Adhyaya 31

Verse 1

अगस्त्य उवाच । सर्वज्ञ हृदयानंद स्कंदस्कंदित तारक । न तृप्तिमधिगच्छामि शृण्वन्वाराणसीकथाम्

အဂஸ္တျက ဆို၏—အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသောအရှင်၊ နှလုံးသား၏ အာနန္ဒ၊ စကန္ဒက ချီးမွမ်းသော တာရကာအရှင်! ဝါရာဏသီ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာကို နားထောင်ရသော်လည်း ကျွန်ုပ် မည်သို့မျှ မပြည့်ဝမိပါ။

Verse 2

अनुग्रहो यदि मयि योग्योस्मि श्रवणे यदि । तदा कथय मे नाथ काश्यां भैरव संकथाम्

ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာတော် ပြုလိုပါက၊ နားထောင်ရန် အရည်အချင်းရှိပါက၊ အရှင်နာထာ၊ ကာသီ၌ ဘဲရဝ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားတော်မူပါ။

Verse 3

कोसौ भैरवनामात्र काशिपुर्यां व्यवस्थितः । किं रूपमस्य किं कर्म कानि नामानि चास्य वै

ကာသီမြို့၌ တည်ရှိတော်မူသော ဘဲရဝဟူသည် မည်သူနည်း။ သူ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် အဘယ်နည်း၊ တာဝန်ကိစ္စသည် အဘယ်နည်း၊ ထို့ပြင် အမည်များသည် မည်မည်နည်း။

Verse 4

कथमाराधितश्चैव सिद्धिदः साधकस्य वै । आराधितः कुत्र काले क्षिप्रं सिद्ध्यति भैरवः

စાધကအား စိဒ္ဓိပေးတော်မူသော ထိုအရှင်ကို မည်သို့ အာရాధနာပြုရမည်နည်း။ ဘဲရဝကို မည်သည့်နေရာ၊ မည်သည့်အချိန်၌ ပူဇော်အာရాధနာပြုလျှင် အလျင်အမြန် စိဒ္ဓိကို ပေးတော်မူသနည်း။

Verse 5

स्कंद उवाच । वाराणस्यां महाभाग यथा ते प्रेम वर्तते । तथा न कस्यचिन्मन्ये ततो वक्ष्याम्यशेषतः

စ్కန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– အလွန်ကံကောင်းသူရေ၊ သင်ကဲ့သို့ ဝါရာဏသီကို ချစ်မြတ်နိုးသူ အခြားမည်သူမျှ မရှိဟု ငါမထင်။ ထို့ကြောင့် မလွတ်မကျန် အပြည့်အစုံ သင့်အား ရှင်းပြမည်။

Verse 6

प्रादुर्भावं भैरवस्य महापातकनाशनम् । यच्छ्रुत्वा काशिवासस्य फलं निर्विघ्रमाप्नुयात्

ဘဲရဝ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းသည် မဟာအပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ ဤအကြောင်းကို ကြားနာသူသည် ကာသီတွင် နေထိုင်ခြင်း၏ အကျိုးကို အတားအဆီးမရှိ ရရှိမည်။

Verse 7

पाणिभ्यां परितः प्रपीड्य सुदृढं निश्चोत्य निश्चोत्य च ब्रह्मांडं सकलं पचेलिमरसालोच्चैः फलाभं मुहुः । पायंपायमपायतस्त्रिजगतीमुन्मत्तवत्तै रसैर्नृत्यंस्तांडवडंबरेण विधिनापायान्महाभैरवः

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပတ်လည်မှ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိနှိပ်၍ ထပ်ခါထပ်ခါ ညှစ်ထုတ်သကဲ့သို့ မဟာဘဲရဝသည် စကြဝဠာအဏ္ဍတစ်ခုလုံးကို ပကာ၍ အနှစ်သာရကို ထုတ်ယူသကဲ့သို့ ဖြစ်၏—ရင့်မှည့်သီး၏ ထူထဲသောရည်ကဲ့သို့။ ထိုမူးယစ်စေသော အမృతရည်များကို သောက်ပြီးသောက်ကာ၊ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း တာဏ္ဍဝ၏ မိုးကြိုးသံတူသော ဒံဘရဖြင့် ကခုန်ရာ သုံးလောကလုံး လှုပ်ရှားရောင့်ရဲသွားသည်။

Verse 8

कुंभयोने न वेत्त्येव महिमानं महेशितुः । चतुर्भजोपि वैकुंठश्चतुर्वक्त्रोपि विश्वकृत्

ကುಂಬယိုးနိ (အဂஸတျ) ပင် မဟေရှဝရ၏ မဟိမကို အမှန်တကယ် မသိနိုင်။ ဝைகုဏ္ဍ၏ လက်လေးဖက်ရှိ ဗိဿဏုလည်းကောင်း၊ ကမ္ဘာကို ဖန်ဆင်းသူ မျက်နှာလေးဖက်ရှိ ဗြဟ္မာလည်းကောင်း၊ အပြည့်အစုံ မနားလည်နိုင်ကြ။

Verse 9

न चित्रमत्र भूदेव भवमाया दुरत्यया । तया संमोहिताः सर्वे नावयंत्यपि तं परम्

အို ဘူဒေဝ၊ ဤသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်။ ဘဝ (ရှီဝ) ၏ မာယာသည် ကျော်လွှားရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ ထိုမာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကြသဖြင့် သတ္တဝါအားလုံးသည် ထိုပရမတတ္တဝကိုပင် မသိမမြင်နိုင်ကြ။

Verse 10

वेदयेद्यदिचात्मानं स एव परमेश्वरः । तदा विंदंति ब्रह्माद्याः स्वेच्छयैव न तं विदुः

အကယ်၍ မည်သူမဆို အတ္တမန် (Ātman) ကို အမှန်တကယ် သိမြင်နိုင်လျှင် ထိုသူတည်းဟူသော ပရမေရှဝရ ဖြစ်၏။ ထိုအခါမှသာ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် ထိုသစ္စာကို ‘တွေ့ရှိ’ ကြ၏; မိမိတို့၏ ဆန္ဒတစ်ခုတည်းဖြင့် မသိနိုင်ကြ။

Verse 11

स सर्वगोपि नेक्ष्येत स्वात्मारामो महेश्वरः । देववद्बुध्यते मूढैरतीतो यो मनोगिराम्

ထိုမဟေရှဝရသည် အဖုံးအကာအလွှာအားလုံးဖြင့် ဖုံးကွယ်နေသဖြင့် မမြင်နိုင်; မိမိအတ္တမန်၏ အာနန္ဒ၌ပင် ရမဏီယ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် မိုက်မဲသူတို့က သူ့ကို ‘ဒေဝ’ တစ်ပါးသာဟု ထင်မြင်ကြသော်လည်း၊ သူသည် စိတ်နှင့် စကား၏ အလွန်တစ်ဖက် ဖြစ်၏။

Verse 12

पुरा पितामहं विप्र मेरुशृंगे महर्षयः । प्रोचुः प्रणम्य लोकेशं किमेकं तत्त्वमव्ययम्

အို ဗြာဟ္မဏ! ရှေးကာလ၌ မေရုတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မဟာရိသီတို့သည် လောကေရှဝရ (လောက၏ အရှင်) ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ မေးမြန်းကြသည်— “မပျက်မယွင်းသော တစ်ခုတည်းသော တတ္တဝ (အမှန်တရား) သည် အဘယ်နည်း?”

