Adhyaya 9

Verse 1

शिवशर्मोवाच । का इमा रूपलावण्य सौभाग्यनिधयः स्त्रियः । दिव्यालंकारधारिण्यो दिव्यभोगसमन्विताः

သီဝရှာမာက ဆိုသည်—“ဤမိန်းမတို့သည် မည်သူနည်း၊ ရုပ်ရည်လှပမှု၊ အလှအပနှင့် ကံကောင်းခြင်း၏ خزာနာများဖြစ်၍၊ ဒိဗ္ဗအလှဆင်ပစ္စည်းများကို ဝတ်ဆင်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ သာယာမှုများနှင့် ပြည့်စုံကြသနည်း?”

Verse 2

गणावूचतुः । एता वारविलासिन्यो यज्ञभाजां प्रियंकराः । गीतज्ञा नृत्यकुशला वाद्यविद्या विचक्षणाः

ဂဏာနှစ်ပါးက ဆိုသည်—“ဤသူတို့သည် မြို့၏ ဝါရ-ဝိလာသိနီများဖြစ်၍၊ ယဇ္ဉပုဏ္ဏ်ရရှိသူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေသူများ; သီချင်းပညာကျွမ်းကျင်၊ အကပညာတတ်မြောက်၊ တူရိယာဂီတဗိဇ္ဇာ၌လည်း ထက်မြက်ကြသည်။”

Verse 3

कामकेलिकलाभिज्ञा द्यूतविद्याविशारदाः । रसज्ञा भाववेदिन्यश्चतुराश्चोचितोक्तिषु

သူတို့သည် ကာမကေလီအနုပညာများကို သိကျွမ်း၍၊ လောင်းကစားဗိဇ္ဇာ၌ ကျွမ်းကျင်၊ ရသကို ခံစားသိမြင်တတ်၊ စိတ်ခံစားမှုကို နားလည်တတ်၊ သင့်လျော်သိမ်မွေ့သော စကားပြော၌လည်း လိမ္မာကြသည်။

Verse 4

नानादेश विशेषज्ञा नानाभाषा सुकोविदाः । संकेतोदंतनिपुणा नैकास्वैरचरा मुदा

သူတို့သည် နိုင်ငံအမျိုးမျိုး၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများ၌ ကျွမ်းကျင်၊ ဘာသာစကားအမျိုးမျိုးကို အလွန်တတ်မြောက်၊ လျှို့ဝှက်သင်္ကေတနှင့် အရိပ်အမြွက်များ၌ နိပုဏ်၊ ပီတိဖြင့် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် လွတ်လပ်စွာ သွားလာကြသည်။

Verse 5

लीलानर्मसुसाभिज्ञाः सुप्रलापेषु पंडिताः । यूनां मनांसि सततं स्वैर्हावै रमयंत्यमूः

လီလာအနုပညာနှင့် ချစ်ရေးဟာသအပြောအဆိုတွင် ကျွမ်းကျင်၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားပြောတွင်လည်း ပညာရှိသော အပ္စရာတို့သည် မိမိတို့၏ လှပသိမ်မွေ့သော အမူအရာနှင့် ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် လူငယ်တို့၏ စိတ်ကို အမြဲပျော်ရွှင်စေကြသည်။

Verse 6

निर्मथ्यमानात्क्षीरोदात्पूर्वमप्सरसस्त्वमूः । निःसृतास्त्रिजगज्जेतुर्मोहनास्त्रमनोभुवः

နို့ပင်လယ် (ခ္ṣီရောဒ) ကို ပထမဦးဆုံး မန်သနလုပ်စဉ် အပ္စရာတို့သည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် သုံးလောကကို အောင်မြင်သူ မနောဘူ (ကာမဒေဝ) ၏ မောဟနအာယုဓ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 7

उर्वशी मेनका रंभा चंद्रलेखा तिलोत्तमा । वपुष्मतीकांतिमती लीलावत्युत्पलावती

ဩရဝသီ၊ မေနကာ၊ ရမ္ဘာ၊ စန္ဒြလേഖာ၊ တိလိုတ္တမာ; ထို့ပြင် ဝပုရှမတီ၊ ကာန္တိမတီ၊ လီလာဝတီ နှင့် ဥတ္ပလာဝတီ—ဤတို့သည် အပ္စရာတို့အနက် ပါဝင်ကြသည်။

Verse 8

अलंबुषा गुणवती स्थूलकेशी कलावती । कलानिधिर्गुणनिधिः कर्पूरतिलकोर्वरा

အလမ္ဗုရှာ၊ ဂုဏဝတီ၊ စ္ထူလကေရှီ၊ ကလာဝတီ; ကလာနိဓိ၊ ဂုဏနိဓိ၊ ကပ္ပူရတိလကာ နှင့် ဩရဝရာ—ဤတို့လည်း အပ္စရာတို့အနက် ပါဝင်သည်။

Verse 9

अनंगलतिका चापि तथा मदनमोहिनी । चकोराक्षी चंद्रकला तथा मुनिमनोहरा

အနင်္ဂလတိကာ လည်းကောင်း၊ မဒနမောဟိနီ လည်းကောင်း; စကိုရာက္ခီ၊ စန္ဒြကလာ၊ ထို့ပြင် မုနိမနောဟရာ—ဤတို့အားလုံးသည် အပ္စရာတို့အနက် ပါဝင်ကြသည်။

Verse 10

ग्रावद्रावा तपोद्वेष्टी चारुनासा सुकर्णिका । दारुसंजीविनी सुश्रीः क्रतुशुल्का शुभानना

ဂရావဒြာဝါ၊ တပောဒွေရှ္ဌီ၊ ခါရုနာသာ၊ စုကဏ္ဏိကာ; ဒာရုသံဇီဝိနီ၊ သုရှရီ၊ ကရတုရှုလ္ကာ နှင့် သုဘာနနာ—ဤတို့လည်း အပ္စရာမယ်တော်များအနက် ပါဝင်သည်။

Verse 11

तपःशुल्का तीर्थशुल्का दानशुल्का हिमावती । पंचाश्वमेधिका चैव राजसूयार्थिनी तथा

တပಃရှုလ္ကာ၊ တီရ္ထရှုလ္ကာ၊ ဒါနရှုလ္ကာ၊ ဟိမာဝတီ; ထို့ပြင် ပဉ္စာශ්ဝမေဓိကာ နှင့် ရာဇသူယာရ္ထိနီ—ဤတို့သည်လည်း အပ္စရာများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 12

अष्टाग्निहोमिका तद्वद्वाजपेयशतोद्भवा । इत्याद्यप्सरसां श्रेष्ठं सहस्रं षष्टिसंमितम्

အဋ္ဌာဂ္နိဟောမိကာ၊ ထို့အတူ ဝါဇပေယရှတောဒ္ဘဝာ—စသည်တို့။ အပ္စရာတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၏ အရေအတွက်မှာ စုစုပေါင်း တစ်ထောင်ခြောက်ဆယ် ဖြစ်သည်။

