Adhyaya 36

Verse 1

ययातिरुवाच । चंडिकाया द्विजश्रेष्ठ कथं तत्राश्रमोऽभवत् । कस्मिन्काले फलं तेन किं दृष्टेन भवेन्नृणाम्

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಅಲ್ಲಿ ಚಂಡಿಕೆಯ ಆಶ್ರಮ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದರ ಫಲವು ಪ್ರಾಪ್ತವಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಕೇವಲ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ಜನರಿಗೆ ಯಾವ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ?

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । यां श्रुत्वा मानवः सम्यक्सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ಕೇಳು; ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು. ಅದನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದ ಮಾನವನು ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

पुरा देवयुगे राजन्महिषोनाम दानवः । पितामहवराद्दृप्तः सर्वदेवभयंकरः

ಓ ರಾಜನೇ, ಪುರಾತನ ದೇವಯುಗದಲ್ಲಿ ‘ಮಹಿಷ’ ಎಂಬ ದಾನವನು ಇದ್ದನು. ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನ ವರದಿಂದ ದರ್ಪಿತನಾಗಿ, ಸರ್ವ ದೇವರಿಗೆ ಭಯಂಕರನಾದನು.

Verse 4

तेन शक्रादयो देवा जिताः संख्ये सहस्रशः । भयात्तस्य दिवं हित्वा गतास्ते वै यथादिशम्

ಅವನಿಂದ ಶಕ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪುನಃಪುನಃ ಸಹಸ್ರಶಃ ಸೋಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಅವನ ಭಯದಿಂದ ಅವರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ತೊರೆದು, ಸಾಧ್ಯವಾದ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಓಡಿಹೋದರು.

Verse 5

त्रैलोक्यं स वशे कृत्वा स्वयमिन्द्रो बभूव ह

ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅವನು ತಾನೇ ‘ಇಂದ್ರ’ನಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಕಬಳಿಸಿದನು.

Verse 6

आदित्या वसवो रुद्रा नासत्यौ मरुतां गणाः । कृतास्तेन तथा दैत्या यथार्हं बलवत्तराः

ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು, ನಾಸತ್ಯರು (ಅಶ್ವಿನೀ ದೇವತೆಗಳು) ಮತ್ತು ಮರುತ್ಗಣಗಳು—ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಅವನು ತನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಅವರ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಇನ್ನೂ ಬಲಿಷ್ಠರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.

Verse 7

वह्निर्भयं समापन्नस्त्यक्त्वा देवगणांस्तदा । दानवेभ्यो हविर्भागं देवेभ्यो न प्रयच्छति

ಭಯಗ್ರಸ್ತನಾದ ಅಗ್ನಿ ಆಗ ದೇವಗಣಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ; ಹವಿರ್ಭಾಗವನ್ನು ದಾನವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ದೇವರಿಗೆ ನೀಡಲಿಲ್ಲ।

Verse 8

उद्द्योतं कुरुते सूर्यो यादृक्तस्याभिसंमतः । यज्ञभागं विनाऽप्येष भयात्पार्थिवसत्तम

ಹೇ ಪಾರ್ಥಿವಸತ್ತಮ! ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನಿಗೆ ಅಭಿಸಮ್ಮತವಾದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಭಯದಿಂದ ಯಜ್ಞಭಾಗವಿಲ್ಲದೆಯೂ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 9

लोकपालास्तथा सर्वे तस्य कर्म प्रचक्रिरे । दासवत्पार्थिवश्रेष्ठ यज्ञभागं विनाकृताः

ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಪಾಲರು ಅವನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು; ಹೇ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಯಜ್ಞಭಾಗವಿಲ್ಲದೆ ಅವರು ದಾಸರಂತೆ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟರು।

Verse 10

कस्यचित्त्वथ कालस्य सर्वे देवाः समेत्य तु । पप्रच्छुर्विनयोपेता विप्रश्रेष्ठं बृहस्पतिम्

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಸೇರಿ, ವಿನಯದಿಂದ ವಿಪ್ರಶ್ರೇಷ್ಠ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು।

Verse 11

भगवान्किं वयं कुर्मः कुत्र यामो निराश्रयाः । तस्माद्ब्रूहि क्षयोपायं महिषस्य दुरात्मनः

ಭಗವನ್! ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು? ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ದುರಾತ್ಮ ಮಹಿಷನ ನಾಶೋಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ।

Verse 12

एवमुक्तो गुरुर्द्देवैर्ध्यात्वा कालं चिरं नृप । ततस्तांस्त्रिदशान्प्राह जीवयन्निव भूपतेः

ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಹೀಗೆ ಉಕ್ತನಾದ ಅವರ ಗುರುವು, ಹೇ ನೃಪ, ದೀರ್ಘಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಅನಂತರ ಅವನು ಆ ತ್ರಿದಶರಿಗೆ, ಹೇ ಭೂಪತೇ, ಆಶೆಯನ್ನು ತುಂಬಿ ಜೀವ ತುಂಬುವಂತೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 13

बृहस्पतिरुवाच । ब्रह्मलब्धवरो दैत्यः पौरुषे च व्यवस्थितः । अवध्यः सर्वदेवानां मुक्त्वेकां योषितं सुराः । व्रजध्वं सहितास्तस्मादर्बुदं पर्वतोत्तमम्

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—ಆ ದಾನವನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ವರ ಪಡೆದವನು, ತನ್ನ ಪೌರುಷದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಹೇ ಸುರರೇ, ಒಂದೇ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಅವನು ಎಲ್ಲ ದೇವರಿಗೆ ಅವಧ್ಯನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಇಲ್ಲಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅರ್ಭುದ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ।

Verse 14

तपोऽर्थं तत्र संसिद्धिर्जायतामचिराद्धि वः । शक्तिरूपां परां देवीं चंडिकां कामरूपिणीम्

ತಪಸ್ಸಿನ ನಿಮಿತ್ತ ಅಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗಲಿ. (ನೀವು) ಪರಮದೇವಿ ಚಂಡಿಕೆಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿರಿ—ಅವಳು ಶಕ್ತಿಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ರೂಪ ಧರಿಸುವವಳು।

Verse 15

आराधयध्वमेकांते यया व्याप्तमिदं जगत् । सा तुष्टा वै वधार्थं तु महिषस्य दुरात्मनः

ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸಿರಿ; ಅವಳಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ. ಅವಳು ತೃಪ್ತಳಾದರೆ ಆ ದುಷ್ಟಾತ್ಮ ಮಹಿಷನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ (ಪ್ರವೃತ್ತಳಾಗುವಳು).

Verse 16

करिष्यति समुद्योगमवतारसमुद्भवम् । तस्या हस्तेन सोऽवश्यं वधं प्राप्स्यति दुर्मतिः

ಅವಳು ತನ್ನ ಅವತಾರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಮಹಾ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವಳು. ಆ ದುರ್ಮತಿ ಅವಳ ಹಸ್ತದಿಂದಲೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಧವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 17

अहं वः कीर्तयिष्यामि शक्तियं मंत्रमुत्तमम् । पूजाविधानसंयुक्तं भुक्तिमुक्तिप्रदं शुभम्

ನಾನು ನಿಮಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಾಕ್ತಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅದು ಶುಭಕರ, ಪೂಜಾವಿಧಾನಸಹಿತ, ಭೋಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ನೀಡುವದು.

Verse 18

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्ताः सुराः सर्वे हर्षेण महतान्विताः । तेनैव सहिता राजन्गताः पर्वतमर्बुदम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಮಹಾಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಓ ರಾಜನೇ, ಅವನೊಡನೆ ಅರ್ಭುದ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

Verse 19

तत्र स्नाताञ्छुचीन्सर्वान्दीक्षयामास गीष्पतिः । शक्तियैः परमैर्मंत्रैः सद्यःसिद्धिकरैर्नृप

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶುದ್ಧರಾದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ, ಓ ನೃಪನೇ, ಗೀಷ್ಪತಿ (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಪರಮ ಶಾಕ್ತಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ದೀಕ್ಷೆ ನೀಡಿದನು—ಅವು ತಕ್ಷಣ ಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವವು.

Verse 20

सार्धयामत्रयं तत्र परिवारसमन्विताः । बलिपूजोपहारैश्च गंधं माल्यानुलेपनैः

ಅಲ್ಲಿ ಪರಿಚಾರಕರೊಡನೆ ಅವರು ಮೂರು ಯಾಮಗಳಷ್ಟು ಮತ್ತು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾಲ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸಿದರು—ಬಲಿ, ಪೂಜೋಪಹಾರಗಳು, ಸುಗಂಧ, ಮಾಲೆ, ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ.

