင်များကဲ့သို့၊ စမ်းချောင်းယိုစီးသော တောင်တန်းများကဲ့သို့—မူးယစ်မဒနှင့် သတ္တုနီရောင်ရည်တို့ ရောနှောလိမ်းကျံထားသဖြင့်။

Verse 76

ततः प्रहस्य गणपोऽब्रवीद्वै कुंठनायकम् । हे शार्ङ्गधन्वञ्जाने त्वां त्वं रणांगण पंडितः

ထို့နောက် ဂဏာခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက ရယ်မောကာ မထက်မြက်သော စစ်ခေါင်းဆောင်အား ပြော၏—“ဟေ Śārṅgadhanvan၊ ငါသည် သင့်ကို သိ၏၊ သင်သည် စစ်မြေပြင်၏ ကျွမ်းကျင်သူ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 77

परं युध्यसि दैत्येंद्रैर्दानवेंद्रैर्न पार्षदैः । इत्युक्ता वीरभद्रेण भुशुंडीकलिताकरे

“သင်သည် အဓိကအားဖြင့် ဒೈత్యမင်းများ၊ ဒာနဝမင်းများနှင့်သာ တိုက်ခိုက်သူ—အမှုထမ်းပရိသဒ်တို့နှင့် မဟုတ်!” ဟု ဗီရဘဒ္ဒရက ပြော၏၊ လက်၌ bhuśuṇḍī လက်နက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ကိုင်ထားလျက်။

Verse 78

गदिनाऽथ गदा तूर्णं दैत्येंद्रगिरिरेणुकृत् । ततः प्रहतवान्वीरो भुशुंड्या तं गदाधरम्

ထို့နောက် ဂဒါကိုင်သူ၏ ဂဒါသည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ခတ်ကာ ဒೈత్యမင်း ပစ်ချသည့် တောင်တန်းကဲ့သို့ ဖုန်မှုန့် ထူထပ်စေ၏။ ထိုအခါ သူရဲကောင်းသည် ဂဒါဓရ (ဂဒါကိုင်သူ) ကို bhuśuṇḍī ဖြင့် ထိုးနှက်လေ၏။

Verse 79

तदंगसंगमासाद्य विदद्रे शतधा तया । कौमोदकी प्रहारेण वीरभद्रं प्रतापिनम्

သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ ကೌမೋದကီ (Kaumodakī) လက်နက်တုတ်၏ ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် အင်အားကြီး ဝီရဘဒ္ဒရ ကို အပိုင်းတစ်ရာ ခွဲကွဲသွားစေ하였다။

Verse 80

जघान वासुदेवोपि तरसाऽज्ञातवेदनम् । ततः खट्वांगमादाय गदाहस्तं गदाधरम्

ထို့နောက် ဝါစုဒေဝလည်း အလွန်လျင်မြန်စွာ အဇ္ဉာတဝေဒန ကို ထိုးနှက်၍ လဲကျစေ하였다။ ထို့နောက် ခတ်ဝါင်္ဂ (khaṭvāṅga) တံတားကို ကိုင်ယူကာ ဂဒါကိုင်သူ ဂဒါဓရ ကို တိုက်ခိုက်하였다။

Verse 81

आताड्य सव्यदोर्दंडे गदां भूमावपातयत् । कुपितोयं मधुद्वेषी चक्रेणाताडयच्च तम्

သူ၏ဘယ်လက်ကို ထိုးနှက်သဖြင့် ဂဒါသည် မြေပေါ်သို့ ကျသွား하였다။ ထို့နောက် မဓုကို သတ်သော မဓုဒွေသီ သည် ဒေါသထွက်ကာ စက္ကရဖြင့်လည်း ထိုးနှက်하였다။

Verse 82

स च चक्रं समागच्छद्दृष्ट्वा सस्मार शंकरम् । शंकरस्मरणाच्चक्रं मनाग्वक्रत्वमाप्य च । कंठमासाद्यवीरस्य सम्यग्जातं सुदर्शनम्

