Adhyaya 206: Section on the Manifestation of the Fruits of Auspicious Deeds
Śubhakarmaphalodaya-prakaraṇa
Ethical-Discourse (Dāna-phala and Post-mortem Moral Administration)
ໃນກອບການສອນລະຫວ່າງ ວະຣາຫະ–ປຣິຖະວີ ບົດນີ້ຖືກນຳເສີນເປັນລາຍງານຂອງລິສີກ່ຽວກັບຂໍ້ຄວາມຂອງ ຈິຕຣະກຸບຕະ ວ່າດ້ວຍການພິພາກສາບຸນຫຼັງຄວາມຕາຍ. ເລື່ອງກ່າວວ່າ ຜູ້ໃຫ້ທານດ້ວຍເມດຕາ—ໂດຍສະເພາະຜູ້ຮັກການຕ້ອນຮັບແຂກ, ໃຫ້ອາຫານ, ແລະແບ່ງປັນອາຫານທີ່ເຫຼືອ (śeṣa-bhojana)—ຈະໄດ້ຮັບການປ່ອຍພົ້ນ ແລະຖືກຍົກຍ້ອງຕາມຄຳສັ່ງຂອງ ທັມມະຣາຊາ. ພາຫະນະສະຫວັນມາຮອດ; ຄັນທັຣວະ ແລະ ອັບສະຣາ ຮ້ອງລຳສັນລະເສີນຜູ້ມີບຸນ; ລາວໄດ້ຢູ່ວິມານທິບ ແລ້ວກັບມາເກີດເປັນມະນຸດໃນຕະກູນມີກຽດ. ພາກຄຳສອນຍົກຍ້ອງທານທີ່ກ່ຽວກັບໂຄ ແລະ ປັນຈະກະວະຍະ (pañcagavya) ວ່າເປັນສິ່ງຊຳລະສູງສຸດ ໂດຍຜູກໂຍງເທວະ, ແມ່ນ້ຳ, ແລະຄຸນທຳໄວ້ກັບອະວະຂອງໂຄ. ທ້າຍບົດສະແດງພາບຄວາມຮັ່ງມີໃນສະຫວັນຢ່າງອຸດົມ ເປັນຜົນຂອງການໃຫ້ທານຢ່າງມີວິໄນ ແລະຊີ້ນຳໃຫ້ເຫັນການສອດຄ່ອງລະຫວ່າງຈັນຍາສັງຄົມກັບສຸຂະພາບຂອງແຜ່ນດິນ ຜ່ານເສດຖະກິດທີ່ມີໂຄເປັນສູນກາງ ແລະຄວາມບໍລິສຸດທາງພິທີກຳ.
Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 206
Verse 1
अथ शुभकर्मफलोदय प्रकरणम् ॥ ऋषिरुवाच ॥ चित्रगुप्तस्य सन्देशो वदतो यो मया श्रुतः ॥ श्रूयतां वै महाभागास्तपःसिद्धा द्विजोत्तमाः ॥
ບັດນີ້ເລີ່ມພາກວ່າດ້ວຍການເກີດຂຶ້ນແຫ່ງຜົນຂອງກຸສົນກຳ। ິສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາພາກ ດວິໂຈຕະມະ ຜູ້ສຳເລັດດ້ວຍຕະປະ, ຈົ່ງຟັງຂ່າວສານຂອງຈິຕຣະຄຸບຕະ ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຍິນໃນຂະນະທີ່ກຳລັງກ່າວ.”
Verse 2
इमं सर्वातिथिं दान्तं सर्वभूतानुकम्पकम् ॥ समान्नदानदातारं शेषभोजनभोजिनम् ॥
ຈົ່ງປ່ອຍ/ນຳຜູ້ນີ້ໄປ—ເຂົາເປັນຜູ້ຝຶກຝົນຕົນ ເປັນເຈົ້າບ້ານຕ້ອນຮັບແຂກທຸກຄົນ ເມດຕາຕໍ່ສັດທັງປວງ; ເປັນຜູ້ໃຫ້ທານອາຫານຢ່າງເທົ່າເທົ່າ ແລະກິນແຕ່ອາຫານທີ່ເຫຼືອຫຼັງຜູ້ອື່ນ।
Verse 3
मुञ्च मुञ्च महाभृत्य चैष धर्मस्य निर्णयः ॥ अहं कालेन सार्द्धं हि मृत्युना प्रकृतस्तथा ॥
ປ່ອຍເຂົາ, ປ່ອຍເຂົາ, ໂອ ມະຫາຂ້າຮັບໃຊ້—ນີ້ແມ່ນຄຳຕັດສິນແຫ່ງທັມມະ. ເພາະຂ້ອຍຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ປະຕິບັດ ຮ່ວມກັບກາລ (ເວລາ) ແລະດັ່ງນັ້ນກັບມຣິຕຍຸ (ຄວາມຕາຍ) ດ້ວຍ।
Verse 4
मम स्थास्यन्ति पार्श्वेषु पापा वै विकृतास्तथा ॥ एनं गायस्यन्ति गन्धर्वा गगनेऽप्सरसस्तथा ॥
ພວກຄົນບາບ—ແທ້ຈິງແລ້ວຜູ້ບິດເບືອນແລະຖືກທຸກທໍລະມານ—ຈະຢືນຢູ່ຂ້າງຂ້ອຍທັງສອງຝ່າຍ. ພວກຄັນທັຣວະຈະຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນລາວ; ແລະອັບສະຣາໃນນະພາກາດກໍຈະສັນລະເສີນເຊັ່ນກັນ.
