Narada in the Devi Bhagavatam

ອັກຄະນີປຸຣານະມີ ໑໖,໐໐໐ ໂສລົກ. ນາຣະທະປຸຣານະອັນສູງສຸດຖືວ່າມີ ໒໕,໐໐໐ ໂສລົກ.

ໃນຂະນະທີ່ທ່ານກຳລັງຄິດຢູ່ນັ້ນ, ນາຣະທະມຸນີຜູ້ປະເສີດສຸດໃນໝູ່ລືສີ, ຖືພິນວີນາໃນມື ແລະ ມີຈິດໃຈທີ່ສະຫງົບ ກໍໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນໂດຍບັງເອີນ.

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຖາມເຖິງສຸກທຸກ, ພຣະມຸນີຜູ້ປະເສີດສຸດ (ນາຣະທະ) ຈຶ່ງຖາມວ່າ 'ໂອ້ ໄທວປາຍະນະ! ເຫດໃດທ່ານຈຶ່ງມີຄວາມວິຕົກກັງວົນເຊັ່ນນີ້? ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ'

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກຖາມໂດຍວະຍາສະເຊັ່ນນີ້, ພຣະນານົດມຸນີຜູ້ມີຈິດໃຈສູງສົ່ງ ແລະ ຮູ້ແຈ້ງໃນພຣะເວດ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະກິດສະນະ (ໄທວປາຍະນະ) ດ້ວຍຄວາມຮັກອັນສູງສຸດ

ນານົດກ່າວວ່າ: ໂອ້ມะຫາພາກ, ບຸດແຫ່ງປາຣາຊະຣະ! ສິ່ງທີ່ທ່ານຖາມຂ້າພເຈົ້າຢູ່ທີ່นี่, ເລື່ອງດຽວກັນນັ້ນໃນເມື່ອກ່ອນ ບິດາຂອງຂ້າພເຈົ້າ (ພຣະພົມ) ໄດ້ເຄີຍທູນຖາມພຣະມະທຸສູທະນະ (ພຣະວິສະນຸ) ມາແລ້ວ

ພຣະວິສນຸໄດ້ກ່າວຕໍ່ວ່າ: 'ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສິ່ງໃດທີ່ສູງສົ່ງໄປກວ່າພຣະນາງເລີຍ, ໂອ້ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພົມ).' ນາຣະທະກ່າວວ່າ: ພຣະວິສນຸໄດ້ກ່າວເຊັ່ນນີ້ຕໍ່ໜ້າພຣະພົມຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ.

ນາຣະທະກ່າວຕໍ່ວ່າ: ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບຄຳບອກເລົ່າແບບດຽວກັນນີ້ຈາກເພິ່ນ (ພຣະພົມ) ເຊັ່ນກັນ, ໂອ້ຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ລືສີ (ວະຍາສະ). ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານເອງກໍເຊັ່ນກັນ, ໂອ້ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ເພື່ອການບັນລຸເຖິງເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊີວິດມະນຸດ (ປຸຣຸສາດຖະ)...

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາຣະທະກ່າວເຊັ່ນນີ້, ວະຍາສະຜູ້ເປັນບຸດແຫ່ງສັດຍະວະດີ, ເຊິ່ງມີຄວາມເຫຼື້ອມໃສຢ່າງຍິ່ງໃນພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະເທວີ, ຈຶ່ງໄດ້ໄປຍັງພູເຂົາເພື່ອບຳເພັນຕະບະ.

ແມ່ນແຕ່ພຣະນານະທະ ແລະ ພຣະກະປິລະ ກໍຍັງງົງກັບຄໍາຖາມນີ້, ໂອ້ທ່ານຜູ້ເປັນເລີດໃນໝູ່ລືສີ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຫຍັງໄດ້ເລ່າ, ໂອ້ທ່ານຜູ້ມີບຸນຫຼາຍ, ກ່ຽວກັບການພິຈາລະນາທີ່ຍາກລໍາບາກນີ້.

