Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच । भगवन्भूतभव्येश सर्वज्ञानमहानिधे । अवाप्य काशीं गीर्वाणैः किमकारि वदाच्युत

စူတက ပြောသည်– အို ဘဂဝန်၊ အတိတ်နှင့် အနာဂတ်၏ အရှင်၊ ဗဟုသုတအားလုံး၏ မဟာဘဏ္ဍာတိုက်ရှင်! ဒေဝတို့နှင့်အတူ ကာရှီသို့ ရောက်ပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ ဘာကို ပြုခဲ့သနည်း။ အို အချျုတ၊ မိန့်ကြားပါ။

Verse 2

अधीत्येमां कथां दिव्यां न तृप्तिमधियाम्यहम् । शेवधिस्तपसां देवैरगस्तिः प्रार्थितः कथम्

ဤဒိဗ္ဗကထာကို လေ့လာပြီးသော်လည်း ကျွန်ုပ် မတိမ်းတိမ်းမိသေး။ တပဿ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ဖြစ်သော အဂတ္စတျကို ဒေဝတို့က မည်သို့ တောင်းပန်ခဲ့သနည်း။

Verse 3

कथं विंध्योप्यवाप स्वां प्रकृतिं तादृगुन्नतः । तववागमृतांभोधौ मनो मे स्नातुमुत्सुकम्

အလွန်မြင့်တက်ခဲ့သော ဝိန္ဓျတောင်သည် မည်သို့ မိမိ၏ သဘာဝအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်လာသနည်း။ သင်၏ ဝါစအမృత သမုဒ္ဒရာ၌ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် ရေချိုးလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

Verse 4

इति कृत्स्नं समाकर्ण्य व्यासः पाराशरो मुनिः । श्रद्धावते स्वशिष्याय वक्तुं समुपचक्रमे

ထိုအကြောင်းအရာအားလုံးကို ကြားသိပြီးနောက် ပရာရှရ၏သား ရှိဝိယာသ မုနိသည် ယုံကြည်သဒ္ဓါပြည့်ဝသော မိမိ၏ တပည့်အား ဟောကြားရန် စတင်လေ၏။

Verse 5

पाराशर उवाच । शृणु सूत महाबुद्धे भक्तिश्रद्धासमन्वितः । शुकवैशंपायनाद्याः शृण्वंत्वेते च बालकाः

ပရာရှရ မိန့်တော်မူသည်– “အကြံဉာဏ်ကြီးသော စူတာရေ၊ ဘက္တိနှင့် သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်လော့။ ရှုက၊ ဝိုင်ရှမ္ပါယန အစရှိသူတို့နှင့် ဤလူငယ်တပည့်များလည်း နားထောင်ကြစေ။”

Verse 6

ततो वाराणसीं प्राप्य गीर्वाणाः समहर्षयः । अविलंबं प्रथमतो म णिकर्ण्यां विधानतः

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် မဟာရိသိများနှင့်အတူ ဝါရာဏသီသို့ ရောက်ရှိကာ နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ အစဉ်အလာဝိဓိအတိုင်း ပထမဦးစွာ မဏိကဏ္ဏိကာသို့ သွားကြလေ၏။

Verse 7

सचैलमभिमज्ज्याथ कृतसंध्यादिसत्क्रियाः । संतर्प्य तर्प्यादिपितॄन्कुशगंधतिलोदकैः

ထိုနေရာ၌ အဝတ်အစားမချွတ်ဘဲ ရေချိုးကာ၊ သန္ဓျာဝန္ဒနာ စသည့် သာသနာရေးကိစ္စများကို ဝိဓိအတိုင်း ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ကုရှမြက်၊ မွှေးရနံ့နှင့် နှမ်းရောထားသော ရေဖြင့် တർပဏ ပြုကာ ပိတೃတို့ကို တိမ်းတိမ်းတောက်တောက် ကျေနပ်စေ하였다။

Verse 8

तीर्थवासार्थिनः सर्वान्संतर्प्य च पृथक्पृथक् । रत्नैर्हिरण्यवासोभिरश्वाभरणधेनुभिः

ထို့ပြင် တီရ္ထ၌ နေထိုင်လို၍ လာရောက်သော ယာတရိများအားလုံးကို တစ်ဦးချင်းစီ ကျေနပ်စေပြီးနောက် ရတနာ၊ ရွှေ၊ အဝတ်အထည်၊ မြင်း၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် နွားများကို ဒါနပြုလေ၏။

Verse 9

विचित्रैश्च तथा पात्रैः स्वर्णरौप्यादि निर्मितैः । अमृतस्वादुपक्वान्नैः पायसै श्च सशर्करैः

သူတို့သည် ရွှေ၊ ငွေ စသည့်အဖိုးတန်သတ္တုများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အလှပသော ပန်းကန်အိုးများကိုလည်း လှူဒါန်းပြီး၊ အမృతကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော ချက်ပြီးအစားအစာများနှင့် သကြားရော ပာယသ (နို့ထမင်းပျစ်) ကိုပါ ဆက်ကပ်하였다။

Verse 10

सगोरसैरन्नदानैर्धान्यदानैरनेकधा । गंधचंदनकर्पूरैस्तांबूलैश्चारुचामरैः

ဂီနှင့် နို့ထွက်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်ဝသော အန်နဒါန (အစားအစာလှူ) နှင့် အမျိုးမျိုးသော သီးနှံလှူဒါန်းမှုတို့နှင့်အတူ၊ သူတို့သည် အနံ့သာ၊ စန္ဒန်၊ ကမ္ဖော်၊ တမ္ဘူလ (ပန်) နှင့် လှပသော ချာမရ ပန်ကာများကိုပါ ဆက်ကပ်하였다။

Verse 11

सतूलैर्मृदुपर्यंकैर्दीपिकादर्पणासनैः । शिबिकादासदासीभिर्विमानैःपशुभिर्गृहैः

သူတို့သည် ဝါဖြည့်ထားသော နူးညံ့သည့် အိပ်ရာနှင့် ခင်းအုံးများ၊ မီးအိမ်၊ မှန်ကန်နှင့် ထိုင်ခုံများကို လှူဒါန်းပြီး၊ ထမ်းစင်၊ အလုပ်သမား (ယောက်ျား/မိန်းမ) များ၊ ယာဉ်များ၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့် အိမ်များတောင် ပေးလှူ하였다။

Verse 12

चित्रध्वजपताकाभिरुल्लोचैश्चंद्रचारुभिः । वर्षाशनप्रदानैश्च गृहोपस्करसंयुतैः

အရောင်စုံ အလံနှင့် ပတಾಕာများ၊ လှပသော မိုးကာ/ထီးများ၊ မိုးရာသီအတွက် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို လှူဒါန်းခြင်းနှင့်အတူ၊ အိမ်သုံးပစ္စည်းများပါဝင်သော လက်ဆောင်များကိုလည်း သူတို့ ပေးလှူ하였다။

Verse 13

उपानत्पादुकाभिश्च यतिनश्च तपस्विनः । योग्यैः पट्टदुकूलैश्च विविधैश्चित्ररल्लकैः

ထို့ပြင် ယတိနှင့် တပဿဝင် (တပသ်ကျင့်သူ) များအား ဖိနပ်နှင့် ပာဒုကာကဲ့သို့ ခြေစွပ်များ၊ သင့်လျော်သော ပတ္တဒုကူလ (ပိုးထည်) များ၊ လှပသည့် အဝတ်အစားများနှင့် ပုံစံလှသော အထည်မျိုးစုံကို လှူဒါန်း하였다။