Verse 13

समा यया महेशस्य मोहितो लोकसंभवः । अविज्ञाय परं भावमात्मानं प्राह वर्पिणम्

မောဟဖြစ်စေသော အင်အားတူညီသည့် ထိုမာယာကြောင့်ပင် လောကပေါ်ပေါက်စေသူ ဗြဟ္မာသည် မဟေရှဝရအပေါ် မောဟတိမ်မြုပ်သွား၏။ ပရမအခြေအနေကို မသိသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုပင် ကိုယ်ထည်ရှိသော (အမြင့်ဆုံး) ဟု ပြောဆိုလေ၏။

Verse 14

जगद्योनिरहं धाता स्वयंभूरेक ईश्वरः । अनादिमदहं ब्रह्म मामनर्च्य न मु च्यते

“ငါသည် လောက၏ မူလအမြစ် (ယိုးနိ) ဖြစ်၏; ငါသည် ဓာတာ၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ပေါက်သူ (Svayambhū)၊ တစ်ပါးတည်းသော အီရှဝရ ဖြစ်၏။ ငါသည် အစမရှိသော ဘြဟ္မန်—ငါ့ကို မပူဇော်လျှင် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) မရနိုင်။”

Verse 15

प्रवर्तको हि जगतामहमेको निवर्तकः । नान्यो मदधिकः सत्यं कश्चित्कोपि सुरोत्तमाः

လောကအပေါင်းတို့ကို လှုံ့ဆော်သူမှာ ငါတစ်ဦးတည်း ဖြစ်၏၊ ထို့ပြင် ထိုလောကတို့ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသူလည်း ငါတစ်ဦးတည်း ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်ပင်၊ အမြတ်ဆုံးသော ဒေဝတို့အို၊ ငါထက် မြင့်မြတ်သူ မည်သူမျှ မရှိ။

Verse 16

तस्यैवं ब्रुवतो धातुः क्रतुर्नारायणांशजः । प्रोवाच प्रहसन्वाक्यं रोषताम्रविलोचनः

သူက ထိုသို့ ပြောနေစဉ်တွင် နာရာယဏ၏ အংশမှ ပေါ်ပေါက်လာသော စೃಷ್ಟိကর্তာ ဓာတೃ ကရတုသည် ရယ်မောကာ၊ ဒေါသကြောင့် ကြေးနီနီရောင် မျက်လုံးဖြင့် စကားပြန်ဆိုလေ၏။

Verse 17

अविज्ञाय परं तत्त्वं किमेतत्प्रतिपाद्यते । अज्ञानं योगयुक्तस्य न चैतदुचितं तव

အမြင့်ဆုံးသော တတ္တဝကို မသိမမြင်ဘဲ ဤအရာကို ဘာကြောင့် တည်ထောင်လိုသနည်း။ ယောဂနှင့် ယှဉ်တွဲသူအတွက် အဝိဇ္ဇာ မသင့်တော်သကဲ့သို့၊ ဤသည်လည်း သင်အတွက် မသင့်တော်။

Verse 18

अहं कर्ता हि लोकानां यज्ञो नारायणः परः । न मामनादृत्य विधे जीवनं जगतामज

လောကအပေါင်းတို့၏ ကర్తာမှာ ငါပင် ဖြစ်၏၊ ယဇ္ဉာသည် အမြင့်ဆုံးသော နာရာယဏပင် ဖြစ်၏။ အို ဗိဓာတာ၊ အို အဇ (မမွေးဖွားသူ)၊ ငါကို မလေးစားဘဲ လောကတို့သည် အသက်ရှင်နိုင်ခြင်း မရှိ။

Verse 19

अहमेव परं ज्योतिरहमेव परा गतिः । मत्प्रेरितेन भवता सृष्टिरेषा विधीयते

ငါတစ်ဦးတည်းသည် အမြင့်ဆုံးသော အလင်းရောင် ဖြစ်၏၊ ငါတစ်ဦးတည်းသည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိ (ပန်းတိုင်) ဖြစ်၏။ ငါ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့်—သင်၏ လက်ဖြင့်—ဤစೃಷ್ಟိကို ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 20

एवं विप्र कृतौ मोहात्परस्परजयैषिणौ । पप्रच्छतुः प्रमाणज्ञानागमांश्चतुरोपि तौ

ဤသို့ပင်၊ ဟေ ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုနှစ်ဦးသည် မောဟကြောင့် မျက်ကွယ်လွဲ၍ အချင်းချင်းအပေါ် အနိုင်ယူလိုစိတ်ဖြင့်၊ မှန်ကန်သောအသိပညာ၏အထောက်အထား (ပရမာဏ)၊ သစ္စာဉာဏ်နှင့် အာဂမသန့်ရှင်းသောအစဉ်အလာတို့ပါဝင်သည့် လေးမျိုးသောအာဏာအထောက်အထားများကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 21

विधिक्रतू ऊचतुः । वेदाः प्रमाणं सर्वत्र प्रतिष्ठां परमामिताः । यूयमेव न संदेहः किं तत्त्वं प्रतितिष्ठत

ဝိဓိနှင့် ကရတု တို့က ဆိုကြသည်—“ဝေဒများသည် အရာရာ၌ ပရမာဏဖြစ်၍ အမြင့်ဆုံး၊ မတိုင်းမတာသော အခြေခံတည်ရာဖြစ်သည်။ သင်တို့ပင် (ဟေ ရှရုတိ) ထိုအရာ—သံသယမရှိ။ သင်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့် တတ္တဝ၌ တည်မြဲနေသနည်း?”

Verse 22

श्रुतय ऊचुः । यदि मान्या वयं देवौ सृष्टिस्थितिकरौ विभू । तदा प्रमाणं वक्ष्यामो भवत्संदेहभेदकम्

ရှရုတိတို့က ဆိုကြသည်—“သင်တို့နှစ်ဦးက ကျွန်ုပ်တို့ကို ဂုဏ်ပြုလျှင်၊ ဟေ အင်အားကြီးသူတို့—ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်သူတို့—သင်တို့၏ သံသယကို ဖြတ်တောက်ပေးမည့် ပရမာဏအမှန်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြောကြားမည်။”

Verse 23

श्रुत्युक्तमिदमाकर्ण्य प्रोचतुस्तौ श्रुतीः प्रति । युष्मदुक्तं प्रमाणं नौ किं तत्त्वं सम्यगुच्यताम्

ရှရုတိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးသည် ရှရုတိတို့အား ပြန်ဆိုသည်—“သင်တို့ပြောသော ပရမာဏကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြောကြားပါ; တတ္တဝဟူသည် အဘယ်နည်း—မှန်ကန်စွာ ကြေညာပါ။”

Verse 24

ऋगुवाच । यदंतःस्थानि भूतानि यतः सर्वं प्रवर्तते । यदाहुस्तत्परं तत्त्वं स रुद्रस्त्वेक एव हि

ရိဂ်က ဆိုသည်—“သတ္တဝါအပေါင်းတို့ တည်နေရာဖြစ်သော အတွင်း၌ရှိသူ၊ အရာအားလုံး ထွက်ပေါ်စီးဆင်းရာဖြစ်သော အရင်းမြစ်—ထိုအရာကို အမြင့်ဆုံး တတ္တဝဟု ခေါ်ကြသည်၊ ထိုသည် ရုဒြ ဖြစ်၏; အမှန်တကယ် သူတစ်ပါးမရှိသော တစ်ဦးတည်းသော အဲက (Eka) ဖြစ်သည်။”

