
Rishi: Atharvanic speculative seer-tradition (as transmitted in AV 11.8)
Devata: Manyu and Saṅkalpa (personified mental powers)
Chandas: Anuṣṭubh (with opening rubric ‘adhyātmam’ outside metrical count)
AV 11.8 ഒരു അധ്യാത്മ (അന്തര) ചിന്തനസൂക്തമാണ്; മനസ്–ശരീരം എന്ന സമുച്ചയത്തെ വ്യക്തീകൃത ശക്തികളുടെ ഒരു കുടുംബമായി—മന്യു (കോപം/പ്രേരക ഊർജം), സങ്കൽപ (ദൃഢനിശ്ചയം), ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, പ്രാണങ്ങൾ—മാപ്പ് ചെയ്ത്, അവയെ അറിയാനും ക്രമപ്പെടുത്താനും നിയന്ത്രിക്കാനും ലക്ഷ്യമിടുന്നു. വംശാവലി-ചോദ്യങ്ങളും മനോ-ശാരീരിക എണ്ണിപ്പറച്ചിലുകളും വഴി, ശരീരത്തിനുള്ളിലെ ആകസ്മിക പ്രേരണയും ജീവശക്തിയും ഗ്രാഹ്യമായ ദേവതകളായി പുനർവ്യാഖ്യാനിച്ച്, ആത്മനിയന്ത്രണം, പ്രാണ–ഇന്ദ്രിയസ്ഥൈര്യം, കൂടാതെ ശുഭ ‘വർണ’ (പ്രകാശമയ ക്ഷേമം) പുനഃസ്ഥാപനം എന്നിവ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നു. അകത്തെ ശക്തികളെ പേരിട്ട് ഘടനപ്പെടുത്തുന്നതിലാണ് ഇതിന്റെ പ്രഭാവം: പേരിട്ടത് പരിധിയിലാകുന്നു; പരിധിയിലായത് നിയന്ത്രിക്കാവുന്നതാകുന്നു.
Mantra 1
अध्यात्मम्। यन्म॒न्युर्जा॒यामाव॑हत् संक॒ल्पस्य॑ गृ॒हादधि॑ । क आ॑सं॒ जन्याः॒ के व॒राः क उ॑ ज्येष्ठव॒रोऽभवत्
അധ്യാത്മത്തിൽ: മന്യു (ക്രോധം) സംകല്പത്തിന്റെ ഗൃഹത്തിൽ നിന്ന് ഭാര്യയെ കൊണ്ടുവന്ന് വീട്ടിലാക്കിയപ്പോൾ—അപ്പോൾ ബന്ധുക്കൾ ആരായിരുന്നു, വരന്മാർ ആരായിരുന്നു, പിന്നെ ആരാണ് ജ്യേഷ്ഠവരനായത്?
Mantra 2
तप॑श्चै॒वास्तां॒ कर्म॑ चा॒न्तर्म॑ह॒त्यऽर्ण॒वे। त आ॑सं॒ जन्या॒स्ते व॒रा ब्रह्म॑ ज्येष्ठव॒रोऽभवत्
തപസും കർമവും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു—മഹത്തായ അന്തർമഹാസമുദ്രത്തിൽ; അവരാണ് ബന്ധുക്കൾ, അവരാണ് വരന്മാർ; ബ്രഹ്മൻ ജ്യേഷ്ഠവരനായി.
Mantra 3
दश॑ सा॒कम॑जायन्त दे॒वा दे॒वेभ्यः॑ पु॒रा। यो वै तान् वि॒द्यात् प्र॒त्यक्षं॒ स वा अ॒द्य म॒हद् व॑देत्
പത്ത്—ഒരുമിച്ച്—പുരാതനകാലത്ത് ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് ദേവന്മാരായി ജനിച്ചു. അവരെ പ്രത്യക്ഷമായി യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നവൻ, ഇന്നും മഹത്തായ വചനം ഉച്ചരിക്കും.
Mantra 4
प्रा॒णा॒पा॒नौ चक्षुः॒ श्रोत्र॒मक्षि॑तिश्च॒ क्षिति॑श्च॒ या। व्या॒नो॒दा॒नौ वाङ् मन॒स्ते वा आकू॑ति॒माव॑हन्
പ്രാണനും അപാനനും, ചക്ഷുസ്സും ശ്രോത്രവും, അക്ഷിതി (അവിനാശിത്വം)യും ക്ഷിതി (സ്ഥിരാധാരം)യും; വ്യാനനും ഉദാനനും, വാക്കും മനസ്സും—ഇവ തന്നെയാണ് ഇവിടെ ദൃഢസങ്കൽപ്പം (ആകൂതി) കൊണ്ടുവന്നത്.