Verse 14

दंडैः कमंडलुयुतैरजिनैर्मृगसंभवैः । कौपीनैरुच्चमंचैश्च परिचारककांचनैः

တောင်ပံတံ (ဒဏ္ဍ)၊ ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်)၊ သမင်အရေ အဇိန်ဝတ်စုံ၊ လင်္ဂုတ်၊ မြင့်မားသော ထိုင်ခုံနှင့် အိပ်ရာ၊ ထို့ပြင် အမှုထမ်းများအတွက် ရွှေလစာ ပေးလှူခြင်းဖြင့်—ကာသီ၏ သန့်ရှင်းသော သာသနာရေးအဖွဲ့အစည်းများကို ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်သည်။

Verse 15

मठैर्विद्यार्थिनामन्नैरतिथ्यर्थं महाधनैः । महापुस्तकसंभारैर्लेखकानां च जीवनैः

မဋ္ဌ (သာသနာရေးကျောင်း) တည်ထောင်ခြင်း၊ ကျောင်းသားများကို အစာအဟာရ ပေးလှူခြင်း၊ ဧည့်သည်လက်ခံရေးအတွက် မဟာဓန ပူဇော်ခြင်း၊ စာအုပ်ကြီးများ စုဆောင်းပေးခြင်း၊ နှင့် စာရေးကူးသူများ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ထောက်ပံ့ခြင်းဖြင့်—ကာသီ၌ ပညာနှင့် ဓမ္မကို တည်တံ့စေသည်။

Verse 16

बहुधौषधदानैश्च सत्रदानैरनेकशः । ग्रीष्मे प्रपार्थद्रविणैर्हेमंतेग्निष्टिकेंधनैः

ဆေးဝါးအမျိုးမျိုးကို ပေးလှူခြင်း၊ စတြ (အခမဲ့ စားသောက်ဆိုင်/လှူဒါန်းစားပွဲ) ကို အကြိမ်ကြိမ် ထောက်ပံ့ခြင်း၊ နွေရာသီတွင် ပရပါ (ရေဝေစခန်း) အတွက် ငွေကြေးပေးခြင်း၊ ဆောင်းရာသီတွင် မီးအတွက် ထင်းလောင်စာ ပေးလှူခြင်းဖြင့်—ကာသီ၌ ရာသီနှင့်ကိုက်ညီသော ဒါနကို ပြုလုပ်သည်။

Verse 17

छत्राच्छादनिकाद्यर्थे वर्षाकालोचितैर्बहु । रात्रौ पाठप्रदीपैश्च पादाभ्यंजनकादिभिः

မိုးရာသီနှင့်ကိုက်ညီသော အရာများ—ထီး၊ အဖုံးအကာ စသည်—အများအပြား ပေးလှူခြင်း၊ ညအချိန်တွင် စာဖတ်/ပဋ္ဌာန်းဖတ်ရန် မီးအိမ် ပေးခြင်း၊ ထို့ပြင် ခြေထောက်ဆီလိမ်း (ပာဒအဘျဉ္ဇန) စသည့် သက်သာမှုများ ပေးခြင်းဖြင့်—ကာသီ၌ ပူဇော်ပွဲနှင့် သင်ယူမှုအတွက် ဂရုတစိုက် ဝန်ဆောင်မှု ပြုသည်။

Verse 18

पुराणपाठकांश्चापि प्रतिदेवालयं धनैः । देवालये नृत्यगीतकरणार्थैरनेकशः

ထို့ပြင် ဘုရားကျောင်းတိုင်း၌ ပုရာဏ ပဋ္ဌာန်းဖတ်သူများအား ငွေကြေး ထောက်ပံ့ခြင်း၊ ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ အက၊ သီချင်းနှင့် ၎င်းတို့၏ ဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှုအတွက် အကြိမ်ကြိမ် အထောက်အကူပစ္စည်းများ ပေးခြင်းဖြင့်—ကာသီ၌ ပူဇော်ဝတ်ပြုမှု၏ ဂုဏ်ရောင် တိုးပွားစေသည်။

Verse 19

देवालय सुधाकार्यैर्जीर्णोद्धारैरनेकधा । चित्रलेखनमूल्यैश्च रंगमालादिमंडनैः

ဘုရားကျောင်းများကို အလှဆေးလိမ်းပြုပြင်ခြင်း၊ နည်းမျိုးစုံဖြင့် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားသော မန္ဒိရများကို ပြန်လည်ပြုပြင်တည်ဆောက်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းသော ပုံရေးဆွဲမှုအတွက် ကုန်ကျစရိတ်လှူဒါန်းခြင်း၊ အရောင်စုံ ပန်းမော်လီများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ခြင်းတို့အားဖြင့်—ကာရှီ၏ ပဝါန သာသနာတော်နေရာများကို ဆည်းကပ်စေဝါပြုရာ ဖြစ်သည်။

Verse 20

नीराजनैर्गुग्गुलुभिर्दशां गादि सुधूपकैः । कर्पूरवर्तिकाद्यैश्च देवार्चार्थैरनेकशः

နီရာဇန (အာရတီ) အတွက် ပူဇော်သက္ကာများ၊ ဂုဂ္ဂုလု အမွှေးတိုင်၊ ဒသ-အင်္ဂါဓူပက အစရှိသည့် မွှေးမြသော မီးခိုးအုပ်ခြင်းများ၊ ကမ္ဖော်မီးတိုင်အဖျားများနှင့် အလားတူပစ္စည်းများကို—ဘုရားပူဇော်အတွက် ထပ်ခါထပ်ခါ ဆက်ကပ်လျှင်—ကာရှီ၌ မန္ဒိရစေဝါ၏ ကုသိုလ် ပိုမိုတိုးပွားသည်။

Verse 21

पंचामृतानां स्नपनैः सुगंध स्नपनैरपि । देवार्थं मुखवासैश्च देवोद्यानैरनेकशः

ပဉ္စာမృతဖြင့် ဒေဝတားကို ရေချိုးပူဇော်ခြင်း၊ မွှေးကြိုင်သော ရေချိုးပူဇော်နည်းလမ်းများဖြင့်လည်းကောင်း; ဒေဝတားအတွက် မုခဝါသ (ပါးစပ်အမွှေး) ကို ဆက်ကပ်ခြင်း၊ ဒေဝဥယျာဉ်များကို တည်ထောင်ခြင်းတို့အားဖြင့်—ထပ်ခါထပ်ခါ—ကာရှီ၏ သန့်ရှင်းသော ပူဇော်စေဝါကို ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။

Verse 22

महापूजार्थमाल्यादि गुंफनार्थैस्त्रिकालतः । शंखभेरीमृदंगादिवाद्यनादैः शिवालये

မဟာပူဇာအတွက် တစ်နေ့သုံးကြိမ် ပန်းမော်လီတို့ကို ဂုဏ်ပြု၍ ချည်ကပ်စီစဉ်ခြင်း၊ ထို့ပြင် ရှိဝါလယ၌ သင်္ခ၊ ဘေရီ၊ မৃদင်္ဂ အစရှိသည့် တူရိယာသံများ၏ ဂုဏ်သံကောင်းကင်ဖြင့်—ကာရှီပူဇာ၏ ဂုဏ်ရောင်တောက်ပစေသည်။

Verse 23

घंटागुडुककुंभादि स्नानोपस्करभाजनैः । श्वेतैर्मार्जनवस्त्रैश्च सुगंधैर्यक्षकर्दमैः

ခေါင်းလောင်း၊ ဂုဒုက၊ ကုမ္ဘ အစရှိသည့် ရေချိုးပူဇော်ရေး အိုးအခွက်နှင့် ကိရိယာများဖြင့်; သန့်စင်ရန် အဖြူရောင် သုတ်ပဝါများဖြင့်; မွှေးကြိုင်သော အုဗ္ဗတန်နှင့် သန့်ရှင်းမွှေးမြသော လိမ်းပတ်များဖြင့်—ကာရှီ၌ သန့်စင်၍ သင့်လျော်သော ပူဇော်မှုအတွက် မန္ဒိရကို ပြည့်စုံစွာ ပြင်ဆင်ပေးသည်။

