Opening the text

शत्रुत्वपूर्ण वाणी व दुष्ट शक्ती/कृत्ये यांचे अपाय टाळून त्यांवर नियंत्रण ठेवणे, तसेच सामाजिक प्रतिष्ठा व समृद्धीसाठीचे विधी—हा मुख्य विषय. उपविषय: अभिमंत्रित/अभिषिक्त जल (आपः) हे संरक्षणतंत्र; शाप, द्वेष व अभिचार यांचे प्रेषकाकडेच परतवणे (परावाहन); ऐक्यासाठी शांती—मधुर, परिणामकारक वाणी आणि श्रवणाचे रक्षण; स्वप्नदोष हा मृत्यूसंबंधी बल मानून त्याचे निरस्तीकरण; पौष्टिक–सौभाग्य—धनाची ‘नाभी’ होणे व सहकाऱ्यांच्या ऐक्याचे केंद्र बनणे.
हे सूक्त अभिषिक्त जलांना (आपः) अपोत्प्रेरक/अपायनिवारक तंत्र म्हणून वापरते—शत्रुत्वकारी शक्ती, जादूटोणा, द्वेष व पीडा यांना ओळखून, तोडून, आणि त्या प्रभावांना पाठविणाऱ्यावरच परत वळवते. “चिरडणे, नष्ट करणे” अशा तीव्र हकालपट्टीच्या सूत्रांबरोबरच, पाण्यात दडलेले तेज/अग्नी ही अथर्वण कल्पना येथे जोडली आहे; त्यामुळे शुद्धीकरणच एक शस्त्र बनते. शेवटी संरक्षित व्यक्तीत क्षत्र (आज्ञाधारित सामर्थ्य) आणि वर्चस् (तेजस्विता) प्रतिष्ठित केली जाते.
हे लघु अथर्ववैदिक सूक्त सामाजिक सलोख्यासाठी शांती-सूत्र म्हणून कार्य करते: वैरभाव/दुष्ट इच्छा दूर करून, बलवान, मधुर-तुपासारखी आणि लोकांसमोर परिणामकारक अशी वाणी प्रतिष्ठित करते. तसेच श्रवणमार्गाचे रक्षण करते—अशुभ शकुनांऐवजी शुभ वचनेच ऐकू यावीत म्हणून. शेवटी प्रस्तराचा सन्मान करून विधीस्थळाचे अभिषेकन करते आणि कर्मकांडाला योग्य पवित्र क्रमात दृढपणे स्थापन करते.
हे सूक्त समृद्धी व सामाजिक उन्नतीसाठीचे आथर्वणिक आत्मस्तुती-तंत्र आहे: वक्ता धनवैभवाचे “शिरपण” (अग्रस्थान) आणि सहकाऱ्यांमध्ये प्राधान्य आपलेच असल्याचा दावा करतो. त्याच वेळी बंधनांतून मुक्ती, ताजेतवाने करणारा ओलावा/रस, आणि प्राणवायू असलेल्या मातरिश्वनाचा प्रवाह अखंड राहावा याचे रक्षण केले जाते. शेवटी वक्ता विशाल विश्वपरिपूर्णतेच्या “समुद्रा”शी स्वतःची शीतल, आरोग्यदायी ओळख जोडून हृदय व प्राणशक्ती स्थिर करतो.
हा सात मंत्रांचा आथर्वणिक सूक्त पौष्टिक–सौभाग्य मंत्रकर्म म्हणून साधकाला संपत्ती, मान, आणि सहकाऱ्यांमध्ये (समाना:) सामाजिक ऐक्य यांचा “नाभि” (केंद्र) बनवू इच्छितो. यात समृद्धीची भाषा (रायीणाम्, पशव:) आणि सूर्य, अग्नी, वायू, यम, सरस्वती यांच्या बहु-क्षेत्रीय संरक्षण-वर्तुळाचा संयोग आहे; शेवटी प्राण–अपान यांचे स्थिरीकरण व दक्ष (कौशल्य/सामर्थ्य) याची प्रतिष्ठापना करून, सामाजिक केंद्रस्थानीपणा आणि सुरक्षित भरभराट हे दोन्ही उद्दिष्ट ठेवले आहे.