Verse 25

यजुरुवाच । यो यज्ञैरखिलैरीशो योगेन च समिज्यते । येन प्रमाणं हि वयं स एकः सर्वदृक्छिवः

ယဇုရက ဆိုသည်– ယဇ္ဉပူဇာ အလုံးစုံနှင့် ယောဂဖြင့်လည်း ပူဇော်အညွှန်းခံရသော အရှင်သည် တစ်ပါးတည်း။ ထိုအရှင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သစ္စာဉာဏ်၏ စံနှုန်းဖြစ်၍ အလုံးစုံမြင်တော်မူသော ရှိဝ ဖြစ်သည်။

Verse 26

सामोवाच । येनेदं भ्रश्यते विश्वं योगिभिर्यो विचिंत्यते । यद्भासा भासते विश्वं स एकस्त्र्यंबकः परः

သာမက ဆိုသည်– ဤလောကကြီးသည် ထိုအရှင်ကြောင့် လျောကွယ်လျက် လယသို့ ဝင်သည်။ ယောဂီတို့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် စဉ်းစားသတိပြုသော အရှင်။ ထိုအရှင်၏ တောက်ပမှုကြောင့် ကမ္ဘာလောက အလုံးစုံ တောက်လင်းသည်—အမြင့်မြတ်ဆုံး တြိယမ္ဗက တစ်ပါးတည်း။

Verse 27

अथर्वोवाच । यं प्रपश्यंति देवेशं भक्त्यानुग्रहिणो जनाः । तमाहुरेकं कैवल्यं शंकरं दुःखतस्करम्

အထရ္ဝက ဆိုသည်– ဘက္တိကြောင့် အနုဂ्रहရသူတို့သည် ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို မြင်တွေ့ကြသည်။ သူတို့က “ရှင်ကရာ တစ်ပါးတည်းက ကైవလျာကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ ဒုက္ခကို ခိုးယူဖယ်ရှားသော သူခိုး” ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 28

श्रुतीरितं निशम्येत्थं तावतीव विमोहितौ । स्मित्वाहतुः क्रतु विधीमोहाध्येनांकितौ मुने

ဤသို့ ရှရုတိတို့၏ စကားကို ကြားနာပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးသည် ပိုမို၍ မောဟဝင်သွားကြသည်။ ပြုံးလျက်—အို မုနိ—သူတို့က ပြောကြရာ ယဇ္ဉအမိန့်အစီအစဉ်အပေါ် မောဟ၏ အမှတ်အသားများ မပျောက်သေး။

Verse 29

कथं प्रमथनाथोसौ रममाणो निरंतरम् । दिगंबरः पितृवने शिवया धूलिधूसरः

“ပရမထတို့၏ နာထသည် မည်သို့ မရပ်မနား ကစားရမည်နည်း—ဒိဂမ္ဗရ (အရပ်အနှံ့ကို ဝတ်စုံပြု၍), ပိတೃဝန (သင်္ချိုင်း) တွင်, ရှိဝာနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်ကြောင့် မီးခိုးရောင်ထင်?”

Verse 30

विटंकवेशो जटिलो वृषगोव्यालभूषणः । परं ब्रह्मत्वमापन्नः क्व च तत्संगवर्जितम्

ထူးဆန်းသော အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ဝတ်ဆင်၍ ဇဋာဆံပင်ဖြင့်၊ နွားထီး၊ နွားမနှင့် မြွေတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော်လည်း—အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်အဖြစ်ကို မည်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ ထို့ပြင် အလုံးစုံ အလျှောက်ကပ်မှုကင်းစင်နေသနည်း?

Verse 31

तदुदीरितमाकर्ण्य प्रणवात्मा सनातनः । अमूर्तो मूर्तिमान्भूत्वा हसमान उवाच तौ

သူတို့ပြောသောစကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ပရဏဝအတ္တမ စနာတန—အရုပ်မဲ့သူ—သည် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ ပြုံးရယ်လျက် ထိုနှစ်ဦးအား မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 32

प्रणव उवाच । न ह्येष भगवाञ्छक्त्या स्वात्मनो व्यतिरिक्तया । कदाचिद्रमते रुद्रो लीलारूपधरो हरः

ပရဏဝ မိန့်တော်မူသည်– “ဤဘဂဝန်သည် မိမိအတ္တမမှ ခွဲခြားသည့် အင်အားတစ်ခုကြောင့် မည်သည့်အခါမျှ မပျော်မွေ့။ ရုဒြ—ဟရ—သည် ဒေဝလီလာအဖြစ်သာ ရုပ်ပုံကို ခံယူသည်။”

Verse 33

असौ हि भगवानीशः स्वयंज्योतिः सनातनः । आनंदरूपा तस्यैषा शक्तिर्नागंतुकी शिवा

အကြောင်းမူကား ထိုဘဂဝန် အီရှသည် စနာတနဖြစ်၍ ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော အလင်းတော်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှိဝါ—သူ၏ သက္တိ—သည် အာနန္ဒသဘောဖြစ်ပြီး နောက်မှဝင်လာသော သို့မဟုတ် အသစ်ရရှိသော အရာမဟုတ်။

Verse 34

इत्येवमुक्तेपि तदा मखमूर्तेरजस्य हि । नाज्ञानमगमन्नाशं श्रीकंठस्यैव मायया

ဤသို့ မိန့်ဆိုခဲ့သော်လည်း ထိုအခါ ယဇ္ဉရုပ်ရှိသော အဇ (မမွေးဖွားသူ) ၏ မသိမြင်မှုသည် မပျောက်ကွယ်သေး; အကြောင်းမှာ ရှရီကဏ္ဌ၏ မာယာကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

Verse 35

प्रादुरासीत्ततो ज्योतिरुभयोरंतरे महत् । पूरयन्निजया भासा द्यावाभूम्योर्यदंतरम्

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးအကြား၌ အလွန်ကြီးမားသော အလင်းတော် ပေါ်ထွန်းလာ၍ မိမိ၏ရောင်ခြည်တော်ဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အာကာသအားလုံးကို ပြည့်စုံစေ하였다။

Verse 36

ज्योतिर्मंडलमध्यस्थो ददृशे पुरुषाकृतिः । प्रजज्वालाथ कोपेन ब्रह्मणः पंचमं शिरः

အလင်းတော်၏ မဏ္ဍလအလယ်၌ လူသဏ္ဍာန်တူသော ရုပ်ပုံတစ်ရပ်ကို မြင်ရပြီး၊ ထို့နောက် ဒေါသကြောင့် ဘြဟ္မာ၏ ပဉ္စမဦးခေါင်းသည် မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်လောင်ထွန်းတောက်လာ하였다။

Verse 37

आवयोरंतरं कोसौ बिभृयात्पुरुषाकृतिम् । विधिः संभावयेद्यावत्तावत्स हि विलोकितः

“ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကြားရှိ အာကာသအတွင်း၌ မည်သူက လူသဏ္ဍာန်ကို ဆောင်နိုင်မည်နည်း?”—ဗိဓိ ဘြဟ္မာသည် ထိုသို့ စဉ်းစားနေသမျှကာလပတ်လုံး ထိုအံ့ဩဖွယ်ကို မျက်မလွှဲ စူးစိုက်ကြည့်နေ하였다။

