Adhyaya 32

Verse 1

अगस्त्य उवाच । बर्हियान समाचक्ष्व हरिकेशसमुद्भवम् । कोसौ कस्य सुतः श्रीमान्कीदृगस्य तपो महत्

အဂஸ္တျက ပြောသည်– အို ဘရ္ဟိယာန၊ ဟရိကေရှမှ မွေးဖွားလာသူအကြောင်းကို ငါ့အား ပြောပြပါ။ ထိုဂုဏ်သရေရှိသူသည် မည်သူနည်း—မည်သူ၏ သားနည်း၊ သူ၏ မဟာတပဿာ၏ သဘောသဘာဝသည် မည်သို့နည်း။

Verse 2

कथं च देवदेवस्य प्रियत्वं समुपेयिवान् । काशीवासिजनीनोभूत्कथं वा दंडनायकः

သူသည် နတ်တို့၏နတ်တော်၏ ချစ်ခင်ကရုဏာကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် ကာသီမြို့နေသူတို့အတွင်း မွေးဖွားသူ မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်း—အာဏာနှင့် အပြစ်ဒဏ်ကို ကိုင်ဆောင်သော ဒဏ္ဍနာယက မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်း။

Verse 3

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं प्रसादं कुरु मे विभो । अन्नदत्वं च संप्राप्तः कथमेष महामतिः

ဤအကြောင်းကို ကျွန်ုပ် ကြားလိုပါသည်။ အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြုပါ။ ဤမဟာမတိသည် အန္နဒါ—အစာအဟာရပေး၍ အသက်ကို ထောက်ပံ့သူ—အဖြစ်ကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။

Verse 4

संभ्रमो विभ्रमश्चोभौ कथं तदनुगामिनौ । विभ्रांतिकारिणौ क्षेत्रवैरिणां सर्वदा नृणाम्

ထို့ပြင် ‘သံဘ္ရမ’ နှင့် ‘ဝိဘ္ရမ’—နှစ်ဦးစလုံး—သူ၏ လိုက်ပါသူများ မည်သို့ ဖြစ်သနည်း။ ကာသီဟူသော သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರကို ရန်ပြုသူ လူတို့အား အမြဲတမ်း မ भ्रमစေသူ၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု ဖြစ်စေသူများအဖြစ် မည်သို့ တည်ရှိနေသနည်း။

Verse 5

स्कंद उवाच । सम्यगापृच्छि भवता काशीवासिसमाहितम् । कुंभसंभव विप्रर्षे दंडपाणि कथानकम्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– အိုး ကုಂಭမှ ပေါ်ထွန်းသူ၊ ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ကာသီ၏ သန့်ရှင်းမှု၌ စိတ်တည်ငြိမ်၍ ကာသီကို အလေးအနက် သက်ဝင်ယုံကြည်သော ဒဏ္ဍပါဏိ၏ ကထာကို သင်က မှန်ကန်စွာ မေးမြန်းခဲ့သည်။

Verse 6

यदाकर्ण्य नरः प्राज्ञ काशीवासस्य यत्फलम् । निष्प्रत्यूहं तदाप्नोति विश्वभर्त्तुरनुग्रहात्

အို ပညာရှိရေ၊ ကာသီ၌ နေထိုင်ခြင်း၏ အကျိုးကို ကြားသိလျှင် လူသည် အတားအဆီးမရှိဘဲ ထိုပုဏ္ဏကို ရရှိသည်—ကမ္ဘာလောကကို ထိန်းသိမ်းသူ၏ အနုဂ्रहကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 7

रत्नभद्र इति ख्यातः पर्वते गंधमादने । यक्षः सुकृतलक्षश्रीः पुरा परम धार्मिकः

ရှေးကာလ၌ ဂန္ဓမာဒန တောင်ပေါ်တွင် “ရတ္နဘဒ္ဒရ” ဟု ကျော်ကြားသော ယက္ခတစ်ပါးရှိ၍၊ ကုသိုလ်များစွာ၏ အကျိုးဖြစ်သော သုခသိရီနှင့် ပြည့်စုံကာ အလွန်တရားမြတ်သူ ဖြစ်하였다။

Verse 8

पूर्णभद्रं सुतं प्राप्य सोऽभूत्पूर्णमनोरथः । वयश्चरममासाद्य भुक्त्वा भोगाननेकशः

“ပူဏ္ဏဘဒ္ဒရ” ဟု အမည်ရသော သားကို ရရှိသဖြင့် သူ၏ မနောရထများ ပြည့်စုံလာ၏။ အသက်အရွယ် အဆုံးပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ အမျိုးမျိုးသော သုခဘောဂများကို များစွာ ခံစားပြီးသား ဖြစ်하였다။

Verse 9

शांभवेनाथ योगेन देहमुत्सृज्य पार्थिवम् । आससादाशवं शांतं शांतसर्वेंद्रियार्थकः

ထို့နောက် “ရှမ္ဘဝ-ယောဂ” ဖြင့် လောကီကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ကာ ငြိမ်းချမ်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ하였다။ အင်ဒြိယများနှင့် ၎င်းတို့၏ အာရုံအရာများလည်း အပြည့်အဝ ငြိမ်းသက်သွား하였다။

Verse 10

पितर्युपरतेसोऽथ पूर्णभद्रो महायशाः । सुकृतोपात्तविभव भवसंभोगभुक्तिभाक्

အဖေ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် မဟာကီရ్తိရှိသော ပူဏ္ဏဘဒ္ဒရသည် ကုသိုလ်ကြောင့် ရရှိသော ဗိဘဝနှင့် ပြည့်စုံကာ လောကီဘဝ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် သုခဘောဂများကို ခံစားသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 11

सर्वान्मनोरथांल्लेभे विना स्वर्गैकसाधनम् । गार्हस्थ्याश्रम नेपथ्यं पथ्यं पैतामहं महत्

သူသည် မနောရထအားလုံးကို ရရှိခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်သို့ ရောက်စေသော တစ်ခုတည်းသော साधन ကိုသာ မရခဲ့။ ထို့နောက် ဘိုးဘွားများမှ ဆက်လက်လာသော အကျိုးပြု၍ မြတ်သော လမ်းဖြစ်သည့် ဂೃಹಸ್ಥ အာရှရမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် စည်းကမ်းကို လက်ခံကျင့်သုံး하였다။

Verse 12

संसारतापसंतप्तावयवामृतसीकरम् । अपत्यं पततां पोतं बहुक्लेशमहार्णवे

လောကသံသရာ၏အပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသော ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်သို့ သားသမီးသည် အမృతရည်စက်ကဲ့သို့ဖြစ်၏။ နစ်မြုပ်နေသူတို့အတွက်လည်း ဒုက္ခအများကြီးရှိသော မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ လှေတစ်စင်းကဲ့သို့ဖြစ်၏။

Verse 13

पूर्णभद्रोऽथ संवीक्ष्य मंदिरं सर्वसुंदरम् । तद्बालकोमलालाप विकलं त्यक्तमंगलम्

ထို့နောက် ပူဏ္ဏဘဒ္ဒရသည် အရာရာလှပသော မဟာအိမ်တော်ကို ကြည့်မြင်၏။ သို့သော် ကလေး၏ နူးညံ့ချိုမြိန်သော စကားသံမရှိသဖြင့် စိတ်ပူပန်ကာ မင်္ဂလာတရားက ထွက်ခွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

Verse 14

शून्यं दरिद्रहृदिव जीर्णारण्यमिवाथवा । पांथवत्प्रांतरमिव खिन्नोऽतीवानपत्यवान्

သားသမီးမရှိသူအတွက် အရာရာသည် လွတ်လပ်ဗလာကဲ့သို့—ဆင်းရဲသူ၏နှလုံးသားကဲ့သို့၊ ပျက်စီးဟောင်းနွမ်းသော တောအုပ်ကဲ့သို့၊ ခရီးသွားအတွက် တိတ်ဆိတ်သော လွင်ပြင်ကဲ့သို့ ဖြစ်၍ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်ညစ်ညူးသွား၏။

