Adhyaya 8

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । धर्मारण्यकथां पुण्यां श्रुत्वा तृप्तिर्न मे विभो । यदायदा कथयसि तदा प्रोत्सहते मनः । अतः परं किमभवत्परं कौतूहलं हि मे

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်။ အို အင်အားကြီးမြတ်သော အရှင်၊ ဓမ္မာရဏ္ယ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာကို ကြားနာပြီးသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ စိတ်မပြည့်ဝသေးပါ။ အရှင်က ပြန်လည်ဟောကြားသမျှ အခါတိုင်း စိတ်သည် ပိုမိုတက်ကြွလာပါသည်။ ထို့ကြောင့် ထို့နောက် ဘာဖြစ်ပွားခဲ့သနည်း။ ကျွန်ုပ်၏ စူးစမ်းလိုစိတ်သည် အလွန်ကြီးမားပါသည်။

Verse 2

व्यास उवाच । शृणु पार्थ महापुण्यां कथां स्कंदपुराणजाम् । स्थाणुनोक्तां च स्कंदाय धर्मारण्योद्भवां शुभाम्

ဗျာသက ပြောသည်။ အို ပါရ္ထ၊ နားထောင်လော့—စကန္ဒပုရာဏမှ မွေးဖွားလာသော မဟာပုဏ္ဏကထာကို။ ဓမ္မာရဏ္ယ၌ ပေါ်ထွန်းသော မင်္ဂလာကထာဖြစ်၍ စ္ဌာဏု (ရှီဝ) က စကန္ဒအား ဟောကြားခဲ့သည်။

Verse 3

सर्वतीर्थस्य फलदां सर्वोपद्रवनाशिनीम् । कैलासशिखरासीनं देवदेवं जगद्गुरुम् । पंचवक्त्रं दशभुजं त्रिनेत्रं शूलपाणिनम्

ထိုသန့်ရှင်းကထာသည် တီရ္ထအားလုံး၏ အကျိုးကို ပေး၍ အန္တရာယ်အပေါင်းကို ဖျက်ဆီးသည်။ ထိုတွင် ကိုင်လာသ တောင်ထိပ်၌ ထိုင်နေသော ဒေဝဒေဝ၊ လောကဂုရုကို ဖော်ပြသည်—မျက်နှာငါးပါး၊ လက်ဆယ်ဖက်၊ မျက်စိသုံးလုံး၊ လက်၌ သုံးခွံလှံ (တ্ৰိရှူလ) ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသည်။

Verse 4

कपालखटवांगकरं नागयज्ञोपवीतिनम् । गणैः परिवृतं तत्र सुरासुरनमस्कृतम्

ထိုအရှင်သည် ခေါင်းခွံနှင့် ခဋ္ဝါင်္ဂ တောင်ဝန်ကို ကိုင်ဆောင်၍ မြွေကို ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) အဖြစ် ဝတ်ဆင်တော်မူသည်။ ထိုနေရာ၌ ဂဏများဖြင့် ဝိုင်းရံလျက်ရှိပြီး ဒေဝနှင့် အသူရတို့ကလည်း နမസ്കာရပြုကြသည်။

Verse 5

नानारूपगुणैर्गीतं नारदप्रमुखैर्युतम् । गंधर्वैश्चाप्सरोभिश्च सेवितं तमुमापतिम् । तत्रस्थं च महादेवं प्रणिपत्याब्रवीत्सुतः

အုမာပတိ အရှင်ကို ပုံစံမျိုးစုံ၊ ဂုဏ်တော်မျိုးစုံဖြင့် သီချင်းသံတော်များက ချီးမွမ်းခဲ့ကြသည်။ နာရဒနှင့် အခြားသူများလည်း အတူရှိပြီး ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် အပ္စရာများကလည်း ဆောင်ရွက်ပူဇော်ကြသည်။ ထိုနေရာ၌ ရှိနေသော မဟာဒေဝကို ပုထိုးချ၍ သားတော် စကန္ဒက ပြောကြား하였다။

Verse 6

स्कंद उवाच । स्वामिन्निंद्रादयो देवा ब्रह्माद्याश्चैव सर्वशः । तव द्वारे समायातान्त्वद्दर्शनैकलालसाः । किमाज्ञापयसे देव करवाणि तवाग्रतः

