Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 43
शबर्युवाच । पुष्पाणि संतु तव देव ममेंद्रियाणि धूपोऽगुरुर्वपुरिदं हृदयं प्रदीपः । प्राणा हवींषि करणानि तवाक्षताश्च पूजाफलं व्रजतु सांप्रतमेष जीवः
śabaryuvāca | puṣpāṇi saṃtu tava deva mameṃdriyāṇi dhūpo'gururvapuridaṃ hṛdayaṃ pradīpaḥ | prāṇā havīṃṣi karaṇāni tavākṣatāśca pūjāphalaṃ vrajatu sāṃpratameṣa jīvaḥ
ရှဗရီက ဆိုသည်– “အို ဒေဝ! ငါ၏ အင်ဒြိယများကို သင်၏ ပန်းများ ဖြစ်စေပါ; ဤကိုယ်ခန္ဓာကို အဂရုနံ့သင်းသော ဓూప ဖြစ်စေပါ; ငါ၏ နှလုံးကို မီးအိမ် ဖြစ်စေပါ။ ငါ၏ အသက်ရှူသံများကို အာဟုတိများ ဖြစ်စေ၍၊ ငါ၏ အင်အားအင်္ဂါများကို သင်၏ မကွဲမပျက် အက္ခတ (akṣata) အဖြစ် ဖြစ်စေပါ။ ယခု ဤဇီဝသည် ပူဇော်မှု၏ အကျိုးအဖြစ် ထွက်ခွာပါစေ။”
Śabarī
Tirtha: Mānasa-pūjā-kṣetra (inner worship-field)
Type: kshetra
Scene: Śabarī, hands folded, speaks a luminous inner-pūjā hymn: flowers become her senses, incense her body, lamp her heart; subtle icons of these offerings appear as symbolic overlays around her, while Śiva’s presence is felt beyond the flames.
FAQs
The highest worship is inner self-offering—transforming senses, mind, and prāṇa into sacred articles of pūjā for Śiva.
No tīrtha is mentioned; the verse glorifies the inner sanctuary of the heart where Sadāśiva is worshipped.
It teaches a symbolic ‘mānasa-pūjā’: flowers (senses), incense (body), lamp (heart), oblations (prāṇa), and akṣata (faculties).