Verse 24

जपहोमैः स्तोत्रपाठैः शिवनामोच्चभाषणैः । रासक्रीडादिसंयुक्तैश्चलनैः सप्रदक्षिणैः

ဂျပ (japa) နှင့် ဟိုးမ (homa) မီးပူဇော်ခြင်း၊ စတိုတ်ရ (stotra) ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ ရှိဝ၏ နာမတော်များကို အသံမြင့်မြင့် ထုတ်ဖော်ခေါ်ဆိုခြင်းတို့ဖြင့်; ရာသ-ကရီးဍာ စသည့် သန့်ရှင်းသော အကနှင့် လှုပ်ရှားမှုများကို ပရဒက္ရှိဏာ (ပတ်လည်လှည့်) နှင့်တွဲဖက်၍—ကာရှီ၌ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 25

एवमादिभिरुद्दंडैः क्रियाकांडैरनेकशः । पंचरात्रमुषित्वा तु कृत्वा तीर्थान्यनेकशः

ဤသို့ အမျိုးမျိုးသော တင်းကျပ်သည့် ကရိယာကဏ္ဍ (ရိုးရာပူဇော်ပွဲ) များနှင့် သတ်မှတ်ထားသော အကျင့်အလုပ်များကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဆောင်ရွက်ကာ၊ ငါးညတိုင်တိုင် တည်းခိုပြီး တီရ္ထ (tīrtha) များနှင့် သန့်ရှင်းရာနေရာများစွာကို လှည့်လည်ဖူးမြော်ကြ၏။

Verse 26

दीनानाथांश्च संतर्प्य नत्वा विश्वेश्वरं विभुम् । ब्रह्मचर्यादिनियमैस्तीर्थमेवं प्रसाध्य च

ဆင်းရဲသူများနှင့် အားကိုးရာမဲ့သူများကို စားသောက်အလှူဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေပြီး၊ အာနုဘော်ကြီးသော ဝိရှ္ဝေရှ္ဝရ (Viśveśvara) သခင်ထံ ဦးချကန်တော့ကာ၊ ဗြဟ္မစရိယ (brahmacarya) စသည့် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုများဖြင့် တီရ္ထဝတ်ကို ယထာဝိဓိ ပြည့်စုံစေ하였다။

Verse 27

पुनः पुनर्विश्वनाथं दृष्ट्वा स्तुत्वा प्रणम्य च । जग्मुः परोपकारार्थमगस्तिर्यत्र तिष्ठति

ဝိရှ္ဝနာထ (Viśvanātha) ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖူးမြော်၍ ချီးမွမ်းကာ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်၊ အခြားသူတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက်ဟူသော စိတ်ဖြင့် အဂஸ္တျ ရှိ (Agastya) နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ သွားကြ၏။

Verse 28

स्वनाम्ना लिंगमास्थाप्य कुंडं कृत्वा तदग्रतः । शतरुद्रियसूक्तेन जपन्निश्चलमानसः

သူသည် မိမိနာမဖြင့် လိင်္ဂ (liṅga) ကို တည်ထောင်ပြီး၊ ထို၏ ရှေ့တွင် ကုဏ္ဍ (မီးပူဇော်ကန်) ကို ပြုလုပ်ကာ၊ စိတ်မလှုပ်ရှား အာရုံတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှတရုဒြီယ (Śatarudrīya) စုက္တကို ဂျပ (japa) ရွတ်ဆို하였다။

Verse 29

तं दृष्ट्वा दूरतो देवा द्वितीयमिव भास्करम् । ज्वलज्ज्वलनसंकाशैरंगैः सर्वत्रसोज्ज्वलम्

အဝေးမှ သူ့ကိုမြင်သောအခါ ဒေဝတော်တို့သည် သူ့ကို ဒုတိယနေမင်းကဲ့သို့ ထင်မြင်ကြ၏။ သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများသည် လောင်ကျွမ်းသော မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အရပ်ရပ်၌ ရောင်ခြည်ပြန့်လျက်ရှိ၏။

Verse 30

साक्षात्किंवाडवाग्निर्वा मूर्त्या वै तप्यते तपः । स्थाणुवन्निश्चलतरं निर्मलं सन्मनो यथा

ဤသည်မှာ သမုဒ္ဒရအောက်မီး (ဝာဍဝာဂ္နိ) ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် တပသ ပြုနေခြင်းလော? သူသည် တိုင်တံကဲ့သို့ အလွန်မလှုပ်မယှက်—သန့်ရှင်း၍ သုတေသနသူတို့၏ စိတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 31

अथवा सर्व तेजांसि श्रित्वेमां ब्राह्मणीं तनुम् । शीलयंति परं धाम शातंशांत पदाप्तये

သို့မဟုတ် တောက်ပမှုအားလုံးသည် ဤဗြာဟ္မဏီကိုယ်ခန္ဓာကို အားကိုး၍ ပရမဓာမ၌ တည်နေကြပြီး အလွန်အမင်း ငြိမ်းချမ်းသော ပဒကို ရရှိရန် ရည်ရွယ်ကြခြင်းလော။

Verse 32

तपनस्तप्यतेऽत्यर्थं दहनोपि हि दह्यते । यत्तीव्रतपसाद्यापि चपलाऽचपलाभवत्

နေမင်းပင် အလွန်အကျွံ လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး မီးတောင်ပင် မီးဖြင့် လောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ ပြင်းထန်သော တပသကြောင့် သဘာဝအားဖြင့် လှုပ်ရှားလွယ်သောအရာပင် တည်ငြိမ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 33

यस्याश्रमे ऽत्र दृश्यंते हिंस्रा अपि समंततः । सत्त्वरूपा अमी सत्त्वास्त्यक्त्वा वैरं स्वभावजम्

ဤနေရာရှိ သူ၏ အာရှရမ်၌ အရပ်ရပ်တွင် မြင်ရသော ကြမ်းတမ်းဟင်းဆာသော တိရစ္ဆာန်များပင် သတ္တဝသဘောဖြင့် နူးညံ့သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် သဘာဝက ပေါက်ဖွားသော ရန်ငြိုးကို စွန့်လွှတ်ပြီးဖြစ်၏။

Verse 34

शुंडादंडेन करटिः सिंहं कंडूयतेऽभयः । अष्टापदांके स्वपिति केसरी केसरोद्भटः

ကြောက်ရွံ့မှုကင်းသော ကာသီ၌ ဆင်သည် နှာမောင်းတံကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍဖြင့် ခြင်္သေ့ကို ယားယံကာပေး၏။ မျက်နှာဖုံးဆံပင်တောက်ပသော ခြင်္သေ့ကြီးသည် ဆင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေ၏။

Verse 35

सूकरः स्तब्धरोमापि विहाय निजयूथकम् । चरेद्वनशुनां मध्ये मुस्तान्यस्तेक्षणोबली

အမွှေးတောင်တင်းကြပ်သော ဝက်တောတောင်မှ မိမိအုပ်စုကို စွန့်၍ ကာသီ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းသော နယ်မြေ၌ တောခွေးများအလယ် လှည့်လည်သွားလာ၏—အားကောင်းသော်လည်း မျက်လုံးအကြည့်ကို နူးညံ့စွာ ချထား၏။

Verse 36

भूदारोपि न भूदारं तथाकुर्याद्यथाऽन्यतः । सर्वा लिंगमयी काशी यतस्तद्भीतियंत्रितः

သဘာဝအားဖြင့် ကြမ်းတမ်းသူတောင်မှ ဤနေရာ၌ အခြားနေရာများကဲ့သို့ မကြမ်းတမ်းပြုမူနိုင်။ အကြောင်းမှာ ကာသီတစ်မြို့လုံးသည် လိင်္ဂဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ထိုအမြင့်မြတ်သော တတ္တဝါအပေါ် ကြည်ညိုကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် သတ္တဝါတို့ စည်းကမ်းတကျ ထိန်းချုပ်ခံရသည်။