စက္ကရ လာမည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို သတိရ하였다။ ရှင်ကရကို သတိရခြင်းကြောင့် စက္ကရသည် အနည်းငယ် လမ်းလွဲသွားပြီး၊ သူရဲ၏ လည်ပင်းသို့ ရောက်ကာ စုဒർശန (Sudarśana) သည် ထိုနေရာ၌ အလှဆင်သကဲ့သို့ တည်မြဲသွား하였다။

Verse 83

तेन चक्रेण शुशुभे नितरां स गणेश्वरः । वीरलक्ष्म्यावृत इव समरे विजयस्रजा

ထိုစက္ကရကြောင့် ဂဏေရှဝရ (ဂဏများ၏ အရှင်) သည် အလွန်တောက်ပလှပလာ၍၊ စစ်မြေပြင်၌ အောင်ပွဲပန်းကုံးကို ဆင်မြန်းကာ သူရဲကောင်းဂုဏ်ရောင်ခြည်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။

Verse 84

ततः सुदर्शनं दृष्ट्वा तत्कंठाभरणं हरिः । मनाक्स चकितं स्मित्वा ततो जग्राह नंदकम्

ထို့နောက် ဟရီ (ဗိဿနု) သည် မိမိလည်ပင်းအလှဆင်အဖြစ်ရှိသော သုဒർശနကို မြင်၍ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကာ ပြုံးလျက် နန္ဒကဓားကို ယူဆောင်လိုက်သည်။

Verse 85

सनंदकं करं तस्य प्रोद्यतं मधुविद्विषः । पश्यतां दिविसिद्धानां स्तंभयामास हुंकृता

မဓု၏ရန်သူ (ဟရီ) သည် နန္ဒကဓားကို ကိုင်ကာ လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်၊ ဂဏာတို့၏အရှင်က “ဟုမ်” ဟူသော မိုးကြိုးသံတူ အော်ဟစ်သံဖြင့် ထိုမြှောက်ထားသော လက်ကို တည်ငြိမ်အေးခဲစေခဲ့သည်၊ ကောင်းကင်စိဒ္ဓများ ကြည့်ရှုနေစဉ်။

Verse 86

अभ्यधावच्च वेगेन गृहीत्वा शूलमुज्ज्वलम् । यावज्जिघांसति हरिं तावदाकाशवाचया

သူသည် အလွန်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာ၍ တောက်ပသော သုံးခွဓား (သူလ) ကို ကိုင်ယူ하였다။ ဟရီကို ထိုးသတ်မည်ဟု နီးကပ်လာချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်—

Verse 87

वारितो गणराजः स मा कार्षीः साहसं त्विति । ततस्तमपहायाशु वीरभद्रो गणोत्तमः

ဂဏာတို့၏ဘုရင်ကို တားဆီး၍ “အလွန်အကျွံ မလုပ်မိစေနှင့်” ဟု (ကောင်းကင်သံ) ဆို하였다။ ထို့နောက် ဂဏာတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဝီရဘဒ္ဒရသည် သူ့ကို ချက်ချင်း ခွာထွက်သွားသည်။

Verse 88

प्राप्य दक्षं विनद्योच्चैर्धिक्त्वामीश्वरनिंदकम् । यस्येदृगस्ति संपत्तिर्यत्रदेवाः सहायिनः । स कथं सेश्वरं कर्म न कुर्याद्दक्षतांदधत्

ဒက္ခကို ရောက်သော် သူက အမြင့်သံဖြင့် ဟိန်းဟောက်၍ “အရှင်ကို စော်ကားသူရေ၊ သင့်ကို အရှက်တရားပဲ! ဤမျှသော စည်းစိမ်ရှိပြီး၊ နတ်တို့တောင် ကူညီသူဖြစ်နေသော်လည်း—‘ဒက္ခ’ ဟူသော အမည် (ကျွမ်းကျင်သူ) ကို ခံထားသူက အမြင့်ဆုံးအရှင်ကို ရိုသေကာ ကိစ္စများကို မည်သို့ မဆောင်ရွက်နိုင်သနည်း” ဟု ဆို၏။

