Adhyaya 206: Section on the Manifestation of the Fruits of Auspicious Deeds

Verse 1

अथ शुभकर्मफलोदय प्रकरणम् ॥ ऋषिरुवाच ॥ चित्रगुप्तस्य सन्देशो वदतो यो मया श्रुतः ॥ श्रूयतां वै महाभागास्तपःसिद्धा द्विजोत्तमाः ॥

ഇപ്പോൾ ശുഭകർമ്മഫലോദയപ്രകരണം. ഋഷി പറഞ്ഞു—ചിത്രഗുപ്തന്റെ സന്ദേശം ഞാൻ പറയപ്പെടുമ്പോൾ കേട്ടതാണ്; കേൾക്കുവിൻ, മഹാഭാഗ്യവാന്മാരായ തപസ്സിദ്ധ ദ്വിജോത്തമരേ.

Verse 2

इमं सर्वातिथिं दान्तं सर्वभूतानुकम्पकम् ॥ समान्नदानदातारं शेषभोजनभोजिनम् ॥

ഇവനെ വിട്ടയക്കുക—ഇവൻ ദാന്തനായ സംയമി, എല്ലാ അതിഥികൾക്കും ആതിഥ്യം ചെയ്യുന്നവൻ, സർവ്വഭൂതങ്ങളോടും കരുണയുള്ളവൻ; സമമായി അന്നദാനം ചെയ്യുന്നവൻ, ശേഷഭോജനമേ ഭുജിക്കുന്നവൻ.

Verse 3

मुञ्च मुञ्च महाभृत्य चैष धर्मस्य निर्णयः ॥ अहं कालेन सार्द्धं हि मृत्युना प्रकृतस्तथा ॥

വിട്ടയക്കുക, വിട്ടയക്കുക, മഹാഭൃത്യാ—ഇതുതന്നെ ധർമ്മത്തിന്റെ നിർണ്ണയമാണ്. കാരണം ഞാൻ കാലത്തോടും അതുപോലെ മരണത്തോടും കൂടി നിയുക്തനായിരിക്കുന്നു.

Verse 4

मम स्थास्यन्ति पार्श्वेषु पापा वै विकृतास्तथा ॥ एनं गायस्यन्ति गन्धर्वा गगनेऽप्सरसस्तथा ॥

എന്റെ ഇരുപാർശ്വങ്ങളിലും പാപികൾ—വികൃതരായി/പീഡിതരായി—നിൽക്കും. ഗന്ധർവന്മാർ അവനെ പാടും; അതുപോലെ ആകാശത്തിൽ അപ്സരസ്സുകളും (യശസ്സിനെ) പാടും.

Verse 5

दीयतामासनं दिव्यं तथान्यद्यानमेव च । अन्यान्यान्कामयेत्कामान्मनसा यानि चेच्छति ॥

ദിവ്യമായ ആസനം നൽകപ്പെടട്ടെ; അതുപോലെ മറ്റൊരു യാനവും. മനസ്സിൽ ഏത് ഏത് ഭോഗങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ, അവ അവ ആഗ്രഹങ്ങൾ അവൻ ആഗ്രഹിക്കട്ടെ.

Verse 6

तत्तु शीघ्रं प्रदातव्यं धर्मराजस्य शासनात् ॥ अक्रियाणि तु दानानि पूर्वं दत्तानि धीमता ॥

എന്നാൽ ധർമ്മരാജന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അത് വേഗത്തിൽ നൽകേണ്ടതാണ്. കാരണം ജ്ഞാനി മുമ്പ് നൽകിയ ദാനങ്ങൾ വെറും നിർഫലക്രിയകളായിരുന്നില്ല.

Verse 7

प्रेक्षतां च महाभागो भोक्तुं चैव सहानुगः ॥ तिष्ठत्येषोऽत्र वै वीरो ममादेशान्महायशाः ॥

ആ മഹാഭാഗ്യവാൻ എല്ലാവർക്കും ദൃശ്യമാകട്ടെ; അവൻ അനുചരന്മാരോടുകൂടെ ഭോഗം അനുഭവിക്കട്ടെ. ഈ മഹായശസ്സുള്ള വീരൻ എന്റെ ആജ്ഞയാൽ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്.