Verse 37

क्रोडीकृत्य क्रोडपोतं तरक्षुः क्रीडयत्यहो । शार्दूलबालानुत्सार्य शार्दूलीमेणपोतकः

အံ့ဩဖွယ်တကယ်—ဟိုင်ယီနာသည် ဝက်တောကလေးကို ပေါင်ပေါ်တင်ကာ ကစား၏။ ထို့ပြင် ကျားမသည် မိမိကလေးများကို ဖယ်ရှားပြီး သမင်ကလေးနှင့် ကစားလှုပ်ရှား၏။

Verse 38

चलत्पुच्छोथ पिबति फेनिलेनाननेन वै । स्वपंतं लोमशं भल्लं वानरश्चलदंगुलिः

ထို့နောက် အမြီးလှုပ်ကာ လက်ချောင်းများ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော မျောက်သည် ဖျော်ဖျော်ဖျားဖျား အမြှုပ်ထသော ပါးစပ်ဖြင့် သောက်၏။ အနီး၌ အမွှေးထူသော ဝက်ဝံသည် အိပ်ပျော်နေ၏။

Verse 39

यूका संवीक्ष्यवीक्ष्यैव भक्षयेद्दंतकोटिभिः । गोलांगूलारक्तमुखानीलां गा यूथथनायकाः

ထပ်ခါထပ်ခါ စူးစမ်းကြည့်လျှင် ပိုးလေးတောင် သွားအဖျားဖြင့် ကိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အုပ်စုခေါင်းဆောင်တို့သည် ကိုယ်အပြာ၊ ပါးစပ်အနီ၊ အမြီးဝိုင်းဝိုင်းဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိ လှည့်လည်ကြ၏။

Verse 40

जातिस्वभावमात्सर्यं त्यक्त्वैकत्र रमंति च । शशाः क्रीडंति च वृकैस्तैः पृष्ठलुंठनैर्मुहुः

မျိုးရိုးနှင့် သဘာဝမှ ပေါက်ဖွားသော မနာလိုမှုကို စွန့်ပစ်ကာ တစ်နေရာတည်းတွင် အတူတကွ ပျော်မြူးကြ၏။ ယုန်တို့တောင် ဝံပုလွေနှင့် မကြာခဏ ကျောပေါ်လှန်လှန် လိမ့်လိမ့်ကာ ကစားကြ၏။

Verse 41

आखुश्चाखुभुजः कर्णं कंडूयेत चलाननः । मयूरपुच्छपुटगो निद्रात्योतुः सुखाधिकम्

မျက်နှာလှုပ်ရှားနေသော ကြွက်က ကြွက်စား၏ နားကို ချွတ်ယွင်းကာ ကုတ်ပေး၏။ မယုရ၏ အမြီးပန်ကာအကာအတွင်း လဲလျောင်းသူသည် ပိုမိုသက်သာစွာ အလွန်ချမ်းသာ၍ အိပ်ပျော်၏။

Verse 42

स्वकंठं घर्षयत्येव केकिकंठे भुजंगमः । भुजंगमफणापृष्ठे नकुलः स्वकुलोचितम्

မြွေသည် မယုရ၏ လည်ပင်းပေါ်၌ မိမိလည်ပင်းကို ပွတ်တိုက်၏။ ဖျံထောင်မြွေ၏ ကျောပေါ်တွင် နကူလ (mongoose) သည် မိမိအမျိုးအနွယ်သင့်တော်သကဲ့သို့ ပြုမူသော်လည်း—ကာသီ၌ ရန်မရှိ။

Verse 43

वैरं परित्यज्य लुठेदुत्प्लुत्योत्प्लुत्य लीलया । आलोक्य मूषकं सर्पश्चरंतं वदनाग्रतः

ရန်ငြိုးကို စွန့်ပစ်၍ မြွေသည် လီလာဖြင့် ခုန်လှုပ်ခုန်လှုပ်ကာ လိမ့်လိမ့်နေ၏။ ထို့ပြင် မိမိပါးစပ်အဖျားရှေ့တည့်တည့်တွင် လှုပ်ရှားသွားလာနေသော ကြွက်ကို ကြည့်နေ၏။

Verse 44

क्षुधांधोपि न गृह्णाति सोपि तस्माद्बिभेति नो । प्रसूयमानां हरिणीं दृष्ट्वा कारुण्यपूर्णदृक्

ဆာလောင်မှုကြောင့် မျက်စိမမြင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသူတောင် သူမကို မဖမ်းယူနိုင်၊ သူမလည်း သူ့ကို မကြောက်ရွံ့။ မွေးဖွားဝေဒနာခံနေသော မိခွေးမကို မြင်သော် သူ၏အမြင်သည် ကရုဏာဖြင့် ပြည့်ဝလာသည်။

Verse 45

तद्दृष्टिपातं मुंचन्वै व्याघ्रो दूरं व्रजत्यहो । व्याघ्री व्याघ्रस्य चरितं मृगी मृगविचेष्टितम् । उभे कथयतो ऽन्योन्यं सख्याविवमुदान्विते

အဲဒီအကြည့်ကို လွှတ်ချလိုက်သော် ကျားသည်—အံ့ဖွယ်ကောင်းစွာ—ဝေးဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကျားမသည် ကျား၏အကျင့်ကို ပြောပြပြီး မိခွေးမသည် ခွေးမျိုး၏အပြုအမူကို ပြောပြသည်။ နှစ်ဦးသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မိတ်ဆွေလို အပြန်အလှန် စကားပြောကြသည်။

Verse 46

दृष्ट्वाप्युद्दंडकोदंडं शबरं शंबरोमृगः । धृष्टो न वर्त्म त्यजति सोपि कंडूयतेपि तम्

တုတ်နှင့် လေးကို မြှောက်ထားသော မုဆိုးကို မြင်သော်လည်း ရဲရင့်သော သမ္ဗရမိခွေးသည် လမ်းကြောင်းကို မစွန့်လွှတ်။ မုဆိုးလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ ချွေးယားကာ—သူ့ကို မထိခိုက်စေ။

Verse 47

रोहितोऽरण्यमहिषमुद्धर्षति निराकुलः । चमरीशबरीकेशैः संमिमीते स्ववालधिम्

‘ရိုဟိတ’ မိခွေးသည် စိတ်မပူပန်ဘဲ တောကျွဲနှင့် မကြောက်မရွံ့ ကစားမြူးတမ်းသည်။ ထို့ပြင် ချမရီ-ယက်နှင့် သဗရီတောတိရစ္ဆာန်၏ အမွှေးဖြင့် ကိုယ့်အမြီးကိုပင် တိုင်းတာ သို့မဟုတ် နှိုင်းယှဉ်သည်။

Verse 49

हुंडौ च मुंड युद्धाय न सज्जेते जयैषिणौ । एणशावं सृगालोपि मृदुस्पृशति पाणिना

အောင်ပွဲကို လိုလားသော ဟုဏ္ဍာနှင့် မုဏ္ဍာတို့တောင် စစ်ပွဲအတွက် မပြင်ဆင်ကြ။ မြေခွေးတောင် မိခွေးကလေးကို လက်သည်းခြေဖြင့် နူးညံ့စွာ ထိတတ်သည်။

Verse 50

तृण्वंति तृणगुल्मादीन्श्वापदास्त्वापदास्पदम् । लोकद्वये दुःखहंहि धिक्तन्मांसस्य भक्षणम्