Verse 38

स्रष्टा क्षणेन च महान्पुरुषो नीललोहितः । त्रिशूलपाणिर्भालाक्षो नागोडुपविभूषणः

ထို့နောက် ခဏချင်းအတွင်း၌ မဟာပုရုష နီလလိုဟိတ ပေါ်ထွန်းလာ၍—လက်၌ တြိရှူးလ်ကို ကိုင်ဆောင်ပြီး၊ နဖူးပေါ်၌ မျက်စိတော်ရှိကာ၊ မြွေနဂါးနှင့် လတို့ဖြင့် အလှဆင်ထား하였다။

Verse 39

हिरण्यगर्भस्तं प्राह जाने त्वां चंद्रशेखरम् । भालस्थलान्ममपुरा रुद्रः प्रादुरभूद्भवान्

ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ (ဘြဟ္မာ) သည် သူ့အား မိန့်ကြားသည်– “သင်ကို ငါသည် စန္ဒြရှေခရ ဟု သိ၏; ရှေးကာလ၌ သင်သည် ငါ၏ နဖူးဒေသမှ ရုဒြ အဖြစ် ပေါ်ထွန်းခဲ့၏။”

Verse 40

रोदनाद्रुद्रनामापि योजितोसि मया पुरा । मामेव शरणं याहि पुत्र रक्षां करोमि ते

ငိုကြွေးခြင်း (ရောဒန) ကြောင့် အတိတ်ကာလ၌ သင့်အား ‘ရုဒြ’ ဟူသော နာမတော်ကိုလည်း ငါပေးခဲ့သည်။ သားရေ၊ ငါတစ်ပါးတည်းကိုသာ ခိုလှုံရာအဖြစ် လာပါ; ငါသည် သင့်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်။

Verse 41

अथेश्वरः पद्मयोनेः श्रुत्वा गर्ववतीं गिरम् । सकोपतः समुत्पाद्य पुरुषं भैरवाकृतिम्

ထို့နောက် အရှင်တော်သည် ပဒ္မယိုးနိ (ဗြဟ္မာ) ၏ မာနပြည့်စကားကို ကြားသိ၍ ဒေါသထွက်ကာ ဘဲရဝရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ပုရုෂတစ်ပါးကို ပေါ်ထွန်းစေ하였다။

Verse 42

प्राह पंकजजन्मासौ शास्यस्ते कालभैरव । कालवद्राजसे साक्षात्कालराजस्ततो भवान्

ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ) က ဆိုသည်— “အို ကာလဘဲရဝ၊ သင်သည် အပြစ်ဒဏ်ပေး၍ ထိန်းသိမ်းသူအဖြစ် ခန့်အပ်ထားသည်။ သင်သည် ကာလ (အချိန်) ကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် အုပ်စိုး၏; ထို့ကြောင့် သင်သည် အမှန်တကယ် ကာလရာဇာ ဖြစ်သည်။”

Verse 43

विश्वं भर्तुं समर्थोऽसि भरणाद्भैरवः स्मृतः । त्वत्तो भेष्यति कालोपि ततस्त्वं कालभैरवः

သင်သည် စကြဝဠာကို ထမ်းဆောင်ထိန်းထားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ထမ်းဆောင်ခြင်း (ဘရဏ) ကြောင့် ‘ဘဲရဝ’ ဟု မှတ်မိကြသည်။ ကာလ (အချိန်) ပင် သင့်ကို ကြောက်ရွံ့၏; ထို့ကြောင့် သင်သည် ‘ကာလဘဲရဝ’ ဖြစ်သည်။

Verse 44

आमर्दयिष्यति भवांस्तुष्टो दुष्टात्मनो यतः । आमर्दक इति ख्याति ततः सर्वत्र यास्यति

သင်သည် ပျော်မြူးနှစ်သက်သော် ဒုષ્ટစိတ်ရှိသူတို့ကို ချေမှုန်းနှိမ်နင်းမည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ သင့်၏ဂုဏ်သတင်းသည် နေရာအနှံ့ ‘အာမရ္ဒက’ ဟူသော နာမဖြင့် ပျံ့နှံ့လိမ့်မည်။

Verse 45

यतः पापानि भक्तानां भक्षयिष्यति तत्क्षणात् । पापभक्षण इत्येव तव नाम भविष्यति

သင်သည် ဘုရားကိုးကွယ်သော भक्त များ၏ အပြစ်များကို ထိုခဏချင်းပင် မျိုဖျက်မည်ဖြစ်သဖြင့်၊ သင်၏နာမသည် အမှန်တကယ် ‘ပာပဘက္ခဏ’—အပြစ်ကို မျိုစားသူ—ဟူ၍ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 46

या मे मुक्तिपुरी काशी सर्वाभ्योपि गरीयसी । आधिपत्यं च तस्यास्ते कालराज सदैव हि

ကာရှီသည် ငါ၏ မုက္ခတော်မြို့ဖြစ်၍ မြို့အားလုံးထက် မြတ်မြင့်၏။ အို ကာလရာဇာ၊ ထိုကာရှီအပေါ် သင်၏ အာဏာပိုင်မှုသည် အစဉ်အမြဲ တည်မြဲလိမ့်မည်။

Verse 47

तत्र ये पापकर्तारस्तेषां शास्ता त्वमेव हि । शुभाशुभं न तत्कर्म चित्रगुप्तो लिखिष्यति

ထိုနေရာ၌ အပြစ်ပြုသူ မည်သူမဆို သူတို့ကို အပြစ်ဒဏ်ပေးသူမှာ သင်တစ်ဦးတည်းပင် ဖြစ်၏။ ထိုဓာမ၌ စိတ္တရဂုပ္တသည် ထိုကမ္မကို ကုသလ သို့မဟုတ် အကုသလ ဟူ၍ မရေးမှတ်လိမ့်မည်။

Verse 48

एतान्वरान्प्रगृह्याऽथ तत्क्षणात्कालभैरवः । वामांगुलिनखाग्रेण चकर्त च शिरो विधेः

ဤဗရများကို လက်ခံပြီးနောက် ထိုခဏချင်းပင် ကာလဘဲရဝသည် ဘယ်လက် လက်ချောင်း၏ လက်သည်းအဖျားဖြင့် ဝိဓာတೃ (ဗြဟ္မာ)၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

Verse 49

यदंगमपराध्नोति कार्यं तस्यैव शासनम् । अतो येन कृता निंदा तच्छिन्नं पचमं शिरः

အပြစ်ကျူးလွန်သော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း မည်သည်ဖြစ်စေ ဒဏ်ခတ်ခြင်းသည် ထိုအင်္ဂါပေါ်တွင်ပင် သက်ရောက်ရမည်။ ထို့ကြောင့် နিন্দာပြုခဲ့သော အရာဖြစ်သဖြင့် ပဉ္စမခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

Verse 50

यज्ञमूर्तिधरो विष्णुस्ततस्तुष्टाव शंकरम् । भीतो हिरण्यगर्भोपि जजाप शतरुद्रियम्

ထို့နောက် ယဇ္ဉမူရတိကို ဆောင်ထားသော ဗိဿနုသည် ရှင်ကရ (ရှီဝ) ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ (ဗြဟ္မာ) လည်း ကြောက်ရွံ့၍ «သတရုဒြီယ» ကို ဇပ်တော်မူ၏။