Verse 8

यावत्स्वर्गाद्विमानानि समागच्छन्ति कृत्स्नशः ॥ ततः स प्रवरैर्यानैः सानुगः सपरिच्छदः ॥

സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് എല്ലാ വിമാനങ്ങളും പൂർണ്ണമായി എത്തുന്നതുവരെ; അതിനുശേഷം അവൻ ശ്രേഷ്ഠമായ യാനങ്ങളോടെ, അനുചരന്മാരോടും സമസ്ത പരിച്ഛദങ്ങളോടും കൂടി (മുന്നോട്ട് പോകട്ടെ).

Verse 9

देवानां भवनं यातु दैवतैरभिपूजितः ॥ तत्रैव रमतां वीरो यावल्लोको हि धार्यते ॥

അവൻ ദേവന്മാരുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോകട്ടെ; ദേവന്മാരാൽ തന്നേ അഭിപൂജിതനാകട്ടെ. ലോകം നിലനിൽക്കുന്നത്രയും കാലം ആ വീരൻ അവിടെ തന്നേ രമിക്കട്ടെ.

Verse 10

नैककन्याप्रदातारं नैकयज्ञकृतं तथा ॥ पूज्यतां सर्वकामैस्तु पदं गच्छतु वैष्णवम् ॥

അനേകം കന്യാദാനങ്ങൾ ചെയ്തവനും അനേകം യജ്ഞങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചവനും—സകല ഇഷ്ടസിദ്ധികളോടുകൂടെ പൂജ്യനാകട്ടെ; വൈഷ്ണവപദം പ്രാപിക്കട്ടെ।

Verse 11

तत्रैष रमतां धीरः सहस्रमयुतं समाः ॥ ततो वै मानुषे लोके आद्ये वै जायतां कुले ॥

ആ ധീരൻ അവിടെ പത്തായിരം വർഷം ആനന്ദിക്കട്ടെ; തുടർന്ന് മനുഷ്യലോകത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠ വംശത്തിൽ ജനിക്കട്ടെ।

Verse 12

भूतानुकम्पको ह्येष क्रियतामस्य चार्च्छनम् ॥ वर्षाणामयुतं चायं तत्र तिष्ठतु देववत् ॥

ഇവൻ സകല ജീവികളോടും കരുണയുള്ളവൻ; അതിനാൽ ഇവനെയും ആരാധിക്കട്ടെ. അവൻ അവിടെ ദേവനെപ്പോലെ പത്തായിരം വർഷം നിലകൊള്ളട്ടെ।

Verse 13

जायते तु ततः पश्चात्सर्वमानुषपूजितः ॥ उपानहौ च छत्रं च जलभाजनमेव च ॥

അതിനുശേഷം അവൻ ജനിക്കുകയും സകല മനുഷ്യരാലും ആദരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു—(അവനോട്) പാദുക, കുട, ജലപാത്രം എന്നിവയും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു।

Verse 14

असकृद्द्येन दत्तानि तस्मै पूजां प्रयच्छथ ॥ सभा यत्र प्रवर्त्तन्ते यस्मिन्देशे सहस्रशः ॥

ഇവയെ ആവർത്തിച്ച് ദാനം ചെയ്തവനു പൂജയും ആദരവും അർപ്പിക്കുവിൻ. ആയിരക്കണക്കിന് സഭകൾ നടക്കുന്ന ഏതു ദേശത്തിലോ…

Verse 15

हस्तेन संस्पृशत्येष मृदुना शीतलेन च ॥ विद्याधरस्तथा ह्येष नित्यं मुदितमानसः ॥

ഇവൻ മൃദുവും ശീതളവുമായ കൈകൊണ്ട് സ്പർശിക്കുന്നു. അതിനാൽ അവൻ സത്യമായും വിദ്യാധരനായി നിത്യവും ആനന്ദചിത്തനായി ഇരിക്കുന്നു.