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့သည် မြက်ပင်၊ ချုံပင်တို့ကို စားသော်လည်း၊ အသားသည် ဘေးဒုက္ခ၏ အာසန ဖြစ်လာသည်။ လောကနှစ်ပါးတွင် ဒုက္ခပေး၏—အသားစားခြင်းကို ရှုတ်ချအပ်၏။

Verse 51

यः स्वार्थं मांसपचनं कुरुते पापमोहितः । यावंत्यस्य तु रोमाणि तावत्स नरके वसेत्

အပြစ်၏မောဟကြောင့် မိမိအလိုအတွက် အသားချက်သူသည် မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအရေအတွက်နှင့် တူညီသော နှစ်ပေါင်းများစွာ နရက၌ နေထိုင်ရမည်။

Verse 52

परप्राणैस्तु ये प्राणान्स्वान्पुष्णं ति हि दुर्धियः । आकल्पं नरकान्भुक्त्वा ते भुज्यंतेत्र तैः पुनः

အခြားသူတို့၏ အသက်ကို ယူကာ မိမိအသက်ကို ပျိုးထောင်သော မကောင်းသောဉာဏ်ရှိသူတို့သည် ကလ္ပတစ်လျှောက် နရကကို ခံစားပြီးနောက်၊ ဤလောက၌ ထိုသတ္တဝါတို့က ပြန်လည်စားသုံးကြသည်။

Verse 53

जातुमांसं न भोक्तव्यं प्राणैः कंठगतैरपि । भोक्तव्यं तर्हि भोक्तव्यं स्वमांसं नेतरस्य च

အသက်က လည်ချောင်းတွင် တင်နေသော်လည်း အသားကို မစားသင့်။ မဖြစ်မနေ စားရမည်ဆိုလျှင် မိမိအသားကိုသာ စားပါ၊ အခြားသူ၏ မဟုတ်။

Verse 54

वरमेतेश्वापदा वै मैत्रावरुणि सेवया । येषां न हिंसने बुद्धिर्नतु हिंसापरा नराः

အို မૈတြာဝရုဏိ၊ အန္တရာယ်ပြုလိုသော စိတ်မထားသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့က ပိုကောင်း၏; ဟင်းဆာကို အလွန်နှစ်သက်သော လူတို့မဟုတ်။

Verse 55

बकोपि पल्वले मत्स्यान्नाश्नात्यग्रेचरानपि । न महांतोप्यमहतो मत्स्या मत्स्यानदंति वै

ရေကန်ထဲရှိ ဗကာငှက်တောင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ငါးများကို မစားသကဲ့သို့၊ ငါးကြီးများလည်း ငါးသေးများကို မမျိုမစားကြ။ ကာသီ၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ၌ သဘာဝရက်စက်မှုတောင် တားဆီးခံရသည်။

Verse 56

एकतः सर्वमांसानि मत्स्यमांसं तथकैतः । स्मृतिः स्मृतेति किंत्वेभिरतोमत्स्याञ्जहत्यमी

တစ်ဖက်မှာ အသားအမျိုးမျိုး—ငါးအသားပါဝင်သော်လည်း—‘သမ္မရတိ၊ သမ္မရတိ’ ဟုသာ ပြောဆိုရုံနဲ့ ဘာအကျိုးရှိမလဲ။ ထို့ကြောင့် ဤသတ္တဝါတို့သည် ငါးစားခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကြသည်။

Verse 57

श्येनोपि वर्तिकां दृष्ट्वा भवत्येष पराङ्मुखः । चित्रमत्रापि मधुपा भ्रमंति मलिनाशयाः

ရှေ့န်ငှက်တောင် ဗာတိကာ (ငှက်ကွေး) ကိုမြင်လျှင် မျက်နှာလှည့်သွားသည်။ သို့ရာတွင် အံ့သြစရာက ဤနေရာ၌ ပျားများကတော့ ဆက်လက်လှည့်လည်နေဆဲ—အတွင်းစိတ်ရည်ရွယ်ချက် မသန့်ရှင်းသူများဖြစ်သည်။

Verse 58

सुचिरं नरकान्भुक्त्वा मदिरापानलंपटाः । मधुपा एव गायंते भ्रांतिभाजः पुनः पुनः

အရက်သောက်ခြင်းကို လွန်စွာလိုလား၍ နရကကို ကြာရှည်ခံစားခဲ့သူတို့သည် ပျားအဖြစ် မွေးဖွားလာကြသည်။ မောဟ၏အပိုင်းကို ခံယူသူများအဖြစ် သူတို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ‘သီဆို’ သံမြည်နေကြသည်။

Verse 59

अतएव पुराणेषु गाथेति परिगीयते । स्फुटार्थात्र पुराणज्ञैर्ज्ञात्वा तत्त्वं पिनाकिनः

ထို့ကြောင့် ပုရာဏများတွင် ဤကို ‘ဂါထာ’ ဟု ချီးကျူးသီဆိုကြသည်။ ဤနေရာ၌ အဓိပ္ပါယ်သည် ထင်ရှားလျက်ရှိပြီး—ပုရာဏပညာရှင်တို့သည် ပိနာကင် (ရှီဝ) ၏ တတ္တဝကို နားလည်သိမြင်ကာ သိရှိကြသည်။

Verse 60

क्व मांसं क्व शिवे भक्तिः क्व मद्यं क्व शिवार्चनम् । मद्यमांसरतानां च दूरे तिष्ठति शंकरः

အသားစားခြင်းသည် ရှီဝဘုရားအား ဘက်တိနှင့် ဘာဆိုင်သနည်း။ အရက်သည် ရှီဝပူဇာနှင့် ဘာဆိုင်သနည်း။ အရက်နှင့် အသားကို စွဲလမ်းသူတို့ထံမှ သင်္ကရသည် ဝေးကွာနေ၏။

Verse 61

विना शिवप्रसादं हि भ्रांतिः क्वापि न नश्यति । अतएव भ्रमंत्येते भ्रमराः शिववर्जिताः

ရှီဝ၏ ကရုဏာမရှိလျှင် မောဟသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ အမှန်တကယ် မပျောက်ကွယ်။ ထို့ကြောင့် ရှီဝကင်းသော ‘ဘ္ရမရ’ တို့သည် လှည့်လည်ပျံ့နှံ့နေဆဲဖြစ်၏။

Verse 62

इत्याश्रमचरान्दृष्ट्वा तिर्यञ्चोपि मुनीनिव । अबोधिविबुधैरित्थं प्रभावः क्षेत्रजस्त्वयम्

ဤသို့ အာရှရမ်တွင် နေထိုင်သော မုနိတို့ကဲ့သို့ အပြုအမူရှိသည့် တိရစ္ဆာန်များကိုပါ မြင်ကြသဖြင့် ပညာရှိတို့က “ဤသည်မှာ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರမှ ပေါ်ထွန်းသော အာနုဘော်ပင်” ဟု သိမြင်ကြ၏။

Verse 63

यतो विश्वेश्वरेणैते तिर्यञ्चोप्यत्रवासिनः । निधनावसरे मोच्यास्तारक स्योपदेशतः

အကြောင်းမှာ ဗိශ්ဝေရှဝရက ဤနေရာတွင် နေထိုင်သော တိရစ္ဆာန်များပင် သေဆုံးချိန်၌ တာရက အုပဒေသ (မန္တရ/သင်ကြားချက်) ဖြင့် လွတ်မြောက်မည်ဟု သတ်မှတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 64

ज्ञात्वा क्षेत्रस्य माहात्म्यं यो वसेत्कृतनिश्चयः । तं तारयति विश्वेशो जीवंतमथवा मृतम्