Verse 15

आहूय गृहिणी सोऽथ यक्षः कनककुंडलाम् । उवाच यक्षिणीं श्रेष्ठां पूर्णभद्रो घटोद्भव

ထို့နောက် အိုးမှမွေးဖွားသော ယက္ခ ပူဏ္ဏဘဒ္ဒရသည် ရွှေနားကပ်ဝတ်ဆင်ထားသော မိမိ၏ ဇနီး၊ အထူးမြတ်သော ယက္ခိဏီကို ခေါ်ယူ၍ ပြောကြား၏။

Verse 16

न हर्म्यं सुखदं कांते दर्पणोदरसुंदरम् । मुक्ता गवाक्षसुभगं चंद्रकांतशिलाजिरम्

“ချစ်သူရေ၊ ဤဟာမ့်ယံသည် တကယ်တမ်း ပျော်ရွှင်မှုကို မပေးနိုင်—အတွင်းခန်းများသည် မှန်ကဲ့သို့လှပ၍၊ မုက္ခတံခါးပေါက်များသည် မုတိကဲ့သို့တင့်တယ်ကာ၊ စန္ဒရကာန္တကျောက်ပြားများဖြင့် အလှဆင်ထားသော်လည်းပင်।”

Verse 17

पद्मरागेंद्रनीलार्चिरर्चिताट्टालकं क्वणत् । विद्रुमस्तंभशोभाढ्यं स्फुरत्स्फटिककुड्यवत्

၎င်း၏ မြင့်မားသော အထပ်မြင့်တန်းများသည် ပဒ္မရာဂနှင့် အင်ဒြနီလ ရတနာရောင်ခြည်တို့ဖြင့် ပူဇော်အလှဆင်ကာ သံလွင်လွင်မြည်ဟည်းသည်။ ပုလဲသန္တာတိုင်များ၏ အလှဖြင့် ပြည့်ဝ၍ နံရံများသည် တောက်ပသော စဖတိက (ကြည်လင်ကျောက်) ကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပသည်။

Verse 18

प्रेंखत्पताकानिकरं मणिमाणिक्यमालितम् । कृष्णागुरुमहाधूप बहुलामोदमोदितम्

အလံပန်းကန်များသည် လှုပ်ယမ်းလျက် တန်းတန်းစီစီရှိပြီး မဏိရတနာများဖြင့် မာလာကဲ့သို့ အလှဆင်ထားသည်။ ကృష్ణအဂရု (အနက်ရောင် အလောဝုဒ်) မဟာဓూప၏ ထူထဲသော အနံ့သင်းကြောင့် စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်မြူးတူးသည်။

Verse 19

अनर्घ्यासनसंयुक्तं चारुपर्यंकभूषितम् । रम्यार्गलकपाटाढ्यं दुकूलच्छन्नमंडपम्

၎င်းသည် တန်ဖိုးမဖြစ်နိုင်သော အာသနများဖြင့် ပြည့်စုံ၍ လှပသော ပရျင်က (အိပ်ရာ/ခုံ) များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ လှပသော တံခါးကပ်များတွင် အာရ္ဂလ (တံခါးတံ) များပါဝင်ပြီး မဏ္ဍပများကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဒုကူလအဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

Verse 20

सुरम्यरतिशालाढ्यं वाजिराजिविराजितम् । दासदासीशताकीर्णं किंकिणीनादनादितम्

၎င်းတွင် အလွန်လှပသော ရတိရှာလာ (ပျော်ရွှင်ခန်းမ) များစွာရှိ၍ မြင်းတန်းများ၏ ဂုဏ်ရောင်ဖြင့် တောက်ပသည်။ ဒါသ-ဒါသီ ရာချီဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ကင်ကဏီ (ခေါင်းလောင်းငယ်) များ၏ မြည်သံဖြင့် လှုပ်ရှားသံထွက်နေသည်။

Verse 21

नूपुरारावसोत्कंठ केकिकेकारवाकुलम् । कूजत्पारावत कुलं गुरुसारीकथावरम्

၎င်းသည် နူပုရ (ခြေကောက်လက်ကောက်) မြည်သံကို တမ်းတသလို ဖြစ်ပြီး မော်ရ (မော်) များ၏ အော်သံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် ပါရဝတ (ခို) အုပ်စုများ ကူးကူးမြည်ကာ စာရီကာ (မိုင်နာ) ငှက်များ၏ ချိုမြိန်သော်လည်း အလေးအနက်ရှိသော စကားသံသည် နားဝင်ချိုလှသည်။

Verse 22

खेलन्मरालयुगलं जीवं जीवककांतिमत् । माल्याहूत द्विरेफाणां मंजुगुंजारवावृतम्

အဲဒီနေရာမှာ ဟင်္သာအတွဲတွေ ကစားပျော်ရွှင်နေပြီး၊ ဇီဝကာလို တောက်ပသော ဇီဝငှက်များလည်း ရှိသည်။ ပန်းကုံးရနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရသော ပျားများက ချိုမြိန်သော ဟွမ်ဟွမ်သံဖြင့် နေရာတစ်ဝန်းလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

Verse 23

कर्पूरैण मदामोद सोदरानिलवीजितम् । क्रीडामर्कटदंष्ट्राग्री कृतमाणिक्यदाडिमम्

ကပူရ်နှင့် ပျားရည်မူးယစ်ချိုမြိန်သကဲ့သို့ မွှေးကြိုင်သော လေညင်းများက ပန်ကာခတ်သကဲ့သို့ လှုပ်ရှားပေးသည်။ မဏိကျပ်ကဲ့သို့ နီရဲသော သလဲသီးများသည် ကစားနေသော မျောက်တို့၏ ထက်မြက်သွားဖြင့် ထုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 24

दाडिमीबीजसंभ्रांतशुकतुंडात्तमौक्तिकम् । धनधान्यसमृद्धं च पद्मालयमिवापरम्

သလဲစေ့များအတွက် ပျံဝဲနေသော ကြက်တူရွေးတို့၏ နှုတ်ခမ်းမှ မုတိကာများကို ယူထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထိုနေရာသည် ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံတို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ လက္ရှမီဒေဝီ၏ အခြားအာလယတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 25

कमलामोदगर्भं च गर्भरूपं विना प्रिये । गर्भरूपमुखं प्रेक्ष्ये कथं कनककुडले

‘ချစ်သူရေ၊ ကြာပန်းရနံ့ပြည့်ဝသော “ဂర్భရူပ” မျက်နှာကိုတော့ ငါမြင်ရသည်၊ သို့သော် ကလေးရူပကို မရရှိသေး။ အို ကနကကုဏ္ဍလာ၊ ထိုကလေးရူပကို ငါဘယ်သို့ မြင်နိုင်မည်နည်း?’