Verse 13

एतस्मिन्नप्सरोलोके वसंत्यन्या अपिस्त्रियः । सदा स्खलितलावण्याः सदास्खलितयौवनाः

ဤအပ္စရာလောက၌ အခြားသော မိန်းမများလည်း များစွာ နေထိုင်ကြသည်—အလှတရား အမြဲလျှံထွက်၍၊ ယောဝန အမြဲပြည့်ဝလျက်။

Verse 14

दिव्यांबरा दिव्यमाल्या दिव्यगंधानुलेपनाः । दिव्यभोगैः सुसंपन्नाः स्वेच्छाविधृतविग्रहाः

သူတို့သည် ဒိဗ္ဗဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်၍၊ ဒိဗ္ဗပန်းမော်လီများဖြင့် အလှဆင်ကာ၊ ကောင်းကင်ရနံ့တော်များဖြင့် လိမ်းပတ်ထားကြသည်။ ဒိဗ္ဗဘောဂများဖြင့် ပြည့်စုံ၍ စိတ်အလိုအတိုင်း ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူကြသည်။

Verse 15

कृत्वा मासोपवासानि स्खलंति ब्रह्मचर्यतः । सकृदेव द्विकृत्वो वा त्रिःकृत्वो दैवयोगतः

တစ်လကြာ အစာရှောင်ခြင်းကို ကျင့်သုံးသော်လည်း ကံတရား၏ အင်အားကြောင့် ဗြဟ္မစရိယအကျင့်မှ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တိမ်းစောင်းသွားနိုင်သည်။

Verse 16

ता इमा दिव्यभोगिन्यो रूपलावण्यसंपदः । निवसंत्यप्सरोलोके सर्वकामसमन्विताः

နတ်ဘုံစည်းစိမ်များကို ခံစားရပြီး အလှအပ ကျက်သရေနှင့် ပြည့်စုံသော ဤအမျိုးသမီးများသည် အလိုရှိသမျှ ပြည့်စုံသော အပ်ဆရာနတ်ဘုံတွင် နေထိုင်ကြသည်။

Verse 17

कृत्वा व्रतानि सांगानि कामिकानि विधानतः । भवंति स्वैरचारिण्यो देवभोग्या इहागताः

ဆန္ဒပြည့်ဝစေသော အကျင့်များကို ၎င်းတို့၏ အင်္ဂါရပ်များနှင့်တကွ စနစ်တကျ ကျင့်ကြံပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ဤနေရာတွင် နတ်ဘုရားများ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သော အမျိုးသမီးများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 18

पतिव्रतधृता नार्यो बलेन बलिना धृताः । भर्तबुद्ध्यारमंतेतं कदाचित्ता इमा द्विज

ခင်ပွန်းသည်အပေါ် သစ္စာရှိသော အမျိုးသမီးများသည် အင်အားကြီးမားသော အစွမ်းဖြင့် ထိန်းသိမ်းခံရပြီး၊ အို ပုဏ္ဏား၊ တစ်ခါတစ်ရံ ၎င်းတို့သည် ထိုသူကို မိမိခင်ပွန်းဟု မှတ်ယူ၍ ပျော်ရွှင်ကြသည်။

Verse 19

भर्तरि प्रोषिते याश्च ब्रह्मचर्यव्रताः सदा । विप्लवं ते सकृद्दैवात्ता एता वामलोचनाः

ခင်ပွန်းသည် ခရီးလွန်နေစဉ် အမြဲတမ်း ဗြဟ္မစရိယကျင့်သုံးသူများသည် ကံတရားကြောင့် တစ်ကြိမ် တိမ်းစောင်းခဲ့ကြသဖြင့် ဤမျက်လုံးလှပသော အမျိုးသမီးများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 20

कुसुमानि सुगंधीनि सुवासं चंदनं तथा । सुगौरं चापि कर्पूरं सुसूक्ष्माण्यंबराणि च

မွှေးကြိုင်သောပန်းများ၊ အနံ့သာကောင်းများနှင့် စန္ဒကူး၏ မွှေးရနံ့; ဖြူဝင်းသော ကဖူးရ်လည်းကောင်း၊ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အဝတ်အစားများလည်းကောင်း—(ပူဇော်ရန် စီစဉ်အပ်သည်)။

Verse 21

पर्णानि ऋजुताराणि जीर्णानि कठिनानि च । साग्राणि स्वर्णवर्णानि स्थूलनीलशिराणि च

ရွက်များ—တည့်တန်း၍ ခိုင်မာသော; ဟောင်းနွမ်း၍ ကြမ်းခက်သော; အဖျားချွန်သော; ရွှေရောင်တောက်ပသော; ထူထဲသော အပြာရောင်ကြောများပါသောလည်း—(ဤသို့ ရွေးချယ်အပ်သည်)။

Verse 22

सुवासोपस्कराढ्यानि नागवल्ल्या द्विजोत्तम । शय्याविचित्राभरणा रतिशालोचितानि च

အို ဒွိဇောတ္တမ! အဝတ်အစားကောင်းများနှင့် အဆင်အပြင်အလွန်အမင်းသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်ဝ၍ နာဂဝလ္လီ (ပန်ရွက်ပင်) ပါဝင်ကာ; အလှဆင်ထားသော အိပ်ရာမျိုးစုံနှင့် အလင်္ကာများ၊ ရတိ-ရှာလာ (ပျော်ရွှင်ခန်း) နှင့် ကိုက်ညီသော အရာများလည်း ပါသည်။

Verse 23

बहुकौतुकवस्तूनि समर्च्यद्विजदंपती । भोगदानमिदं काम्यं प्रतिसंक्रमणं रवेः

ပျော်ရွှင်ဖွယ် ပစ္စည်းများစွာဖြင့် ဒွိဇ-ဇနီးမောင်နှံကို ဓမ္မနည်းအတိုင်း ကောင်းစွာပူဇော်ဂုဏ်ပြုပြီးနောက်၊ ဤလိုလားအပ်သော ‘ဘောဂ-ဒါန’ ကို ရဝိ (နေမင်း) ၏ သံက్రమဏ (နေကူးပြောင်းချိန်) တွင် ပြုလုပ်အပ်သည်။

Verse 24

किंवा प्रतिव्यतीपातमेकसंवत्सरावधि । कोदादिति च मंत्रेण या दद्याद्वरवर्णिनी

သို့မဟုတ် တစ်နှစ်ပြည့်အထိ ပရတိဗျတီပာတ အခါတိုင်းတွင်၊ အဆင့်မြင့်၍ လှပသော မိန်းမသည် ‘ကုဒာဒိတိ’ မန္တရဖြင့် ဒါနပြုလျှင် (ဖော်ပြထားသော) ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 25

कामरूपधरो देवः प्रीयतामिति वादिनी । सा श्रेष्ठाऽप्सरसां मध्ये वसेत्कल्पमिहांगना

“အလိုတော်အတိုင်း ရုပ်သဏ္ဌာန်ပြောင်းနိုင်သော ဒေဝတော် ပျော်ရွှင်တော်မူပါစေ” ဟုဆိုကာ၊ အပ္စရာတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော ထိုမိန်းမသည် ထိုနေရာ၌ ကလ္ပတစ်ပါးလုံး နေထိုင်하였다။