Verse 5
दीयतामासनं दिव्यं तथान्यद्यानमेव च । अन्यान्यान्कामयेत्कामान्मनसा यानि चेच्छति ॥
ຈົ່ງມອບອາສນະທິບໃຫ້ເຂົາ ແລະມອບພາຫະນະອື່ນອີກດ້ວຍ. ໃຫ້ເຂົາປາຖະໜາຄວາມສຸກນານາ—ສິ່ງໃດທີ່ເຂົາປາຖະໜາໃນໃຈ—ກໍໃຫ້ໄດ້ຕາມນັ້ນ.
Verse 6
तत्तु शीघ्रं प्रदातव्यं धर्मराजस्य शासनात् ॥ अक्रियाणि तु दानानि पूर्वं दत्तानि धीमता ॥
ແຕ່ສິ່ງນັ້ນຕ້ອງຖືກມອບໃຫ້ໂດຍໄວ ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງທຳມະຣາຊ. ເພາະທານທີ່ນັກປັນຍາໄດ້ໃຫ້ໄວ້ກ່ອນ ບໍ່ແມ່ນການກະທໍາວ່າງເປົ່າ ແຕ່ເປັນກຳທີ່ໃຫ້ຜົນ.
Verse 7
प्रेक्षतां च महाभागो भोक्तुं चैव सहानुगः ॥ तिष्ठत्येषोऽत्र वै वीरो ममादेशान्महायशाः ॥
ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ມີພາກດີນັ້ນເປັນທີ່ເຫັນແກ່ທຸກຄົນ ແລະໃຫ້ເຂົາເສວຍຜົນພ້ອມກັບຜູ້ຕິດຕາມຂອງເຂົາ. ວີຣະບຸລຸດຜູ້ມີກຽດຍິ່ງນີ້ຢູ່ທີ່ນີ້ແທ້ ດ້ວຍຄໍາສັ່ງຂອງຂ້ອຍ.
Verse 8
यावत्स्वर्गाद्विमानानि समागच्छन्ति कृत्स्नशः ॥ ततः स प्रवरैर्यानैः सानुगः सपरिच्छदः ॥
ຈົນກວ່າວິມານທັງປວງຈາກສະຫວັນຈະມາຮອດຄົບຖ້ວນ; ແລ້ວເຂົາຈະເດີນທາງຕໍ່ໄປດ້ວຍພາຫະນະອັນປະເສີດ ພ້ອມຜູ້ຕິດຕາມ ແລະເຄື່ອງປະກອບບໍລິວານທັງຫມົດ.
Verse 9
देवानां भवनं यातु दैवतैरभिपूजितः ॥ तत्रैव रमतां वीरो यावल्लोको हि धार्यते ॥
ຂໍໃຫ້ທ່ານໄປສູ່ທີ່ພຳນັກຂອງເທວະ ແລະໄດ້ຮັບການບູຊາສັກກາລະໂດຍເທວະທັງຫຼາຍເອງ. ຂໍໃຫ້ວີຣະບຸລຸດນັ້ນຊື່ນບານຢູ່ທີ່ນັ້ນຕາມທີ່ໂລກຍັງດຳລົງຢູ່.