စကန္ဒက ပြောသည်။ အရှင်မြတ်၊ အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားများ၊ ဗြဟ္မာတို့အစရှိသမျှတို့သည် သင်၏တံခါးဝသို့ ရောက်လာကြပြီး သင်၏ဒർശနကိုသာ တမ်းတလျက်ရှိကြသည်။ အရှင်ဘုရား၊ မည်သို့အမိန့်ရှိပါသနည်း။ သင်၏ရှေ့တော်၌ ကျွန်ုပ် ဘာကို ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။

Verse 7

व्यास उवाच । स्कंदस्य वचनं श्रुत्वा आसनादुत्थितो हरः । वृषभं न समारूढो गंतुकामोऽभवत्तदा

ဗျာသက ပြောသည်။ စကန္ဒ၏စကားကို ကြားသော် ဟရ (ရှီဝ) သည် ထိုင်ခုံမှ ထ၍ ရပ်တော်မူ၏။ နန္ဒီနွားပေါ် မတက်ဘဲပင် ထိုခဏ၌ ထွက်ခွာရန် စိတ်အာရုံပြုတော်မူ၏။

Verse 8

गतुकामं शिवं दृष्ट्वा स्कंदो वाक्यमथाब्रवीत्

ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ရှီဝကို မြင်သော် စကန္ဒသည် ထိုစကားများကို ပြောလေ၏။

Verse 9

स्कंद उवाच । किं कार्यं देव देवानां यत्त्वमाहूयसे त्वरम् । वृषं त्यक्त्वा कृपासिंधो कृपास्ति यदि मे वद

စကန္ဒက ပြောသည်။ အရှင်ဒေဝ၊ ဒေဝတားတို့၏ မည်သည့်ကိစ္စကြောင့် သင့်ကို ဤမျှ အလျင်အမြန် ခေါ်ယူနေကြသနည်း။ နန္ဒီနွားကိုတောင် ချန်ထား၍၊ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာအရှင်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာရှိလျှင် ပြောပြတော်မူပါ။

Verse 10

देवदानव युद्धं वा किं कार्यं वा महत्तरम्

ဒေဝတားတို့နှင့် ဒာနဝတို့အကြား စစ်ပွဲလား၊ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပင် မဟာကိစ္စတစ်ရပ်လား။

Verse 11

शिव उवाच । शृणुष्वैकाग्रमनसा येनाहं व्यग्रचेतसः । अस्ति स्थानं महापुण्यं धर्म्मारण्यं च भूतले

ရှီဝါမိန့်တော်မူသည်– “စိတ်ကိုတစ်ချက်တည်း စူးစိုက်၍ နားထောင်လော့၊ ငါ၏စိတ်သည် အလွန်အာရုံလှုပ်ရှားနေ၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ‘ဓမ္မာရဏ္ယ’ ဟူသော အလွန်ပုဏ္ဏမယ့် သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခု ရှိ၏။”

Verse 12

तत्रापि गंतुकामोऽहं देवैः सह षडाननः

“ထိုနေရာသို့ ငါလည်း သွားလို၏—ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ၊ အို စဍာနန (မျက်နှာခြောက်ပါး) ရေ။”

Verse 13

स्कंद उवाच । तत्र गत्वा महादेव किं करिष्यसि सांप्रतम् । तन्मे ब्रूहि जगन्नाथ कृत्यं सर्वमशेषतः

စကန္ဒက မေးလျက်– “အို မဟာဒေဝ၊ ထိုနေရာသို့ ရောက်ပြီးနောက် ယခု ဘာကို ပြုမည်နည်း။ အို ဇဂန္နာထ၊ သင်၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆောင်ရွက်မည့် ကိစ္စအားလုံးကို မကျန်မလွတ် ငါ့အား ပြောပြပါ။”

Verse 14

शिव उवाच । श्रूयतां वचनं पुत्र मनसोल्हादकारणम् । आदितः सर्व्ववृत्तानां सृष्टि स्थितिकरं महत्

ရှီဝါမိန့်တော်မူသည်– “အို သားရေ၊ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေသော ငါ၏စကားကို နားထောင်လော့။ အစကတည်းက စ၍ အရာအားလုံး၏ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းနှင့် တည်တံ့ခြင်းကို ဖြစ်စေသော မဟာအကြောင်းအရာကို ငါပြောမည်။”

