Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 74
मृगाणां पक्षिणामित्थं दृष्ट्वा चेष्टां त्रिविष्टपम् । अकांडपातसंकष्टं निनिंदुस्त्रिदशा बहु
mṛgāṇāṃ pakṣiṇāmitthaṃ dṛṣṭvā ceṣṭāṃ triviṣṭapam | akāṃḍapātasaṃkaṣṭaṃ niniṃdustridaśā bahu
မုရိဂနှင့် ငှက်တို့၏ အပြုအမူကို ထိုသို့မြင်ကြသောအခါ တြိဒေဝတို့သည် စွဝဂ္ဂ (Svarga) ကိုပင် အလွန်အမင်း ရှုတ်ချကြသည်—ရုတ်တရက် ကျဆင်းခြင်း၏ ဒုက္ခနှင့် အကျပ်အတည်းကြောင့် စိတ်ပူပန်လျက်။
Skanda (deduced; narrative evaluation)
Scene: Gods in Svarga observe the gentle, disciplined behavior of animals and birds and, feeling the pain of heaven’s precariousness and sudden fall, criticize Svarga’s instability; a subtle contrast with the serenity of true liberation is implied.
FAQs
Heaven is unstable and subject to ‘fall’; the narrative implicitly elevates liberation and the mokṣa-kṣetra ideal above mere svarga-merit.
By contrast and implication, Kāśī/Avimukta is glorified as a superior spiritual destination to Svarga.
None; it frames a theological comparison—svarga’s precariousness versus the higher promise of liberation.