Verse 26

यद्युपायोऽस्ति तद्ब्रूहि धिगपुत्रस्य जीवितम् । सर्वशून्यमिवाभाति गृहमेतदनंगजम्

‘နည်းလမ်းရှိလျှင် ပြောပါ; သားမရှိသူ၏ အသက်တာကို အရှက်တင်စေ! ဤအိမ်သည် ကလေးမရှိသော အနင်္ဂဇကဲ့သို့၊ အလုံးစုံဗလာဟန် ပေါ်နေသည်။’

Verse 27

पुण्यवानितरो वापि मम क्षेत्रस्य सेवया । मुक्तो भवति देवेशि नात्र कार्या विचारणा

သူသည် ကုသိုလ်ရှိသူဖြစ်စေ မရှိသူဖြစ်စေ၊ ငါ၏ သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರကို ဆောင်ရွက်ပူဇော်ခြင်းကြောင့်၊ အို ဒေဝေရှီ၊ မောက္ခကို ရရှိ၏—ဤအပေါ် သံသယမလို။

Verse 28

प्रलपंतमिव प्रोच्चैः प्रियं कनककुंडला । बभाषेंऽतर्विनिःश्वस्य यक्षिणी सा पतिव्रता

အော်ဟစ်ငိုကြွေးသကဲ့သို့၊ ခင်ပွန်းသစ္စာရှိသော ယက္ခိဏီသည် အတွင်းမှ နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချကာ မိမိချစ်သူ ကနကကုဏ္ဍလအား ပြောဆို하였다။

Verse 29

कनककुंडलोवाच । किमर्थं खिद्यसे कांत ज्ञानवानसि यद्भवान् । अत्रोपायोऽस्त्यपत्याप्त्यै विस्रब्धमवधारय

ကနကကုဏ္ဍလက ပြောသည်– “ချစ်သူရေ၊ သင်သည် ဉာဏ်ရှိသူဖြစ်လျက် ဘာကြောင့် ဝမ်းနည်းနေသနည်း။ ဤနေရာတွင် သားသမီးရရန် အုပာယာရှိသည်—ယုံကြည်စိတ်ဖြင့် နားထောင်လော့။”

Verse 30

किमुद्यमवतां पुंसां दुर्लभं हि चराचरे । ईश्वरार्पितबुद्धीनां स्फुंरंत्यग्रे मनोरथाः

ကြိုးပမ်းသူ ပုရుషတို့အတွက် လှုပ်ရှားသည့်လောကနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်လောက၌ မည်သည်က ခက်ခဲပါမည်နည်း။ ဣශ්ဝရထံ ဗုဒ္ဓိကို အပ်နှံထားသူတို့၏ ဆန္ဒများသည် မျက်နှာတော်ရှေ့၌ တောက်ပကာ ပြည့်စုံလာသည်။

Verse 31

दैवं हेतुं वदंत्येवं भृशं कापुरुषाः पते । स्वयं पुराकृतं कर्म दैवं तच्च न हीतरत्

“ကံကြမ္မာက အကြောင်းရင်း” ဟု အားနည်းသူတို့က၊ အို သခင်၊ အလွန်အကျွံ ပြောကြသည်။ သို့သော် “ကံကြမ္မာ” ဟူသည် မိမိက အတိတ်က ပြုခဲ့သော ကမ္မသာ ဖြစ်ပြီး၊ အခြားမဟုတ်။

Verse 32

ततः पौरुषमालंब्य तत्कर्म परिशांतये । ईश्वरं शरणं यायात्सर्वकारणकारणम्

ထို့ကြောင့် မိမိ၏မှန်ကန်သောကြိုးပမ်းအားကို အားထား၍ ထိုကမ္မ၏အကျိုးဆက်များကို ငြိမ်းစေလိုသဖြင့် အကြောင်းအရင်းအားလုံး၏ အကြောင်းဖြစ်တော်မူသော အီရှွရဘုရားထံ သရဏံဝင်ရမည်။

Verse 33

अपत्यं द्रविणं दारा हारा हर्म्य हया गजाः । सुखानि स्वर्गमोक्षौ च न दूरे शिवभक्तितः

သားသမီး၊ ဥစ္စာဓန၊ ဇနီး၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ မဟာအိမ်တော်များ၊ မြင်း၊ ဆင်—လောကီသုခများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံ၊ မောက္ခတောင်—ရှီဝဘုရားကို ဘက်တိရှိသူအတွက် မဝေးလှ။

Verse 34

विधातुः शांभवीं भक्तिं प्रिय सर्वे मनोरथाः । सिद्धयोष्टौ गृहद्वारं सेवंते नात्र संशयः

ချစ်သူရေ၊ သမ္ဘူဘုရားကို ဘက်တိပြုခြင်းအားဖြင့် ဗိဓာတာ (ဗြဟ္မာ) အတွက်တောင် ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံနိုင်ပြီး၊ အဋ္ဌစိဒ္ဓိတို့သည်ပင် အိမ်တံခါးဝ၌ စောင့်ကာ အမှုထမ်းနေကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 35

नारायणोपि भगवानंतरात्मा जगत्पतिः । चराचराणामविता जातः श्रीकंठसेवया

နာရာယဏဘုရားတော်ပင်—အတွင်းအတ္တမ၊ လောကပတိ၊ လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါအားလုံး၏ ကာကွယ်ရှင်—ရှရီကဏ္ဍ (ရှီဝ) ကို ဆေဝါပြုခြင်းဖြင့်သာ မြင့်မြတ်သောအဆင့်ကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 36

ब्रह्मणः सृष्टिकर्त्तृत्वं दत्तं तेनैव शंभुना । इंद्रादयो लोकपाला जाता शंभोरनुग्रहात्

ထိုသမ္ဘူဘုရားတော်ပင် ဗြဟ္မာအား စကြဝဠာဖန်ဆင်းသူ၏ တာဝန်ကို ပေးအပ်တော်မူခဲ့သည်။ အင်ဒြာတို့ကဲ့သို့ လောကပာလများလည်း သမ္ဘူ၏ ကရုဏာအနုဂ्रहကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။

Verse 37

मृत्युंजयं सुतं लेभे शिलादोप्यनपत्यवान् । श्वेतकेतुरपि प्राप जीवितं कालपाशतः

သားသမီးမရှိသော ရှီလာဒါသည် မృတျုဉ္ဇယ အမည်ရှိ သားတော်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ရှွေတကေတုလည်း ကာလ၏ ကြိုးပတ်မှ လွတ်ကာ အသက်ပြန်ရခဲ့သည်။

Verse 38

क्षीरार्णवाधिपतितामुपमन्युरवाप्तवान् । अंधकोप्यभवद्भृंगी गाणपत्यपदोर्जितः

ဥပမန်ယူသည် နို့ပင်လယ်၏ အရှင်အဖြစ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ အန္ဓကလည်း ဘೃင်ဂီ ဖြစ်လာကာ ရှိဝ၏ ဂဏများအတွင်း မြင့်မြတ်သော အဆင့်ကို ရခဲ့သည်။

Verse 39

जिगाय शार्ङ्गिणं संख्ये दधीचिः शंभुसेवया । प्राजापत्यपदं प्राप दक्षः संशील्य शंकरम्

ရှမ္ဘုကို ဆည်းကပ်ခြင်း၏ အာနုභာဝကြောင့် ဒဓီချိသည် စစ်မြေတွင် ရှာရင်ဂင် (ရှာရင်ဂ ဘိုကိုင်သော ဗိဿနု) ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ဒက္ခလည်း ရှင်ကရကို သဒ္ဓါဖြင့် ဂုဏ်ပြုဆည်းကပ်၍ ပရာဇာပတိ အရာကို ရခဲ့သည်။

Verse 40

मनोरथपथातीतं यच्च वाचामगोचरम् । गोचरो गोचरीकुर्यात्तत्पदं क्षणतो मृडः

ဆန္ဒ၏ လမ်းကြောင်းများကို ကျော်လွန်၍ စကားလုံးတို့ မရောက်နိုင်သော အခြေအနေကို—ကရုဏာရှင် မೃဍ (ရုဒြ) သည် ခဏတစ်ခါတည်းဖြင့် တိုက်ရိုက် ရောက်နိုင်အောင် ပြုတော်မူသည်။

Verse 41

अनाराध्य महेशानं सर्वदं सर्वदेहिनाम् । कोपि क्वापि किमप्यत्र न लभेतेति निश्चितम्

ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါအားလုံးကို အရာအားလုံး ပေးတော်မူသော မဟေရှာနကို မအာရాధနာဘဲ—ဤလောက၌ မည်သူမျှ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အရာတစ်ခုမျှ မရနိုင်ကြောင်း အတိအကျ ဖြစ်သည်။

Verse 42

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन शंकरं शरणं व्रज । यदिच्छसि प्रियं पुत्रं प्रियसर्वजनीनकम्

ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ထံသို့ အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံလော့။ လူအပေါင်းတို့ချစ်ခင်သော ချစ်သားတစ်ဦးကို လိုလားပါက ထိုဘုရားကိုသာ အားထားလော့။

Verse 43

इति श्रुत्वा वचः पत्न्याः पूर्णभद्रः स यक्षराट् । आराध्य श्रीमहादेवं गीतज्ञो गीतविद्यया

မယား၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ယက္ခတို့၏မင်း ပူဏ္ဏဘဒ္ဒရ (Pūrṇabhadra) သည် သီချင်းသီဆိုပူဇော်ခြင်းနှင့် စတုတ္တရဗေဒ (ဟိမ့်) အတတ်ပညာ၌ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၍ ရှရီ မဟာဒေဝကို အာရాధနာပြု하였다။

Verse 44

दिनैः कतिपयैरेव परिपूर्णमनोरथः । पुत्रकाममवापोच्चैस्तस्यां पत्न्यां दृढव्रतः

နေ့အနည်းငယ်အတွင်းပင် သူ၏ဆန္ဒသည် ပြည့်စုံသွား၏။ သစ္စာဝန်ခံမှု၌ တည်ကြည်သူဖြစ်သော သူသည် ထိုမယားမှတစ်ဆင့် သားလိုချင်သော အမြင့်မြတ်သော အပေးအယူကို ရရှိ하였다။

Verse 45

नादेश्वरं समभ्यर्च्य कैः कैर्नापि स्वचिंतितम् । तस्मात्काश्यां प्रयत्नेन सेव्यो नादेश्वरो नृभिः

နာဒေဿဝရ (Nādeśvara) ကို သင့်တော်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် မပူဇော်လျှင် မည်သူ၏ ကိုယ်တိုင်စိတ်ကူးထားသော ရည်မှန်းချက်မျှ မအောင်မြင်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ကာရှီ၌ လူတို့သည် ကြိုးပမ်း၍ နာဒေဿဝရကို ဆည်းကပ်ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 46

अंतर्वत्न्यथ कालने तत्पत्नी सुषुवे सुतम् । तस्य नाम पिता चक्रे हरिकेश इति द्विज

အချိန်တန်သောအခါ၊ ကိုယ်ဝန်ရှိနေစဉ် သူ၏မယားသည် သားတစ်ဦးကို မွေးဖွား하였다။ အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရေ၊ အဖေက သူ၏အမည်ကို ‘ဟရိကေရှ’ ဟု ပေး하였다။

Verse 47

प्रीतिदायं ददौ चाथ भूरिपुत्राननेक्षणात् । पूर्णभद्रस्तथागस्त्य हृष्टा कनककुंडला

သားသမီးများစွာ၏ မျက်နှာကို မြင်ရသဖြင့် ပီတိဖြစ်ကာ ပူර්ဏဘဒြာသည် ပွဲတော်အလှူအတန်းများကို ပေးလှူ하였다; အို အဂஸ္တျ၊ ကနကကုဏ္ဍလာလည်း ဝမ်းမြောက်လှ၏။

Verse 48

बालोऽपि पूर्णचंद्राभ वदनो मदनोपमः । वृद्धिं प्रतिक्षणं प्राप शुक्लपक्ष इवोडुराट्

ကလေးဖြစ်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာသည် လပြည့်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ကာမဒေဝကဲ့သို့ လှပ၏။ သူသည် အခဏတိုင်း ကြီးထွားလာ—လဆန်းကာလ၌ လက တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လာသကဲ့သို့။

Verse 49

यदाष्टवर्षदेशीयो हरिकेशोऽभवच्छिशुः । नित्यं तदाप्रभृत्येवं शिवमेकममन्यत

ဟရိကေရှကလေးသည် အသက်ရှစ်နှစ်ခန့် ရောက်လာသောအခါမှစ၍ သူသည် အမြဲတမ်း သီဝတစ်ပါးတည်းကိုသာ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာနှင့် အမြင့်ဆုံးသော သတ္တဝါတရားဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

Verse 50

पांसुक्रीडनसक्तोपि कुर्याल्लिंगं रजोमयम् । शाद्वलैः कोमलतृणैः पूजयेच्च स कौतुकम्

သဲနဲ့ကစားရာတွင် စိတ်ဝင်စားနေသော်လည်း သူသည် ဖုန်မှုန့်ဖြင့် လိင်္ဂကို ပုံဖော်ကာ နူးညံ့စိမ်းလန်းသော မြက်ပင်များဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်—ပီတိနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ။

Verse 51

आकारयति मित्राणि शिवनाम्नाऽखिलानि सः । चंद्रशेखरभूतेश मृत्युंजय मृडेश्वरः

သူသည် မိတ်ဆွေများကိုလည်း သီဝ၏ နာမတော်များဖြင့်သာ ခေါ်ဝေါ်တတ်သည်—“စန္ဒြရှေခရ”, “ဘူတေရှ”, “မృత్యုဉ္ဇယ”, “မೃဍေရှဝရ” စသည်တို့။

Verse 52

धूर्जटे खंडपरशो मृडानीश त्रिलोचन । भर्गशंभोपशुपते पिनाकिन्नुग्रशंकर

အို ဓူရ္ဇဋ၊ စစ်တံခွန်(ပုဆိန်)ကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ မೃဍာနီ၏ အရှင်၊ သုံးမျက်စိရှင်၊ ဘရ္ဂ၊ သမ္ဘု၊ ပశုပတိ၊ ပိနာက ဓနုကို ကိုင်ဆောင်သူ—ကြမ်းတမ်းသော်လည်း မင်္ဂလာပေးသော ရှင်ကရာ!

Verse 53

त्वमंत्यभूषां कुरु काशिवासिनां गले सुनीलां भुजगेंद्र कंकणाम् । भालेसु नेत्रां करिकृत्तिवाससं वामेक्षणालक्षित वामभागाम्

ကာသီနေထိုင်သူတို့၏ နောက်ဆုံးနှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အလှဆင်အဖြစ် သင်ပင် ဖြစ်ပါစေ—အပြာနက်လည်ပင်းရှင်၊ မြွေမင်းကို လက်ကောက်အဖြစ် ဆောင်သူ၊ နဖူးပေါ်၌ မျက်စိရှိသူ၊ ဆင်အရေကို ဝတ်ဆင်သူ၊ ဘယ်ဘက်၌ ဘယ်ဘက်တော်မူသော ဒေဝီ၏ မျက်မြင်တော်အမှတ်အသား ခံယူထားသူ။

Verse 54

अजिनांबरदिग्वासः स्वर्धुनी क्लिन्नमौलिज । विरूपाक्षाहिनेपथ्य गृणन्नामावलीमिमाम्

အရေပြားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်၍ အရပ်ဒిశများကိုပင် အဝတ်အဖြစ်ထားကာ၊ ကောင်းကင်မြစ် (ဂင်္ဂါ) ရေကြောင့် စိုစွတ်နေသော ဇဋာမောဠိရှင်; မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော မျက်စိရှိသူ၊ မြွေများဖြင့် အလှဆင်သူ—ဤနာမမാലာကို ထိုသို့ ရွတ်ဆိုသင့်သည်။

Verse 55

सवयस्कानिति मुहुः समाह्वयति लालयन् । शब्दग्रहौ न गृह्णीतस्तस्यान्याख्यां हरादृते

ချစ်ခင်လှုပ်ရှားစွာ လာလျောကာ “ငါ့အသက်တူ မိတ်ဆွေတို့ရေ!” ဟု မကြာခဏ ခေါ်သော်လည်း၊ သူ၏ ‘စကားဖမ်းသူ’ နှစ်ပါး (နား) သည် “ဟရ (Hara)” မှတပါး အခြားနာမကို မဖမ်းယူနိုင်။

Verse 56

पद्भ्यां न पद्यते चान्यदृते भूतेश्वराजिरात् । द्रष्टुं रूपांतरं तस्य वीक्षणेन विचक्षणे