Mantra 5
अजा॑ता आसन्नृ॒तवोऽथो॑ धा॒ता बृह॒स्पतिः॑ । इ॒न्द्रा॒ग्नी अ॒श्विना॒ तर्हि॒ कं ते ज्ये॒ष्ठमुपा॑सत
ഋതുക്കൾ അജാത (അജന്മ)മായിരുന്നു; അതുപോലെ ധാതൃയും ബൃഹസ്പതിയും. ഇന്ദ്ര-അഗ്നിയും അശ്വിനികളും—അപ്പോൾ അവർ ആരെയായിരുന്നു ജ്യേഷ്ഠനും മുഖ്യനും ആയി ഉപാസിച്ചത്?
Mantra 6
तप॑श्चै॒वास्तां॒ कर्म॑ चा॒न्तर्म॑ह॒त्यर्ण॒वे। तपो॑ ह जज्ञे॒ कर्म॑ण॒स्तत् ते ज्ये॒ष्ठमुपा॑सत
മഹാ അർണവം (മഹാസമുദ്രം/പ്രളയജലം) എന്ന മഹാപ്രവാഹത്തിനുള്ളിൽ തപസ്സും കർമവും രണ്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു. സത്യമായി, കർമത്തിൽ നിന്നാണ് തപസ് ജനിച്ചത്; അതിനെയായിരുന്നു അവർ ജ്യേഷ്ഠനും മുഖ്യനും ആയി ഉപാസിച്ചത്.
Mantra 7
येत आसी॒द् भूमिः॒ पूर्वा॒ याम॑द्धा॒तय॒ इद् वि॒दुः । यो वै तां वि॒द्यान्ना॒मथा॒ स म॑न्येत पुराण॒वित्
ആദ്യമായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന ആ ഭൂമിയെ—ആദി-വിധാതാക്കൾ (ധാതാക്കൾ) നിശ്ചയമായി അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു—ആരെങ്കിലും അവളെ അവളുടെ നാമത്തിലൂടെ അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ ഉടൻ തന്നെ പുരാതനവിദ്യയുടെ അറിവുള്ളവനെന്ന് സ്വയം കരുതും.
Mantra 8
कुत॒ इन्द्रः॒ कुतः॒ सोमः॒ कुतो॑ अ॒ग्निर॑जायत । कुत॒स्त्वष्टा॒ सम॑भव॒त् कुतो॑ धा॒ताजा॑यत
ഇന്ദ്രൻ എവിടെ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്? സോമൻ എവിടെ നിന്ന്? അഗ്നി എവിടെ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്? ത്വഷ്ടൃ എവിടെ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്, ധാതൃ എവിടെ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്?
Mantra 9
इन्द्रा॒दिन्द्रः॒ सोमा॒त् सोमो॑ अ॒ग्नेर॒ग्निरजायत । त्वष्टा॑ ह जज्ञे॒ त्वष्टु॑र्धा॒तुर्धा॒ताजा॑यत
ഇന്ദ്രനിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രൻ ജനിച്ചു; സോമനിൽ നിന്ന് സോമൻ; അഗ്നിയിൽ നിന്ന് അഗ്നി ഉദ്ഭവിച്ചു. ത്വഷ്ടൃ തീർച്ചയായും ജനിച്ചു; ത്വഷ്ടൃയിൽ നിന്ന് ധാതൃ ജനിച്ചു.
Mantra 10
ये त आस॒न् दश॑ जा॒ता दे॒वा दे॒वेभ्यः॑ पु॒रा। पु॒त्रेभ्यो॑ लो॒कं द॒त्त्वा कस्मिं॒स्ते लो॒क आ॑सते
ദേവന്മാർക്കും മുമ്പായി പുരാതനകാലത്ത് ജനിച്ച ആ പത്ത് ദേവന്മാർ—തങ്ങളുടെ ലോകം പുത്രന്മാർക്ക് നൽകി—ഇപ്പോൾ അവർ ഏത് ലോകത്തിലാണ് വസിക്കുന്നത്?