Verse 15

परंतु प्रलये जाते सर्वतस्तमसा वृतम् । आसीदेकं तदा ब्रह्म निर्गुणं बीजमव्ययम्

သို့သော် ပရလယ ဖြစ်ပေါ်၍ အရာအားလုံးကို အမှောင်က အရပ်ရပ်မှ ဖုံးလွှမ်းသွားသောအခါ၊ ထိုအချိန်၌ ဘြဟ္မန်တစ်ပါးတည်းသာ ရှိ၏—ဂုဏ်မဲ့ (နိရ္ဂုဏ)၊ မပျက်စီးသော မျိုးစေ့၊ မလျော့မကွယ်သော အဗျယ။

Verse 16

निर्मितं वै गुणैरादौ मह द्द्रव्यं प्रचक्ष्यते

အစဦးကာလ၌ အမှန်တကယ် ဂုဏ်သုံးပါးမှ ‘မဟတ်’ ဟု ခေါ်သော မဟာတတ္တဝါ ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 17

महाकल्पे च संप्राप्ते चराचरे क्षयं गते । जलरूपी जगन्नाथो रममाणस्तु लीलया

မဟာကလ္ပ ရောက်လာ၍ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံး ပျက်စီးသွားသောအခါ၊ ရေသဏ္ဍာန်ရှိသော ဇဂန္နာထသည် လီလာဖြင့် ကစားလျက် တည်ရှိနေ하였다။

Verse 18

चिरकाले गते सोपि पृथिव्यादिसुतत्त्वकैः । वृक्षमुत्पादयामासायुतशाखामनोरमम्

ကာလရှည်ကြာပြီးနောက်၊ သူတော်မူသည်လည်း မြေဓာတ်အစရှိသော သေးငယ်သိမ်မွေ့သော တတ္တဝါများကို အခြေခံ၍ မျက်နှာသာဖွယ် များစွာသော (တစ်သောင်း) ကိုင်းခက်ပါသည့် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ပေါက်ဖွားစေ하였다။

Verse 19

फलैर्विशालैराकीर्णं स्कंधकांडादिशोभितम् । फलौघाढ्यो जटायुक्तो न्यग्रो धो विटपो महान्

ထိုသစ်ပင်သည် ကြီးမားသော အသီးများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ တံတောင်၊ ကိုင်းခက်တို့ဖြင့် လှပတင့်တယ်သည်။ အသီးအစုအဝေးများစွာရှိပြီး လေထဲသို့ချိတ်ဆွဲကျသော အမြစ်များပါဝင်သည့် မဟာ နျဂ္ရောဓ (ဗညန်/ဘန်ယန်) သစ်ပင်ကြီး ဖြစ်သည်။

Verse 20

बालभावं ततः कृत्वा वासुदेवो जनार्द्दनः । शेतेऽसौ वटपत्रेषु विश्वं निर्मातुमुत्सुकः

ထို့နောက် ဝါစုဒေဝ ဇနာဒ္ဒနသည် ကလေးရုပ်ကို ခံယူ၍၊ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းရန် စိတ်အားထက်သန်လျက်၊ ဗညန်ရွက်များပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူ하였다။

Verse 21

सनाभिकमले विष्णो र्जातो ब्रह्मा हि लोककृत् । सर्वं जलमयं पश्यन्नानाकारमरूपकम्

ဗိဿနု၏ နာဗီမှ ပေါက်ဖွားသော ကြာပန်းမှ လောကများကို ဖန်ဆင်းသူ ဘြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရာတွင် အရာအားလုံးသည် ရေမယ့်သာ ဖြစ်၍ တိတိကျကျ ရုပ်သဏ္ဌာန်မရှိသော်လည်း အမျိုးမျိုးသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်လွင်နိုင်သည်ဟု မြင်၏။

Verse 22

तं दृष्ट्वा सहसोद्वेगाद्ब्रह्मा लोकपितामहः । इदमाह तदा पुत्र किं करो मीति निश्चितम्

ထိုအရာကို မြင်သော် လောကတို့၏ ပိတামဟ ဘြဟ္မာသည် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှား၍ တုန်လှုပ်သွား၏။ ထို့နောက် “အို သားရေ၊ ငါ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ထားပြီ—ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု ဆို၏။