Verse 10
नैककन्याप्रदातारं नैकयज्ञकृतं तथा ॥ पूज्यतां सर्वकामैस्तु पदं गच्छतु वैष्णवम् ॥
ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ໃຫ້ກັນຍາທານແກ່ກຸມາຣີຫຼາຍຄົນ ແລະໄດ້ປະກອບຍັດຍາຫຼາຍຄັ້ງ—ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໄດ້ຮັບການບູຊາດ້ວຍຄວາມສຳເລັດທີ່ປາດຖະໜາທັງປວງ ແລະຂໍໃຫ້ເຖິງສະຖານະໄວສະນະວະ (Vaiṣṇava).
Verse 11
तत्रैष रमतां धीरः सहस्रमयुतं समाः ॥ ततो वै मानुषे लोके आद्ये वै जायतां कुले ॥
ຂໍໃຫ້ຜູ້ມັ່ນຄົງນີ້ຊື່ນບານຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາໜຶ່ງໝື່ນປີ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໃນໂລກມະນຸດ ຂໍໃຫ້ເກີດໃນຕະກູນອັນສູງສຸດແລະເປັນປະທານ.
Verse 12
भूतानुकम्पको ह्येष क्रियतामस्य चार्च्छनम् ॥ वर्षाणामयुतं चायं तत्र तिष्ठतु देववत् ॥
ເນື່ອງຈາກຜູ້ນີ້ມີຄວາມເມດຕາກະລຸນາຕໍ່ສັດທັງປວງ ຈຶ່ງຄວນກະທຳອັຣຈະນາ (ພິທີບູຊາ) ໃຫ້ແກ່ທ່ານດ້ວຍ. ແລະຂໍໃຫ້ທ່ານພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນດຸດເທວະເປັນເວລາໜຶ່ງໝື່ນປີ.
Verse 13
जायते तु ततः पश्चात्सर्वमानुषपूजितः ॥ उपानहौ च छत्रं च जलभाजनमेव च ॥
ຕໍ່ມາພາຍຫຼັງ ທ່ານຈະເກີດມາ ເປັນຜູ້ທີ່ມະນຸດທັງປວງເຄົາລົບນັບຖື—ພ້ອມດ້ວຍເກີບ, ຮົ່ມພິທີ (ສະຫຼອງກຽດ), ແລະພາຊະນະໃສ່ນ້ຳດ້ວຍ.
Verse 14
असकृद्द्येन दत्तानि तस्मै पूजां प्रयच्छथ ॥ सभा यत्र प्रवर्त्तन्ते यस्मिन्देशे सहस्रशः ॥
ແດ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຫ້ທານເຫຼົ່ານີ້ຊ້ຳໆ ຈົ່ງຖວາຍປູຊາແລະຄວາມເຄົາລົບແກ່ທ່ານນັ້ນ. ໃນດິນແດນໃດທີ່ມີສະພາປະຊຸມນັບພັນໆ,
Verse 15
हस्तेन संस्पृशत्येष मृदुना शीतलेन च ॥ विद्याधरस्तथा ह्येष नित्यं मुदितमानसः ॥
ຜູ້ນີ້ແຕະຕ້ອງດ້ວຍມືທີ່ອ່ອນນຸ່ມ ແລະເຢັນສະບາຍ. ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງເປັນວິທະຍາທຣ ມີໃຈຍິນດີເປັນນິດ
Verse 16
महापद्मानि चत्वारि तस्मिंस्तिष्ठन्तु नित्यशः ॥ ततश्च्युतश्च कालेन मानुषं लोकमास्थितः ॥
ຂໍໃຫ້ມະຫາປັດມະ 4 ດອກ ດຳລົງຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອທ່ານເປັນນິດ. ຕໍ່ມາເມື່ອການເວລາຜ່ານໄປ ທ່ານຕົກຈາກສະພາວະນັ້ນ ແລ້ວມາສູ່ໂລກມະນຸດ
Verse 17
बहुसुन्दरनारीके कुले जन्म समाप्नुयात् ॥ दधि क्षीरं घृतं चैव येन दत्तं द्विजातिषु ॥
ທ່ານຈະໄດ້ເກີດໃນຕະກູນທີ່ມີນາງສາວງາມຫຼາຍ—ເພາະເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຖວາຍນົມສົ້ມ, ນົມ, ແລະ ນ້ຳມັນເນີຍໃສ (ຄຣິຕ) ແກ່ພວກທະວິຊະ
Verse 18
एष वा यातु नः पार्श्वमस्मै पूजां प्रयच्छथ ॥ नीयतां नीयतां शीघ्रं यत्रयत्र न चालयेत् ॥
ຫຼືໃຫ້ຜູ້ນີ້ມາຢູ່ຂ້າງພວກເຮົາ; ຈົ່ງຖວາຍປູຊາແລະຄວາມເຄົາລົບແກ່ທ່ານ. ຈົ່ງນຳທ່ານໄປ—ນຳໄປໂດຍໄວ—ໄປທຸກໆບ່ອນທີ່ທ່ານບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ (ຫຼືບໍ່ໃຫ້ຖືກເຄື່ອນຍ້າຍ)
Verse 19
ततः पश्चादयं यातु यत्र लोकोऽनसूयकः ॥ तत्रैव रमतां धीरो बहुवर्षशतान्ययम् ॥
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນພຶງໄປຍັງສະຖານທີ່ທີ່ປະຊາຊົນປາສະຈາກຄວາມອິດສາພະຍາບາດ. ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ມັ່ນຄົງພຶງພຳນັກຢູ່ດ້ວຍຄວາມສັນໂດດຫຼາຍຮ້ອຍປີ.