သူ၏ခြေထောက်များဖြင့် အခြားနေရာသို့ မလှမ်းသွား—ဘူတေရှ္ဝရ၏ အဝင်းအဝိုင်းသို့သာ; ထိုးထွင်းမြင်နိုင်သော မျက်စိဖြင့်လည်း အခြားရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ရှုရန် မခံနိုင်။

Verse 57

रसयेत्तस्य रसना हरनामाक्षरामृतम् । शिवांघ्रिकमलामोदाद्घ्राणं नैव जिघृक्षति

သူ၏လျှာသည် ဟရ၏ နာမအက္ခရာအမృతရည်ကို မြည်းစမ်းလျက်ရှိပြီး၊ ရှိဝ၏ ခြေတော်ကြာပန်း၏ အနံ့သင်းကြောင့် မူးယစ်သဖြင့် နှာခေါင်းသည် အခြားအနံ့ကို မလိုလားတော့။

Verse 58

करौ तत्कौतुककरौ मनो मनति नापरम् । शिवसात्कृत्यपेयानि पीयते तेन सद्धिया

သူ၏လက်နှစ်ဖက်သည် ထိုဝတ်ပြုစေဝာ၌သာ ပျော်ရွှင်ပြီး၊ စိတ်သည် အခြားကို မစဉ်းစား။ သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ဖြင့် သူသည် ရှိဝထံ အရင်က ပူဇော်ပြီးသော အရာကိုသာ ပရသာဒအဖြစ် သောက်သုံးသည်။

Verse 59

भक्ष्यते सर्वभक्ष्याणि त्र्यक्षप्रत्यक्षगान्यपि । सर्वावस्थासु सर्वत्र न स पश्येच्छिवं विना

သူသည် အစားအစာအမျိုးမျိုးကို စားနိုင်သည်—သုံးမျက်စိရှင်၏ မျက်မှောက်၌ ရရှိသည့်အရာများပင်—သို့သော် အခြေအနေတိုင်း၊ နေရာတိုင်းတွင် ရှိဝမရှိဘဲ အခြားကို မမြင်တော့။

Verse 60

गच्छन्गायन्स्वपंस्तिष्ठञ्च्छयानोऽदन्पिबन्नपि । परितस्त्र्यक्षमैक्षिष्ट नान्यं भावं चिकेति सः

လမ်းလျှောက်နေစဉ်၊ သီချင်းဆိုစဉ်၊ အိပ်စဉ်၊ ရပ်စဉ်၊ လဲလျောင်းစဉ်၊ စားသောက်စဉ်ပင်—အရပ်ရပ်၌ သုံးမျက်စိရှင်ကိုသာ မြင်၏; အခြားသော အမှန်တရားကို မသိမမှတ်။

Verse 61

क्षणदासु प्रसुप्तोपि क्व यासीति वदन्मुहुः । क्षणं त्र्यक्ष प्रतीक्षस्व बुध्यतीति स बालकः

ညအခါ အိပ်ပျော်နေစဉ်ပင် သူသည် မကြာခဏ “ဘယ်ကို သွားမလဲ? ဟေ တြျက္ရှ၊ ခဏစောင့်ပါ!” ဟု ပြောလျက်—ထိုကလေးသည် (ရှိဝအတွက်သာ) နိုးထလာသည်။

Verse 62

स्पष्टां चेष्टां विलोक्येति हरिकेशस्य तत्पिता । अशिक्षयत्सुतं सोऽथ गृहकर्मरतो भव

သား ဟရိကေရှ၏ အပြုအမူကို ထင်ရှားစွာ မြင်ပြီးနောက် ဖခင်က သင်ကြား၍ “အိမ်ထောင်ရေးဓမ္မနှင့် အိမ်မှုကိစ္စတို့၌ စိတ်တည်၍ လုပ်ဆောင်လော့” ဟု ဆို하였다။

Verse 63

एते तुरंगमा वत्स तवैतेऽश्वकिशो रकाः । चित्राणीमानि वासांसि सुदुकूलान्यमूनि च

“ချစ်သားရေ၊ ဤတို့သည် သင်၏ မြင်းများ—လှပသော မြင်းငယ်ကောင်းများပင်။ ထို့ပြင် ဤတို့သည် အရောင်စုံ အဝတ်အစားများ၊ ဤအထဲတွင် အထူးကောင်းမွန်သော ပိုးထည်များလည်း ပါ၏”။

Verse 64

रत्नान्याकरशुद्धानि नानाजातीन्यनेकशः । कुप्यं बहुविधं चैतद्गोधनानि महांति च

“ဤနေရာတွင် သတ္တုတွင်းမှ သန့်စင်ထားသော ရတနာများ—အမျိုးမျိုး အလွန်များစွာရှိ၏။ ထို့ပြင် တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းမျိုးစုံနှင့် နွားအစုကြီးများလည်း ရှိသည်”။

Verse 65

अमत्राणि महार्हाणि रौप्य कांस्यमयानि च । पणनीयानि वस्तूनि नानादेशोद्भवान्यपि

“ငွေနှင့် ကြေးဝါဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တန်ဖိုးအလွန်မြင့်သော အိုးခွက်များလည်း ရှိ၏။ ထို့ပြင် နိုင်ငံအမျိုးမျိုးမှ ယူဆောင်လာသော ကုန်သွယ်ရန် သင့်တော်သည့် ပစ္စည်းများလည်း ရှိသည်”။

Verse 66

चामराणि विचित्राणि गंधद्रव्याण्यनेकशः । एतान्यन्यानि बहुशस्त्वनेके धान्यराशयः

“အလှဆင်ထားသော ချာမရ (ယက်ပန်) မျိုးစုံနှင့် အနံ့သာပစ္စည်း အမျိုးမျိုးလည်း များစွာရှိ၏။ ထို့အပြင် အခြားအရာများလည်း အလွန်များပြီး—စပါးနှံအစုအပုံကြီးများပင် ပေါများလှသည်”။

Verse 67

एतत्त्वदीयं सकलंवस्तुजातं समंततः । अर्थोपार्जनविद्याश्च सर्वाः शिक्षस्व पुत्रक

ဤပစ္စည်းဥစ္စာအစုအဝေးအားလုံးသည် အလုံးစုံအားဖြင့် သင်၏ပိုင်ဆိုင်ရာပင် ဖြစ်သည်။ သားရေ၊ ဓမ္မနှင့်ညီစွာ ငွေကြေးရယူရာ အတတ်ပညာအားလုံးကို လေ့လာသင်ယူလော့။

Verse 68

चेष्टास्त्यज दरिद्राणां धूलिधूसरिणाममूः । अभ्यस्यविद्याः सकला भोगान्निर्विश्य चोत्तमान्

ဆင်းရဲသူတို့၏ ဖုန်မှုန့်ကပ်ကပ်နှင့် နိမ့်ကျသော အပြုအမူများကို စွန့်ပစ်လော့။ ပညာရပ်အားလုံးကို လေ့ကျင့်ကျွမ်းကျင်ပြီးနောက် အမြင့်မြတ်သော ဘောဂများကို ခံစားလော့။

Verse 69

तां दशां चरमां प्राप्य भक्तियोगं ततश्चर । असकृच्छिक्षितः पित्रेत्यवमन्य गुरोर्गिरम्

နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ဘက္တိယောဂကို ကျင့်သုံးလော့။ သို့ရာတွင် ဖခင်က အကြိမ်ကြိမ် သင်ကြားသော်လည်း သူသည် ဆရာကြီး၏ စကားကို မလေးစားဘဲ လျစ်လျူရှု하였다။

Verse 70

रुष्टदृष्टिं च जनकं कदाचिदवलोक्य सः । निर्जगाम गृहाद्भीतो हरिकेश उदारधीः

တစ်ခါတစ်ရံ ဖခင်၏ ဒေါသပြည့်သော မျက်စိအကြည့်ကို မြင်လိုက်သဖြင့် ဟရိကေရှ—စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သူဖြစ်သော်လည်း—ကြောက်ရွံ့ကာ အိမ်မှ ထွက်သွား하였다။

Verse 71

ततश्चिंतामवापोच्चैर्दिग्भ्रांतिमपि चाप्तवान् । अहो बालिशबुद्धित्वात्कुतस्त्यक्तं गृहं मया

ထို့နောက် သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြီးစွာ ခံစားရပြီး လမ်းညွှန်တောင် မသိမသာ ဖြစ်လာ하였다။ “အို! ကလေးဆန်သော မိုက်မဲမှုကြောင့် ငါအိမ်ကို ဘာကြောင့် စွန့်ခွာခဲ့သနည်း?”