Verse 23

खे जजान ततो वाणी देवात्सा चाशरीरिणी । तपस्तप विधे धातर्यथा मे दर्शनं भवेत्

ထို့နောက် ကောင်းကင်၌ ကိုယ်မဲ့သော ဒေဝသံတော် ပေါ်ထွန်းလာ၍ “အို ဗိဓာတೃ (စီမံသတ်မှတ်သူ) တပသကို ကျင့်လော့၊ ထို့ကြောင့် ငါ့၏ ဒർശနကို ရနိုင်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 24

तच्छ्रुत्वा वचनं तत्र ब्रह्मा लोकपितामहः । प्रातप्यत तपो घोरं परमं दुष्करं महत्

ထိုစကားကို ကြားသော် လောကတို့၏ ပိတামဟ ဘြဟ္မာသည် ထိုနေရာ၌ပင် ကြမ်းတမ်းသော တပသကို စတင်ကျင့်၏—အမြင့်ဆုံး၊ အလွန်ခက်ခဲ၍ အာနုဘော်ကြီးမားသော တပသဖြစ်၏။

Verse 25

प्रहसन्स तदा बालरूपेण कमलापतिः । उवाच मधुरां वाचं कृपालुर्बाल लीलया

ထို့နောက် ကမလာပတိ (လက္ခမီ၏ အရှင်) သည် ကလေးရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ ပြုံးရယ်လျက် ချိုမြိန်သော စကားတော်ကို မိန့်၏—ကလေးလီလာကဲ့သို့ မေတ္တာကရုဏာပြည့်ဝစွာ။

Verse 26

श्रीविष्णुरुवाच । पुत्र त्वं विधिना चाद्य कुरु ब्रह्मांडगोलके । पातालं भूतलं चैव सिंधुसागरकाननम्

သီရိဗိဿဏုက မိန့်တော်မူသည်။ “သားရေ၊ ယခု သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ဘြဟ္မာဏ္ဍ အဏ္ဍကောသ၏ အတွင်း၌ ပာတာလ (အောက်လောကများ)၊ မြေပြင်လောကနှင့် မြစ်များ၊ သမုဒ္ဒရာများ၊ တောအုပ်များ၏ ဒေသတို့ကို ဖန်ဆင်းလော့။”

Verse 27

वृक्षाश्च गिरयो द्विपदाः पशवस्तथा । पक्षिणश्चैव गंधर्वाः सिद्धा यक्षाश्च राक्षसाः

“သစ်ပင်များနှင့် တောင်တန်းများ၊ ခြေနှစ်ချောင်းရှိသတ္တဝါများနှင့် တိရစ္ဆာန်များကိုလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ငှက်များ—အတူတကွ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ စိဒ္ဓ၊ ယက္ခ နှင့် ရာက္ခသတို့ကို ဖန်ဆင်းလော့။”

Verse 28

श्वापदाद्याश्च ये जीवाश्चतुराशीतियोनयः । उद्भिज्जाः स्वेदजाश्चैव जरायुजास्तथांडजाः

“ထို့ပြင် တောရိုင်းသတ္တဝါတို့မှ စ၍ သတ္တဝါအားလုံး—မွေးဖွားရာ ယိုးနိ ၈၄ မျိုး: မြေမှပေါက်သော (ဥဒ္ဘိဇ), ချွေးမှဖြစ်သော (စွေဒဇ), သားအိမ်မှဖြစ်သော (ဇရာယုဇ), နှင့် ဥမှဖြစ်သော (အဏ္ဍဇ) ကို ဖန်ဆင်းလော့။”

Verse 29

एकविंशतिलक्षाणि एकैकस्य च योनयः । कुरु त्वं सकलं चाशु इत्युक्त्वांतरधीयत । ब्रह्मणा निर्मितं सर्वं ब्रह्मांडं च यथोदितम्

“အုပ်စုတစ်ခုချင်းစီတွင် မွေးဖွားရာ ယိုးနိ ၂၁ လက္ခ ရှိသည်။ ဤအရာအားလုံးကို အမြန်ဖန်ဆင်းလော့။” ဟု မိန့်ပြီးနောက် သခင်သည် အန္တရာဓာန်သွားတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ဘြဟ္မာသည် အရာအားလုံးကို ဖန်တီး၍ မိန့်တော်မူသကဲ့သို့ ဘြဟ္မာဏ္ဍလည်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 30

यस्मिन्पितामहो जज्ञे प्रभुरेकः प्रजापतिः । स्थाणुः सुरगुरुर्भानुः प्रचेताः परमेष्ठिनः