ကṣೇತ್ರ၏ မဟာတန်ခိုးကို သိမြင်ပြီး အ दृঢ়ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဤနေရာတွင် နေထိုင်သူကို ဗိශ්ဝေရှသည် ကယ်တင်တော်မူ၏—အသက်ရှင်နေစဉ်ဖြစ်စေ သေပြီးနောက်ဖြစ်စေ။

Verse 65

अविमुक्तरहस्यज्ञा मुच्यंते ज्ञानि नो नराः । अज्ञानिनोपि तिर्यञ्चो मुच्यंते गतकिल्बिषाः

အဝိမုတ္တ (ကာသီ) ၏ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပါယ်ကို သိသော ပညာရှိတို့သည် မောက္ခကို ရကြသည်။ မသိသူ—တိရစ္ဆာန်တောင်—အပြစ်ကင်းစင်၍ လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 66

इत्याश्चर्यपरा देवा यावद्यांत्याश्रमं मुनेः । तावत्पक्षिकुलं दृष्ट्वा भृशं मुमुदिरे पुनः

ဤသို့ အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သော ဒေဝတို့သည် မုနိ၏ အာရှရမ်သို့ ချီတက်ကြသည်။ လမ်းတွင် ငှက်အုပ်ကို မြင်၍ ထပ်မံ အလွန်ပျော်ရွှင်ကြ၏။

Verse 67

सारसो लक्ष्मणाकंठे कंठमाधाय निश्चलः । मन्यामहे न निद्रातिध्यायेद्विश्वेश्वरं किल

ကြာငှက်သည် လက္ရှမဏာ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ မိမိလည်ပင်းကို တင်ကာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ ငါတို့ထင်သည် မအိပ်နေဘဲ—အမှန်တကယ် ဝိශ්ဝေရှဝရ (ရှီဝ) ကို ဓ్యာနပြုနေခြင်းပင်။

Verse 68

कंडूयमाना वरटा स्वचंचुपुटकोटिभिः । हंसं कामयमानं तु वारयेत्पक्षधूननैः

မိန်းမငှက်သည် မိမိနှုတ်တံဖျားများဖြင့် ကိုယ်ကို ကိုက်ယားကာ၊ ကာမစိတ်ထကြွသော ဟင်္သာကို တောင်ပံလှုပ်ခါ၍ တားဆီးသည်။

Verse 69

निरुद्ध्यमान चक्रेण चक्रीक्रेंकितभाषणैः । वदतीति किमत्रापि कामिता कामिनां वर

‘ဘီးဖြင့် တားဆီးထားသော်လည်း စက္ကရဝါက ငှက်သည် ချွတ်ချွတ်မြည်သံဖြင့် ပြောဆိုနေသကဲ့သို့—ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌၊ ချစ်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ကာမတပ်မက်သူတို့၏ လိုလားရာဖြစ်သူအကြောင်း ဘာဆိုရမည်နည်း?’

Verse 70

कलकंठः किलोत्कंठं मंजुगुंजति कुंजगः । ध्यानस्थः श्रोष्यति मुनिः पारावत्येति वार्यते

ကူကီလာငှက်သည် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုဖြင့် တောအုပ်အတွင်း သာယာနူးညံ့စွာ တေးသံဟုန်ဟုန်မြည်တမ်းသည်။ “မုနိသည် ဓျာန၌ တည်နေပြီ—သူကြားလိမ့်မည်!” ဟုဆိုကာ ချိုးမငှက်မကို ခေါ်မအော်ရန် တားဆီးကြသည်။

Verse 71

केकीकेकां परित्यज्य मौनं तिष्ठति तद्भयात् । चकोरश्चंद्रिका भोक्ता नक्तव्रतमिवास्थितः

ဒေါင်းငှက်သည် “ကေကီ” ဟုအော်သံကို စွန့်လွှတ်ကာ မုနိကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်ကို ကြောက်၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ ချကောရငှက်သည် လမင်းအလင်းကို သောက်သုံးသူဖြစ်၍ ညဝတ်ပြုသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။

Verse 72

पठंती सारिकासारं शुकंसंबोधयत्यहो । अपारावारसंसारसिंधुपारप्रदः शिवः

စါရိကာငှက်သည် အနှစ်သာရကို ရွတ်ဆိုကာ တောင့်တင်းသံဖြင့် ရှုက (တောင့်) ငှက်ကို နိုးထစေသည်—အံ့ဩဖွယ်တကား! အဆုံးမဲ့ သံသရာပင်လယ်ကို ကူးမြောက်စေသူမှာ သီဝ (Śiva) ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 73

कोकिलः कोमलालापैः कलयन्किलकाकलीम् । कलिकालौ कलयतः काशीस्थान्नेतिभाषते

ကူကီလာငှက်သည် နူးညံ့သောသံလွင်များဖြင့် မိမိ၏ချိုမြိန်သံကို ရေးဖွဲ့ကာ၊ ကလိယုဂ၏ ကြမ်းတမ်းမှုကိုသာ ရေတွက်နေသူတို့အား “ကာသီ၌ နေထိုင်သူတို့အတွက်တော့ မဟုတ်ပါ” ဟုဆိုသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 74

मृगाणां पक्षिणामित्थं दृष्ट्वा चेष्टां त्रिविष्टपम् । अकांडपातसंकष्टं निनिंदुस्त्रिदशा बहु

မုရိဂနှင့် ငှက်တို့၏ အပြုအမူကို ထိုသို့မြင်ကြသောအခါ တြိဒေဝတို့သည် စွဝဂ္ဂ (Svarga) ကိုပင် အလွန်အမင်း ရှုတ်ချကြသည်—ရုတ်တရက် ကျဆင်းခြင်း၏ ဒုက္ခနှင့် အကျပ်အတည်းကြောင့် စိတ်ပူပန်လျက်။

Verse 75

वरमेतेपक्षिमृगाः पशवः काशिवासिनः । येषां न पुनरावृत्तिर्नदेवानपुनर्भवाः

ကာသီ၌ နေထိုင်သော ငှက်၊ တိရစ္ဆာန်နှင့် သားရဲတို့ပင် ကံကောင်းမြတ်စွာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အတွက် သံသရာသို့ ပြန်လည်လာခြင်း မရှိတော့။ ဤအပုနဗ္ဘဝ (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကင်း) သော လွတ်မြောက်မှုကို တေဝတားတို့ပင် လွယ်ကူစွာ မရနိုင်။

Verse 76

काशीस्थैः पतितैस्तुल्या न वयं स्वर्गिणः क्वचित् । काश्यां पाताद्भयं नास्ति स्वर्गेपाताद्भयं महत्

ကျွန်ုပ်တို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားသူများ ဖြစ်လိုခြင်း မရှိ။ ကာသီ၌ ကျန်ရစ်နေသော “ပျက်ကျ” ဟု ခေါ်ခံရသူများကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ကာသီ၌ ကျဆင်းမည့် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ၌ ကုသိုလ်ကျဆင်း၍ ပြန်ကျမည့် ကြောက်ရွံ့မှု ကြီးမားသည်။

Verse 77

वरं काशीपुरी वासो मासोपवसनादिभिः । विचित्रच्छत्रसंछायं राज्यं नान्यत्र नीरिपु

ရန်သူမရှိသော မင်းကြီးရေ၊ လစဉ် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) နှင့် တပဿ (တပ) တို့ရှိသော်လည်း ကာသီပူရီ၌ နေထိုင်ခြင်းက ပိုမြတ်သည်။ အခြားနေရာတွင် အလှဆင်ထီးအမျိုးမျိုး၏ အရိပ်အောက်ရှိသော နိုင်ငံတော်ပင် မတူနိုင်။

Verse 78

शशकैर्मशकैः काश्यां यत्पदं हेलयाप्यते । तत्पदं नाप्यतेऽन्यत्र योगयुक्त्यापि योगिभिः