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ຈາກພຣະກິດສະນະ (ວະຍາສ) ແລະ ທ່ານໄດ້ຊາບມາຈາກພຣະນານົດ. ທ່ານ (ນານົດ) ໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກບິດາ (ພຣະພຣົມ) ແລະ ພຣະພຣົມຊົງຊາບຈາກພຣະດຳລັດຂອງພຣະວິສນຸ.

ສວດມົນຕາພະຍາງດຽວ 'ໄອມ໌' (ວາກພີຊະ) ທີ່ໄດ້ຍິນຈາກພຣະນານະທະ, ຜູ້ບຳເພັນຕະບະໄດ້ເພັ່ງຈິດເຖິງພຣະມະຫາສັກຕິດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາໃນບຸດ.

ແຕ່ແນ່ນອນວ່າສິ່ງນັ້ນຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນກັບເທບທິດາຜູ້ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວຈາກນາຣະທະມຸນີມາກ່ອນ ວ່າລາຊາປຸຣູຣະວັດຖືກນາງອຸຣະວະສີຄອບງຳແລະພ່າຍແພ້ແນວໃດ

ເມື່ອສະເດັດໄປຍັງປ່າອັນງົດງາມທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍແມກໄມ້ນານາພັນ, ພຣະອົງຊົງໄດ້ຮັບມົນຕາເກົ້າພະຍາງ (ນວາກສອນ) ອັນສູງສຸດຈາກພຣະຣືສີນາຣົດ.

ເຫຼົ່າເຈົ້າແຫ່ງຄົນທັນຕ່າງຂັບຂານດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນເຂົາ. ວິສວາວສຸ, ນາຣທະ ແລະຕຸມພຸຣຸ ຕ່າງລື່ນເລີງໃນການກຳເນີດຂອງສຸກກະ.

ພຣะວະຍາສກ່າວວ່າ: 'ພຣະພົມຊົງຮັບຮູ້ສິ່ງນັ້ນໃນດອກບົວທີ່ພຣະນາພີຂອງພຣະວິສນຸ ແລະພຣະອົງໄດ້ຕັດແກ່ພຣະນາຣົດບຸດຂອງພຣະອົງຜູ້ມີສະຕິປັນຍາອันລ້ຳເລີດ'

'ໃນອະດີດ ພຣະນາຣົດມຸນີໄດ້ມອບສິ່ງນັ້ນແກ່ຂ້າ ຂ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນສົມບູນໂດຍຂະຫຍາຍອອກເປັນສິບສອງສະກັນທະ'

ຫຼັງຈາກເວລາຜ່ານໄປ ດ້ວຍຄຳແນະນຳຂອງນາຣະທະ ເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ອັນສູງສຸດ ແລະ ເສັ້ນທາງແຫ່ງໂຍຄະອັນຫາທີ່ປຽບບໍ່ໄດ້...

ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຂອງນາຣະທະ ສິ່ງນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ປະທານຄວາມຫຼຸດພົ້ນໃນທັນທີ. (ໃນຂະນະດຽວກັນ) ເທິງຍອດເຂົາໄກລາສອັນງົດງາມ ເມື່ອລະຖິ້ມການຢູ່ຮ່ວມກັບບິດາ ສຸກກະ...

ເຫຼົ່າປານດັບທັງໝົດພັກຢູ່ໃນອາສຣົມນັ້ນພ້ອມກັບເຫຼົ່າພົນລະເມືອງ. ໃນເວລານັ້ນ, ພຣະໂອຣົດແຫ່ງນາງສັດຍະວະດີ (ພຣະຣືສີວະຍາສ) ແລະ ພຣະນານະທະມຸນີໄດ້ສະເດັດມາຮອດທີ່ນັ້ນ.

ສັນໄຊໄດ້ຈາກພຣະຣາຊາໄປສະແຫວງບຸນ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວຮ້າຍນີ້ຈາກລືສີນາຣະດາ, ພຣະເຈົ້າຍຸທິສຖິຣະກໍຊົງເສຍພຣະໄທຢ່າງຍິ່ງ.