ထို ကောစမစ် အစီအစဉ်အတွင်း၌ ပိတామဟ (အဘိုးကြီး) သည် မွေးဖွားလာ၏—တစ်ပါးတည်းသော အရှင်၊ ပ္ရဇာပတိ; ထိုအရှင်ကို စ္ထာဏု၊ နတ်တို့၏ ဂုရု၊ ဘာနု၊ ပ္ရစေတား နှင့် ပရမေဋ္ဌင် ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြသည်။

Verse 31

यथा दक्षो दक्षपुत्रा स्तथा सप्तर्षयश्च ये । ततः प्रजानां पतयः प्राभवन्नेकविंशतिः

ဒက္ခနှင့် ဒက္ခ၏ သားတော်များက မျိုးဆက်ပွားပွား၏ မူလဘိုးဘွားများ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ သပ္တရ္ရှိတို့လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုသူတို့မှ ပရာဇာပတိ အရှင် ၂၁ ပါး ပေါ်ထွန်း၍ သတ္တဝါတို့၏ မျိုးဆက်တိုးပွားမှုကို စီမံအုပ်ချုပ်하였다။

Verse 32

पुरुषश्चाप्रमेयश्च एवं वंश्यर्षयो विदुः । विश्वेदेवास्तथादित्या वसव श्चाश्विनावपि

မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို သိမြင်သော ရ္ရှိတို့က ဤသို့ သိကြသည်—ပုရုရှနှင့် အတိုင်းမသတ်နိုင်သော အခြေတရား၊ ထို့အပြင် ဝိශ්ဝေဒေဝ၊ အာဒိတျ၊ ဝသု နှင့် အရှွင်နှစ်ပါးတို့လည်း နတ်ဘုရားစဉ်တန်းအလိုက် ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။

Verse 33

यक्षाः पिशाचाः साध्याश्च पितरो गुह्यकास्तथा । ततः प्रसूता विद्वांसो ह्यष्टौ ब्रह्मर्षयोऽमलाः

ယက္ခ၊ ပိသာချ၊ သာဓျ၊ ပိတ္တရ် (ပိတೃ) နှင့် ဂုဟျကတို့လည်း ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။ ထိုတူညီသော ပွားထွားမှုမှပင် အညစ်အကြေးကင်းသော ဘြဟ္မရ္ရှိ ၈ ပါး—သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာ၌ တည်မြဲသည့် ပညာရှိမြင်သူများ—မွေးဖွားလာသည်။

Verse 34

राजर्षयश्च बहवः सर्वे समुदिता गुणैः । द्यौरापः पृथिवी वायुरंतरिक्षं दिशस्तथा

ရာဇရ္ရှိများလည်း အများအပြား ပေါ်ထွန်းလာ၍ အားလုံးသည် ဂုဏ်သတ္တိများဖြင့် ပြည့်စုံကြသည်။ ထို့နောက် ဒျော (ကောင်းကင်/သုဝဏ္ဏ)၊ အာပ (ရေ)၊ ပೃထဝီ (မြေ)၊ ဝါယု (လေ)၊ အန္တရိက္ခ (အလယ်အာကာသ) နှင့် အရပ်ဒిశများလည်း ထင်ရှားလာသည်။

Verse 35

संवत्सरार्तवो मासाः पक्षाहोरात्रयः क्रमात् । कलाकाष्ठामुहूर्तादि निमे षादि लवास्तथा

အစဉ်လိုက် စံဝတ္ဆရ (နှစ်)၊ ရ္တု (ရာသီ)၊ မာသ (လ)၊ ပက္ခ (လဝက်) နှင့် အဟောရာတြ (နေ့နှင့်ည) တို့ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထို့ပြင် ကာလကို တိုင်းတာသော ကလာ၊ ကာဋ္ဌာ၊ မုဟူရတ စသည့် အချိန်မાપများသည် နိမေရှမှ လဝအထိလည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 36

ग्रहचक्रं सनक्षत्रं युगा मन्वन्तरादयः । यच्चान्यदपि तत्सर्वं संभूतं लोकसाक्षिकम्

နက္ခတ်တန်းများနှင့်အတူ ဂြိုဟ်ဝန်းကျင်၏ စက်ဝိုင်း၊ ယုဂ၊ မန်ဝန္တရ စသည်တို့နှင့် အခြားရှိသမျှအားလုံးသည်—လောကတို့၏ သက်သေတော်နှင့် အခြေခံတည်ဆောက်မှုအဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