Verse 16

महापद्मानि चत्वारि तस्मिंस्तिष्ठन्तु नित्यशः ॥ ततश्च्युतश्च कालेन मानुषं लोकमास्थितः ॥

അവനുവേണ്ടി അവിടെ നാല് മഹാപദ്മങ്ങൾ നിത്യമായി നിലനില്ക്കട്ടെ. പിന്നെ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ നിലയിൽ നിന്ന് ച്യുതനായി മനുഷ്യലോകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 17

बहुसुन्दरनारीके कुले जन्म समाप्नुयात् ॥ दधि क्षीरं घृतं चैव येन दत्तं द्विजातिषु ॥

ദ്വിജന്മാർക്കിടയിൽ തൈരും പാലും നെയ്യും ദാനം ചെയ്തവൻ, അനേകം സുന്ദരസ്ത്രീകളുള്ള കുലത്തിൽ ജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 18

एष वा यातु नः पार्श्वमस्मै पूजां प्रयच्छथ ॥ नीयतां नीयतां शीघ्रं यत्रयत्र न चालयेत् ॥

അല്ലെങ്കിൽ ഇവൻ നമ്മുടെ സമീപത്തേക്ക് വരട്ടെ; അവനു പൂജയും ആദരവും അർപ്പിക്കുവിൻ. അവനെ കൊണ്ടുപോകുവിൻ—വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുപോകുവിൻ—എവിടെയെവിടെ അവൻ ചലിക്കാതിരിക്കുമോ അവിടെയൊക്കെയും.

Verse 19

ततः पश्चादयं यातु यत्र लोकोऽनसूयकः ॥ तत्रैव रमतां धीरो बहुवर्षशतान्ययम् ॥

അതിനു ശേഷം ഇവൻ ദ്വേഷമില്ലാത്ത ജനങ്ങൾ ഉള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് പോകട്ടെ. അവിടെയേ ഈ ധീരൻ അനേകം നൂറു വർഷങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ വസിക്കട്ടെ.

Verse 20

बहुसुन्दरनारीभिः सेव्यमानो महातपाः ॥ अमराख्यो भवेत् तत्र गोलोकेषु समाहितः ॥

അനേകം സുന്ദരിയായ സ്ത്രീകളുടെ സേവനം ലഭിക്കുന്ന ആ മഹാതപസ്വി, മനസ്സിനെ സമാധാനമായി ഏകാഗ്രമാക്കി, അവിടെ ‘അമര’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനായി ഗോളോകങ്ങളിൽ പ്രതിഷ്ഠിതനാകുന്നു।

Verse 21

इदमेवापरं चैव चित्रगुप्तस्य भाषितम् ॥ सर्वदेवमया देव्यो सर्ववेदमयास्तथा ॥

ഇതും ചിത്രഗുപ്തൻ പറഞ്ഞ മറ്റൊരു വചനമാണ്— ‘ദേവിമാർ സർവ്വദേവമയരാണ്; അതുപോലെ സർവ്വവേദമയരുമാണ്।’

Verse 22

अमृतं धारयन्त्यश्च प्रचरन्ति महीतले ॥ तीर्थानां परमं तीर्थमतस्तीरथं न विद्यते ॥

അവർ അമൃതം ധരിച്ചു ഭൂമിതലത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഇത് തീർത്ഥങ്ങളിൽ പരമമായ തീർത്ഥമാണ്; അതിനാൽ ഇതിനെക്കാൾ ഉന്നതമായ തീർത്ഥം ഇല്ല।

Verse 23

पवित्रं च पवित्राणां पुष्टीनां पुष्टिरेव च ॥ तस्मात्पुरस्तु दातव्यं गवां वै मेध्यकारणात् ॥