Verse 26

कन्यारूपधराकाचिद्याभुक्ता केनचित्क्वचित् । देवरूपेण तं कालमारभ्य ब्रह्मचारिणी

တစ်ဦးသောသူမသည် ကညာရုပ်ကို ဆောင်ယူ၍ တစ်နေရာတစ်ချိန်၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခံစားသုံးဆောင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍—ဒေဝရုပ်ဖြင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သဖြင့်—သူမသည် ဘြဟ္မစာရိဏီ (သီလသန့်ရှင်းစွာ) အဖြစ် နေထိုင်하였다။

Verse 27

तदेव वृत्तं ध्यायंती निधनं याति कालतः । दिव्यरूपधरा सेह जायते दिव्य भोगभाक्

ထိုဖြစ်ရပ်ကိုပင် စိတ်၌ သတိတရားဖြင့် ဓ్యာန်ပြုနေသဖြင့် အချိန်တန်လျှင် သေဆုံးသွား하였다။ ထို့နောက် ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ဆောင်ကာ ဤနေရာ၌ မွေးဖွားလာပြီး ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အာနন্দဘောဂတို့ကို ခံစားသူ ဖြစ်하였다။

Verse 28

निदानमप्सरोलोकस्येतिशृण्वन्द्विजाग्रणीः । सौरं लोकमथ प्राप्य क्षणेन स विमानगः

အပ္စရာလောကသို့ ရောက်နိုင်ခြင်း၏ အကြောင်းကို ဤသို့ကြားသိပြီးနောက်၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ သူသည် ဝိမာန (ကောင်းကင်ယာဉ်) စီးနင်းကာ ခဏချင်းပင် စူရျလောက (နေဘုရား၏ လောက) သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 29

यथा कदंबकुसुमं किंजल्कैः सर्वतोवृतम् । देदीप्यमानं हि तथा समंताद्भानुभानुभिः

ကဒမ္ဗပန်းသည် အမှုန်ကေသရများဖြင့် အရပ်ရပ်မှ ဝန်းရံခံရကာ တောက်ပသကဲ့သို့၊ ထိုအရာလည်း အရပ်လုံး၌ အလင်းရောင်၏ ရောင်ခြည်ပေါ် ရောင်ခြည် ထပ်လျက် တောက်လောင်နေ하였다။

Verse 30

दूराद्रविं स विज्ञाय धृततामरसद्वयम् । नवभिर्योजनानां च सहस्रैः संमितेन ह

အဝေးမှနေ၍ နေမင်းကို သိမြင်သဖြင့် သူသည် ကြာပန်းနှစ်ပွင့်ကို ကိုင်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုနေမင်း၏ဝိုင်းကွင်းသည် ယောဇနာ ကိုးထောင်အတိုင်းအတာရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 31

विचित्रेणैकचक्रेण सप्तसप्तियुतेन च । अनूरुणाधिष्ठितेन पुरतोधृतरश्मिना

အံ့ဩဖွယ် တစ်ဘီးတည်းရှိသော ရထားဖြင့်၊ မြင်းခုနစ်ကောင်တပ်ဆင်ထား၍; အနူရုဏကို စာရထီအဖြစ်ထားကာ၊ ရောင်ခြည်များကို ရှေ့သို့ ဖြန့်ထုတ်လျက်—

Verse 32

अप्सरोमुनिगंधर्व सर्पग्रामणि नैरृतैः । स्यंदनेनातिजविना प्रणनाम कृतांजलिः

အပ္စရာများ၊ မုနိများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ နာဂမင်းများနှင့် နೈရృతများ ဝိုင်းရံလျက်၊ အလွန်လျင်မြန်သော ရထားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ပရဏာမပြု하였다။

Verse 33

तस्य प्रणामंदेवोपि भ्रूभंगेनानुमन्य च । अतिदूरं नभोवर्त्म व्यतिचक्राम सक्षणात्

သူ၏ ပရဏာမကို နတ်ဘုရားသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် လှုပ်ရှားခြင်းဖြင့်သာ လက်ခံအတည်ပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခဏချင်းတွင်ပင် မိုးကောင်းကင်လမ်းကြောင်းအဝေးကြီးကို ဖြတ်ကျော်သွား하였다။

Verse 34

प्रक्रांते द्युमणौ दूरं शिवशर्मातिशर्मवान् । प्रोवाच भगवद्भक्तौ कथं लभ्यं रवेः पदम्

တောက်ပသော ဒျုမဏိသည် အဝေးသို့ ရှေ့တိုးသွားပြီးနောက်၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်လျက်ရှိသော ရှိဝရှရ္မာက မေးမြန်း하였다— “ဘဂဝန်ကို ဘက္တိဖြင့် ရဝိ၏ အဆင့်ကို မည်သို့ ရနိုင်သနည်း?”

Verse 35

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुमाचक्षाथां ममाग्रतः । सतां साप्तपदी मैत्री तन्मे मैत्र्या प्रणोदितौ

ဤအကြောင်းကို ငါကြားလိုသည်—ငါ့ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက်ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားပါ။ သုတေသနသမာဓိရှိသူတို့အကြား ‘ခြေလှမ်းခုနစ်’ ဖြင့် မိတ်သဟာယသည် တည်မြဲ၏; ထို့ကြောင့် မိတ်သဟာယ၏ လှုံ့ဆော်မှုဖြင့် ငါ့အား ပြောပါ။

Verse 36

गणावूचतुः । शृणु द्विज महाप्राज्ञ त्वय्यकथ्यं न किंचन । सत्संगादेव साधूनां सत्कथा संप्रवर्तते

ဂဏာတို့က ပြောသည်—“နားထောင်ပါ၊ မဟာပညာရှိ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ရေ။ သင့်အား မပြောသင့်သော အရာမရှိ။ အမှန်တကယ် စတ်သင်္ဂ (သန့်ရှင်းသော ပေါင်းသင်းမှု) မှသာ သာဓုတို့၏ သတ္ကထာ (သန့်မြတ်သော တရားစကား) ပေါ်ထွန်း၍ ဆက်လက်စီးဆင်းသည်။”

Verse 37

नियंता सर्वभूतानां य एकःकारणं परम् । अनामा गोत्ररहितो रूपादि परिवर्जितः

သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အကြောင်းရင်းတစ်ပါးတည်းဖြစ်၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ အုပ်စိုးသူဖြစ်သည်—နာမမရှိ၊ မျိုးရိုးမရှိ၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် အခြားဂုဏ်လက္ခဏာတို့ကို ကျော်လွန်သည်။