Verse 37

यदिदं दृश्यते चक्रं किंचि त्स्थावरजंगमम् । पुनः संक्षिप्यते पुत्र जगत्प्राप्ते युगक्षये

မြင်တွေ့ရသော လှည့်ပတ်နေသည့် စက်ဝိုင်းစနစ်၌—တည်ငြိမ်သည့်အရာဖြစ်စေ လှုပ်ရှားသည့်အရာဖြစ်စေ—အို သားရေ၊ ကမ္ဘာသည် ယုဂအဆုံးသို့ ရောက်သည့်အခါ ထပ်မံချုံ့သိမ်း၍ ပြန်လည်ဆုတ်ယူခံရသည်။

Verse 38

यथर्तावृतुलिंगानि नामरूपाणि पर्यये । दृश्यन्ते तानि तान्येव तथा वत्स युगादिकम्

ရာသီများ လှည့်ပြောင်းသည့်အခါ ရာသီလက္ခဏာများနှင့် အမည်၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်တူညီသည့်အရာများကို ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်ရသကဲ့သို့—အို ချစ်သားရေ၊ ယုဂနှင့် ဆက်စပ်သော စက်ဝိုင်းများလည်း ထပ်မံပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 39

शिव उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि कथां पौराणिकीं शुभाम् । ब्रह्मणश्च तथा पुत्र वंशस्यैवानुकीर्तनम्

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်—ဤနောက်တစ်ဖန် မင်္ဂလာရှိသော ပုရာဏကထာကို ငါဟောကြားမည်။ အို သားရေ၊ ဘြဟ္မာ၏ မျိုးဆက်ကိုလည်း အစဉ်လိုက် အနုကီရတန ပြုမည်။

Verse 40

ब्रह्मणो मानसाः पुत्रा विदिताः षण्महर्षयः । मरीचिरत्र्यंगिरसौ पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः

ဘြဟ္မာ၏ စိတ်မှ ပေါက်ဖွားသော သားတော်များသည် မဟာရိရှီ ခြောက်ပါးဟု သိကြသည်—မရီချိ၊ အတြိ၊ အင်္ဂိရသ၊ ပုလஸ္တျ၊ ပုလဟ၊ နှင့် ကရတု။

Verse 41

मरीचेः कश्यपः पुत्रः कश्यपाच्चरमाः प्रजाः । प्रजज्ञिरे महाभागा दक्षकन्यास्त्रयोदश

ကശ്യပသည် မရီချိ၏ သားဖြစ်၏။ ကശ്യပမှ နောက်ကာလရှိ သတ္တဝါတို့၏ မျိုးဆက်များ ပေါ်ထွန်းလာပြီး—ဒက္ရှ၏ မဟာဘဂါ သမီးတော် ဆယ့်သုံးပါး အထင်ကရတို့ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 42

अदितिर्दितिर्दनुः काला दनायुः सिंहिका तथा । क्रोधा प्रोवा वसिष्ठा च विनता कपिला तथा

အဒိတိ၊ ဒိတိ၊ ဒနု၊ ကာလာ၊ ဒနာယု နှင့် စင်္ဟိကာ; ထို့ပြင် က္ရောဓာ၊ ပ္ရောဝါ၊ ဝသိဋ္ဌာ၊ ဝိနတာ နှင့် ကပိလာ—ဤတို့သည် ဒက္ရှ၏ သမီးတော်များ၏ နာမများ ဖြစ်၏။

Verse 43

कण्डूश्चैव सुनेत्रा च कश्यपाय ददौ तदा । अदित्यां द्वादशादित्याः संजाता हि शुभाननाः

ထို့နောက် ကဏ္ဍူ နှင့် စုနေတ္ရာ ကိုလည်း ထိုအခါ ကശ്യပထံ ပေးအပ်하였다။ အဒိတိမှ အာဒိတျ ဆယ့်နှစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၍ မျက်နှာမင်္ဂလာနှင့် တောက်ပကြ၏။

Verse 44

सूर्याद्वै धर्मराड् जज्ञे ते नेदं निर्मितं पुरा । धर्मेण निर्मितं दृष्ट्वा धर्मारण्यमनुत्तमम् । धर्मारण्यमिति प्रोक्तं यन्मया स्कन्द पुण्यदम्