Mantra 11
य॒दा केशा॒नस्थि॒ स्नाव॑ मां॒सं म॒ज्जान॒माभ॑रत्। शरी॑रं कृ॒त्वा पाद॑व॒त् कं लो॒कमनु॒ प्रावि॑शत्
അവൻ മുടി, അസ്ഥി, സ്നായു, മാംസം, മജ്ജ എന്നിവയെ ഒന്നാക്കി കൂട്ടി—ശരീരത്തെ പാദവത്താക്കി—അതിനുശേഷം ഏത് ലോകത്തിലേക്കാണ് പ്രവേശിച്ചത്?
Mantra 12
कुतः॒ केशा॒न् कुतः॒ स्नाव॒ कुतो॒ अस्थी॒न्याभ॑रत्। अङ्गा॒ पर्वा॑णि म॒ज्जानं को मां॒सं कुत॒ आभ॑रत्
അവൻ മുടി എവിടെ നിന്നാണ് കൊണ്ടുവന്നത്? സ്നായു എവിടെ നിന്ന്? അസ്ഥികൾ എവിടെ നിന്നാണ് കൊണ്ടുവന്നത്? അംഗങ്ങൾ, സന്ധികൾ, മജ്ജ—മാംസം ആരാണ് കൊണ്ടുവന്നത്, അത് എവിടെ നിന്നാണ് കൊണ്ടുവന്നത്?
Mantra 13
सं॒सिचो॒ नाम॒ ते दे॒वा ये सं॑भा॒रान्त्स॒मभ॑रन्। सर्वं॑ सं॒सिच्य॒ मर्त्यं॑ दे॒वाः पुरु॑ष॒मावि॑शन्
‘സംസിച’ എന്ന പേരുള്ളവരാണ് നിന്റെ ആ ദേവന്മാർ; അവർ സംഭാരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുവന്നു. മർത്ത്യദേഹത്തെ മുഴുവനായി സിഞ്ചി, ദേവന്മാർ പുരുഷനിൽ പ്രവേശിച്ചു.
Mantra 14
ऊ॒रू पादा॑वष्ठी॒वन्तौ॒ शिरौ॒ हस्ता॒वथो॒ मुख॑म्। पृ॒ष्टीर्ब॑र्ज॒ह्ये पा॒र्श्वे कस्तत् सम॑दधा॒दृषिः॑
തുടകൾ, അകത്ത് അസ്ഥികളുള്ള പാദങ്ങൾ, ശിരസ്, കൈകൾ, അതുപോലെ മുഖം; പുറങ്ങൾ, ശയനസ്ഥാനം, പാർശ്വങ്ങൾ—ഇതെല്ലാം ചേർത്ത് ഒത്തുചേർത്ത ഋഷി ആരായിരുന്നു?
Mantra 15
शिरो॒ हस्ता॒वथो॒ मुखं॑ जि॒ह्वां ग्री॒वाश्च॒ कीक॑साः । त्व॒चा प्रा॒वृत्य॒ सर्वं॒ तत् सं॒धा सम॑दधान्म॒ही
ശിരസ്സ്, കൈകൾ, അതുപോലെ മുഖം; നാവ്, കഴുത്തുകൾ, നട്ടെല്ലിലെ കശേരുക്കൾ—ഇവയെല്ലാം ത്വചയാൽ പൊതിഞ്ഞ്, മഹാസന്ധാനകൻ അതിനെ ഉറപ്പോടെ ഒന്നാക്കി ചേർത്തു.
Mantra 16
यत् तच्छरी॑र॒मश॑यत् सं॒धया॒ संहि॑तं म॒हत्। येने॒दम॒द्य रोच॑ते॒ को अ॑स्मि॒न् वर्ण॒माभ॑रत्
അവൻ കിടത്തിയ ആ ശരീരം—സന്ധികൾ ചേർത്ത് സംഹിതമായ മഹത്തായ തത്ത്വം; ഏതു ശക്തിയാൽ ഇത് ഇന്ന് പ്രകാശിക്കുന്നു—ഇതിൽ വർണ്ണം (കാന്തി/വർണ്ണത) ആരാണ് പകർന്നത്?
Mantra 17
सर्वे॑ दे॒वा उपा॑शिक्ष॒न् तद॑जानाद् व॒धूः स॒ती। ई॒शा वश॑स्य॒ या जा॒या सास्मि॒न् वर्ण॒माभ॑रत्
എല്ലാ ദേവന്മാരും ഉപദേശം നൽകി; അത് സതിയായ വധു അറിഞ്ഞു. ആധിപത്യത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാത്രിയായ ജായ—അവളാണ് ഇതിൽ വർണ്ണം (സുന്ദര കാന്തി) പകർന്നത്.
