Gṛhastha-nitya-karman: Śauca, Sandhyā-vidhi, Pañca-yajña, and Āśrama-krama
ब्रह्मणी चतुराननाक्षवलया कुम्भं करैः स्रुक्स्रवौ बिभ्राणा त्वरुणेंदुकांतिवदना ऋग्रूपिणी बालिका । हंसारोहणकेलिखण्खण्मणेर्बिंबार्चिता भूषिता गायत्री परिभाविता भवतु नः संपत्समृद्ध्यै सदा ॥ ५५ ॥
brahmaṇī caturānanākṣavalayā kumbhaṃ karaiḥ sruksravau bibhrāṇā tvaruṇeṃdukāṃtivadanā ṛgrūpiṇī bālikā | haṃsārohaṇakelikhaṇkhaṇmaṇerbiṃbārcitā bhūṣitā gāyatrī paribhāvitā bhavatu naḥ saṃpatsamṛddhyai sadā || 55 ||
ပညာရှိတို့ အမြဲတမ်း ဓ്യာနပြုကြသော ဂါယတရီ မဟာဒေဝီသည်—ဗြဟ္မာ၏ သက္တိ၊ မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘုရား၏ အင်အား—လက်ကောက်ကဲ့သို့ အက္ခဝလယ (ပုတီး) ကို ဝတ်ဆင်၍၊ လက်များတွင် ကုမ္ဘ (ရေခွက်) နှင့် စရုတ်-စရဝ (လှော်ဇွန်းနှင့် အပူဇွန်း) ကို ကိုင်ထားကာ၊ မျက်နှာသည် လသစ်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ ဣဂ္ဝေဒ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော လူငယ်မိန်းကလေး—ဟံသာယာန (ဟံသာစီး) ၏ ကစားသံလှုပ်ရှားသည့် ရတနာအလှဆင်များနှင့် ဘိမ္ဗာကဲ့သို့ အလှတန်ဆာများဖြင့် တင့်တယ်လှပသော အရှင်မ—ကျွန်ုပ်တို့အား အစဉ်အမြဲ စည်းစိမ်နှင့် စမృద్ధိကို ပေးတော်မူပါစေ။
Narada (stuti within the Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It presents Gāyatrī as the living essence of Vedic revelation (especially the Ṛgveda) and as a yajña-presiding śakti; steady contemplation of her is praised as a direct cause of auspiciousness, prosperity, and inner flourishing.
By offering a vivid dhyāna (meditative icon) of Gāyatrī—her form, attributes, and radiance—the verse teaches bhakti through upāsanā: loving remembrance and visualization that ripens into reverence, steadiness, and grace-bestowing devotion.
It reflects Kalpa (ritual practice) through explicit yajña tools (kumbha, sruk, sruva) and Mantra-upāsanā discipline—showing how Vedic ritual symbolism is integrated into daily meditation on Gāyatrī.