Verse 20
बहुसुन्दरनारीभिः सेव्यमानो महातपाः ॥ अमराख्यो भवेत् तत्र गोलोकेषु समाहितः ॥
ຖືກບໍລິການໂດຍນາງຜູ້ງາມຫຼາຍຄົນ ມະຫາຕະປະສະວີນັ້ນ ມີຈິດຕັ້ງມັ່ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ນາມວ່າ ‘ອະມະຣະ’ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນຫມູ່ໂຄໂລກະ.
Verse 21
इदमेवापरं चैव चित्रगुप्तस्य भाषितम् ॥ सर्वदेवमया देव्यो सर्ववेदमयास्तथा ॥
ແລະນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳເພີ່ມເຕີມທີ່ຈິດຣະຄຸບຕະໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ: ‘ເທວີທັງຫຼາຍເປັນອົງປະກອບແຫ່ງເທວະທັງປວງ; ແລະທຳນອງດຽວກັນ ພວກນາງເປັນອົງປະກອບແຫ່ງພຣະເວທທັງປວງ.’
Verse 22
अमृतं धारयन्त्यश्च प्रचरन्ति महीतले ॥ तीर्थानां परमं तीर्थमतस्तीरथं न विद्यते ॥
ພວກນາງຖືອະມຣິຕະໄວ້ ແລະເຄື່ອນໄຫວຢູ່ເທິງຜິວໂລກ. ນີ້ແມ່ນທີຣຖະອັນສູງສຸດໃນບັນດາທີຣຖະທັງປວງ; ດັ່ງນັ້ນບໍ່ມີທີຣຖະໃດຈະເຫນືອກວ່ານີ້.
Verse 23
पवित्रं च पवित्राणां पुष्टीनां पुष्टिरेव च ॥ तस्मात्पुरस्तु दातव्यं गवां वै मेध्यकारणात् ॥
ນີ້ແມ່ນຄວາມບໍລິສຸດສູງສຸດໃນບັນດາຄວາມບໍລິສຸດ ແລະເປັນການຫຼໍ່ລ້ຽງແທ້ໃນບັນດາສິ່ງທີ່ຫຼໍ່ລ້ຽງ. ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອເຫດແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດພິທີ (ເມດຫະຍະ) ພຶງຖວາຍທານໂຄຕາມວິທີອັນຖືກຕ້ອງ ໂດຍຈັດວາງໄວ້ເບື້ອງໜ້າ.
Verse 24
दध्ना हि त्रिदशाः सर्वे क्षीरेण च महेश्वरः ॥ घृतेन पावको नित्यं पायसेन पितामहः ॥
ດ້ວຍດະທິ (ນົມສົ້ມ) ແທ້ໆແລ້ວ ເທວະຕາຕຣິດະສະທັງປວງຍ່ອມພໍໃຈ; ດ້ວຍກະສີຣະ (ນົມ) ພຣະມະເຫສະວະຣະ; ດ້ວຍຄຣິຕະ (ເນີຍໃສ) ພາວະກະ ເທວະໄຟ ສະເໝີ; ແລະດ້ວຍປາຍະສະ (ເຂົ້ານົມ) ພິຕາມະຫະ ພຣະພຣະຫມາ ຍ່ອມພໍໃຈ។
Verse 25
सकृद्दत्तेन प्रीयन्ते वर्षाणां हि त्रयोदश ॥ तां दत्त्वा चैव पीत्वा च प्रीतो मेध्यस्तु जायते ॥
ໃຫ້ທານພຽງຄັ້ງດຽວ ທ່ານທັງຫຼາຍຍ່ອມພໍໃຈຕະຫຼອດສິບສາມປີ. ແລະເມື່ອໄດ້ໃຫ້ແລ້ວ ພ້ອມທັງໄດ້ດື່ມ ໃຈຍ່ອມປິຕິ ແລະຄວາມເປັນເມດຫະ (ຄວາມບໍລິສຸດຕາມພິທີ) ຍ່ອມເກີດຂຶ້ນ.