Verse 72

क्व यामि क्व स्थिते शंभो मम श्रेयो भविष्यति । पित्रा निर्वासितश्चाहं न च वेद्म्यथ किंचन

အို သမ္ဘုဘုရား၊ ကျွန်ုပ် ဘယ်ကိုသွားရမည်နည်း၊ ဘယ်မှာနေထိုင်ရမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်၏ အမှန်တကယ် ကောင်းကျိုးက ဘယ်လိုဖြစ်မည်နည်း။ အဖေက ကျွန်ုပ်ကို နှင်ထုတ်ပြီး၊ နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို လုံးဝမသိပါ။

Verse 73

इति श्रुतं मया पूर्वं पितुरुत्संगवर्तिना । गदतस्तातपुरतः कस्यचिद्वचनं स्फुटम्

အရင်က ကျွန်ုပ်သည် အဖေရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေစဉ် ဤစကားကို ကြားဖူးပါသည်။ အဖေရှေ့တွင် တစ်ယောက်ယောက်က ထင်ရှားစွာ ဤသို့ ပြောဆိုသံကို ကြားခဲ့ပါသည်။

Verse 74

मात्रा पित्रा परित्यक्ता ये त्यक्ता निजबंधुभिः । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषां वाराणसी गतिः

မိခင်ဖခင်တို့က စွန့်ပစ်ထားသူများ၊ ကိုယ်ပိုင်ဆွေမျိုးများက ပယ်ချထားသူများ၊ ဘယ်နေရာမှာမှ အားကိုးရာမရှိသူများအတွက်—ဝါရာဏသီသည် ဂတိ၊ အားကိုးရာ ဖြစ်သည်။

Verse 75

जरया परिभूता ये ये व्याधिविकलीकृताः । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषां वाराणसी गतिः

အိုမင်းခြင်းက ဖိနှိပ်ထားသူများ၊ ရောဂါကြောင့် အားနည်း၍ မသန်စွမ်းဖြစ်သူများ၊ ဘယ်နေရာမှာမှ အားကိုးရာမရှိသူများအတွက်—ဝါရာဏသီသည် ဂတိ၊ အားကိုးရာ ဖြစ်သည်။

Verse 76

पदे पदे समाक्रांता ये विपद्भिरहर्निशम् । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषांवाराणसी गतिः

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် နေ့ညမပြတ် အန္တရာယ်များက ဝိုင်းဝန်းနှိပ်စက်သူများ၊ ဘယ်နေရာမှာမှ အားကိုးရာမရှိသူများအတွက်—ဝါရာဏသီသည် ဂတိ၊ အားကိုးရာ ဖြစ်သည်။

Verse 77

पापराशिभिराक्रांता ये दारिद्र्य पराजिताः । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषां वाराणसी गतिः

အပြစ်အစုအဝေးများကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရသူများ၊ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကြောင့် ရှုံးနိမ့်သူများ—ဘယ်နေရာမှာမှ ခိုလှုံရာမရှိသူများအတွက် ဝါရာဏသီသည် ခိုလှုံရာဖြစ်၏။

Verse 78

संसार भयभीताय ये ये बद्धाः कर्मबंधनैः । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषां वाराणसी गतिः

သံသရာကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သူများ၊ ကမ္မချည်နှောင်မှုများ၏ ချည်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသူများ—ဘယ်နေရာမှာမှ ခိုလှုံရာမရှိသူများအတွက် ဝါရာဏသီသည် အားကိုးရာဖြစ်၏။

Verse 79

श्रुतिस्मृतिविहीना ये शौचाचारविवर्जिताः । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषां वाराणसी गतिः

ရှုတိနှင့် စမရတိ၏ လမ်းညွှန်မှုမရှိသူများ၊ သန့်ရှင်းမှုနှင့် သင့်တော်သော အကျင့်စာရိတ္တကင်းမဲ့သူများ—ဘယ်နေရာမှာမှ ခိုလှုံရာမရှိသူများအတွက် ဝါရာဏသီသည် ဂတိဖြစ်၏။

Verse 80

ये च योगपरिभ्रष्टास्तपो दान विवर्जिताः । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषां वाराणसी गतिः

ယောဂမှ လွဲချော်ကျသွားသူများ၊ တပသ်နှင့် ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) မရှိသူများ—ဘယ်နေရာမှာမှ ခိုလှုံရာမရှိသူများအတွက် ဝါရာဏသီသည် ခိုလှုံရာဖြစ်၏။

Verse 81

मध्ये बंधुजने येषामपमानं पदे पदे । तेषामानंददं चैकं शंभोरानंदकाननम्

ကိုယ့်ဆွေမျိုးအတွင်းတောင် ခြေလှမ်းတိုင်း အရှက်ခွဲခံရသူများအတွက်—ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးနိုင်သူ တစ်ပါးတည်းရှိသည်: ရှမ္ဘူ၏ အာနန္ဒကာနန၊ ကာသီ၏ အာနန္ဒတော။

Verse 82

आनंदकानने येषां रुचिर्वै वसतां सताम् । विश्वेशानुगृहीतानां तेषामानंदजोदयः

အာနန္ဒကာနန (ပျော်ရွှင်ခြင်းတော) တွင် နေထိုင်ခြင်းကို အမှန်တကယ်နှစ်သက်သော သီလရှင်မြတ်တို့နှင့်၊ ဗိශ්ဝေရှဝရ (ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်) ၏ ကရုဏာတော်ကို ခံယူရသူတို့အတွက် ဝိညာဉ်ရေး အာနန္ဒ၏ အလင်းရောင်သည် နေ့စဉ်တိုးပွား၍ ထွန်းလင်းလာသည်။

Verse 83

भर्ज्यते कर्मबीजानि यत्र विश्वेशवह्निना । अतो महाश्मशानं तदगतीनां परा गतिः

ထိုနေရာ၌ ဗိශ්ဝေရှဝရ၏ မီးတော်ကြောင့် ကမ္မ၏ မျိုးစေ့များသည် ကင်လောင်၍ ပျက်စီးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအရပ်ကို မဟာသ္မရှာန် (မဟာမီးသင်္ဂြိုဟ်မြေ) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ အခြားအာရုံမရှိသူတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာဖြစ်သည်။

Verse 84

हरिकेशो विचार्येति यातो वाराणसीं पुरीम् । यत्राविमुक्ते जंतूनां त्यजतां पार्थिवीं तनुम्

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် ဟရိကေရှ သည် ဗာရာဏသီ မြို့—အဝိမုက္တ—သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုနေရာ၌ သတ္တဝါတို့ မြေဓာတ်ကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်သည့်အခါ က్షೇತ್ರ၏ လွတ်မြောက်စေသော စည်းကမ်းတော်သည် အကျိုးသက်ရောက်လေသည်။

Verse 85

पुनर्नो तनुसंबंधस्तनुद्वेषिप्रसादतः । आनंदवनमासाद्य स तपः शरणं गतः

“ကိုယ်ခန္ဓာကို မုန်းတော်မူသူ (ရှီဝ) ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ငါ့အတွက် ကိုယ်နှင့်ပတ်သက်သော ချည်နှောင်မှု မထပ်မံရှိပါစေ” ဟု ဆုတောင်းကာ အာနန္ဒဝနသို့ ရောက်လျှင် တပဿာကိုပင် မိမိ၏ အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံ하였다။