Verse 89

येनास्येन पवित्रेण भवता निंदितः शिवः । चूर्णयामि तदास्यं ते चपेटाभिः समंततः

သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုအတွက် ရည်ရွယ်သော ထိုပါးစပ်ဖြင့် သင်သည် ရှိဝဘုရားအား စော်ကားခဲ့သဖြင့်၊ ငါသည် သင့်ပါးစပ်ကို အရပ်ရပ်မှ ပါးရိုက်ချက်များဖြင့် ချေမှုန်းပစ်မည်။

Verse 90

इत्युक्त्वा तस्य दक्षस्य हरपारुष्यभाषिणः । चिच्छेद वदनं वीरश्चपेटशतघातनैः

ဤသို့ပြောဆိုပြီးနောက်၊ ရဲရင့်သောသူရဲကောင်းသည် ဟရဘုရားအား ကြမ်းတမ်းသောစကားများကို ပြောဆိုခဲ့သော ဒက္ခ၏မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အချက်တစ်ရာ ရိုက်နှက်၍ ချေမှုန်းလိုက်သည်။

Verse 91

ततस्त्वदितिमुख्यानां मिलितानां महोत्सवे । त्रोटयामास कर्णादीन्यंगप्रत्यंगकानि च

ထို့နောက်၊ အဒိတိနှင့် အခြားအဓိကအမျိုးသမီးများ စုဝေးရောက်ရှိနေသော ထိုပွဲတော်ကြီးတွင်၊ သူသည် နားရွက်များနှင့် အခြားခြေလက်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ဆွဲဆုတ်ချိုးဖဲ့ပစ်လိုက်သည်။

Verse 92

वेणीदंडाश्च कासांचित्तेनच्छिन्ना महारुषा । कासांचिच्च कराश्छिन्ना कासांचित्कर्तितास्तनाः

ကြီးစွာသော အမျက်ဒေါသဖြင့်၊ သူသည် အချို့သောသူတို့၏ ဆံပင်ကျစ်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ အချို့သောသူတို့၏ လက်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး၊ အချို့သောသူတို့၏ ရင်သားများကို ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

Verse 93

नासापुटांस्तथान्यासां पाटयामास पार्षदः । चिच्छेद चांगुलीश्चापि तथान्यासां शिवप्रियः

ရှိဝဘုရား ချစ်မြတ်နိုးသော ထိုအခြွေအရံသည် အချို့သော အမျိုးသမီးများ၏ နှာခေါင်းပေါက်များကို ခွဲစိတ်လိုက်ပြီး၊ အခြားသူများ၏ လက်ချောင်းများကိုလည်း ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

Verse 94

ये ये निनिंदुर्देवेशं ये ये च शुश्रुवुस्तदा । तेषां जिह्वाश्रुतीः कोपादच्छिनच्चाकरोद्द्विधा

နတ်တို့သခင်အား ကဲ့ရဲ့သောသူအပေါင်းနှင့် နားထောင်သောသူအပေါင်းတို့ကို အမျက်ဒေါသဖြင့် လျှာနှင့်နားများကို ဖြတ်တောက်၍ နှစ်ပိုင်းခွဲလေ၏။

Verse 95

केचिदुल्लंबिता यूपे पाशयित्वा दृढं गले । अधोमुखायै देवेशं विहायात्तं महाहविः

အချို့ကို ယဇ်ပူဇော်ရာတိုင်တွင် ဆွဲထားပြီး လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လျက် မျက်နှာကို အောက်သို့မူစေကာ နတ်တို့သခင်ကို စွန့်ခွာစေ၏။

Verse 96

द्विजराजश्च धर्मश्च भृगुमारीचिमुख्यकाः । अत्यंतमपमानस्य भाजनं तेन कारिताः

ဗြာహ్మణဘုရင်နှင့် ဓမ္မနတ်သား၊ ဘရိဂု၊ မာရီစိနှင့် အခြားသော ရသေ့မြတ်တို့သည် အလွန်အမင်း အရှက်ကွဲခြင်းကို ခံစားခဲ့ရသည်။