ഇത് പവിത്രങ്ങളിൽ പരമപവിത്രവും, പോഷകങ്ങളിൽ യഥാർത്ഥ പോഷണവുമാണ്. അതിനാൽ യാജ്ഞിക ശുദ്ധിയുടെ കാരണമായി വിധിപൂർവ്വം മുൻവശത്ത് ഗോദാനം നൽകണം।

Verse 24

दध्ना हि त्रिदशाः सर्वे क्षीरेण च महेश्वरः ॥ घृतेन पावको नित्यं पायसेन पितामहः ॥

തൈരാൽ സർവ്വദേവന്മാരും തൃപ്തരാകുന്നു; പാലാൽ മഹേശ്വരൻ; നെയ്യാൽ നിത്യ പാവകൻ (അഗ്നിദേവൻ); പായസാൽ പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാ।

Verse 25

सकृद्दत्तेन प्रीयन्ते वर्षाणां हि त्रयोदश ॥ तां दत्त्वा चैव पीत्वा च प्रीतो मेध्यस्तु जायते ॥

ഒരിക്കൽ ദാനം ചെയ്താൽ അവർ പതിമൂന്ന് വർഷം സന്തുഷ്ടരാകും. അത് ദാനം ചെയ്ത് സ്വയം പാനം ചെയ്താൽ മനസ്സ് പ്രസന്നമാകുകയും യാജ്ഞിക ശുദ്ധി (മേധ്യത) ജനിക്കുകയും ചെയ്യും.

Verse 26

पञ्चगव्येन पीतेन वाजिमेधफलṃ लभेत् ॥ गव्यं तु परमं मेध्यं गव्यादन्यन्न विद्यते ॥

പഞ്ചഗവ്യം പാനം ചെയ്താൽ വാജിമേധ യാഗഫലം ലഭിക്കുന്നു. ഗോ-സംബന്ധ ദ്രവ്യം പരമ മേധ്യം; ഗോദ്രവ്യം ഒഴികെ മറ്റൊന്നും (അത്തരം) ശുദ്ധികരമെന്നു അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

Verse 27

गौ दन्तेषु मरुतो देवा जिह्वायां तु सरस्वती ॥ खुरमध्ये तु गन्धर्वाः खुराग्रेषु तु पन्नगाः ॥

ഗോവിന്റെ പല്ലുകളിൽ മരുത് ദേവന്മാർ, നാവിൽ സരസ്വതി. കുളമ്പിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ ഗന്ധർവന്മാർ, കുളമ്പുകളുടെ അഗ്രങ്ങളിൽ പന്നഗങ്ങൾ (സർപ്പങ്ങൾ) വസിക്കുന്നു.

Verse 28

अपाने सर्वतीर्थानि प्रस्रावे जाह्नवी नदी ॥ नानाद्वीपसमाकीर्णाश्चत्वारः सागरास्तथा ॥

അപാനത്തിൽ (ഗുദത്തിൽ) സർവ തീർത്ഥങ്ങളും ഉണ്ട്; മൂത്രത്തിൽ ജാഹ്നവീ നദി (ഗംഗ) ഉണ്ട്. അതുപോലെ അനേകം ദ്വീപുകളാൽ നിറഞ്ഞ നാല് സമുദ്രങ്ങളും (അവിടെ) ഉണ്ട്.

Verse 29

ऋषयो रोमकूपेषु गोमये पद्मधारिणी ॥ रोम्णि वसन्ति विद्याश्च त्वक्केशेष्वयनद्वयम् ॥

രോമകൂപങ്ങളിൽ ഋഷിമാർ വസിക്കുന്നു; ഗോമയത്തിൽ പദ്മധാരിണി (കമലധാരിണി ദേവി) വസിക്കുന്നു. രോമങ്ങളിൽ വിദ്യകൾ വസിക്കുന്നു; ത്വക്കും കേശവും രണ്ടായനങ്ങൾ (ഉത്തരായണം–ദക്ഷിണായണം) നിലകൊള്ളുന്നിടമാണ്.