Verse 86

अथ कालांतरे शंभुः प्रविश्यानंदकानमम् । पार्वत्यै दर्शयामास निजमाक्रीडकाननम्

ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် ရှမ္ဘူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်မြတ်သော အာနန္ဒကာနနသို့ ဝင်ရောက်၍ ပါဝတီအား မိမိ၏ ကစားရာဥယျာဉ်တော—ဒေဝီယ လီလာတော—ကို ပြသတော်မူ하였다။

Verse 87

अमंदामोदमंदारं कोविदारपरिष्कृतम् । चारुचंपकचूताढ्यं प्रोत्फुल्लनवमल्लिकम्

ထိုနေရာသည် မန္ဒာရပင်တို့၏ မရပ်မနား မွှေးရနံ့ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ကိုဝိဒာရပန်းတို့ဖြင့် အလှဆင်လျက်၊ လှပသော စမ္ပကပန်းနှင့် သရက်ပင်များစွာဖြင့် စိုပြည်ပြီး၊ အသစ်ဖူးပွင့်သော မလ္လိကာ (စံပယ်) ပန်းရနံ့ကြောင့် တောက်ပနေ၏။

Verse 88

विकसन्मालतीजालं करवीरविराजितम् । प्रस्फुटत्केतकिवनं प्रोद्यत्कुरबकोर्जितम्

ပွင့်လန်းနေသော မာလတီလျားပင်များက ကွန်ယက်သဖွယ် ပျံ့နှံ့ကာ၊ ကရဝီရပန်းတို့ဖြင့် တင့်တယ်လှပ၏။ ကေတကီတောများလည်း ပွင့်ဖူးပွင့်လန်း၍ ထွန်းလင်းကာ၊ ကုရဘကပန်းများ အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်ပွင့်တက်သဖြင့် ထိုနေရာသည် စည်ကားသက်ဝင်နေ၏။

Verse 89

जृंभद्विचकिलामोदं लसत्कंकेलिपल्लवम् । नवमल्लीपरिमलाकृष्टषट्पदनादितम्

ပွင့်ဖွင့်လာသော အရှိုကပန်း၏ မွှေးရနံ့ကြောင့် ထိုနေရာသည် သင်းပျံ့ကာ၊ ကင်ကေလီ အရွက်နုအသစ်များကြောင့် တောက်ပလှ၏။ ထို့ပြင် အသစ်ပွင့်သော မလ္လီပန်းရနံ့ကို လိုက်လံဆွဲဆောင်ခံရသော ပျားများ၏ ဂုန်ဂုန်သံကြောင့် လှုပ်ရှားသံလွင်နေ၏။

Verse 90

पुष्प्यपुन्नागनिकरं बकुलामोदमोदितम् । मेदस्विपाटलामोद सदामोदित दिङ्मुखम्

ထိုနေရာတွင် ပွင့်လန်းသော ပုန္နာဂပန်းအစုအဝေးများရှိ၍၊ ဘကူလပန်း၏ မွှေးရနံ့ကြောင့် စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်လေ၏။ ထို့ပြင် ပာဋလာပန်း၏ ထူထဲသော သင်းပျံ့ရနံ့ကြောင့် လောက၏ လေးမျက်နှာတော်တိုင် အမြဲတမ်း ပီတိဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 91

बहुशोलंबिरोलंब मालामालितभूतलम् । चलच्चंदनशाखाग्र रममाणपि काकुलम्

မြေပြင်သည် လှုပ်ယိမ်းလှဲလှဲ ချိတ်ဆွဲကျနေသော ပန်းမော်လီများစွာဖြင့် ခင်းကျင်းဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ စန္ဒနပင်ခက်များ၏ အဖျားများ မျှင်မျှင်လေး လှုပ်ယိမ်းသဖြင့် ထိုနေရာသည် ပျော်ရွှင်စည်ကားကာ အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 92

गुरुणाऽगुरुणामत्त भद्रजातिविहंगमम् । नागकेसरशाखास्थ शालभंजि विनोदितम्

သူသည် မွှေးရနံ့၏ မူးယစ်မှုကြောင့် မင်္ဂလာငှက်များ ကစားမြူးတမ်းနေသော သာယာလှပသည့် ဥယျာဉ်တစ်ခုကို ပြသ하였다; နာဂကေသရ သစ်ပင်ခက်ပေါ်တွင် တင်ကာ ရပ်နေသော «ရှာလဘဉ္ဇိကာ» မိန်းကလေးကလည်း ကစားသလိုဖြင့် မြင်ကွင်းကို မောဟစေ하였다။

Verse 93

मेरुतुंग नमेरुस्थच्छायाक्रीडितकिंनरम् । किंनरीमिथुनोद्गीतं गानवच्छुककिंशुकम्

အဲဒီမှာ မေရုတောင်တန်းကဲ့သို့ မြင့်မားသော တောင်ထိပ်များ၏ အေးမြသော အရိပ်အောက်တွင် ကိန္နရာတို့ ကစားမြူးတမ်းကြသည်; ကိန္နရီအတွဲများ၏ သဟဇာတ သီချင်းသံကို ထပ်တလဲလဲ တုံ့ပြန်သကဲ့သို့ အရှိုက/ကိံရှုက သစ်ပင်များလည်း သီဆိုနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 94

कदंबानां कदंबेषु गुंजद्रोलंबयुग्मकम् । जितसौवर्णवर्णोच्च कर्णिकारविराजितम्

ကဒမ္ဗ သစ်ပင်များအကြားတွင် ဟွန်းဟွန်းမြည်သံနှင့် ပျားအတွဲများသည် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ချိတ်ဆွဲနေသကဲ့သို့ တွေ့ရသည်; ထိုတောအုပ်သည် ကဏ္ဏိကာရ ပန်းများ၏ ရွှေရောင်တောက်ပမှုကြောင့် ရွှေကိုတောင် အနိုင်ယူသကဲ့သို့ လင်းလက်နေသည်။

Verse 95

शालतालतमालाली हिंताली लकुचावृतम् । लसत्सप्तच्छदामोदं खर्जूरीराजिराजितम् । नारिकेल तरुच्छन्न नारंगीरागरंजितम्

ထိုဥယျာဉ်သည် ရှာလ၊ တာလ နှင့် တမာလ သစ်ပင်တန်းများအပြင် ဟိန္တာလ နှင့် လကူချ သစ်ပင်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည်; ပွင့်လန်းသော စပ္တချ္ဌဒ ပန်းရနံ့ဖြင့် မွှေးကြိုင်ကာ၊ ချာဇူရီ (ဒိတ်ပင်) တန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်; နာရီကေလ (အုန်း) သစ်ပင်အရိပ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းပြီး၊ နာရင်ဂီ (လိမ္မော်) ဥယျာဉ်၏ နီရောင်တောက်ပမှုကြောင့် ပိုမိုလှပလာသည်။

Verse 96

फलिजंबीरनिकरं मधूकमधुपाकुलम् । शाल्मली शीतलच्छायं पिचुमंद महावनम्

သူသည် သစ်သီးပေါများသော ဇမ္ဗူ သစ်ပင်များဖြင့် ထူထပ်နေသည့် မဟာတောအုပ်တစ်ခုကို ပြသ하였다; မဓူက ပန်းများ၏ ချိုမြိန်မှုကြောင့် ပျားများ စုဝေးကာ ပြည့်နှက်နေပြီး; ရှာလ္မလီ သစ်ပင်များက အေးမြသော အရိပ်ပေးသလို ပိချုမန်ဒ သစ်ပင်အုပ်ကြီးများလည်း ကျယ်ပြန့်စွာ တည်ရှိသည်။