ကာသီ၌ သေးငယ်နိမ့်ကျသော သတ္တဝါများ—ယုန်နှင့် ခြင်တို့ကဲ့သို့—ပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရောက်နိုင်သော ဓမ္မပဒ (အမြင့်ဆုံး အဆင့်) ကို အခြားနေရာတွင် ယောဂီတို့သည် ယောဂနည်းလမ်းများဖြင့်ပင် မရနိုင်။

Verse 79

वरं वाराणसीरंको निःशंकोयो यमादपि । न वयं त्रिदशायेषां गिरितोपीदृशी दशा

ဝါရာဏသီ၌ ဆင်းရဲသူဖြစ်သော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစွာ—ယမမင်းကိုတောင် မစိုးရိမ်ဘဲ—နေထိုင်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ အခြားနေရာတွင် တောင်ထိပ်ပေါ်က တေဝတားတို့၏ အရှင်ဖြစ်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေကို မလိုလား။

Verse 80

ब्रह्मणो दिवसाष्टांशेषपदमैंद्रं विनश्यति । सलोकपाल सार्कं च सचंद्रग्रहतारकम्

ဗြဟ္မာ၏နေ့တစ်နေ့တွင် အဋ္ဌမပိုင်းသာ ကျန်သည့်အခါ အိန္ဒြာ၏အာဏာတည်ရာ ပျက်သုဉ်းသွားသည်—လောကပာလတို့နှင့်အတူ နေမင်းနှင့်အတူ၊ လမင်း၊ ဂြိုဟ်များနှင့် ကြယ်များပါ ပျက်သုဉ်းသည်။

Verse 81

परार्धद्वयनाशेपि काशीस्थो यो न नश्यति । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन काश्यां श्रेयः समाचरेत्

ပါရာဓ္ဓ နှစ်ခုတိုင်အောင် ပျက်စီးသည့် မဟာပရလယ၌ပင် ကာသီ၌ တည်နေသူသည် မပျက်သုဉ်း။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ကာသီ၌ အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးကို ကျင့်ဆောင်သင့်သည်။

Verse 82

यत्सुखं काशिवासेत्र न तद्ब्रह्मांडमंडपे । अस्ति चेत्तत्कथं सर्वे काशीवासाभिलाषुकाः

ကာသီ၌ နေထိုင်ခြင်းမှ ရသော ချမ်းသာသုခသည် ဤနေရာ၌သာ ရှိပြီး စကြဝဠာ၏ မဟာမဏ္ဍပ၌ပင် မတွေ့ရ။ အကယ်၍ အဲဒီမှာ ရှိခဲ့လျှင် လူအားလုံးကာသီဝါသကို အဘယ်ကြောင့် တောင့်တကြသနည်း။

Verse 83

जन्मांतरसहस्रेषु यत्पुण्यं समुपार्जितम् । तत्पुण्यपरिवर्तेन काश्यां वासोऽत्र लभ्यते

မွေးဖွားမှု ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း စုဆောင်းခဲ့သော ကုသိုလ်သည် ‘လဲလှယ်ပြောင်းလဲ’ သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၍၊ ထိုကုသိုလ်၏ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ဤကာသီ၌ နေထိုင်ခွင့်ကို ရရှိသည်။

Verse 84

लब्धोपि सिद्धिं नो यायाद्यदि कुद्ध्येत्त्रिलोचनः । तस्माद्विश्वेश्वरं नित्यं शरण्यं शरणं व्रजेत्

စိဒ္ဓိများ ရရှိပြီးသားဖြစ်စေကာမူ သုံးမျက်စိရှင် သခင် မနှစ်သက်လျှင် ပြည့်စုံမှုသို့ မရောက်နိုင်။ ထို့ကြောင့် အမြဲတမ်း ကာကွယ်ရာဖြစ်သော ဝိශ්ဝေရှ္ဝရ ထံသို့ ရှရဏံ ဝင်ရမည်။

Verse 85

धर्मार्थकाममोक्षाख्यं पुरुषार्थचतुष्टयम् । अखंडं हि यथा काश्यां न तथा न्यत्र कुत्रचित्

ဓမ္မ၊ အတ္ထ၊ ကာမ နှင့် မောက္ခ—လူ့ဘဝ၏ ပုရုသာဓာတ် လေးပါးသည် ကာသီ၌ မပြတ်မတောက် အပြည့်အစုံ ရှိ၏; အခြား မည်သည့်နေရာ၌မျှ ထိုသို့ မဟုတ်။

Verse 86

आलस्येनापि यो यायाद्गृहाद्विश्वेश्वरालयम् । अश्वमेधाधिको धर्मस्तस्य स्याच्च पदेपदे

ပျင်းရိခြင်းကြောင့်ပင် အိမ်မှ ဝိශ්ဝေရှဝရ ဘုရားကျောင်းသို့ သွားသူအတွက် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ဓမ္မကောင်းကျိုး ပေါ်ထွန်း၍ အශ්ဝမေဓ ယဇ్ఞ၏ ကုသိုလ်ထက်ပင် မြင့်မား၏။

Verse 87

यः स्नात्वोत्तरवाहिन्यां याति विश्वे शदर्शने । श्रद्धया परया तस्य श्रेयसोंतो न विद्यते

မြောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းသော မြစ်၌ ရေချိုးပြီးနောက် အမြင့်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် ဝိශ්ဝေရှ ကို ဒർശန သွားသူ၏ အမြတ်ဆုံး ကောင်းကျိုး (śreyas) သည် အကန့်အသတ် မရှိ။

Verse 88

स्वर्धुनी दर्शनात्स्पर्शात्स्नानादाचमनादपि । संध्योपासनतो जप्यात्तर्पणाद्देवपूजनात्

ဆုရဓုနီကို မြင်ရုံ၊ ထိရုံ၊ ရေချိုးရုံနှင့် ထို့အပြင် အာစမန (ရေသောက်သန့်စင်) ပြုရုံဖြင့်ပင်; စန္ဓျာဥပာသနာ၊ ဇပ၊ တර්ပဏ နှင့် ဒေဝပူဇာတို့ကြောင့်—ကာသီ၌ ကုသိုလ်ပွားများမှု မပြတ်တိုးပွား၏။

Verse 89

पंचतीर्थावलोकाच्च ततो विश्वेश्वरेक्षणात् । श्रद्धास्पर्शनपूजाभ्यां धूपदीपादिदानतः

ပဉ္စတီရ္ထ (တီရ္ထငါးပါး) ကို ကြည့်ရှုခြင်းမှစ၍ ထို့နောက် ဝိශ්ဝေရှဝရ ကို မြင်ဒർശနခြင်းဖြင့်; သဒ္ဓါဖြင့် ထိတွေ့ပူဇာခြင်းနှင့်; မီးခိုး (ဓൂപ) မီးအလင်း (ဒီပ) စသည့် ပူဇာပစ္စည်းများကို ဒါနအర్పဏ ပြုခြင်းဖြင့်—ကာသီ၌ ကုသိုလ်သည် အမြဲတမ်း ပိုမိုမြင့်တက်လာ၏။

Verse 90

प्रदक्षिणैः स्तोत्रजपैर्नमस्कारैस्तु नर्त्तनैः । देवदेवमहादेव शंभो शिवशिवेति च

ပရဒက္ခိဏာဖြင့် ဝန်းလှည့်ပူဇော်ခြင်း၊ စတိုထရ ရွတ်ဖတ်ခြင်းနှင့် ဇပ် (japa) ပြုခြင်း၊ နမස්ကာရဖြင့် ဦးချကန်တော့ခြင်း၊ အကပြု၍ပင် ‘ဒေဝတို့၏ဒေဝ မဟာဒေဝ! သမ္ဘို! ရှိဝ၊ ရှိဝ!’ ဟုခေါ်ဆိုလျက်—ကာရှီ၌ ဘက္တိသည် အလွန်ကြီးမားသော ကုသိုလ်၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်လာသည်။