Verse 38

आविर्भाव तिरोभावौ यद्भूनर्तनवर्तिनौ । स एव वक्ति सततं सर्वात्मा वेदपूरुषः

သတ္တဝါတို့၏ အကနတ်တွင် ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် ပျောက်ကွယ်ခြင်းတို့ လှုပ်ရှားနေရာ—ထိုသူတစ်ပါးတည်းက မပြတ်မတောက် ပြောကြားတော်မူ၏။ သူသည် အားလုံး၏ အတွင်းအတ္တမန် (အန္တရာတ္မာ) ဖြစ်၍ ဝေဒပုရုရှ ဖြစ်သည်။

Verse 39

योसावादित्यपुरुषः सोसावहमिति स्फुटम् । अंधतमः प्रविशंति ये चैवान्यमुपासते

နေမင်းအတွင်းရှိ အာဒိတျယ-ပုရုရှသည်—ထိုသူတစ်ပါးတည်းက ‘ငါ’ ဟူသည်ကို ထင်ရှားစွာ ပြသည်။ အခြားအရာကို ပူဇော်သူတို့သည် မျက်ကန်းအမှောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြသည်။

Verse 40

निश्चितार्थां श्रुतिमिमां ब्राह्मणासो द्विजोत्तम । तमेकमुपतिष्ठंते निश्चित्येति पुनःपुनः

ဒွိဇအမြတ်တော်မူသောသူရေ၊ ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဤ ရှရုတိ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို သေချာသတ်မှတ်သိမြင်ပြီး၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ဆင်ခြင်ကာ၊ တစ်ပါးတည်းသော အမြင့်မြတ်သည့် အဲကတတ္တကိုသာ အုပါသနာပြုကြသည်။

Verse 41

उपलभ्य च सावित्रीं नोपतिष्ठेत यः पराम् । काले त्रिकालं सप्ताहात्स पतेन्नात्र संशयः

အမြင့်မြတ်ဆုံး စာဝိတြီ (ဂါယတြီ) ကို ရရှိပြီးနောက်၊ သင့်တော်သောအချိန်များ၌—တစ်နေ့သုံးကြိမ်—အုပါသနာမပြုသူသည် ခုနှစ်ရက်အတွင်း ကျဆုံးပျက်စီးမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 42

तावत्प्रातर्जपंस्तिष्ठेद्यावदर्धोदयो रवेः । आसनस्थो जपेन्मौनी प्रत्यगातारकोदयात्

နံနက်ခင်း၌ ဂျပ်ကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ကာ နေမင်း အလယ်တန်းထိ ထွက်လာသည့်အထိ တည်နေသင့်သည်။ သင့်တော်သော အာသနပေါ်တွင် ထိုင်၍ မောနကို ထိန်းကာ၊ မနက်ကြယ် (ဖျာကြယ်) ထွက်ချိန် ကုန်လွန်သည့်အထိ ဂျပ်ကို ဆက်ပြုရမည်။

Verse 43

सादित्यां मध्यमां संध्यां जपेदादित्यसंमुखः । काललोपो न कर्तव्यस्ततः कालं प्रतीक्षयेत्

နေ့လယ် စန္ဓျာအချိန်၌ နေမင်းကို မျက်နှာမူ၍ ဂျပ်ကို ရွတ်ဆိုရမည်။ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကို မလွတ်မကျန် မဖြစ်စေရ; ထို့ကြောင့် မှန်ကန်သော အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 44

काले फलंत्योषधयः काले पुष्पंति पादपाः । वर्षंति तोयदाः काले तस्मात्कालं न लंघयेत्

အချိန်တော်တော်မူသည့်အခါ ဆေးပင်တို့သည် အသီးပွင့်ကြသည်၊ အချိန်တော်တော်မူသည့်အခါ သစ်ပင်တို့သည် ပန်းပွင့်ကြသည်၊ အချိန်တော်တော်မူသည့်အခါ မိုးတိမ်တို့သည် ရေမိုးရွာချကြသည်; ထို့ကြောင့် သတ်မှတ်အချိန်ကို မကျော်လွန်ရ။

Verse 45

मंदेहदेहनाशार्थमुदयास्तमये रविः । समीहते द्विजोत्सृष्टं मंत्रतोयांजलित्रयम्

နေထွက်ချိန်နှင့် နေဝင်ချိန်တွင် နေမင်းသည် မန္ဒေဟာတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးပမ်း၏; ထို့ကြောင့် ဒွိဇက မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသော ရေသုံးအန်ဇလီ ပူဇော်မှုကို မျှော်လင့်တော်မူ၏။

Verse 46

गायत्रीमंत्रतोयाढ्यं दत्तं येनांजलित्रयम् । काले सवित्रे किं न स्यात्तेन दत्तं जगत्त्रयम्

အချိန်တော်တန်ခါတွင် ဆဝိတೃထံ ဂါယတြီမန္တရဖြင့် ပြည့်ဝသော ရေသုံးအန်ဇလီကို ပူဇော်သူသည် မည်သည့်အရာ မရနိုင်ပါမည်နည်း။ ထိုသူသည် သုံးလောကကိုပင် ဒါနပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 47

किं किं न सविता सूते काले सम्यगुपासितः । आयुरारोग्यमैश्वर्यं वसूनि सपशूनि च

အချိန်တော်တန်ခါတွင် မှန်ကန်စွာ ပူဇော်အာရాధနာပြုလျှင် ဆဝိတာသည် မည်သည့်အရာကို မပေးမည်နည်း။ အသက်ရှည်ခြင်း၊ ကျန်းမာခြင်း၊ အိုင်ශ්ဝရယ၊ ဥစ္စာဓနနှင့် တိရစ္ဆာန်များပါ ပေးတော်မူ၏။

Verse 48

मित्रपुत्र कलत्राणि क्षेत्राणि विविधानि च । भोगानष्टविधांश्चापि स्वर्गं चाप्यपवर्गकम्

မိတ်ဆွေများ၊ သားသမီးနှင့် ဇနီး/ခင်ပွန်း၊ မျိုးစုံသော လယ်ယာမြေများ၊ အမျိုးအစားရှစ်ပါးသော ဘောဂများကိုလည်းကောင်း—ကောင်းကင်ဘုံနှင့်တကွ အပဝဂ္ဂ၊ အဆုံးစွန် မောက္ခကိုပါ ပေးတော်မူ၏။

Verse 49

अष्टादश सुविद्यासु मीमांसातिगरीयसी । ततोपि तर्कशास्त्राणि पुराणं तेभ्य एव च

သုဝိဒ္ယာ ၁၈ ပါးအနက် မီမာံသာသည် အလေးအနက်အကြီးဆုံးဟု ဆိုကြ၏; ထို့ထက်မြင့်သည်မှာ တရ்க்கရှာස්တရများ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာများထက်ပင် မြင့်မြတ်သည်မှာ ပုရာဏ ဖြစ်၏။

Verse 50

ततोपि धर्मशास्त्राणि तेभ्यो गुर्वी श्रुतिर्द्विज । ततोप्युपनिषच्छ्रेष्ठा गायत्री च ततोधिका

