ബ്രഹ്മാവ് in the Manusmriti

പ്രഭോ, അചിന്ത്യവും അപ്രമേയവും ആയ ഈ സമസ്ത വിധാനത്തിന്റെ ഏകമൂലം നിങ്ങൾ—സ്വയംഭൂ; അതിന്റെ പ്രവർത്തനം, തത്ത്വം, അർത്ഥം എന്നിവ അറിയുന്നവനും നിങ്ങൾ തന്നെയാണ്.

അതിനുശേഷം സ്വയംഭൂ ഭഗവാൻ—അവ്യക്തൻ—ഈ (ജഗത്-പ്രക്രിയ)യെ വ്യക്തമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, മഹാഭൂതാദിയിൽ ആരംഭിക്കുന്ന പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രേരകശക്തിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അന്ധകാരം നീക്കുന്നവനായി നിലകൊണ്ടു.

അപ്പോൾ ആ ‘അണ്ഡം’ സ്വർണമയമായി, സഹസ്രകിരണ സൂര്യനോടു തുല്യമായ ദീപ്തി കൈവരിച്ചു; അതിനുള്ളിൽ സ്വയം ബ്രഹ്മാവ് ജനിച്ചു—സകല ലോകങ്ങളുടെയും പിതാമഹൻ എന്നു വിവക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവൻ.

അവ്യക്തവും നിത്യവും സത്-അസത്—ഉഭയസ്വഭാവമുള്ളതുമായ ആ കാരണതത്ത്വത്തിൽ നിന്നു സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട പുരുഷൻ ലോകത്തിൽ ‘ബ്രഹ്മാ’ എന്നു കീർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രജകളെ സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ഞാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ തപസ്സു ചെയ്തു; തുടർന്ന് ആദിയിൽ പ്രജകളുടെ ‘പതികൾ’ (അധിപതികൾ) എന്ന നിലയിൽ പത്ത് മഹർഷിമാരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഇങ്ങനെ, എന്റെ നിയോഗത്തിന് അധീനരായ മഹാത്മാക്കളാൽ, കര്‍മാനുസാരമായി തപോയോഗശക്തിയിലൂടെ സ്ഥാവരവും ജംഗമവും ആയ ഈ സമസ്ത ലോകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.

ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിൽ ആരംഭിച്ച് ഈ (അന്തിമ അവസ്ഥ) വരെ അവസാനിക്കുന്ന ഗതികൾ, നിത്യവും നിരന്തരമായി മുന്നേറുന്ന ഈ ഘോര ഭൂതസംസാരത്തിൽ വിവരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ ‘പകൽ-രാത്രി’ (ക്ഷപാഹ) എന്നതിനുള്ള അളവ് സംക്ഷേപമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതനുസരിച്ച്, യുഗങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യം ക്രമമായി ഓരോന്നായി ഗ്രഹിക്കണം.

ഗ്രന്ഥത്തിലെ ബ്രഹ്മാണ്ഡീയ ഗണനപ്രകാരം, ദൈവിക യുഗങ്ങളുടെ ആയിരം ‘ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകൽ’ എന്നു ഗ്രഹിക്കണം; അത്രത്തോളം ദൈർഘ്യമുള്ളതുതന്നെയാണ് അവന്റെ രാത്രിയും.

പരമ്പരാനുസാരം, പകലും രാത്രിയും എന്ന അളവ് അറിയുന്നവർ ‘ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുണ്യപകൽ’ ആയിരം യുഗങ്ങളുടെ സമാപ്തിവരെ വ്യാപിക്കുന്നു എന്നും, അതിന്റെ രാത്രിയും അത്രത്തോളമാണെന്നും ഗ്രഹിക്കുന്നു.

നാഭിക്കു മുകളിലുള്ള ഭാഗത്ത് മനുഷ്യന്‍ കൂടുതല്‍ ശുദ്ധന്‍ (മേധ്യതര) എന്നു പറയപ്പെടുന്നു; അതിനാല്‍ സ്വയംഭൂ അവന്റെ മുഖത്തെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ (മേധ്യതമ) ഭാഗമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു.