हे स्वप्न-सूक्त अशुभ स्वप्नांना मृत्यूशी जोडलेली, स्पर्श्य अशी शक्ती मानते आणि तिचे नामकरण, ओळख व तिच्या उत्पत्ती-कार्याचे विधिपूर्वक “ज्ञान” करून तिला निष्प्रभ करते. स्वप्न हे यमाचे साधन—अंतक व मृत्यू—आहे, अशी उघड घोषणा केल्याने भीती नियंत्रित करता येणाऱ्या वाक्शक्तीत रूपांतरित होते; आणि दुष्स्वप्न (वाईट स्वप्न) यापासून झोपणाऱ्याचे रक्षण करावे अशी विनंती स्वप्नदेवतेलाच केली जाते. याची शक्ती अपोत्प्रेरक ओळखीत आहे: धोका एकदा उघडा पडला की तो परावृत्त करून मर्यादित व बांधून ठेवता येतो.
अथर्ववेद 16.6 हे संक्षिप्त अपोत्प्रायिक (अपशकुन-निवारक) सूक्त आहे. हे शत्रुत्वपूर्ण वाणी—द्वेष, शापवचन, आणि जादूटोणा/अभिचार—‘परा-वहन’ करून पुन्हा पाठवणाऱ्याकडेच किंवा दूर, ठरवलेल्या प्राप्तकर्त्याकडे वाहून नेते. यात विजय व निरपराधत्वाची घोषणा असून, वाचिक व मानसिक आक्रमण परत वळवणाऱ्या तीक्ष्ण आज्ञार्थक वाक्यांचा समावेश आहे; शेवटी अग्नी व देवतांच्या वहनाने विरोधक (वघ्री) भग्न होऊन निष्प्रभ व निष्क्रिय ठरतो.
हे सूक्त एक प्रभावी आथर्वणिक “प्रेष” (आदेशरूप पाठवणी) आहे: शत्रूला कठोर दैवी शक्ती/एजन्सींकडे अधिकाराने सुपूर्द करून त्याचा बहिष्कार, नाश, आणि अगदी प्राणहरणही साध्य करण्याचा उद्देश ठेवतो. येथे उच्चारलेली आज्ञा स्वतःच अर्ध-व्यक्तिमत्त्व धारण केलेली कार्यकारी शक्ती मानली जाते; देवतांचा आधार आणि विनाशाचा निर्णायक दांडा म्हणून प्राण यांचा उपयोग केला जातो. दुय्यम, अंतर्भूत गृह्य/अपोत्प्रायिक सूर ‘दुष्वप्न्य’ (दु:स्वप्न) शुद्धीकरणाच्या सूत्रात दिसतो; त्यातही नाव घेऊन दूर करण्याची तीच तंत्रविद्या सौम्य पातळीवर लागू केली आहे.
हे दीर्घ आथर्वणिक सूक्त वशीकरण–बहिष्करणाचा प्रभावी कार्यक्रम आहे. ते प्रतिस्पर्ध्याला ऋताच्या बंधनकारक नियमात बांधते आणि विजय, तेज, याज्ञिक अधिकार, तसेच सामाजिक संपत्ती यांचा प्रवाह यजमान/आश्रिताच्या बाजूकडे वळवते. “ऋत, तेज, ब्रह्म, यज्ञ, पशुधन, संतती, वीर—हे सर्व आमचेच” असा सामूहिक स्वामित्वाचा दावा वारंवार करत, शत्रुशक्तींना खाली दाबते आणि विरोधकांना सुटका मिळू देत नाही. म्हणून हे सूक्त ब्रह्मन्, तेजस् आणि ऋत या कार्यकारी शक्तींच्या अधीन अभिचार (बंधन/पराभव) आणि पौष्टिक स्वीकृती (समृद्धी व जीवनशक्तीची प्राप्ती) यांचे संमिश्र रूप दर्शवते.
हे लघु अथर्ववैदिक सूक्त समृद्धी व यश मिळवून देणारे मंत्र-चर्म आहे. यात भौतिक वैभव (वसु/श्री) याचा संबंध यज्ञाच्या जनकशक्तीशी जोडला असून, यज्ञाला कर्त्याच्या ठायी धन ‘जिंकवणारे’ व ‘निक्षेपित’ करणारे साधन मानले आहे. याला उन्नत, स्वर्ग्य छटा आहे: अग्नी, सोम, पूषन् हे दैवी अधिकार लक्ष्याला अनुमोदन देतात; आणि फल ‘सूर्याच्या प्रकाशासह’ तेजोमय लोकात आरोहण म्हणून दृढ केले जाते—समृद्धीला केवळ ऐहिक भरभराट नव्हे, तर परत्रही सुरक्षित कल्याण म्हणून मांडले आहे.
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.