Mantra 18
य॒दा त्वष्टा॒ व्यतृ॑णत् पि॒ता त्वष्टु॒र्य उत्त॑रः । गृ॒हं कृ॒त्वा मर्त्यं॑ दे॒वाः पुरु॑ष॒मावि॑शन्
ത്വഷ്ടൃ—പിതാ ത്വഷ്ടൃ, ത്വഷ്ടൃയെക്കാൾ പിന്നീടും ഉയർന്നവൻ—അംഗങ്ങളെ വേർതിരിച്ച് ക്രമത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാർ മർത്ത്യനെ ഒരു ഗൃഹമാക്കി പുരുഷനിൽ പ്രവേശിച്ചു.
Mantra 19
स्वप्नो॒ वै त॒न्द्रीर्निरृ॑तिः पा॒प्मानो॒ नाम॑ दे॒वताः॑ । ज॒रा खाल॑त्यं॒ पालि॑त्यं॒ शरी॑र॒मनु॒ प्रावि॑शन्
സ്വപ്നം, തന്ദ്രി, നിരൃതി—‘പാപ്മാൻ’ എന്ന പേരിലുള്ള ദേവതകൾ (ശക്തികൾ); ജര, ഖാലത്യ (തലമുടി കൊഴിയൽ/തലബോൾ), പാലിത്യ (മുടി വെളുപ്പിക്കൽ)—ഇവയെല്ലാം പിന്നാലെ വന്ന് ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു വ്യാപിച്ചു.
Mantra 20
स्तेयं॑ दुष्कृ॒तं वृ॑जि॒नं स॒त्यं य॒ज्ञो यशो॑ बृ॒हत्। बलं॑ च क्ष॒त्रमोज॑श्च॒ शरी॑र॒मनु॒ प्रावि॑शन्
മോഷണം, ദുഷ്കൃത്യം, വക്രമായ ഹാനി; കൂടാതെ സത്യം, യജ്ഞം, മഹത്തായ യശസ്; പിന്നെയും ബലം, ക്ഷത്രം, ഓജസ്—ഇവയൊക്കെയും ശരീരത്തെ അനുഗമിച്ച് അതിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു.
Mantra 21
भूति॑श्च॒ वा अभू॑तिश्च रा॒तयोऽरा॑तयश्च॒ याः । क्षुध॑श्च॒ सर्वा॒स्तृष्णा॑श्च॒ शरी॑र॒मनु॒ प्रावि॑शन्
സമൃദ്ധിയും അസമൃദ്ധിയും; ദാനങ്ങളും അദാനങ്ങളും—എന്തെല്ലാമായാലും; കൂടാതെ എല്ലാ വിശപ്പുകളും എല്ലാ ദാഹങ്ങളും—ഇവയൊക്കെയും ശരീരത്തെ അനുഗമിച്ച് അതിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു.
Mantra 22
नि॒न्दाश्च॒ वा अनि॑न्दाश्च॒ यच्च॒ हन्तेति॒ नेति॑ च । शरी॑रं श्र॒द्धा दक्षि॒णाश्र॑द्धा॒ चानु॒ प्रावि॑शन्
നിന്ദകളും അനിന്ദകളും; കൂടാതെ ‘ഹന്തേ’ (വധകൻ) എന്നും ‘നേതി’ (അല്ല) എന്നും പറയപ്പെടുന്നതെല്ലാം; ശരീരത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ പ്രവേശിച്ചു, ദക്ഷിണയും, അതിനെ അനുഗമിച്ച് അശ്രദ്ധയും പ്രവേശിച്ചു.
Mantra 23
वि॒द्याश्च॒ वा अवि॑द्याश्च॒ यच्चा॒न्यदु॑पदे॒श्यऽम्। शरी॑रं॒ ब्रह्म॒ प्रावि॑श॒दृचः॒ सामाथो॒ यजुः॑
വിദ്യകളും അവിദ്യകളും, ഉപദേശത്തിലൂടെ പകർന്നു നൽകേണ്ട മറ്റെല്ലാം കൂടി—ബ്രഹ്മൻ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു: ഋചഃ (ഋഗ്വേദമന്ത്രങ്ങൾ), സാമൻ, കൂടാതെ യജുഃ (യജുർവേദം).