Verse 97

एते जामातरस्तस्य यतो दक्षस्य दुर्धियः । हित्वा महेश्वरममून्सोपश्यदधिकाञ्शिवात्

ဤသူတို့သည် ဒက္ခ၏ သမက်များဖြစ်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား ဉာဏ်ပညာယုတ်ညံ့သော ဒက္ခသည် မဟေသွရဘုရားကို စွန့်ပယ်၍ ဤသူတို့ကို သီဝဘုရားထက် မြတ်သည်ဟု ထင်မှတ်သောကြောင့်တည်း။

Verse 98

तानि कुंडानि ते यूपास्ते स्तंभाः स च मंडपः । तावेद्यस्तानि पात्राणि तानि हव्यान्यनेकधा

ထိုမီးကျင်းများ၊ ထိုယဇ်ပူဇော်ရာတိုင်များ၊ ထိုတိုင်များနှင့် ထိုမဏ္ဍပ်၊ ထိုယဇ်ပလ္လင်များ၊ ထိုခွက်များနှင့် ထိုပူဇော်သက္ကာရအမျိုးမျိုးတို့သည်—

Verse 99

ते च वै यज्ञसंभारास्ते ते यज्ञप्रवर्तकाः । ते रक्षपालास्तेमंत्रा विनेशुर्हेलयाऽखिलाः

ယဇ္ဉပူဇာပစ္စည်းများ၊ ယဇ္ဉကို စတင်စေသူများ၊ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူများနှင့် မန္တရားများအားလုံးသည် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းကြောင့် အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားကြ၏။

Verse 100

स्तोकेनैव हि कालेन यथर्धिः परवंचनात् । अर्जिता नश्यति क्षिप्रं दक्षसंपद्गताऽशिवा

အမှန်ပင်၊ အခြားသူတို့ကို လှည့်ဖြား၍ ရရှိသော စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် အချိန်တိုအတွင်းပင် မြန်မြန်ပျက်စီးသွားသည်—ဒက္ခ၏ မင်္ဂလာမကောင်းသော စည်းစိမ်ကဲ့သို့ပင်။

Verse 110

विधीरितमिति श्रुत्वा स्मित्वा देवो महेश्वरः । वीरमाज्ञापयामास यथापूर्वं प्रकल्पय

«ဓမ္မပူဇာပွဲ၏ နည်းလမ်းကို ကြေညာပြီးပြီ» ဟု ကြားသော် မဟေရှ္ဝရဘုရားသည် ပြုံး၍ သူရဲကောင်းအား «အရင်ကဲ့သို့ပင် စီမံပြင်ဆင်လော့» ဟု အမိန့်ပေးတော်မူ၏။

Verse 120

काश्यां लिंगप्रतिष्ठायैः कृताऽत्र सुकृतात्मभिः । सर्वे धर्माः कृतास्तैस्तु त एव पुरुषार्थिनः

ကာရှီမြို့၌ ပုဏ္ဏားကောင်းမှုကြွယ်ဝသော စိတ်ဝိညာဉ်များက လိင်္ဂကို တည်ထောင်ကြသဖြင့်၊ ဓမ္မအားလုံးကို သူတို့က ပြုလုပ်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ လူ့ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်များကို အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသူတို့မှာ သူတို့ပင် ဖြစ်ကြ၏။

Verse 130

स्तुत्वा नानाविधैः स्तोत्रैः प्रसन्नं वीक्ष्य शंकरम् । प्रोवाच देवदेवेशं यदि देयो वरो मम

စတုတ္ထရများ အမျိုးမျိုးဖြင့် ရှင်ကရာကို ချီးမွမ်းပြီး၊ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသည်ကို မြင်သော်၊ သူသည် ဒေဝတို့၏ အရှင်ထံသို့ «ကျွန်ုပ်အား ပေးမည့် ဆုတောင်းကောင်းကြီးရှိလျှင်…» ဟု ဆို၏။

Verse 139

श्रुत्वाख्यानमिदं पुण्यं दक्षेश्वरसमुद्भवम् । नरो न लिप्यते पापैरपराधालयोपि हि

ဒက္ခေဿဝရမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဤပုဏ္ဏကထာကို နားထောင်လျှင် လူသည် အပြစ်တို့ကြောင့် မညစ်ပတ်တော့ပေ၊ အပြစ်အလွန်များသောသူပင် ဖြစ်စေကာမူ။