Verse 26
पञ्चगव्येन पीतेन वाजिमेधफलṃ लभेत् ॥ गव्यं तु परमं मेध्यं गव्यादन्यन्न विद्यते ॥
ດ້ວຍການດື່ມປັນຈະຄັວຍະ (pañcagavya) ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງວາຊິເມດະຍັຊະ. ສິ່ງທີ່ເກີດຈາກໂຄແມ່ນເມດຫະອັນສູງສຸດ ເປັນເຄື່ອງຊໍາລະອັນຍິ່ງ; ນອກຈາກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງໂຄ ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນໃດຖືກຍອມຮັບວ່າເປັນຜູ້ຊໍາລະເຊັ່ນນັ້ນ.
Verse 27
गौ दन्तेषु मरुतो देवा जिह्वायां तु सरस्वती ॥ खुरमध्ये तु गन्धर्वाः खुराग्रेषु तु पन्नगाः ॥
ໃນແຂ້ວຂອງໂຄ ມີພຣະມະຣຸດ ເທວະທັງຫຼາຍສະຖິດ; ທີ່ລີ້ນມີພຣະສະຣັສວະຕີ. ກາງກີບມີຄັນທັຣວະ; ທີ່ປາຍກີບມີພັນນະກະ ຄືພວກງູ ສະຖິດຢູ່.
Verse 28
अपाने सर्वतीर्थानि प्रस्रावे जाह्नवी नदी ॥ नानाद्वीपसमाकीर्णाश्चत्वारः सागरास्तथा ॥
ໃນບ່ອນອະປານະ (ທະວານ) ມີຕີຣຖະທັງປວງ; ໃນນ້ໍາປັດສະວະມີແມ່ນ້ໍາຈາຫນະວີ ຄື ຄັງຄາ. ແລະດັ່ງນັ້ນ ມະຫາສະໝຸດທັງສີ່ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເກາະນານາ ກໍ (ໃນການຈັດວາງອັນສັກສິດນີ້) ຖືກກ່າວວ່າມີຢູ່ທີ່ນັ້ນເຊັ່ນກັນ.
Verse 29
ऋषयो रोमकूपेषु गोमये पद्मधारिणी ॥ रोम्णि वसन्ति विद्याश्च त्वक्केशेष्वयनद्वयम् ॥
ບັນດາລິສີສະຖິດຢູ່ໃນຮູຂຸມຂົນແຫ່ງຂົນຂອງນາງ; ໃນໂກມະຍະ (ຂີ້ງົວ) ຂອງນາງ ມີປັດມະທາຣິນີ (ເທວີຜູ້ຖືດອກບົວ) ປະທັບຢູ່. ວິທະຍາທັງຫຼາຍສະຖິດໃນຂົນຂອງນາງ ແລະອະຍະນະສອງ (ອຸດຕະຣາຍະນະ–ທັກຂິນາຍະນະ) ສະຖິດໃນຜິວໜັງແລະຂົນຂອງນາງ.
Verse 30
धैर्यं धृतिश्च शान्तिश्च पुष्टिर्वृद्धिस्तथैव च ॥ स्मृतिर्मेधा तथा लज्जा वपुः कीर्तिस्तथैव च ॥
ຄວາມກ້າຫານອົດທົນ, ຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ຄວາມສະຫງົບ; ຄວາມອຸດົມບໍາລຸງ ແລະ ການເຕີບໃຫຍ່ດ້ວຍ; ຄວາມຈໍາ, ປັນຍາ ແລະ ຄວາມລະອາຍອັນດີ; ພ້ອມທັງສຸຂະພາບກາຍ ແລະ ກຽດສັກ—ທັງໝົດນີ້ກ່າວວ່າມີຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
Verse 31
विद्या शान्तिर्मतिश्चैव सन्ततिः परमा तथा ॥ गच्छन्तमनुगच्छन्ति ह्येता गावो न संशयः ॥
ຄວາມຮູ້, ຄວາມສະຫງົບ, ຄວາມເຫັນອັນຖືກຕ້ອງ ແລະ ຄວາມສືບຕໍ່/ລູກຫຼານອັນປະເສີດດ້ວຍ—ໂຄເຫຼົ່ານີ້ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ ຈະຕິດຕາມຜູ້ທີ່ກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ (ຄືຜູ້ຢູ່ໃນການອຸປະຖຳແລະຄົບຄົນກັບໂຄ).