ထိုအရာများထက်ပင် မြင့်မြတ်သည်မှာ ဓမ္မရှာස්ထရများ ဖြစ်၏။ ထို့ထက်လည်း အလေးအနက်ကြီးမားသည်မှာ၊ အို ဒွိဇ၊ ရှရုတိ ဖြစ်၏။ ထို့ထက်တောင် မြင့်သည်မှာ ဥပနိရှဒ်များ ဖြစ်ပြီး—ထိုအားလုံးထက်လည်း အထက်မြတ်ဆုံးမှာ ဂါယတ်ရီ ဖြစ်၏။

Verse 51

दुर्लभा सर्वमंत्रेषु गायत्री प्रणवान्विता । न गायत्र्याधिकं किंचित्त्रयीषु परिगीयते

မန္တရားအားလုံးအနက် ပ္ရဏဝနှင့် ယှဉ်တွဲသော ဂါယတ်ရီသည် အလွန်ရှားပါး၏။ ဝေဒသုံးပါးအတွင်း ဂါယတ်ရီထက် မြင့်မြတ်သည်ဟု ချီးမွမ်းသီဆိုသော အရာမရှိ။

Verse 52

न गायत्री समो मंत्रो न काशी सदृशी पुरी । न विश्वेश समं लिंगं सत्यंसत्यं पुनःपुनः

ဂါယတ်ရီနှင့် တူညီသော မန္တရား မရှိ; ကာရှီကဲ့သို့သော မြို့တော် မရှိ။ ဝိශ්ဝေရှနှင့် တူညီသော လင်္ဂ မရှိ—ဤသည်မှာ အမှန်တရား၊ အမှန်တရား၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်၏။

Verse 53

गायत्री वेदजननी गायत्री ब्राह्मणप्रसूः । गातारं त्रायते यस्माद्गायत्री तेन गीयते

ဂါယတ်ရီသည် ဝေဒတို့၏ မိခင် ဖြစ်၏; ဂါယတ်ရီသည် ဗြာဟ္မဏတို့ကို မွေးဖွားစေသူ ဖြစ်၏။ သီဆိုသူ/ဇပသူ (ဂါတာ) ကို ကာကွယ်တော်မူသောကြောင့် ‘ဂါယတ်ရီ’ ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 54

वाच्यवाचकसंबंधो गायत्र्याः सवितुर्द्वयोः । वाच्योसौ सविता साक्षाद्गायत्रीवाचिकापरा

ဂါယတ်ရီနှင့် စဝိတೃ တို့အကြား ‘ညွှန်းခံအရာ’ နှင့် ‘ညွှန်းသောစကား’ ဟူသော ဆက်နွယ်မှု ရှိ၏။ ညွှန်းခံအရာမှာ စဝိတೃ ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်ဖြစ်ပြီး; ဂါယတ်ရီမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ညွှန်းဆိုသော ဝါကျ/အပြောအဆို ဖြစ်၏။

Verse 55

प्रभावेणैव गायत्र्याः क्षत्रियः कौशिको वशी । राजर्षित्वं परित्यज्य ब्रह्मर्षिपदमीयिवान्

ဂါယတြီ၏ အာနုဘော်တန်ခိုးတစ်ခုတည်းကြောင့်၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သော ကောသိက—ခ္ෂတ္တရိယ ဖြစ်သော်လည်း—ရာဇရိရှီ၏ အဆင့်ကို စွန့်၍ ဗြဟ္မရိရှီ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 56

सामर्थ्यं प्राप चात्युच्चैरन्यद्भुवनसर्जने । किं किं न दद्याद्गायत्री सम्यगेवमुपासिता

သူသည် အလွန်မြင့်မားသော စွမ်းရည်ကို ရရှိခဲ့ပြီး—အခြားလောကများကိုတောင် ဖန်ဆင်းနိုင်သည့်အထိ ဖြစ်လာ하였다။ ဤသို့ မှန်ကန်စွာ ဥပာသနာပြုလျှင် ဂါယတြီက မပေးနိုင်သည့်အရာ မည်ရှိမည်နည်း။

Verse 57

न ब्राह्मणो वेदपाठान्न शास्त्रपठनादपि । देव्यास्त्रिकालमभ्यासाद्बाह्मणः स्याद्धि नान्यथा

ဝေဒကို ရွတ်ဖတ်ခြင်း သို့မဟုတ် သာස්တရကို လေ့လာခြင်းသာဖြင့် စစ်မှန်သော ဗြဟ္မဏ မဖြစ်နိုင်။ ဒေဝီ (ဂါယတြီ) ကို တစ်နေ့သုံးကြိမ် အလေ့အကျင့်-သဒ္ဓါဖြင့် ဆောင်ရွက်မှသာ ဗြဟ္မဏ ဖြစ်သည်—အခြားနည်းမရှိ။

Verse 58

गायत्र्येव परं विष्णुर्गायत्र्येव परःशिवः । गायत्र्येव परोब्रह्मा गायत्र्येव त्रयी ततः

ဂါယတြီတစ်ပါးတည်းက ပရမဗိဿဏု ဖြစ်၏; ဂါယတြီတစ်ပါးတည်းက ပရမရှီဝ ဖြစ်၏။ ဂါယတြီတစ်ပါးတည်းက ပရမဗြဟ္မာ ဖြစ်၏; ထို့ကြောင့် ဂါယတြီတစ်ပါးတည်းက တြိမူရတိနှင့် ဝေဒသုံးပါး၏ အနှစ်သာရ ဖြစ်၏။

Verse 59

देवत्रयं स भगवानंशुमाली दिवाकरः । सर्वेषां महसां राशिः कालकालप्रवर्तकः

ကိရဏမုဒိမ်းဖြင့် ပန်းကုံးဆင်ထားသော၊ နေ့ကို ဖြစ်စေသော အရှင်နေမင်းသည် ဒေဝသုံးပါး၏ အနှစ်သာရတည်း။ သူသည် တောက်ပမှုအားလုံး၏ خزانہ ဖြစ်ပြီး ကာလနှင့် ၎င်း၏ လှည့်ပတ်မှုများကို လှုပ်ရှားစေသူ ဖြစ်သည်။

Verse 60

अर्कमुद्दिश्य सततमस्मल्लोकनिवासिनः । श्रुतिं ह्युदाहरंतीमां सारासारविवेकिनः

နေမင်းကို အမြဲမျက်မှောက်ထား၍၊ အနှစ်သာရနှင့် အနှစ်မဲ့ကို ခွဲခြားသိနိုင်သော ပညာရှိတို့သည် ဤဝေဒဝచနကို ကျွန်ုပ်တို့လောကရှိ လူတို့အကြား အစဉ်မပြတ် ရွတ်ဆိုကြသည်။

Verse 61

एषो ह देवः प्रदिशोनु सर्वाः पूर्वो ह जातः स उ गर्भे अंतः । स एव जातः स जनिष्यमाणः प्रत्यङ्जानास्तिष्ठति सर्वतोमुखः