သူရိယမှ ဓမ္မရာဇ ပေါ်ထွန်းလာ၏; ထိုဓမ္မရာဇသည် ရှေးကာလ၌ ဤသန့်ရှင်းသောဌာနကို တည်ဆောက်ခဲ့၏။ ဓမ္မဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အထွတ်အထိပ်တောအုပ်ကို မြင်၍ ‘ဓမ္မာရဏ္ယ’ ဟု ခေါ်ကြ၏—အို စကန္ဒ၊ ငါသည် သင်အား ပြောကြား၏—ပုဏ္ဏ (puṇya) ပေးသောအရပ်ဖြစ်၏။

Verse 45

स्कन्द उवाच । धर्मारण्यस्य चाख्यानं परमं पावनं तथा । श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं कथयस्व महेश्वर

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– “ဓမ္မာရဏ္ယ၏ အလွန်သန့်စင်စေသော အကြောင်းအရာကို အပြည့်အစုံ နားထောင်လိုပါသည်။ အို မဟေရှဝရ၊ အားလုံးကို မိန့်ကြားပါ။”

Verse 46

ईश्वर उवाच । इन्द्राद्याः सकला देवा अन्वयुर्ब्रह्मणा सह । अहं वै तत्र यास्यामि क्षेत्रं पापनिषूदनम्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်– အိန္ဒြာစသော ဒေဝတားအားလုံးသည် ဘြဟ္မာနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြ၏။ ငါလည်း ထိုနေရာသို့ သွားမည်—အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသော သန့်ရှင်းကွင်းသို့။

Verse 47

स्कन्द उवाच । अहमप्यागमिष्यामि तं द्रष्टुं शशिशे खर

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– ငါလည်း လာမည်၊ ထိုသန့်ရှင်းရာဌာနကို မြင်တွေ့ဖို့။

Verse 48

सूत उवाच । ततः स्कन्दस्तथा रुद्रः सूर्यश्चैवानिलोऽनलः । सिद्धाश्चैव सगन्धर्वास्तथैवाप्सरसः शुभाः

သုတက ပြောသည်– ထို့နောက် စကန္ဒ၊ ရုဒြ၊ နေမင်း (သူရျ) နှင့်အတူ ဝါယုနှင့် အဂ္နိ; စိဒ္ဓတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗတို့နှင့်အတူ၊ မင်္ဂလာအပ္စရာတို့လည်း တစ်ပြိုင်နက် စုဝေးလာကြ၏။

Verse 49

पिशाचा गुह्यकाः सर्व इन्द्रो वरुण एव च । नागाः सर्वाः समाजग्मुः शुक्रो वाचस्पतिस्तथा

ပိသာချာနှင့် ဂုဟျကာ အားလုံး လာရောက်ကြ၏; အိန္ဒြာနှင့် ဝရုဏလည်း ပါ၏။ နာဂအားလုံး ထိုနေရာ၌ စုဝေးကြပြီး—သုကြ (Shukra) နှင့် ဗြဟစပတိ (Bṛhaspati) လည်း ထိုနည်းတူ။

Verse 50

ग्रहाः सर्वे सनक्षत्रा वसवोऽष्टौ ध्रुवा दयः । अंतरिक्षचराः सर्वे ये चान्ये नगवासिनः

ဂြဟ (ဂြိုဟ်) အားလုံးသည် နက္ခတ်တို့နှင့်အတူ လာကြ၏; ဝသုရှစ်ပါးနှင့် ဓြုဝဂဏ (တည်ကြည်သူများ) လည်း ပါ၏။ အာကာသ၌ လှုပ်ရှားသွားလာသူအားလုံးနှင့် တောင်တန်းတွင် နေထိုင်သူအခြားတို့လည်း ထိုနေရာ၌ စုဝေးကြ၏။

Verse 51

ब्रह्मादयः सुराः सर्वे वैकुण्ठं परया मुदा । मन्त्रणार्थं तदा ब्रह्मा विष्णवेऽमितते जसे

ထို့နောက် ဗြဟ္မာနှင့် နတ်တို့အားလုံးသည် အမြင့်ဆုံးသော ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝကာ ဝိုင်ကుంఠသို့ သွားကြ၏။ အကြံပေးဆွေးနွေးရန်အတွက် ဗြဟ္မာသည် အလွန်အမင်းတောက်ပသော ဗိဿဏုထံ ချဉ်းကပ်လေ၏။