Verse 32
यत्र गावो जगत्तत्र देवदेवपुरोगमाः ॥ यत्र गावस्तत्र लक्ष्मीः सांख्यधर्मश्च शाश्वतः ॥
ບ່ອນໃດມີໂຄ ບ່ອນນັ້ນມີໂລກ (ລະບຽບອັນຮຸ່ງເຮືອງ) ແລະເທວະທັງຫຼາຍກໍສະຖິດຢູ່ ໂດຍມີເທວະເທວະເປັນຜູ້ນໍາ. ບ່ອນໃດມີໂຄ ບ່ອນນັ້ນມີພຣະລັກສະມີ (ຄວາມຮັ່ງມີ) ແລະທັມມະອັນຖາວອນ ທີ່ສອດຄ່ອງກັບປັນຍາສາງຂະຍະ (sāṃkhya) ດ້ວຍ.
Verse 33
सर्वरूपेषु ता गावस्तिष्ठन्त्यभिमतास्तथा ॥ भवनॆषु विशालॆषु सर्वप्रासादपङ्क्तिषु ॥
ໂຄເຫຼົ່ານັ້ນສະຖິດຢູ່ໃນທຸກຮູບພາບ ເປັນທີ່ປາຖະໜາ ແລະ ເປັນທີ່ນັບຖື; (ພົບໄດ້) ໃນເຮືອນຫຼວງກວ້າງໃຫຍ່ ແລະໃນແຖວອາຄານປະສາດທັງປວງ.
Verse 34
स्त्रियश्च पुरुषाश्चैव रक्षन्तश्च सुयन्त्रिताः ॥ शयनासनपानेषु ह्युपविष्टाः सहस्रशः ॥
ຍິງແລະຊາຍທັງຫຼາຍດ້ວຍ—ເປັນຜູ້ເຝົ້າຮັກສາ ແລະມີວິໄນດີ—ນັ່ງເປັນພັນໆຢູ່ທີ່ນອນ ທີ່ນັ່ງ ແລະບ່ອນບໍລິການເຄື່ອງດື່ມ।
Verse 35
क्रीडन्ति विविधैर्भोगैर्भोगेषु च सहस्रशः ॥ तत्र पानगृहेष्वन्ये पुष्पमालाविभूषिताः ॥
ພວກເຂົາຫຼິ້ນສະໜຸກດ້ວຍຄວາມສຸກຫຼາກຫຼາຍ ແລະຄວາມສຸກນັ້ນມີເປັນພັນໆ। ທີ່ນັ້ນ ໃນຫ້ອງດື່ມ ຄົນອື່ນໆປະດັບດ້ວຍພວງມາລາດອກໄມ້।
Verse 36
भक्ष्याणां विविधानां च भोजनानां च सञ्चयात् ॥ शयनासनपानानि वाजिनो वारणांस्तथा ॥
ຈາກການສະສົມອາຫານຫຼາກຫຼາຍ ແລະອາຫານມື້ຕ່າງໆ—ມີທີ່ນອນ ທີ່ນັ່ງ ແລະເຄື່ອງດື່ມ; ພ້ອມທັງມີມ້າ ແລະຊ້າງດ້ວຍ।
Verse 37
उद्यानॆषु तथा चान्या भवनॆषु च पुण्यतः ॥ अनेन सदृशं नास्ति ह्यस्माद् अन्यन्न विद्यते ॥
ຄົນອື່ນໆກໍມີຢູ່ເຊັ່ນກັນໃນສວນອຸທຍານ ແລະໂດຍອານຸພົນແຫ່ງບຸນ ໃນເຮືອນພັກອາໄສ। ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມກັບນີ້; ນອກຈາກນີ້ ບໍ່ຮູ້ຈັກສິ່ງອື່ນໃດທີ່ຈະເທົ່າໄດ້।
Verse 38
अहो सूत्रकृतं शिल्पमहो रत्नैरलङ्कृतम् ॥ एवं गृहाद्गृहं गच्छन्नहं तत्र ततोऽस्तमः ॥
ໂອ້! ສິລະປະທີ່ຖັກທໍດ້ວຍເສັ້ນດ້າຍຊ່າງນ່າອັດສະຈັນ; ໂອ້! ທີ່ປະດັບດ້ວຍອັນມະນີຊ່າງສະຫງ່າງາມ! ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຂ້ອຍໄປຈາກເຮືອນສູ່ເຮືອນ ຂ້ອຍກໍມາຮອດແລ້ວຢຸດຢູ່ທີ່ນັ້ນ (ການເດີນທາງສິ້ນສຸດ)
Verse 39
ततस्तु निखिलं सम्यग्दृष्ट्वा कर्म महोदयम् ॥ पुनरेवागतः पार्श्वं यमस्य द्विजसत्तमाः ॥
ແລ້ວເຂົາໄດ້ເຫັນຢ່າງຖືກຕ້ອງແລະຄົບຖ້ວນ ຜົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງກຳມະ ແລ້ວ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ດວິຊະ, ເຂົາຈຶ່ງກັບໄປຢູ່ຂ້າງພຣະຍົມອີກຄັ້ງ।
Verse 40
स कृतार्थः सदा लोके यत्रैषोऽभिप्रयास्यति ॥ तत्र मेध्यं पवित्रं च यत्र स्थास्यत्ययं शुचिः ॥