Mantra 24
आ॒न॒न्दा मोदाः॑ प्र॒मुदो॑ऽभिमोद॒मुद॑श्च॒ ये। ह॒सो न॒रिष्टा॑ नृ॒त्तानि॒ शरी॑र॒मनु॒ प्रावि॑शन्
ആനന്ദങ്ങൾ, മോദങ്ങൾ, പ്രമോദം, അഭിമോദം, കൂടാതെ ഉള്ള ഹർഷങ്ങൾ—ചിരി, അനരിഷ്ടത (അപായ-അപഘാതങ്ങളിൽ നിന്ന് അക്ഷതത), നൃത്തങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ശരീരത്തെ അനുഗമിച്ച് അതിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു.
Mantra 25
आ॒ला॒पाश्च॑ प्रला॒पाश्चा॑भिलाप॒लप॑श्च॒ ये। शरी॑रं॒ सर्वे॒ प्रावि॑शन्ना॒युजः॑ प्र॒युजो॒ युजः॑
ആലാപങ്ങൾ, പ്രലാപങ്ങൾ, അഭിലാപ-ലാപങ്ങൾ—അങ്ങനെ ഉള്ള എല്ലാ പരസ്പര വാക്സംഭാഷണങ്ങളും—ഇവയെല്ലാം ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു: ആയുജഃ, പ്രയുജഃ, യുജഃ (ചേർക്കുന്നവർ, ബന്ധിപ്പിക്കുന്നവർ, യോജിപ്പിക്കുന്നവർ).
Mantra 26
प्रा॒णा॒पा॒नौ चक्षुः॒ श्रोत्र॒मक्षि॑तिश्च॒ क्षिति॑श्च॒ या। व्या॒नो॒दा॒नौ वाङ् मनः॒ शरी॑रेण॒ त ई॑यन्ते
പ്രാണനും അപാനനും, ദൃഷ്ടിയും ശ്രവണവും, അക്ഷിതത്വം (അവിനാശിത്വം)യും ക്ഷിതി (സ്ഥിരവാസം)യും — അതുപോലെ വ്യാനനും ഉദാനനും; വാക്കും മനസ്സും — ഇവ എല്ലാം ശരീരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു തങ്ങളുടെ ഗതി നടത്തുന്നു.
Mantra 27
आ॒शिष॑श्च प्र॒शिष॑श्च सं॒शिषो॑ वि॒शिष॑श्च॒ याः । चि॒त्तानि॒ सर्वे॑ संक॒ल्पाः शरी॑र॒मनु॒ प्रावि॑शन्
ആശിഷുകളും പ്രശിഷുകളും, സംശിഷുകളും വിശിഷുകളും — ഏതെല്ലാമായാലും; എല്ലാ ചിത്തങ്ങളും എല്ലാ സംകല്പങ്ങളും — അവ എല്ലാം ശരീരത്തെ അനുഗമിച്ച് അതിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു.
Mantra 28
आस्ते॑यीश्च॒ वास्ते॑यीश्च त्वर॒णाः कृ॑प॒णाश्च॒ याः । गुह्याः॑ शु॒क्रा स्थू॒ला अ॒पस्ता बी॑भ॒त्साव॑सादयन्
അടുപ്പിനോടുള്ളവയും വീട്ടിനോടുള്ളവയും—ഇരുവിധവും; വേഗമുള്ളവ, ദീനമായവ; രഹസ്യമായ, പ്രകാശമുള്ള, സ്ഥൂലമായ, അപസ്താ (പതിത)യും ബീഭത്സ (വെറുപ്പുളവാക്കുന്ന)വുമായ—ഇവയെല്ലാം അവർ അമർത്തി താഴ്ത്തി ശമിപ്പിച്ചു.
Mantra 29
अस्थि॑ कृ॒त्वा स॒मिधं॒ तद॒ष्टापो॑ असादयन्। रेतः॑ कृ॒त्वाज्यं॑ दे॒वाः पुरु॑ष॒मावि॑शन्
അസ്ഥിയെ സമിധ് (ഇന്ധനം) ആക്കി, അതിനെ അഷ്ട-ആപഃ (എട്ട് ജലങ്ങൾ) ഉറപ്പിച്ച് സ്ഥാപിച്ചു. രേതസ് (വീര്യം) ആജ്യം (നെയ്യ്) ആക്കി, ദേവന്മാർ പുരുഷനിൽ പ്രവേശിച്ചു.