Verse 52

गत्वा तस्मिंश्च वैकुण्ठे ब्रह्मा लोकपितामहः । ध्यात्वा मुहूर्तमाचष्ट विष्णुं प्रति सुहर्षितः

အဲဒီ ဝိုင်ကుంఠသို့ ရောက်သော် လောကပိတামဟ ဗြဟ္မာသည် ခဏမျှ သမာဓိဝင်၍၊ ထို့နောက် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ဗိဿဏုကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 53

ब्रह्मोवाच । कृष्ण कृष्ण महाबाहो कृपालो परमेश्वर । स्रष्टा त्वं चैव हर्ता त्वं त्वमेव जगतः पिता

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— “ကృష్ణ၊ ကൃഷ്ണ၊ မဟာဗာဟု၊ ကရုဏာရှင် ပရမေရှဝရရှင်! သင်သည် ဖန်ဆင်းရှင်လည်း ဖြစ်၏၊ ပြန်လည်သိမ်းယူရှင်လည်း ဖြစ်၏; သင်တည်းဟူသောက လောက၏ အဖဖြစ်၏။”

Verse 54

नमस्ते विष्णवे सौम्य नमस्ते गरुडध्वज । नमस्ते कम लाकांत नमस्तेब्रह्मरूपिणे

သဘောနူးညံ့သော ဗိဿဏုရှင်အား နမස්ကာရ; ဂရုဍဓွဇရှင်အား နမස්ကာရ။ ကမလာ(လက္ခမီ)၏ ခင်ပွန်းရှင်အား နမස්ကာရ; ဗြဟ္မာရূপကို ခံယူတော်မူသောရှင်အား နမස්ကာရ။

Verse 55

नमस्ते मत्स्यरूपाय विश्वरूपाय वै नमः । नमस्ते दैत्यनाशाय भक्तानामभयाय च

မత్సယရূপကို ခံယူတော်မူသောရှင်အား နမස්ကာရ; ဗိဿဝရূপတော်အားလည်း နမස්ကာရ။ ဒೈတျနာသရှင်အား နမස්ကာရ၊ ဘက္တတို့အား အဘယ (မကြောက်မရွံ့) ကို ပေးသနားတော်မူသောရှင်အား နမස්ကာရ။

Verse 56

कंसघ्नाय नमस्तेस्तु बलदैत्यजिते नमः । ब्रह्मणैवं स्तुतश्चासीत्प्रत्यक्षोऽसौ जनार्द्दनः

ကံဆကိုသတ်ဖြတ်သော အရှင်ဘုရား၊ သင့်အား နမස්ကာရ; ဘလ အာသုရကို အနိုင်ယူသော အရှင်ဘုရား၊ သင့်အား နမော။ ဗြဟ္မာက ဤသို့ ချီးမွမ်းသဖြင့် ထို ဇနာရဒနသည် သူ၏ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ထင်ရှားပေါ်လာ၏။

Verse 57

पीतांबरो घनश्यामो नागारिकृतवाहनः । चतुर्भुजो महा तेजाः शंखचक्रगदाधरः

အရှင်သည် ပီတాంబရ (အဝါရောင်ဝတ်စုံ) ကို ဝတ်ဆင်၍ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ ဂဏရှျာမ ဖြစ်ကာ နာဂကို ဝါဟနအဖြစ် ပြုထား၏။ လက်လေးဖက်ရှိ၍ မဟာတေဇရှိကာ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကို ကိုင်ဆောင်၏။

Verse 58

स्तूयमानः सुरैः सर्वैः स देवोऽमितविक्रमः । विद्याधरैस्तथा नागैः स्तूयमानश्च सर्वशः

အမိတဝိက్రమရှိသော ထိုဒေဝတော်ကို ဒေဝတော်အားလုံးက ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့အပြင် ဝိဒ္ဓာဓရများနှင့် နာဂများကလည်း—အရပ်ရပ်၊ နေရာတိုင်းမှ ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 59

उत्तस्थौ स तदा देवो भास्करामितदीप्तिमान् । कोटिरत्नप्रभाभास्वन्मुकुटादिविभूषितः

ထို့နောက် ထိုဒေဝတော်သည် ထ၍ ရပ်တည်ကာ အနန္တနေများကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။ ကိုဋိရတနာတို့၏ အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပသော မုကុဋ်နှင့် အလင်္ကာရများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။