ເຂົາເປັນຜູ້ສຳເລັດສົມປາດຖະນາໃນໂລກເສມອ ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ເຂົາປະສົງຈະໄປ; ແລະບ່ອນໃດທີ່ບຸລຸດຜູ້ບໍລິສຸດນີ້ພັກອາໄສ ບ່ອນນັ້ນຖືກນັບວ່າເໝາະແກ່ພິທີ ແລະບໍລິສຸດ।
Verse 41
गोरसस्य तु पूर्णानि भाजनानि सहस्रशः ॥ यत्र दत्त्वा च पीत्वा च बान्धवेभ्यो विभागशः ॥
ທີ່ນັ້ນມີພາຊະນະເຕັມໄປດ້ວຍ «ໂກຣະສະ» ຄືຜະລິດຕະພັນຈາກນ້ຳນົມ ນັບເປັນພັນໆ; ເມື່ອໄດ້ໃຫ້ທານ ແລະໄດ້ດື່ມແລ້ວ ກໍແບ່ງປັນໃຫ້ແກ່ຍາດພີ່ນ້ອງຕາມສ່ວນອັນຄວນ।
Verse 42
सर्वसन्धिषु साध्याश्च चन्द्रादित्यौ तु लोचने ॥ ककुदे सर्वक्षत्राणि लाङ्गूले धर्म आश्रितः ॥
ທຸກຂໍ້ຕໍ່ມີເທວະສາທະຍະສະຖິດຢູ່; ພຣະຈັນ ແລະ ພຣະອາທິດ ເປັນດວງຕາສອງຂ້າງ. ທີ່ໂຄກຫຼັງມີອຳນາດທັງປວງແຫ່ງກະສັດຕຣິຍະ; ແລະທີ່ຫາງ ທຳມະຕັ້ງມັ່ນຢູ່।
Verse 43
अपश्यन् विविधास्तत्र स्त्रियश्च शुभलोचनाः ॥ शोभयन्ति स्त्रियः काश्चिज्जलक्रीडा गतास्तथा ॥
ເຂົາໄດ້ເຫັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ນາງສາວຫຼາຍຫຼາຍປະເພດ ຜູ້ມີດວງຕາເປັນມົງຄຸນ; ແລະນາງບາງຄົນກໍໄດ້ໄປຫຼິ້ນນ້ຳ ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນັ້ນງາມສະຫງ່າຍິ່ງຂຶ້ນ។
Inside Adhyaya 206
How it unfolds
- Where it opens
Varāha instructs Pṛthivī in a didactic frame; a ṛṣi-narrator reports Citragupta’s message about how merit is assessed after death under Dharmarāja’s governance, foregrounding dāna and atithi-satkāra as decisive virtues.
- Central event
Citragupta’s report leads to Dharmarāja’s command that the compassionate donor—especially one who feeds guests, gives food, and shares śeṣa-bhojana—be released from punitive pathways and publicly honored; celestial vehicles arrive as gandharvas and apsarases celebrate the meritorious soul’s ascent and enjoyment of divine abodes.
- Climax resolution
The teaching peaks in an extended glorification of go-dāna and pañcagavya/gavyam as supreme purifiers, presenting gau-tattva as a microcosm: deities, rivers (explicitly Jāhnavī/Gaṅgā), tīrthas, and virtues are mapped onto the cow’s body, making cow-centered generosity both social dharma and ritual-cosmic maintenance; the soul later returns to human birth in an honored lineage.