Verse 51

आश्वास्य तौ महादेवः प्रीतः प्रणतवत्सलः । प्राह स्वां मूर्तिमपरां भैरवं तं कपर्दिनम्

ထိုနှစ်ဦးကို အားပေးနှစ်သိမ့်ပြီးနောက်၊ ဦးညွှတ်ပူဇော်သူတို့ကို ချစ်ခင်တော်မူသော မဟာဒေဝသည် ပျော်ရွှင်တော်မူကာ၊ မိမိ၏ အခြားထင်ရှားသော မူရတိဖြစ်သည့် ကပရ္ဒိန်—ဆံထုံးရှုပ်သော ဘဲရဝကို ခေါ်ဆို၍ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 52

मान्योऽध्वरोसौ भवता तथा शतधृतिस्त्वयम् । कपालं वैधसं चापि नीललोहित धारय

ထိုယဇ္ဉကို သင်က ဂုဏ်ပြုလေးစားစေ၊ ထို့အတူ သတဓෘတိ (ဗြဟ္မာ) ကိုလည်း သင်က ဂုဏ်ပြုစေ။ အို နီလလောဟိတ၊ ဝೈဓသ (ဗြဟ္မာ) ၏ ခေါင်းခွံကိုလည်း ဆောင်ယူထားလော့။

Verse 53

ब्रह्महत्यापनोदाय व्रतं लोकाय दर्शयन् । चर त्वं सततं भिक्षां कापालव्रतमास्थितः । इत्युक्त्वांऽतर्हितो देवस्तेजोरूपस्तदा शिवः

ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ် (ဗြဟ္မဟတ္ယာ) ကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် လောကသို့ ဤဝရတကို ပြသရန်၊ သင်သည် ကာပါလဝရတကို ခံယူကာ အမြဲတမ်း ဆွမ်းခံတောင်းရင်း လှည့်လည်ရမည်။ ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် တေဇောရူပ သခင် ရှီဝသည် အန္တရာဓာန်သွားတော်မူ၏။

Verse 54

उत्पाद्य कन्यामेकां तु ब्रह्महत्येति विश्रुताम् । रक्तांबरधरां रक्तां रक्तस्रग्गंधलेपनाम्

ထို့နောက် ‘ဗြဟ္မဟတ္ယာ’ ဟူ၍ နာမည်ကျော်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဖန်ဆင်းပေါ်ထွန်းစေတော်မူ၏။ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်၍ ကိုယ်တိုင်လည်း အနီရောင်ဖြစ်ကာ အနီပန်းကုံး၊ အနံ့သာနှင့် လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 55

दंष्टाकरालवदनां ललज्जिह्वातिभीषणाम् । अंतरिक्षैकपादाग्रां पिबंतीं रुधिरं बहु

သူသည် သူမကို မြင်လိုက်သည်—ထွက်ပေါ်နေသော အစွယ်များကြောင့် မျက်နှာကြမ်းကြုတ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်၊ လှုပ်ရှားလျက် လျှာတန်းထွက်နေသဖြင့် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်စရာ; ကောင်းကင်အလယ်၌ ခြေတစ်ဖက်၏ ခြေချောင်းအဖျားပေါ်တွင် တင်၍ သွေးကို အလွန်များစွာ သောက်နေသည်။

Verse 56

कर्त्रीं कर्परहस्ताग्रां स्फुरत्पिंगोग्रतारकाम् । गर्जयंतीं महावेगां भैरवस्यापिभीषणाम्

သူမ၏လက်တွင် ခုတ်ဓားတစ်လက်ရှိ၍ လက်အဖျားတွင် ခေါင်းခွံတစ်လုံးပါရှိသည်; အဝါညိုရောင် မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများက ကြမ်းကြုတ်လှသည်။ မဟာအရှိန်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်ကာ၊ ဘဲရဝတော်ကိုတောင် ထိတ်လန့်စေသော အကြမ်းမက်မှုရှိသည်။

Verse 57

यावद्वाराणसीं दिव्यां पुरीमेष गमिष्यति । तावत्त्वं भीषणे कालमनुगच्छोग्ररूपिणि

‘သူသည် သန့်ရှင်းမြတ်သော ဝါရာဏသီ မြို့တော်သို့ သွားနေသမျှကာလပတ်လုံး၊ ထိုကာလအတွင်း သင်—အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အုဂ္ဂရရုပ်ရှိသူ—သူ့နောက်လိုက်၍ ကာလ (အချိန်/မရဏ) ကဲ့သို့ သူနှင့်အတူ လှမ်းလှမ်းတင်တင် လိုက်ပါ။’

Verse 58

सर्वत्र ते प्रवेशोस्ति त्यक्त्वा वाराणसीं पुरीम् । नियोज्यतामिति शिवोप्यंतर्धानं गतस्ततः

‘ဝါရာဏသီ မြို့တော်ကို ချန်လှပ်၍ အခြားနေရာအားလုံးတွင် သင်ဝင်ရောက်နိုင်သည်; ထိုသို့ပင် သင့်ကို တာဝန်ပေးအပ်သည်।’ ဟု မိန့်ပြီးနောက် သီဝတော်သည် မျက်စိရှေ့မှ အန္တရာဓာန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 59

तत्सान्निध्याद्भैरवोपि कालोभूत्कालकालतः । स देवदेववाक्येन बिभ्रत्कापालिकं व्रतम्

ထိုနီးကပ်မှု၏ အာနုභာဝကြောင့် ဘဲရဝတော်ပင် ကာလ ဖြစ်လာသည်—ကာလ၏ ကာလ (မရဏ၏ မရဏ)။ ဒေဝဒေဝ၏ မိန့်တော်အတိုင်း၊ သူသည် ကာပါလိက ဝတ်ကို ထမ်းဆောင်ကာ ခံယူထားသည်။

Verse 60

कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम् । नात्याक्षीच्चापि तं देवं ब्रह्महत्या सुदारुणा

ဦးခေါင်းခွံကို လက်၌ကိုင်လျက် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အတ္တမဟာတရားသည် သုံးလောကလုံးကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့၏; သို့ရာတွင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် «ဗြဟ္မာဟတ္တျာ» အပြစ်သည် ထိုဘုရားကို မစွန့်ခွာခဲ့။

Verse 61

सत्यलोकेपि वैकुंठे महेंद्रादि पुरीष्वपि । त्रिजगत्पतिरुग्रोपि व्रती त्रिजगतीश्वरः

သတ္တယလောက၌ပင်၊ ဝိုင်ကుంఠ၌ပင်၊ မဟိန္ဒြာတို့၏ မြို့များ၌ပင်—ထိုကြမ်းတမ်းသော်လည်း သုံးလောက၏ အရှင်သည် ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူအဖြစ် တည်ရှိ၍ သုံးဘုံ၏ အဓိပတိဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 62

प्रतितीर्थं भ्रमन्नापि विमुक्तो ब्रह्महत्यया

တီရ္ထတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ လှည့်လည်သွားလာနေသော်လည်း «ဗြဟ္မာဟတ္တျာ» အပြစ်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့။