Mantra 30
या आपो॒ याश्च॑ दे॒वता॒ या वि॒राड् ब्रह्म॑णा स॒ह। शरी॑रं॒ ब्रह्म॒ प्रावि॑श॒च्छरी॒रेऽधि॑ प्र॒जाप॑तिः
ഏതു ആപഃ (ജലങ്ങൾ) ഉണ്ടോ, ഏതു ദേവതകൾ ഉണ്ടോ, ബ്രഹ്മനോടൊപ്പം ഏതു വിരാട് ഉണ്ടോ—ബ്രഹ്മം ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ശരീരത്തിനുള്ളിൽ, അതിന്മേൽ അധിഷ്ഠിതനായി, പ്രജാപതി ആസീനനായി.
Mantra 31
सूर्य॒श्चक्षु॒र्वातः॑ प्रा॒णं पुरु॑षस्य॒ वि भे॑जिरे । अथा॒स्येत॑रमा॒त्मानं॑ दे॒वाः प्राय॑च्छन्न॒ग्नये॑
സൂര്യൻ പുരുഷന്റെ ചക്ഷു (കണ്ണ്) ഏറ്റെടുത്തു; വാതൻ പുരുഷന്റെ പ്രാണം ഏറ്റെടുത്തു—അവയെ വേർതിരിച്ച് വിഭജിച്ചു. പിന്നെ ദേവന്മാർ അവന്റെ മറ്റൊരു ആത്മാവിനെ അഗ്നിക്കു ഏല്പിച്ചു.
Mantra 32
तस्मा॒द् वै विद्वान् पुरु॑षमि॒दं ब्रह्मेति॑ मन्यते । सर्वा॒ ह्यऽस्मिन् दे॒वता॒ गावो॑ गो॒ष्ठ इ॒वास॑ते
അതുകൊണ്ട് ജ്ഞാനി പുരുഷനെയാണ് ‘ഇതുതന്നെ ബ്രഹ്മം’ എന്നു കരുതുന്നു; കാരണം അവനിൽ എല്ലാ ദേവതകളും വസിക്കുന്നു, പശുക്കൾ ഗോശാലയിൽ വസിക്കുന്നതുപോലെ.
Mantra 33
प्र॒थ॒मेन॑ प्रमा॒रेण॑ त्रे॒धा विष्व॒ङ् वि ग॑च्छति । अ॒द एके॑न॒ गच्छ॑त्य॒द एके॑न गच्छती॒हैके॑न॒ नि षे॑वते
ആദ്യമായ അളവുകൊണ്ട് (പ്രമാരകൊണ്ട്) അത് ത്രിധയായി എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു പിരിഞ്ഞുപോകുന്നു. അവിടെ നിന്ന് ഒന്നിനാൽ അത് മുന്നോട്ട് കടക്കുന്നു; അവിടെ നിന്ന് ഒന്നിനാൽ അത് മുന്നോട്ട് കടക്കുന്നു; ഇവിടെ ഒന്നിനാൽ അത് സ്ഥിരമായി ഇരുന്നു വാസം ചെയ്യുന്നു.
Mantra 34
अ॒प्सु स्ती॒मासु॑ वृ॒द्धासु॒ शरी॑रमन्त॒रा हि॒तम्। तस्मिं॒छवोऽध्य॑न्त॒रा तस्मा॒च्छवोऽध्यु॑च्यते
ജലങ്ങളിൽ, കട്ടിയാർന്ന ആവികളിൽ, അവ നിറഞ്ഞു വളർന്നിരിക്കുമ്പോൾ, ശരീരം അകത്ത് സ്ഥാപിതമാകുന്നു. അതിൽ ‘ഛവ’ (ബലം) അകത്തുതന്നെ മീതെ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ ‘ഛവ’ എന്നു വിളിക്കുന്നത്—അത് അവിടെ മീതെ മൂടപ്പെട്ടതിനാൽ (അധ്യുച്യതേ).
It is an inward (adhyātma) hymn that treats anger (Manyu), resolve (Saṅkalpa), and the vital/sensory faculties as personified powers, so they can be understood and brought under control.
Both: its style is brahmavidyā (speculative) but it is functionally shāntika and bhaiṣajya-adjacent, aiming to steady breath, senses, speech, and mind—supporting calm, vitality, and longevity.
No explicit substances are required. The practice is primarily recitation with focused intention (saṅkalpa) and mindful attention to breath and faculties, treating them as the operative ‘deities’ within the body.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.