Verse 97

मधुरामोद दमनच्छन्नं मरुबनोदितम् । लवलीलोललीलाभृन्मंदमारुतलोलितम्

ထိုနေရာသည် ဒမနာပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ချိုမြိန်သော မွှေးရနံ့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ မရုဗနကဲ့သို့ သဲကန္တာရအတွင်း ဥယျာဉ်တစ်ခု အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့၊ လဝလီ လျှောပင်များသည် နူးညံ့သော လေညင်းကြောင့် ကစားကာ လှုပ်ယမ်းနေသည်။

Verse 98

भिल्ली हल्लीसकप्रीति झिल्लीरावविराविणम् । क्वचित्सरः परिसरक्रीडत्क्रोडकदंबकम्

ထိုနေရာသည် ဘိလ္လီနှင့် ဟလ္လီသက လျှောပင်များကို ပျော်ရွှင်စေကာ၊ ဇိလ္လီ (ကြက်တောင်) များ၏ အသံချိုချိုကာကာဖြင့် တဝိုက်လုံး ဂုဏ်သံထွက်နေ၏။ တချို့နေရာများတွင် ရေကန်များရှိပြီး၊ ကဒမ္ဗပင်အုပ်စုများကြား၌ တောဝက်အုပ်များ ကစားလှုပ်ရှားနေကြသည်။

Verse 99

मरालीगलनालीस्थ बिसासक्तसितच्छदम् । विशोककोकमिथुनक्रीडाक्रेंकारसुंदरम्

ထိုနေရာတွင် ဟံသာတို့အနီး ကမလနာလီ (ကြာတံ) များကို ဆုပ်ကိုင်ကပ်လျက် အဖြူရောင်တောင်ပံရှိသော ငှက်များရှိ၏။ ထိုရေကန်သည် ဝိသောက—ကောကငှက်အတွဲများ၏ ကစားပျော်ရွှင်မှုကြောင့် လှပကာ၊ ၎င်းတို့၏ ခေါ်သံချိုမြိန်မှုသည် ဝမ်းနည်းမှုမရှိဘဲ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

Verse 100

बकशावकसंचारं लक्ष्मणासक्त सारसम् । मत्तबर्हिणसंघुष्टं कपिंजलकुलाकुलम्

ထိုနေရာသည် ကလေးဘက (ငှက်ကောင်) များ လှုပ်ရှားသွားလာမှုကြောင့် အသက်ဝင်နေ၏။ မိမိအဖော်ကို ချစ်ခင်ကပ်လျက်ရှိသော စာရသ ငှက်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ မတ်တပ်ရပ်ပျော်မြူးသော မယုရာ (မော်) များ၏ ဆူညံသံဖြင့် ဂုဏ်သံထွက်ပြီး၊ ကပိဉ္ဇလ ငှက်အုပ်များကြောင့် ထူထပ်နေသည်။

Verse 110

चंद्रकांतशिलासुप्तकृष्णैणहरितोडुपम् । तरुप्रकीर्णकुसुम जितस्वर्लोकतारकम् । दर्शयन्नित्थमाक्रीडं देव्यै देवोविशद्वनम्

ဤသို့ဖြင့် ဒေဝသည် ဒေဝီအား ကစားပျော်ရာ ဥယျာဉ်တောကို ပြသတော်မူ၏။ စန္ဒရကာန္တ ကျောက်ပြားများသည် အစိမ်းရောင်ကြယ်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ အမဲရောင် သမင်များ အပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ သစ်ပင်များက ပန်းများကို အနှံ့အပြား ကြဲချကာ၊ စွဝ္လောက၏ ကြယ်များကိုပင် အနိုင်ယူသည့် တောက်ပမှုဖြင့်—ထိုသန့်ရှင်းကြည်လင်သော ပဝိတ্ৰတောသည် အလွန်ရောင်ခြည်ထွန်းလင်းနေသည်။

Verse 120

ब्रह्मज्ञानं न विंदंति योगैरेकेन जन्मना । जन्मनैकेन मुच्यंते काश्यामंतकृतो जनाः

ယောဂကျင့်စဉ်များဖြင့်ပင် လူတို့သည် တစ်ဘဝတည်း၌ ဗြဟ္မဇ္ဈာဏ်ကို မရနိုင်သော်လည်း၊ ကာရှီ၌ အဆုံးသတ်သူတို့သည် ထိုဘဝတည်း၌ပင် မောက္ခကို ရကြသည်။

Verse 130

विधाय क्षेत्रसंन्यासं ये वसंतीह मानवाः । जीवन्मुक्तास्तु ते देवि तेषां विघ्नं हराम्यहम्

အို ဒေဝီ၊ ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರအပေါ် အလေးအနက်ထား၍ သံန്യാസကို ခံယူကာ ဤနေရာ၌ နေထိုင်သူတို့သည် ဇီဝန်မုက္တ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ အတားအဆီးများကို ငါကိုယ်တိုင် ဖယ်ရှားပေးမည်။

Verse 140

सत्वावलंबितप्राणमायुःशेषेणरक्षितम् । निःश्वासोच्छासपवनवृत्तिसूचितजीवितम्

စတ္တဝအပေါ် အားထားတည်ငြိမ်သော ပရာဏကြောင့် အသက်တာ တည်ရှိသော်လည်း၊ ၎င်းကို ကာကွယ်ထားသည်မှာ ခွဲဝေထားသော အသက်ကာလ၏ ကျန်ရှိသမျှသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တည်တံ့မှုကို ထွက်သက်ဝင်သက် လေရွေ့လျားမှုဖြင့်သာ သိနိုင်သည်။

Verse 150

श्रुत्वोदितां तस्य महेश्वरो गिरं मृद्वीकया साम्यमुपेयुषीं मृदु । भक्तस्य धीरस्य महातपोनिधे ददौ वराणां निकर तदा मुदा

သူ၏စကားကို ကြားသော်—စပျစ်သီးကဲ့သို့ ချိုမြိန်နူးညံ့—မဟေရှ္ဝရသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်၏။ ထို့နောက် မဟာတပ၏ خزန်တော်ဖြစ်သော သတ္တိခိုင်မြဲသည့် ဘက္တအား ပျော်ရွှင်စွာ အပေးအယူများစွာကို ပေးတော်မူ하였다။

Verse 160

मद्भक्तियुक्तोपि विना त्वदीयां भक्तिं न काशी वसतिं लभेत । गणेषु देवेषु हि मानवेषु तदग्रमान्यो भव दंडपाणे

ငါ့ကို ဘက္တိရှိသူဖြစ်သော်လည်း၊ သင့်အပေါ် ဘက္တိမရှိလျှင် ကာရှီ၌ နေထိုင်ခွင့် မရနိုင်။ ထို့ကြောင့် အို ဒဏ္ဍပာဏိ၊ ငါ၏ ဂဏများအတွင်း၊ ဒေဝများအတွင်း၊ လူသားများအတွင်း၌ပင် သင်သည် အရှေ့ဆုံးနှင့် အမြတ်နိုးအကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါစေ။

Verse 170

धन्यो यक्षः पूर्णभद्रो धन्या कांचनकुंडला । ययोर्जठरपीठेभूर्दंडपाणे महामते

ယက္ခ ပူဏ္ဏဘဒ္ဒရသည် မင်္ဂလာရှိ၏၊ ကာဉ္စနကုဏ္ဍလာလည်း မင်္ဂလာရှိ၏။ အလွန်ပညာရှိသော ဒဏ္ဍပာဏိရေ၊ သူတို့၏ ဝမ်းအာසနပေါ်၌ပင် မြေကြီးသည် တည်မှီနေ၏။

Verse 217

धिगेतत्सौधसौंदर्यं धिगेतद्धनसंचयम् । विनापत्यं प्रियतमे जीवितं च धिगावयोः

အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်း၏ အလှကိုလည်း အရှက်တရားဖြစ်စေ၊ ငွေကြေးစုဆောင်းမှုကိုလည်း အရှက်တရားဖြစ်စေ။ ချစ်သူရေ၊ သားသမီးမရှိလျှင်—ငါတို့၏ အသက်ရှင်ခြင်းတောင် အရှက်တရားဖြစ်၏။