Verse 63

अनेनैवानुमानेन महिमा त्ववगम्यताम् । ब्रह्महत्यापनोदिन्याः काश्याः कलशसंभव

ဤအနုမာနတင်ဖြင့်ပင် ကာသီ၏ မဟိမကို သိမြင်လော့၊ အိုးမှဖွားသောသူ (ကလသသမ္ဘဝ) ရေ; အကြောင်းမူကား ကာသီသည် «ဗြဟ္မာဟတ္တျာ» ကို ဖယ်ရှားပေးသူ ဖြစ်၏။

Verse 64

संति तीर्थान्यनेकानि बहून्यायतनानि च । अधि त्रिलोकिनो काश्याः कलामर्हंति षोडशीम्

တီရ္ထများစွာရှိသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော အာယတနများလည်း များစွာရှိ၏; သို့သော် သုံးလောကလုံးက ဂုဏ်ပြုသော ကာသီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုအရာတို့သည် ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံသာ ရရှိနိုင်၏။

Verse 65

तावद्गर्जंति पापानि ब्रहत्यादिकान्यलम् । यावन्नाम न शृण्वंति काश्याः पापाचलाशनेः

ကာသီ၏ နာမတော်—အပြစ်တောင်ကို ခွဲဖျက်သော ဝဇ္ဇရ—ကို မကြားသေးသရွေ့၊ ဘြဟ္မဟတ္ယာ စသော မဟာအပြစ်တို့သည် ဂর্জနာသံဖြင့် ဟုန်းဟုန်းမြည်နေတတ်၏။

Verse 66

प्रमथैः सेव्यमानोऽयं त्रिलोकीं विचरन्हरः । कापालिको ययौ देवो नारायणनिकेतनम्

ပရမထတို့၏ စေဝာခံယူကာ ဂုဏ်ပြုခံရသော ဟရ (ရှီဝ) သည် တြိလောကကို လှည့်လည်သွားလာရင်း ကပာလိက၏ အဝတ်အစားဖြင့် နာရာယဏ၏ သန့်ရှင်းသော နိကေတန်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 67

अथायांतं महाकालं त्रिनेत्रं सर्पकुंडलम् । महादेवांशसंभूतं भैरवं भीषणाकृतिम्

ထို့နောက် မဟာကာလ ရောက်လာ၏—မျက်စိသုံးလုံးရှိ၍ မြွေကွင်းနားကပ်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ—မဟာဒေဝ၏ အংশမှ ပေါ်ထွန်းသော ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ ဘဲရဝ ဖြစ်၏။

Verse 68

पपात दंडवद्भूमौ दृष्ट्वा तं गरुडध्वजः । देवाश्च मुनयश्चैव देवनार्यः समंततः

သူ့ကိုမြင်သော် ဂရုဍဓွဇ သခင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တုတ်တံကဲ့သို့ ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် လဲကျကာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒေဝ၊ မုနိနှင့် ဒေဝနာရီတို့လည်း ထိုနည်းတူ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ကြ၏။

Verse 69

निपेतुः प्रणिपत्यैनं प्रणतः कमलापतिः । शिरस्यंजलिमारोप्य स्तुत्वा बहुविधैः स्तवैः

သူတို့အားလုံးသည် ထိုသူ့အား ပျပ်ဝပ်ကန်တော့၍ လဲကျကြ၏; ထို့နောက် ကမလာပတိ (ဗိဿဏု) သည် နှိမ့်ချစွာ ခေါင်းပေါ်တွင် အঞ্জလီတင်ကာ မျိုးစုံသော စတုတ္တရများဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 70

क्षीरोदमथनो तां प्राह पद्मालयां हरिः । प्रिये पश्याऽब्जनयने धन्याऽसि सुभगेनघे

နို့ပင်လယ်ကို မွှေသူ ဟရီသည် ပဒ္မာလယာ (လက္ရှမီ) ထံသို့ “ချစ်သူ၊ ကြာပန်းမျက်လုံးရှင်၊ ကြည့်လော့။ ကံကောင်း၍ အပြစ်ကင်းသော မိန်းမမြတ်၊ သင်သည် အမှန်တကယ် ကောင်းချီးခံရသူ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 71

धन्योऽहं देवि सुश्रोणि यत्पश्यावो जगत्पतिम् । अयं धाता विधाता च लोकानां प्रभुरीश्वरः

“အို ဒေဝီ၊ ခါးလှသော မယ်တော်၊ ကျွန်ုပ်လည်း ကောင်းချီးခံရသူ ဖြစ်၏၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့သည် လောကပတိကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူသည် ထိန်းသိမ်းသူလည်း ဖြစ်၍ စီမံသတ်မှတ်သူလည်း ဖြစ်ကာ၊ လောကတို့၏ အရှင်၊ ဣශ්ဝရ၊ အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။”

Verse 72

अनादिः शरणः शांतः परः षड्विंशसंमितः । सर्वज्ञः सर्वयोगीशः सर्वभूतैकनायकः

သူသည် အစမရှိသူ၊ အားကိုးရာ၊ ငြိမ်းချမ်းသူ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသူ ဖြစ်၍ တတ္တဝါ ၂၆ ပါးကို ကျော်လွန်သူဟု ဆိုကြသည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ယောဂီတို့၏ အရှင်၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ တစ်ဦးတည်းသော ခေါင်းဆောင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 73

सर्वभूतांतरात्माऽयं सर्वेषां सर्वदः सदा । यं विनिद्रा विनिःश्वासाः शांता ध्यानपरायणाः

သူသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တမန် ဖြစ်၍ လူတိုင်းအား အရာအားလုံးကို အမြဲပေးသနားသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ ပျင်းရိမှုကင်း၍ အသက်ရှူလှုပ်ရှားမှု မတည်ငြိမ်ခြင်းကင်းသော ငြိမ်းချမ်းသူတို့သည် သမาธိ၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ကာ သူ့ကို ရှာဖွေကြ၏။

Verse 74

धिया पश्यंति हृदये सोयमद्य समीक्ष्यताम् । यं विदुर्वेदतत्त्वज्ञा योगिनो यतमानसाः

သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်အမြင်ဖြင့် နှလုံးအတွင်း၌ မြင်ကြသော သူ—ထိုသူတော်မူကို ယနေ့ မျက်စိဖြင့်ပင် ထင်ရှားစွာ မြင်ကြပါစေ။ ဝေဒသစ္စာကို သိမြင်သူများနှင့် စိတ်ကို ထိန်းညှိထားသော ယောဂီတို့ သိကြသော သူတော်မူ၏။

Verse 76

यस्याख्यां ब्रुवतां नित्यं न देहः सोपि देहधृक् । यं दृष्ट्वा न पुनर्जन्म लभ्यते मानवैर्भुवि

နာမတော်ကို နေ့စဉ် အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုသူအတွက် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာ၏ချည်နှောင်မှု မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိုအရှင်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ် လူသားတို့သည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရတော့။

Verse 77

सोयमायाति भगवांस्त्र्यंबकः शशिभूषणः । पुंडरीकदलायामे धन्येमेऽद्य विलोचने

ကြည့်လော့—လပြည့်အလှဆင်ထားသော ဘဂဝန် တြယမ္ဗက သခင်တော် ကြွလာတော်မူ၏။ ယနေ့ ဤမျက်စိတို့သည် ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်း၍ အလွန်ကံကောင်းလှ၏။

Verse 78

धिग्धिक्पदं तु देवानां परं दृष्ट्वाऽत्र शंकरम् । लभ्यते यन्न निर्वाणं सर्वदुःखांतकृत्तु यत्