ဤဒေဝတাই အရပ်ရှစ်မျက်နှာလုံးသို့ ပြန့်နှံ့နေသည်။ အရင်ဆုံး မွေးဖွားသူဖြစ်သကဲ့သို့ ဂರ್ಭအတွင်း၌လည်း တည်ရှိသည်။ သူတည်းဟူသောသူက မွေးဖွားပြီးသူလည်း ဖြစ်၍ မမွေးဖွားသေးသူလည်း ဖြစ်သည်။ အတွင်းသို့ မျက်နှာမူကာ အရပ်အားလုံးသို့ မျက်နှာများဖြင့် ရပ်တည်သည်။

Verse 62

सदैवमुपतिष्ठेरन्सौरसूक्तैरतंद्रिताः । ये नमंत्यत्र ते विप्रा विप्रा भास्करसन्निभाः

မပျင်းမနား မမေ့မလျော့ဘဲ စော်ရစူက္တများဖြင့် နေမင်းကို အမြဲတမ်း ပူဇော်အုပ်တည်ကြစေ။ ဤနေရာ၌ ဦးညွှတ်နမස්ကာရပြုသော ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဘာစ్కရကဲ့သို့ တောက်ပသော ဗြာဟ္မဏများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 63

पुष्यार्केप्यथ हस्तार्के मूलार्केप्यथवा द्विज । उत्तरार्केऽथ यत्कार्यं तत्फलत्येव नान्यथा

အို ဒွိဇ၊ ပုရှျ-အရ္က နေ့ဖြစ်စေ၊ ဟස්တ-အရ္က နေ့ဖြစ်စေ၊ မူလ-အရ္က နေ့ဖြစ်စေ၊ ဥတ္တရ-အရ္က နေ့ဖြစ်စေ—ထိုကာလ၌ ပြုလုပ်သော အခမ်းအနားကర్మမည်သည့်အရာမဆို မလွဲမသွေ အကျိုးပေးသည်၊ အခြားမဟုတ်။

Verse 64

पौषे मास्यर्कदिवसे यः स्नात्वा भास्करोदये । दानहोमंजपंकुर्यादर्चामर्कस्य सुव्रत

အို သုဝရတ၊ ပေါဿ မာသ၌ နေမင်း၏ သန့်ရှင်းသော နေ့တွင် ဘာစ్కရ ထွက်ပေါ်ချိန်၌ ရေချိုးပြီး ဒါန၊ ဟෝမ၊ ဇပ ပြုကာ နေမင်းကို အర్చနာပူဇော်သူသည် ဆိုထားသည့် ကုသိုလ်အကျိုးကို မလွဲမသွေ ရရှိသည်။

Verse 65

श्रद्धावानेकभक्तश्च कामक्रोधविवर्जितः । सहाप्सरोभिर्द्युतिमान्स वसेदत्र भोगवान्

သဒ္ဓါပြည့်ဝ၍ တစ်စိတ်တစ်လုံး ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ကာ ကာမနှင့် ဒေါသကင်းစင်သူသည်—ဤနေရာ၌ အပ္စရာတို့နှင့်အတူ တောက်ပသော ရောင်ခြည်ဖြင့် နေထိုင်၍ ဒိဗ္ဗသုခများကို ခံစားရ၏။

Verse 66

अयने विषुवे चापि षडशीतिमुखेषु वा । विष्णुपद्यां च ये दद्युर्महादानानि सुव्रताः

သုဝရတ (ကောင်းမြတ်သော ဝရတ) ကိုထိန်းသိမ်းသူတို့သည် အယန (နေရောင်လှည့်ကာလ) နှင့် ဗိသုဝ (ညီမျှကာလ) တွင်လည်းကောင်း၊ သန့်ရှင်းသော ဆန်ဓိ ၈၆ ခု၏ အစတွင်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ဗိෂ္ဏုပဒီနေ့တွင် မဟာဒါနများ ပေးလှူကြသော်—မြင့်မြတ်သော ဝရတကို စောင့်ရှောက်သူဟု ချီးမွမ်းခံရ၏။

Verse 67

तिलाञ्जुह्वति साज्यांश्च ब्राह्मणान्भोजयंति च । पितॄनुद्दिश्य च श्राद्धं ये कुर्वंति विपश्चितः

ပညာရှိတို့သည် နှမ်းကို ဂီ (ghee) နှင့်အတူ မီးထဲသို့ ဟောမပြု၍၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကို အာဟာရကျွေးမွေးကာ၊ ပိတೃတို့ကို ရည်ညွှန်း၍ ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပြုလုပ်ကြသော်—ဤအကျင့်များသည် ပုဏ္ဏ်ယပြည့်ဝသော ဓမ္မဟု ထောက်ခံထားသည်။

Verse 68

महापूजां च ये कुर्युर्महामंत्राञ्जपंति च । तेऽत्र वैकर्तने लोके विकर्तनसमप्रभा

မဟာပူဇာကို ပြုလုပ်၍ မဟာမန္တရများကို ဇပ် (japa) ရွတ်ဆိုသူတို့သည်—ဤနေရာရှိ ဝိုင်ကရ္တန လောက၌ ဝိကရ္တန (နေမင်း) နှင့်တူသော တောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းကြ၏။

Verse 69

न दरिद्रा न च दुःखार्ता न व्याधि परिपीडिताः । संक्रमेष्वर्कभक्ता ये न विरूपा न दुर्भगाः

သင်္ကြာန္တိကာလများတွင် အရ္က (နေမင်း) ကို ဘက္တိပြုသူတို့သည်—ဆင်းရဲမဖြစ်၊ ဒုက္ခမခံ၊ ရောဂါမနှိပ်စက်; ရုပ်ဆိုးမဖြစ်၊ ကံမကောင်းလည်း မဖြစ်ကြ။

Verse 70

संक्रमेषु न यैर्दत्तं न स्नातं तीर्थवारिषु । विशेषहोमो न कृतः कपिलाज्याप्लुतैस्तिलैः

သင်္ကြာန္တိကာလ၌ ဒါနမပြု၊ တီရ္ထရေ၌ မရေချိုး၊ ကပိလာနွား၏ ဂျီ(နွားနို့ဆီ)ဖြင့် စိမ့်ထားသော နှမ်းဖြင့် အထူးဟိုးမ မပြုသူတို့—

Verse 71

ते दृश्यंते प्रतिद्वारं विहीन नयनाननाः । देहिदेहीति जल्पंतो देहिनः सपटच्चराः

သူတို့ကို တံခါးတိုင်းရှေ့တွင် မြင်ရသည်—မျက်စိနှင့် မျက်နှာကင်းမဲ့၍—“ပေးပါ၊ ပေးပါ” ဟု တတွတ်တွတ်ပြောကာ အဝတ်စုတ်စုတ်ဖြင့် လှည့်လည်သွားလာသော ကိုယ်ရှိသတ္တဝါများ။

Verse 72

समं कृष्णलकेनापि यो दद्यात्कांचनं कृती । सूर्यग्रहे कुरुक्षेत्रे स वसेदत्र पुण्यभाक्

အနက်ရောင်စေ့တစ်စေ့အရွယ်တင်သာဖြစ်စေကာမူ၊ စွမ်းရည်ရှိသူက ကုရုက္ခေတ္တ၌ နေကြတ်ချိန်တွင် ရွှေဒါနပြုလျှင်—သူသည် ဤနေရာ၌ မဟာကုသိုလ်၏ အစိတ်အပိုင်းကို ခံစားသူအဖြစ် နေထိုင်ရ၏။