Verse 30

धैर्यं धृतिश्च शान्तिश्च पुष्टिर्वृद्धिस्तथैव च ॥ स्मृतिर्मेधा तथा लज्जा वपुः कीर्तिस्तथैव च ॥

ധൈര്യം, ധൃതി, ശാന്തി; അതുപോലെ പോഷണവും വർദ്ധിയും; സ്മൃതി, മേധ, ലജ്ജ; ദേഹക്ഷേമവും കീർത്തിയും—ഇവയൊക്കെയും അവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നു.

Verse 31

विद्या शान्तिर्मतिश्चैव सन्ततिः परमा तथा ॥ गच्छन्तमनुगच्छन्ति ह्येता गावो न संशयः ॥

വിദ്യ, ശാന്തി, സദ്ബുദ്ധി, അതുപോലെ പരമ സന്തതി—ഈ പശുക്കൾ സംശയമില്ലാതെ മുന്നേ പോകുന്നവനെ പിന്തുടരുന്നു.

Verse 32

यत्र गावो जगत्तत्र देवदेवपुरोगमाः ॥ यत्र गावस्तत्र लक्ष्मीः सांख्यधर्मश्च शाश्वतः ॥

എവിടെ പശുക്കൾ ഉണ്ടോ അവിടെയേ ജഗത്ത് (സമൃദ്ധമായ ക്രമം) നിലകൊള്ളുന്നു; ദേവദേവനെ മുൻപാക്കി നിൽക്കുന്ന ദേവഗണവും അവിടെ സന്നിഹിതരാണ്. എവിടെ പശുക്കൾ ഉണ്ടോ അവിടെയേ ലക്ഷ്മിയും ശാശ്വതമായ സാംഖ്യധർമ്മവും വസിക്കുന്നു.

Verse 33

सर्वरूपेषु ता गावस्तिष्ठन्त्यभिमतास्तथा ॥ भवनॆषु विशालॆषु सर्वप्रासादपङ्क्तिषु ॥

ആ പശുക്കൾ എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും നിലകൊള്ളുന്നു; ഇഷ്ടവും ആദരണീയവുമാണ്; വിശാലമായ ഭവനങ്ങളിലും എല്ലാ പ്രാസാദനിരകളിലും (അവയുടെ സന്നിധി പറയപ്പെടുന്നു).

Verse 34

स्त्रियश्च पुरुषाश्चैव रक्षन्तश्च सुयन्त्रिताः ॥ शयनासनपानेषु ह्युपविष्टाः सहस्रशः ॥

സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും—രക്ഷണം നിർവഹിച്ച്, ശാസനയോടെ—ശയനം, ആസനം, പാനസേവ എന്നിവിടങ്ങളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ഉപവിഷ്ടരായിരിക്കുന്നു.

Verse 35

क्रीडन्ति विविधैर्भोगैर्भोगेषु च सहस्रशः ॥ तत्र पानगृहेष्वन्ये पुष्पमालाविभूषिताः ॥

അവർ നാനാവിധ ഭോഗങ്ങളിൽ ക്രീഡിച്ച് സഹസ്രങ്ങളായ ഭോഗങ്ങളിൽ രമിക്കുന്നു. അവിടെ പാനഗൃഹങ്ങളിൽ മറ്റുള്ളവർ പുഷ്പമാലകളാൽ അലങ്കൃതരാണ്.

Verse 36

भक्ष्याणां विविधानां च भोजनानां च सञ्चयात् ॥ शयनासनपानानि वाजिनो वारणांस्तथा ॥

വിവിധ ഭക്ഷ്യങ്ങളും ഭോജനങ്ങളും സമ്പാദിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ അവിടെ ശയ്യകൾ, ആസനങ്ങൾ, പാനീയങ്ങൾ ഉണ്ട്; അതുപോലെ കുതിരകളും ആനകളും ഉണ്ട്.