အရှက်တရားပင်—ဒေဝတို့၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တောင်၊ ဤနေရာ၌ ရှင်ကရကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်လည်း ဒုက္ခအားလုံးကို အဆုံးသတ်စေသော နိဗ္ဗာန်ကို မရလျှင်။

Verse 79

देवत्वादशुभं किंचिद्देवलोके न विद्यते । दृष्ट्वापि सर्वदेवेशं यन्मुक्तिं न लभामहे

ဒေဝလောက၌ ဒေဝဖြစ်ခြင်းကြောင့် မအောင်မြင်မကောင်းသောအရာ မရှိပါ။ သို့ရာတွင် ဒေဝအားလုံး၏ အရှင်ကို မြင်တွေ့ပြီးလည်း မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်မှု) မရသေးခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝမ်းနည်းမှုဖြစ်၏။

Verse 80

एवमुक्त्वा हृषीकेशः संप्रहृष्टतनूरुहः । प्रणिपत्य महादेवमिदमाह वृषध्वजम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဟೃṣīkēśa သည် ဝမ်းမြောက်ပီတိကြောင့် ကိုယ်အမွှေးများ ထောင်လျက်ရှိ၏။ ထို့နောက် မဟာဒေဝကို ဦးချကန်တော့၍ နွားတံခွန်ဆောင် သခင်တော်အား ဤစကားကို ဆို၏။

Verse 81

किमिदं देवदेवेन सर्वज्ञेन त्वया विभो । क्रियते जगतां धात्रा सर्वपापहराऽव्यय

အို အရှင်မြတ်! ဒေဝတို့၏ဒေဝ၊ အရာအားလုံးကိုသိတော်မူသော၊ လောကတို့ကိုထိန်းသိမ်းတော်မူသော၊ အပြစ်အားလုံးကိုဖယ်ရှားတော်မူသော၊ မပျက်မယွင်းသောအရှင်—ဤအမှုကို အဘယ်ကြောင့် ပြုတော်မူပါသနည်း။

Verse 82

क्रीडेयं तव देवेश त्रिलोचन महामते । किं कारणं विरूपाक्ष चेष्टितं ते स्मरार्दन

အို ဒေဝေရှ! သုံးမျက်စိရှိတော်မူသော မဟာဉာဏ်ရှင်—ဤသည်မှာ အရှင်၏ လီလာတော်လား။ အို ဗိရူပါက္ခ၊ ကာမဒေဝကို ဖျက်ဆီးတော်မူသောအရှင်—ဤအပြုအမူ၏ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း။

Verse 83

किमर्थं भगवत्र्छंभो भिक्षां चरसि शक्तिप । संशयो मे जगन्नाथ नतत्रैलोक्यराज्यद

အို ဘဂဝန် ရှမ္ဘု၊ သက္တိ၏အရှင်—အဘယ်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အလှူတောင်း၍ လှည့်လည်သွားလာတော်မူပါသနည်း။ အို ဇဂန္နာထ၊ သုံးလောကအာဏာကို ပေးတော်မူသောအရှင်—ကျွန်ုပ်တွင် သံသယ ပေါ်ပေါက်လာပါသည်။

Verse 84

एवमुक्तस्ततः शंभुर्विष्णुमेतदुदाहरत् । ब्रह्मणस्तु शिरश्छिन्नमंगु्ल्यग्रनखेन ह

ဤသို့ မေးလျှောက်ကြသဖြင့် ရှမ္ဘုသည် ဗိෂ္ဏုအား ရှင်းပြတော်မူသည်—“အမှန်တကယ်ပင် ဗြဟ္မာ၏ ခေါင်းကို ကျွန်ုပ်၏ လက်ချောင်းအဖျားရှိ လက်သည်းဖြင့် ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်” ဟု။

Verse 85

तदघप्रतिघं विष्णो चराम्येतद्व्रतं शुभम् । एवमुक्तो महेशेन पुंडरीकविलोचनः

“ထို့ကြောင့် အို ဗိෂ္ဏု၊ ထိုအပြစ်ကို တားဆီး၍ ပြန်လည်သန့်စင်ရန် ဤမင်္ဂလာဝရတကို ကျွန်ုပ် ဆောင်ရွက်နေသည်” ဟု မဟေရှက မိန့်တော်မူရာ ပဒ္မနယန ဗိෂ္ဏုက နားထောင်လေသည်။

Verse 86

स्मित्वा किंचिन्नतशिराः पुनरेवं व्यजिज्ञपत् । यथेच्छसि तथा क्रीड सर्वविष्टपनायक

သူသည် ပြုံး၍ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ ထပ်မံ လျှောက်တင်သည်– “အရှင်၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ဦးဆောင်အုပ်ချုပ်သော ဘုရားသခင်၊ အလိုတော်ရှိသကဲ့သို့ လီလာကစားတော်မူပါ”

Verse 87

मायया मां महादेव नच्छादयितुमर्हसि । नाभीकमलकोशात्तु कोटिशः कमलासनान्

“မဟာဒေဝါ၊ မာယာဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို မဖုံးကွယ်သင့်ပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နာဗီရှိ ကြာပန်းအုံမှ အခေတ်တိုင်းတွင် ကြာပန်းအာသနပေါ် ထိုင်သော ဘြဟ္မာများ အရေအတွက်မကန့်သတ် ပေါ်ထွန်းလာပါသည်”

Verse 88

कल्पे कल्पे सृजामीश त्वन्नियोगबलाद्विभो । त्यज मायामिमां देव दुस्तरामकृतात्मभिः

“အရှင် ဣဿ၊ ကလ္ပတိုင်းတွင် အရှင်၏ အမိန့်တော်အင်အားကြောင့်၊ အလုံးစုံပြည့်ဝသော ဗိဘု၊ ကျွန်ုပ်သည် ဖန်ဆင်းပါသည်။ ဘုရားသခင်၊ မိမိကိုယ်ကို မအုပ်ချုပ်နိုင်သူတို့အတွက် ဖြတ်ကျော်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော ဤမာယာကို စွန့်လွှတ်တော်မူပါ”

Verse 89

मदाद्यो महादेव मायया तव मोहिताः । यथावदवगच्छामि चेष्टितं ते शिवापते

“မဟာဒေဝါ၊ ကျွန်ုပ်မှစ၍ အားလုံးသည် အရှင်၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ရှိဝါပတိ၊ အရှင်၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် လုပ်ဆောင်လီလာကို ကျွန်ုပ်သည် မှန်ကန်စွာ နားလည်ပါသည်”

Verse 90

संहारकाले संप्राप्ते सदेवानखिलान्मुनीन् । लोकान्वर्णाश्रमवतो हरिष्यसि यदा हर

“သံဟာရကာလ ရောက်လာသောအခါ၊ ဟရ၊ အရာအားလုံးကို အရှင် ပြန်လည်သိမ်းယူတော်မူမည်—ဒေဝတားတို့ကို မုနိတို့နှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် ဝဏ္ဏ-အာශ්ရမ စနစ်ရှိသော လောကများကိုပါ”

Verse 91

तदा क्व ते महादेव पाप ब्रह्मवधादिकम् । पारतंत्र्यं न ते शंभो स्वैरं क्रीडेत्ततो भवान्

ထိုအခါ အို မဟာဒေဝ၊ သင့်အတွက် ‘အပြစ်’ ဟူသည် ဘယ်မှာရှိမည်နည်း—ဗြဟ္မာကို သတ်ခြင်း စသည့်အပြစ်မျိုးကဲ့သို့? အို ရှမ္ဘု၊ သင်သည် အခြားသူအပေါ် မမှီခိုရ; ထို့ကြောင့် သင်သည် လွတ်လပ်စွာ လီလာကစားတော်မူ၏။

Verse 92

अतीतब्रह्मणामस्थ्नां स्रक्कंठे तव भासते । तदातदा क्वानुगता ब्रह्महत्या तवानघ

အတိတ်က ဗြဟ္မာတို့၏ အရိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မာလာသည် သင့်လည်ပင်းတွင် တောက်ပနေ၏။ ထိုအချိန်များတွင် အို အပြစ်ကင်းသောသူ၊ ‘ဗြဟ္မာဟတ္တယာ’ အပြစ်သည် ဘယ်သို့ပျောက်သွားသနည်း—သင်၌ မည်သို့ကပ်နိုင်မည်နည်း?