സ്വയംഭൂ തപസ്സു ചെയ്ത് ആദിയില്‍ അവനെ തന്റെ തന്നെ മുഖത്തില്‍നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ചു എന്നു പറയപ്പെടുന്നു—ദേവന്മാര്‍ക്കും പിതൃകള്‍ക്കും അര്‍പ്പിക്കുന്ന ഹവ്യ-കവ്യങ്ങളുടെ വഹനത്തിനും, ഈ സമസ്ത (ക്രമം) സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുമായി.

ഗ്രന്ഥപ്രകാരം ബ്രാഹ്മണൻ എപ്പോഴും ‘ബ്രാഹ്മ’ തീർത്ഥം ഉപയോഗിച്ച് ഉപസ്പർശനം (ജലസ്പർശത്തിലൂടെ ശുദ്ധീകരണം) നടത്തണം; അല്ലെങ്കിൽ ‘കായ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘ത്രൈദശിക’ തീർത്ഥങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാം; എന്നാൽ ‘പിത്ര്യ’ തീർത്ഥം ഉപയോഗിച്ച് ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്.

ഗ്രന്ഥപ്രകാരം—കരതലത്തിൽ അങ്കുഷ്ഠമൂലസ്ഥാനത്ത് ‘ബ്രാഹ്മ’ തീർത്ഥം; വിരലുകളുടെ മൂലത്തിൽ ‘കായ’ തീർത്ഥം; വിരലുകളുടെ അഗ്രത്തിൽ ‘ദേവ’ തീർത്ഥം; അവ രണ്ടിന്റെയും താഴെ ‘പിത്ര്യ’ തീർത്ഥം (എന്നിങ്ങനെ) നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

വേദാധ്യയനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും ശിഷ്യൻ എപ്പോഴും ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങൾ സ്പർശിക്കണം/ഗ്രഹിക്കണം; കൂടാതെ കൈകൾ ചേർത്ത് പാരായണം ചെയ്യണം—ഈ സംഹത-ഹസ്തമുദ്രയെ ‘ബ്രഹ്മാഞ്ജലി’ എന്നു സ്മരിക്കുന്നു.

സ്വധാ-സൂത്രത്തിന്റെ പ്രവേശനം (സ്വധാനിനയനം) എന്ന സമയമൊഴികെ ‘ബ്രഹ്മ’ (അഥവാ ഓം) ഉച്ചരിക്കരുത്; കാരണം ശൂദ്രൻ ‘സമൻ’ എന്നു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് അവൻ ‘വേദത്തിൽ ജനനം’ (വൈദിക ദീക്ഷ/വേദാധ്യയന പ്രവേശനം) നേടാത്തതുവരെ മാത്രമാണെന്ന് ഗ്രന്ഥം…

ആചാര്യൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മൂർത്തിയാണ്; പിതാവ് പ്രജാപതിയുടെ മൂർത്തിയാണ്; മാതാവ് ഭൂമിയുടെ മൂർത്തിയാണ്; സ്വന്തം സഹോദരൻ സ്വന്തം ആത്മാവിന്റെ മൂർത്തിയാണ്.

കന്യയെ വസ്ത്രാദികളാൽ ആച്ഛാദിപ്പിച്ച് ആദരിച്ച്, വേദശ്രുതിയും സദാചാരവും ഉള്ള പുരുഷനെ സ്വയം ക്ഷണിച്ച് കന്യാദാനം ചെയ്യുന്നതിനെ ‘ബ്രാഹ്മ’ വിവാഹധർമ്മം എന്നു പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു.

ബ്രാഹ്മം മുതലായ നാല് വിവാഹരൂപങ്ങളിൽ, ക്രമാനുസാരമായി, ബ്രഹ്മവർചസ് (വേദതേജസ്/വിദ്യ) ഉള്ളതും ശിഷ്ടർ (സംസ്കൃതർ, പണ്ഡിതർ) അംഗീകരിക്കുന്നതുമായ പുത്രന്മാർ ജനിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നു.

മനു പറഞ്ഞു: “അല്ലെങ്കിൽ പിതാമഹൻ ആ ശ്രാദ്ധഭോജനം സ്വീകരിക്കാം; അല്ലെങ്കിൽ അനുമതി ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഇഷ്ടാനുസാരം, അവൻ തന്നെ അത് ആചരിക്കാം (നിർവഹിക്കാം).”