Verse 37

उद्यानॆषु तथा चान्या भवनॆषु च पुण्यतः ॥ अनेन सदृशं नास्ति ह्यस्माद् अन्यन्न विद्यते ॥

മറ്റുള്ളവർ അതുപോലെ ഉദ്യാനങ്ങളിലും പുണ്യഫലമായി ഭവനങ്ങളിലും ഉണ്ടാകുന്നു. ഇതിന് സമം ഒന്നുമില്ല; ഇതൊഴികെ മറ്റൊന്നും സമതുല്യമെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നില്ല.

Verse 38

अहो सूत्रकृतं शिल्पमहो रत्नैरलङ्कृतम् ॥ एवं गृहाद्गृहं गच्छन्नहं तत्र ततोऽस्तमः ॥

അഹോ! നൂലാൽ നിർമ്മിതമായ എത്ര അത്ഭുത ശില്പം; അഹോ! രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കൃതം! ഇങ്ങനെ വീടുവീടായി പോകുമ്പോൾ ഞാൻ അവിടെ, ആ സ്ഥലത്തുതന്നെ, നിൽക്കേണ്ടിവന്നു (എന്റെ ഗതി അവസാനിച്ചു).

Verse 39

ततस्तु निखिलं सम्यग्दृष्ट्वा कर्म महोदयम् ॥ पुनरेवागतः पार्श्वं यमस्य द्विजसत्तमाः ॥

അപ്പോൾ കർമത്തിന്റെ മഹോദയം (മഹത്തായ ഫലം) മുഴുവനായി ശരിയായി കണ്ട ശേഷം, ഹേ ദ്വിജസത്തമന്മാരേ, അവൻ വീണ്ടും യമന്റെ പാർശ്വത്തിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നു.

Verse 40

स कृतार्थः सदा लोके यत्रैषोऽभिप्रयास्यति ॥ तत्र मेध्यं पवित्रं च यत्र स्थास्यत्ययं शुचिः ॥

അവൻ എവിടെയേക്കു പോകുവാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നുവോ അവിടെയൊക്കെയും ഈ ലോകത്തിൽ സദാ കൃതാർത്ഥനാകുന്നു; ഈ ശുചിയായ പുരുഷൻ വസിക്കുന്ന സ്ഥലം മേധ്യവും പവിത്രവും എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു.

Verse 41

गोरसस्य तु पूर्णानि भाजनानि सहस्रशः ॥ यत्र दत्त्वा च पीत्वा च बान्धवेभ्यो विभागशः ॥

അവിടെ ഗോറസത്തോടെ നിറഞ്ഞ പാത്രങ്ങൾ ആയിരക്കണക്കിന് ഉണ്ടായിരുന്നു; അവ ദാനം ചെയ്ത്, താനും പാനം ചെയ്ത്, ബന്ധുക്കൾക്കു യഥോചിതമായ പങ്കുകളായി വിഭജിച്ചു നൽകി.

Verse 42

सर्वसन्धिषु साध्याश्च चन्द्रादित्यौ तु लोचने ॥ ककुदे सर्वक्षत्राणि लाङ्गूले धर्म आश्रितः ॥

അതിന്റെ എല്ലാ സന്ധികളിലും സാധ്യഗണങ്ങൾ ഉണ്ട്; ചന്ദ്രനും സൂര്യനും അതിന്റെ രണ്ടു കണ്ണുകളാണ്. കകുദത്തിൽ (കൂമ്പിൽ) എല്ലാ ക്ഷാത്രശക്തികളും; വാലിൽ ധർമ്മം പ്രതിഷ്ഠിതമാണ്.

Verse 43

अपश्यन् विविधास्तत्र स्त्रियश्च शुभलोचनाः ॥ शोभयन्ति स्त्रियः काश्चिज्जलक्रीडा गतास्तथा ॥

അവൻ അവിടെ ശുഭനേത്രങ്ങളായ വിവിധ സ്ത്രീകളെ കണ്ടു; ചില സ്ത്രീകൾ ജലക്രീഡയ്ക്കു പോയിട്ടും ആ സ്ഥലത്തെ ശോഭിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.