Verse 93

कृत्वापि सुमहत्पापं त्वां यः स्मरति भावतः । आधारं जगतामीशं तस्य पापं विलीयते

အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုခဲ့သော်လည်း၊ စိတ်နှလုံးမှ ဘက္တိဖြင့် သင့်ကို သတိရသူ—အို အီရှ၊ လောကတို့၏ အခြေခံအထောက်—သူ၏ အပြစ်သည် ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 94

यथा तमो न तिष्ठेत संनिधावंशुमालिनः । तथा न भवभक्तस्य पापं तस्य व्रजेत्क्षयम्

နေရောင်၏ အနီးတွင် မှောင်မိုက် မတည်နိုင်သကဲ့သို့၊ ဘဝ၏ ဘက္တားအတွက် အပြစ်လည်း မတည်နိုင်; ၎င်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးခြင်းသို့ သွားရောက်၏။

Verse 95

यश्चिंतयति पुण्यात्मा तव पादांबुजद्वयम् । ब्रह्महत्यादिकमपि पापं तस्य व्रजेत्क्षयम्

ပုဏ္ဏာတ္မာဖြစ်သူက သင့်၏ ကြာပန်းတော်ခြေ နှစ်ဖက်ကို စိတ်ကူးစဉ်းစား၍ သမาธိပြုလျှင်၊ ဗြဟ္မာဟတ္တယာ စသည့် အပြစ်များပင် သူ့အတွက် ပျက်စီးသို့ ရောက်၏။

Verse 96

तव नामानुरक्ता वाग्यस्य पुंसो जगत्पते । अप्यद्रिकूटतुलितं नैनस्तमनुबाधते

အို လောက၏အရှင်! မိမိ၏စကားသည် သင်၏နာမတော်ကို ချစ်မြတ်နိုး၍ အမြဲကပ်လျက်ရှိသူအား တောင်ထိပ်တင်တင် စုပုံနေသော အပြစ်ပင် မနှိပ်စက်နိုင်ပါ။

Verse 97

रजसा तमसा विवर्धितं क्व नु पापं परितापदायकम् । क्व च ते शिव नाम मंगलं जनजीवातु जगद्रुजापहम्

ရဇသနှင့် တမသကြောင့် ကြီးထွားလာ၍ ပူပန်ဒုက္ခပေးသော အပြစ်သည် ဘယ်မှာနည်း၊ အို ရှိဝ! လူတို့၏အသက်ဖြစ်၍ လောကဒုက္ခကို ဖယ်ရှားသော သင်၏ မင်္ဂလာနာမတော်သည် ဘယ်မှာနည်း။

Verse 98

यदि जातुचिदंधकद्विषस्तवनामौष्ठपुटाद्विनिःसृतम् । शिवशंकर चंद्रशेखरेत्यसकृत्तस्य न संसृतिः पुनः

အန္ဓကကို ရန်ပြုသူဖြစ်သော သင်၏နာမတော်သည် လူတစ်ယောက်၏နှုတ်ခမ်းမှ တစ်ကြိမ်တည်းပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုသူက ‘ရှိဝ၊ ရှင်ကရ၊ စန္ဒရရှေခရ’ ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုလျှင်၊ သူ့အတွက် သံသရာသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်း မရှိတော့။

Verse 99

परमात्मन्परंधाम स्वेच्छा विधृत विग्रह । कुतूहलं तवेशेदं क्व पराधीनतेश्वरे

အို ပရမာတ္မန်၊ အို အမြင့်ဆုံးအာသရမ! ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒဖြင့် ရုပ်ကာယကို ခံယူတော်မူသော အို အီရှ! ဤ ‘စူးစမ်းလိုစိတ်’ သည် အဘယ်နည်း။ အရှင်အမြတ်အတော်အတန်အတွက် အခြားသူအပေါ် မူတည်ခြင်းသည် ဘယ်မှာရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 100

अद्य धन्योस्मि देवेश यं न पश्यति योगिनः । पश्यामि तं जगन्मूलं परमेश्वरमक्षयम्

ယနေ့ ငါသည် ကံကောင်းမြတ်နိုးလှ၏၊ အို ဒေဝတို့၏အရှင်! ယောဂီတို့ပင် မမြင်နိုင်သော လောက၏အမြစ်ဖြစ်သည့် မပျက်မယွင်း ပရမေရှဝရကို ငါမြင်ရပြီ။

Verse 110

अवियोगोऽस्तु मे देव त्वदंघ्रियुगलेन वै । एष एव वरः शंभो नान्यं कंचिद्वरं वृणे

အို ဘုရားသခင်၊ သင်၏ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်နှစ်ဖက်မှ ကျွန်ုပ် မခွဲခွာရပါစေ။ အို ရှမ္ဘု၊ ဤတစ်ပါးတည်းသာ ကျွန်ုပ်၏ ဆုတောင်းပန်; အခြားအလှူတော် မရွေးချယ်ပါ။

Verse 120

ब्रह्महत्यादि पापानि यस्या नाम्नोपि कीर्तनात् । त्यजंति पापिनं काशी सा केनेहोपमीयते

ဗြဟ္မဟတ္တယာကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များပင်၊ သူမ၏ နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုခြင်းသာဖြင့် အပြစ်ရှိသူကို စွန့်ခွာသွားကြသည်—ဤသို့သော ကာရှီ။ ဤလောက၌ သူမကို မည်သို့နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 130

महाश्मशानमासाद्य यदि देवाद्विपद्यते । पुनः श्मशानशयनं न क्वापि लभते पुमान्

မဟာသ္မရှာနသို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ ဘုရား၏ အလိုတော်ဖြင့် လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားလျှင်၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို “သ္မရှာန၌ အိပ်ခြင်း” ကို ထပ်မံ မရနိုင်တော့—ဆိုလိုသည်မှာ ထိုသို့သော သေခြင်းသို့ ပြန်မလာတော့။

Verse 150

तीर्थे कालोदके स्नात्वा कृत्वा तर्पणमत्वरः । विलोक्य कालराजं च निरयादुद्धरेत्पितॄन्

ကာလိုဒက တီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ချက်ချင်း တර්ပဏ ကို ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ကာလာရာဇ (ယမ) ကို ဖူးမြင်လျှင် မိမိ၏ ပိတೃများကို နရကမှ ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်သည်။