- Closing phalashruti
Implicit phala: disciplined generosity—especially annadāna, hospitality, and go-related gifts—yields abundant heavenly prosperity (svarga/Goloka), honor, protection under Dharmarāja’s order, and auspicious rebirth; no explicit recitation-phalashruti is stated in the provided summary.
Geographical context
Jāhnavī (Gaṅgā) is explicitly named; the text also references the cosmographic motif of 'four oceans' (catvāraḥ sāgarāḥ) and multiple islands (nānā-dvīpa). Celestial locales include 'devānāṃ bhavana' and Goloka. No specific terrestrial cities are named in this excerpt.
Tirtha focus
- Primary TirthaJāhnavī (Gaṅgā)
- Associated RegionNorth India (Gaṅgā basin; cosmographic rather than city-specific in this chapter’s excerpt)
- Pilgrimage MeritMerit is framed less as place-based pilgrimage and more as dharma-based ‘moving tīrtha’: honoring guests and giving food/cows functions as a portable tīrtha that secures release, celestial honor, and auspicious rebirth; Gaṅgā is invoked as a sanctifying presence within the cow-microcosm.
Ritual instructions
- Primary RitualDāna-vidhi centered on annadāna/atithi-satkāra and go-dāna, supported by pañcagavya-based purification (medhya-prayoga).
- BenefitPost-mortem protection and honor under Dharmarāja’s command; ascent via celestial conveyance, celebration by gandharvas/apsarases, residence in divine abodes (including Goloka in the chapter’s horizon), prolonged heavenly enjoyment, and return to human birth in an honored lineage.
The narrative frame
- Varāha (primary teacher) with a ṛṣi functioning as reporter of Citragupta’s message (reported speech within the discourse).Pṛthivī (Earth), with the report addressed in a way that also instructs dvijas and accomplished ascetics (tapaḥ-siddhāḥ) as an implied audience. · Didactic, juridico-moral (administrative imagery of karmic record-keeping) blended with devotional praise of dāna and gau-tattva.
The emotional journey
- Dominant RasaŚānta (serene moral clarity) with strong admixture of Adbhuta (wonder) in the celestial honors and cosmic cow-mapping.
- Emotional ProgressionConcern about post-mortem judgment → reassurance through Dharmarāja’s compassionate release of the generous → uplift and wonder at heavenly celebration → reverent awe as the cow is revealed as a sacred microcosm → settled confidence in dāna as a stabilizing dharma leading to prosperity and good rebirth.
Planning a pilgrimage
- Visit FeasibilityModerate: the chapter’s merit-logic is primarily practice-based (hospitality/annadāna/go-dāna) rather than tied to a single fixed shrine; a Gaṅgā visit can be paired with charitable feeding and cow-support activities to mirror the chapter’s emphasis.
- Best SeasonOctober–March (generally favorable for Gaṅgā-region travel and outdoor dāna activities).
- Modern Location NameGaṅgā River pilgrimage circuit (e.g., Haridwar–Prayagraj–Varanasi; chapter itself does not specify a city).
- Related FestivalGopāṣṭamī (cow-veneration; thematically aligned though not specified in the excerpt).
Frequently Asked Questions
The text prioritizes dāna-centered social ethics—especially hospitality (atithi-satkāra), food-giving (annadāna), and go-related gifts (go-dāna)—as actions that generate auspicious karmic outcomes. Merit is portrayed as administratively recognized through Citragupta’s report and Dharmarāja’s command, leading to honor, celestial enjoyment, and favorable rebirth.
No specific tithi, lunar month, vrata-day, or seasonal calendar marker is stated in this excerpt. Time is expressed in generalized durations (e.g., sahasra/ayuta years) describing the length of celestial enjoyment rather than ritual scheduling.
While not framed as ecology in modern terms, the chapter links ethical living to terrestrial sustainability by elevating cattle-centered giving and purification (gavyam, pañcagavya) and by depicting the cow as a microcosm containing rivers (e.g., Jāhnavī), tirthas, and deities. This implies a worldview where protecting and supporting cattle-based resources contributes to social order, ritual cleanliness, and the maintenance of a stable inhabited world.
The excerpt references administrative and mythic figures associated with moral governance and record-keeping: Citragupta (as messenger/recorder of deeds) and Dharmarāja/Yama (as the authority issuing commands). A generic ṛṣi narrator addresses accomplished ascetics (tapaḥ-siddhāḥ) and dvijas, but no specific royal dynasty or named human lineage is provided.
Ask anything about Adhyaya 206 of the Varaha Purana
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.