Verse 73

सर्वं गंगासमं तोयं सर्वे ब्रह्मसमा द्विजाः । सर्वं देयं स्वर्णसमं राहुग्रस्ते दिवाकरे

နေ့ကိုဖန်ဆင်းသူ နေကို ရာဟုက ဖမ်းဆီးဂရုစိုက်သည့်အခါ၊ ရေအားလုံးသည် ဂင်္ဂါနှင့်တူကာ၊ ဗြာဟ္မဏအားလုံးသည် ဗြဟ္မာနှင့်တူကာ၊ ဒါနအားလုံးသည် ရွှေဒါနနှင့်တူလာသည်။

Verse 74

दत्तं जप्तं हुतं स्नातं यत्किंचित्सदनुष्ठितम् । भानूपरागे श्राद्धादि तद्धेतुर्ब्रध्न संनिधे

နေကြတ်ချိန်တွင် သင့်လျော်မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်သမျှ—ဒါန၊ မန္တရဇပ်၊ ဟိုးမပူဇာ၊ ရေချိုးခြင်း၊ နှင့် ရှရဒ္ဓ စသည့် ကర్మများ—ဘြဓ္န (နေ) ၏ နီးကပ်တော်မူရာ၌ အလွန်အကျိုးသက်ရောက်၍ အမြင့်ဆုံးဖလကို ပေးသည်။

Verse 75

रविवारे संक्रमश्चेदुपरागोऽथवाभवेत् । तदा यदर्जितं पुण्यं तदिहाक्षयमाप्यते

တနင်္ဂနွေနေ့တွင် သင်္ကြန်တိ (နေ၏ ရာသီပြောင်းကူး) သို့မဟုတ် ဂြိုဟ်ကြတ် ဖြစ်ပေါ်လာလျှင် ထိုအချိန်၌ ရရှိသော ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) သည် ဤဘဝ၌ပင် မကုန်မခန်း အကျိုးဖြစ်တည်၏။

Verse 76

भानुवारो यदा षष्ठ्यां सप्तम्यामथ जायते । तदा यत्सुकृतं कर्म कृतं तदिह भुज्यते

တနင်္ဂနွေနေ့သည် လဆဋ္ဌမ သို့မဟုတ် လသတ္တမ တိထီ (ṣaṣṭhī/saptamī) နှင့် တိုက်ဆိုင်လျှင် ထိုအချိန်၌ ပြုသော ကုသိုလ်ကောင်းမှု၏ အကျိုးကို ဤလောက၌ပင် ခံစားရ၏။

Verse 77

हंसो भानुः सहस्रांशुस्तपनस्तापनो रवि । विकर्तनो विवस्वांश्च विश्वकर्मा विभावसुः

ဟံသ၊ ဘာနု၊ သဟသ္ရာံရှု၊ တပန၊ တာပန၊ ရဝိ၊ ဝိကရ္တန၊ ဝိဝස්ဝန်၊ ဝိශ්ဝကರ್ಮာ နှင့် ဝိဘாவසු—ဤတို့သည် စူရျ (နေမင်း) ၏ နာမတော်များ ဖြစ်သည်။

Verse 78

विश्वरूपो विश्वकर्ता मार्तंडो मिहिरोंऽशुमान् । आदित्यश्चोष्णगुः सूर्योऽर्यमा ब्रध्नो दिवाकरः

ဝိශ්ဝရူပ၊ ဝိශ්ဝကর্তာ၊ မာရ္တဏ္ဍ၊ မိဟိရ၊ အံရှုမာန်၊ အာဒိတျ၊ ဥෂ္ဏဂု၊ စူရျ၊ အရျမာ၊ ဘြဓ္န နှင့် ဒိဝာကရ—ဤတို့သည် နေမင်း၏ နာမတော်များ ဖြစ်သည်။

Verse 79

द्वादशात्मा सप्तहयो भास्करो हस्करः खगः । सुरः प्रभाकरः श्रीमांल्लोकचक्षुर्ग्रहेश्वरः

ဒွာဒသာတ္မာ၊ သပ္တဟယ၊ ဘာස්ကရ၊ ဟස්ကရ၊ ခဂ၊ သုရ၊ ပရဘာကရ၊ သြရီမာန်၊ လောကစက္ခု နှင့် ဂြဟေရှွရ—ဤတို့သည် စူရျ (နေမင်း) ၏ နာမတော်များ ဖြစ်သည်။

Verse 80

त्रिलोकेशो लोकसाक्षीतमोरिः शाश्वतः शुचिः । गभस्तिहस्तस्तीव्रांशुस्तरणिः सुमहोरणिः

တိလောကေရှ၊ လောကသက်သေ လောကသာက္ခိန်၊ တမိုရီ၊ ရှာရှဝတ၊ ရှုချိ; ဂဘස්တိဟတ္သ၊ တီဝြာံရှု၊ တရဏိ နှင့် စုမဟောရဏိ—ဤတို့သည် နေမင်း (သုရိယ) ၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော်များ ဖြစ်သည်။

Verse 81

द्युमणिर्हरिदश्वोर्को भानुमान्भयनाशनः । छन्दोश्वो वेदवेद्यश्च भास्वान्पूषा वृषाकपिः

ဒျုမဏိ၊ ဟရိဒရှွ၊ အရ္က၊ ဘာနုမာန်၊ ဘယနာရှန; ချန္ဒိုးရှွ၊ ဝေဒဝေဒျ၊ ဘာස්ဝါန်၊ ပူရှာ နှင့် ဝೃရှာကပိ—ဤတို့သည် နေမင်း၏ နာမတော်များ ဖြစ်သည်။

Verse 82

एकचक्ररथो मित्रो मंदेहारिस्तमिस्रहा । दैत्यहा पापहर्ता च धर्मोधर्म प्रकाशकः

ဧကစက္ကရထ၊ မိတ္တရ၊ မန္ဒေဟာတို့ကို သတ်ဖြတ်သူ၊ အမှောင်ကို ဖျက်ဆီးသူ; ဒೈತ್ಯဟာ၊ ပાપဟရတာ၊ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မကို ထင်ရှားစေသူ—ဤတို့သည် နေမင်း၏ နာမတော်များ ဖြစ်သည်။

Verse 83

हेलिकश्चित्रभानुश्च कलिघ्नस्तार्क्ष्यवाहनः । दिक्पतिः पद्मिनीनाथः कुशेशयकरो हरिः

ဟေလိက၊ စိတ္တရဘာနု၊ ကလိကို ချေမှုန်းသူ၊ တာရ္ක්ෂျ (ဂရုဍ) ကို ယာဉ်တော်ထားသူ; ဒိက္ပတိ၊ ပဒ္မိနီနာထ၊ ကုရှေရှယ-ကြာပန်းကို ဖန်ဆင်းသူ၊ ဟရိ—ဤတို့သည် နေမင်း၏ နာမတော်များ ဖြစ်သည်။