Verse 91

धूर्जटे नीलकंठेश पिनाकिञ्शशिशेखर । त्रिशूलपाणे विश्वेश रक्षरक्षेतिभाषणैः

‘ဓူရ္ဇဋိ! နီလကဏ္ဌေရှ! ပိနာကင်! လမင်းမကွတ်ဆောင်းသူ (ရှသိရှေခရ)! တြိရှူလကိုင် ဝိශ්ဝေရှ—ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ!’ ဟူသည့် ဆုတောင်းစကားများကို ရွတ်ဆိုလျက်—ကာရှီ၌ ရှိဝ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ခေါ်ယူရပြီး မင်္ဂလာကုသိုလ် ရရှိသည်။

Verse 92

मुक्तिमंडपिकायां च निमेषार्धो पवेशनात् । तत्र धर्मकथालापात्पुराणश्रवणादपि

မုက္တိ-မဏ္ဍပိကာသို့ မျက်တောင်ခတ်ချိန်၏ တစ်ဝက်မျှသာ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့်ပင်; ထိုနေရာတွင် ဓမ္မကထာ ဆွေးနွေးခြင်းနှင့် ပုရာဏာများကို နာယူခြင်းဖြင့်လည်း—ကာရှီ၌ ကြီးမားသော ကုသိုလ် ရရှိသည်။

Verse 93

नित्यादिकर्मकरणात्तथातिथिसमर्चनैः । परोपकरणाद्यैश्च धर्मस्स्यादुत्तरोत्तरः

နေ့စဉ်နှင့် မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် ကర్మများကို ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ ဧည့်သည်ကို သင့်တော်သလို ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခြင်း၊ အခြားသူများကို ကူညီဝန်ဆောင်ခြင်း စသည့် ပရောပကာရ ကုသိုလ်များဖြင့်—ကာရှီ၌ နေထိုင်သူတို့၏ ဓမ္မသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ မြင့်မားလာသည်။

Verse 94

शुक्लपक्षे यथा चंद्रः कलया कलयैधते । एवं काश्यां निवसतां धर्मराशिः पदेपदे

လင်းပကာလ (သုက္လပက္ခ) တွင် လမင်းသည် အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းစီဖြင့် တိုးပွားသကဲ့သို့—ကာရှီ၌ နေထိုင်သူတို့အတွက် ဓမ္မ၏ စုဆောင်းမှုသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသည်။

Verse 95

श्रद्धाबीजो विप्रपादांबुसिक्तः शाखाविद्यास्ताश्चतस्रो दशापि । पुष्पाण्यर्था द्वे फले स्थूलसूक्ष्मे मोक्षःकामो धर्मवृक्षोयमीड्यः

ဤဓမ္မသစ်ပင်သည် အလွန်ဂုဏ်ပြုထိုက်၏။ မျိုးစေ့မှာ သဒ္ဓါဖြစ်ပြီး၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ ခြေတော်ဆေးရေဖြင့် စိုက်ပျိုးစိမ့်ဝင်စေသည်။ အကိုင်းအခက်များမှာ ဗိဒ္ယာသိပ္ပံများ—လေးပါးနှင့် တစ်ဆယ်ပါး။ ပန်းများမှာ အတ္ထ (အကျိုးစီးပွား) ဖြစ်၍၊ အသီးနှစ်မျိုး—ကြမ်းနှင့် နူးညံ့—ဘောဂ (လောကီပျော်ရွှင်မှု) နှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်မှု) ဖြစ်သည်။

Verse 96

सर्वार्थानामत्रदात्री भवानी सर्वान्कामान्पूरयेदत्र ढुंढिः । सर्वाञ्जंतून्मोचयेदंतकाले विश्वेशोत्रश्रोत्रमंत्रोपदेशात्

ဤနေရာ၌ ဘဝါနီသည် အကျိုးစီးပွားအမျိုးမျိုးကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ဤနေရာ၌ ဓုံဓိ (Ḍhuṃḍhi) သည် ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေ၏။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ပင် နောက်ဆုံးခဏ၌ ဝိශ්ဝေရှဝရသည် ကယ်တင်မန်တရကို နားထဲသို့ သင်ကြားပေးကာ သတ္တဝါအားလုံးကို လွတ်မြောက်စေတော်မူ၏။

Verse 97

काश्यां धर्मस्तच्चतुष्पादरूपः काश्यामर्थः सोप्यने कप्रकारः । काश्यां कामः सर्वसौख्यैकभूमिः काश्यां श्रेयस्तत्तु किंनात्र यच्च

ကာသီ၌ ဓမ္မသည် လေးခြေတိုင်ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် တည်ကြည်ခိုင်မာ၏။ ကာသီ၌ အတ္ထသည်လည်း နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ရရှိ၏။ ကာသီ၌ ကာမသည် ပျော်ရွှင်မှုအားလုံး၏ တစ်ခုတည်းသော မြေပြင်ကို တွေ့၏။ ကာသီ၌ပင် အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုး (śreyas) ရှိနေသဖြင့်—ဤနေရာ၌ မရှိသည့် ထူးမြတ်မှုဟူသည် အဘယ်နည်း?

Verse 98

विश्वेश्वरो यत्र न तत्र चित्रं धर्मार्थकामामृतरूपरूपः । स्वरूपरूपः स हि विश्वरूपस्तस्मान्न काशी सदृशी त्रिलोकी

ဝိශ්ဝေရှဝရ ရှိရာနေရာ၌ ဓမ္မ၊ အတ္ထ၊ ကာမ နှင့် အမృతတူ မောက္ခတို့သည် ကိုယ်ပိုင်သဘောတရားအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်။ အကြောင်းမှာ သူသည် သဘောတရား၏ ရုပ်ပုံတော်၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရုပ်ပုံတော်ဖြစ်သောကြောင့်၊ သုံးလောကလုံးတွင် ကာသီနှင့်တူသော မြို့မရှိ။

Verse 99

इति ब्रुवाणा गीर्वाणा ददृशुस्तूटजं मुनेः । होमधूमसुगंधाढ्यं बटुभिर्बहुभिर्वृतम्

ဤသို့ ပြောဆိုနေစဉ် နတ်တို့သည် မုနိ၏ အရွက်တဲကို မြင်ကြသည်။ ဟောမ မီးပူဇော်၏ မီးခိုးနံ့သင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ လူငယ်သင်တန်းသား (ဘတု) များစွာက ဝိုင်းရံထားသည်။

Verse 100

श्यामाकांजलियाञ्चार्थमृषिकन्यानुयायिभिः । धृतोपग्रहदर्भास्यैर्मृगशावैरलंकृतम्

၎င်းကို သမင်ကလေးများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ သူတို့၏ ပါးစပ်တွင် ယဇ္ဉာအထောက်အကူအဖြစ် ဒರ್ಭာမြက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထို့ပြင် ရှိသီ၏ သမီးများက ဆျာမာစပါးကို လက်ဖဝါးအုပ်ယူ၍ အလှူတောင်းရန် လိုက်ပါလာကြသည်။

Verse 107

विधूय सर्व पापानि ज्ञात्वाऽज्ञात्वा कृतान्यपि । हंसवर्णेन यानेन गच्छेच्छिवपुरं ध्रुवम्

သိ၍ဖြစ်စေ မသိ၍ဖြစ်စေ ပြုမိသော အပြစ်အားလုံးကို လှုပ်ခါ၍ ဖယ်ရှားပြီးနောက်၊ ဟံသာရောင်တောက်ပသော ဒေဝယာဉ်ပေါ်စီးကာ မလွဲမသွေ ရှိဝပူရ (သီဝ၏ မြို့) သို့ ရောက်ရှိသည်။