Verse 84

घर्मरश्मिर्दुर्निरीक्ष्यश्चंडांशुः कश्यपात्मजः । एभिः सप्ततिसंख्याकैः पुण्यैः सूर्यस्य नामभिः

ဃර්မရရှ္မိ၊ ဒုရ္နိရီက္ရှျ၊ ခဏ္ဍာံရှု နှင့် ကശ്യပာတ္မဇ—အရေအတွက် ခုနှစ်ဆယ်ရှိသော ဤကုသိုလ်ပြု နေမင်း၏ နာမတော်များဖြင့် (သူ့ကို) ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 85

प्रणवादि चतुर्थ्यंतैर्नमस्कार समन्वितैः । प्रत्येकमुच्चरन्नाम दृष्ट्वादृष्ट्वा दिवाकरम्

“အိုမ်” ဖြင့်အစပြု၍ ဒါတိဗ် (—āya) ဖြင့်အဆုံးသတ်ကာ နမസ്കာရဖြင့်ပေါင်းစည်းလျက်၊ နာမတော်တစ်ပါးချင်းစီကို အစဉ်လိုက် ရွတ်ဆိုရမည်—နေ့ကိုဖန်ဆင်းသော နေမင်း (ဒိဝာကရ) ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်ရှုလျက်။

Verse 86

विगृह्य पाणियुग्मेन ताम्रपात्रं सुनिर्मलम् । जानुभ्यामवनिं गत्वा परिपूर्य जलेन च

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အလွန်သန့်ရှင်းသော ကြေးပန်းကန်ကို ကိုင်ယူပြီး၊ ဒူးထောက်ကာ မြေပြင်သို့ ဆင်းလျက်၊ ထိုပန်းကန်ကို ရေဖြင့် ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ရမည်။

Verse 87

करवीरादि कुसुमै रक्तचंदनमिश्रितैः । दूर्वांकुरैरक्षतैश्च निक्षिप्तैः पात्रमध्यतः

ကရဝီရ (oleander) စသည့် ပန်းများကို အနီရောင် စန္ဒကူးနှင့် ရောစပ်၍၊ ဒူရဝါ မြက်ပင်အညွန့်များနှင့် အက္ခတ (မကွဲသော ဆန်စေ့) ကို ပန်းကန်အလယ်၌ ထားလျက်—

Verse 88

दद्यादर्घ्यमनर्घ्याय सवित्रे ध्यानपूर्वकम् । उपमौलि समानीय तत्पात्रं नान्यदृङ्मनाः

ဓ్యာနပြု၍ စဝိတೃ ထံသို့ တန်ဖိုးမခန့်မှန်းနိုင်သော အရ്ഘျကို ဆက်ကပ်ရမည်; ထိုပန်းကန်ကို ခေါင်းထိပ် (မော်လိ) ထိ မြှောက်ကာ၊ မျက်စိနှင့်စိတ်ကို အခြားအရာသို့ မလွှဲမပြောင်းစေ။

Verse 89

प्रतिमंत्रं नमस्कुर्यादुदयास्तमये रविम् । अनया नामसप्तत्या महामंत्ररहस्यया

မန္တရတစ်ပုဒ်ချင်းစီနှင့်အတူ နေထွက်ချိန်နှင့် နေဝင်ချိန်တွင် ရဝိ (နေမင်း) ကို နမസ്കာရပြုရမည်—မဟာမန္တရ၏ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်သော နာမတော် ခုနစ်ဆယ်စုဖြင့်။

Verse 90

एवं कुर्वन्नरो जातु न दरिद्रो न दुःखभाक् । व्याधिभिर्मुच्यते घोरैरपिजन्मांतरार्जितैः

ဤသို့ပြုကျင့်သောသူသည် မည်သည့်အခါမျှ ဆင်းရဲမဖြစ်၊ ဝမ်းနည်းဒုက္ခကိုလည်း မခံရ; ယခင်ဘဝများမှ စုဆောင်းလာသော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ရောဂါများမှပင် လွတ်မြောက်၏။

Verse 91

विनौषधैर्विना वैद्यैर्विनापथ्यपरिग्रहैः । कालेन निधनं प्राप्तः सूर्यलोके महीयते

ဆေးမရှိဘဲ၊ ဆရာဝန်မရှိဘဲ၊ အာဟာရကန့်သတ်ချက်များကို မယူဆောင်ဘဲပင်၊ အချိန်တော်တန်သည့် မရဏကာလသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် စူရိယလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရ၏။

Verse 92

इत्येकदेशः कथितो भानुलोकस्य सत्तम । महातेजोनिधेरस्य कोविशेषमवैत्यहो

အို သီလဝါဒတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူရေ၊ စူရိယလောက၏ အစိတ်အပိုင်းသေးငယ်တစ်စိတ်သာ ပြောဆိုခဲ့သည်; မဟာတေဇ၏ သိုက်တော်ဤ၏ ကြီးမြတ်မှုကို မည်သူက အပြည့်အဝ သိမြင်နိုင်မည်နည်း။

Verse 93

स्वकर्णविषयीकुर्वन्नितिपुण्यकथामिमाम् । क्षणादालोकयांचक्रे महेंद्रस्य महापुरीम्

ဤပုဏ္ဏကထာကို မိမိနားဖြင့် ခံယူနားထောင်ပြီးနောက်၊ ခဏချင်းပင် မဟိန္ဒြ (အိန္ဒြ) ၏ မဟာမြို့တော်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

Verse 94

अगस्तिरुवाच । श्रुत्वा सौरीं कथमेतामप्सरोलोकसंयुताम् । न दरिद्रो भवेत्क्वापि नाधर्मेषु प्रवर्तते

အဂஸ္တိက ပြောသည်– အပ္စရာလောကနှင့် ဆက်နွယ်သော ဤစောရီကထာကို ကြားနာလျှင်၊ လူသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ဆင်းရဲမဖြစ်၊ အဓမ္မလုပ်ရပ်များသို့လည်း မလှည့်မိ။

Verse 95

ब्राह्मणैः सततं श्राव्यमिदमाख्यानमुत्तमम् । वेदपाठेन यत्पुण्यं तत्पुण्यफलदायकम्

ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဤအထူးမြတ်သော သာသနာတော်ကထာကို အမြဲတမ်း ဖတ်ရွတ်၍ နားထောင်သင့်သည်။ ဝေဒပဋ္ဌာနဖတ်ရွတ်ခြင်းမှ ရသော ပုဏ္ဏိယဖလကိုပင် ပေးတတ်၏။

Verse 96

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शृण्वंतोऽध्यायमुत्तमम् । पातकानि विसृज्येह गतिं यास्यंत्यनुत्तमाम्

ဗြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျတို့သည် ဤအထူးမြတ်သော အဓ್ಯಾಯကို နားထောင်လျှင် ဤလောက၌ပင် အပြစ်များကို စွန့်လွှတ်ကာ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဂတိကို ရောက်ကြသည်။