Verse 21

मंत्रेण विविधेनैव चारुस्तोत्रेण भक्तितः । प्रार्थयंतस्तथा नित्यं दीपज्योतिः समाहिताः

ಅವರು ವಿವಿಧ ಮಂತ್ರಗಳೂ ಮನೋಹರ ಸ್ತೋತ್ರಗಳೂ ಮೂಲಕ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾ, ದೀಪಜ್ಯೋತಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 22

निर्ममा निरहंकारा गुरुभक्तिपरायणाः । अंगन्याससमायुक्ताः समदर्शित्वमागताः

ಅವರು ಮಮಕಾರವೂ ಅಹಂಕಾರವೂ ಇಲ್ಲದವರು, ಗುರುಭಕ್ತಿಗೆ ಪರಾಯಣರು; ಅಂಗನ್ಯಾಸಸಹಿತರಾಗಿ ಸಮದರ್ಶಿತ್ವಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 23

एवं संतिष्ठमानानां तेषां पार्थिवसत्तम । सप्त मासा व्यतिक्रांतास्ततस्तुष्टा सुरेश्वरी

ಹೇ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಅವರು ಹೀಗೆ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದಾಗ ಏಳು ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದವು; ನಂತರ ದೇವೇಶ್ವರಿ ದೇವಿ ಸಂತುಷ್ಟಳಾದಳು.

Verse 24

दीपज्योतिःसमावेशात्तेषां गात्रेषु पार्थिव । मंत्रेण परिपूतानां परं तेजो व्यवर्धत

ಹೇ ರಾಜನೇ! ದೀಪಜ್ಯೋತಿಯು ಅವರ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾವೇಶವಾದುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪರಿಶುದ್ಧರಾದುದರಿಂದ ಅವರ ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸು ಬಹಳವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು.

Verse 25

द्वादशार्कप्रभा जाताः षण्मासाभ्यंतरेण ते । अथ तांस्तेजसा युक्ताञ्ज्ञात्वा जीवो महीपते

ಆರು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ಅವರು ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾದರು. ನಂತರ, ಹೇ ಮಹೀಪತೇ! ಜೀವನು ಅವರನ್ನು ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತರೆಂದು ತಿಳಿದು…

Verse 26

मंडलं रचयामास सर्वसिद्धिप्रदायकम् उपवेश्य ततः सर्वान्समस्तांस्त्रिदशालयान्

ಅವನು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಪ್ರದಾಯಕವಾದ ಮಂಡಲವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು; ನಂತರ ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿದಶಾಲಯವಾಸಿಗಳನ್ನು ಒಂದಾಗಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು.

Verse 27

तेषां शरीरगं तेजः शक्तियैर्मंत्रसत्तमैः । आकृष्य न्यसयामास मंडले तत्र पार्थिव

ಹೇ ಪಾರ್ಥಿವನೇ! ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠಮಂತ್ರಗಳಿಂದಲೂ ಅವರ ದೇಹಸ್ಥ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 28

ततस्तेजोमयी कन्या तत्र जाता स्वरूपिणी । शक्तिरूपा महाकाया दिव्यलक्षणलक्षिता

ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ತೇಜೋಮಯಿಯಾದ ಕನ್ಯೆ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದಳು—ಅವಳು ಶಕ್ತಿರೂಪಿಣಿ, ಮಹಾಕಾಯ, ದಿವ್ಯಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 29

इंद्रस्तस्यै ददौ वज्रं स्वपाशं च जलेश्वरः । शक्तिं च भगवानग्निः सिंहयानं धनाधिपः

ಇಂದ್ರನು ಅವಳಿಗೆ ವಜ್ರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಜಲೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಪಾಶವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಭಗವಾನ್ ಅಗ್ನಿಯು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು (ಭಾಲವನ್ನು) ನೀಡಿದನು; ಧನಾಧಿಪನು ಸಿಂಹಯಾನವನ್ನು ದತ್ತನು।

Verse 30

अन्ये चैव गणाः सर्वे निजशस्त्राणि हर्षिताः । तस्यै ददुर्नृपश्रेष्ठ स्तुतिं चक्रुः समाहिताः

ಮತ್ತೆ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಗಣಗಳೂ ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ನೀಡಿದರು; ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 31

देवा ऊचुः । नमस्ते देवदेवेशि नमस्ते कांचनप्रभे । नमस्ते पद्मपत्राक्षि नमस्ते जगदम्बिके

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವೇಶಿ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಕಾಂಚನಪ್ರಭೆ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ। ಹೇ ಪದ್ಮಪತ್ರಾಕ್ಷಿ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಜಗದಂಬಿಕೆ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 32

नमस्ते विश्वरूपे च नमस्ते विश्वसंस्तुते । त्वं मतिस्त्वं धृतिः कांतिस्त्वं सुधा त्वं विभावरी

ವಿಶ್ವರూపಿಣಿಯೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಿಶ್ವದಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ ದೇವಿಯೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀನೇ ಮತಿ, ನೀನೇ ಧೃತಿ, ನೀನೇ ಕಾಂತಿ; ನೀನೇ ಸುಧೆ, ನೀನೇ ರಾತ್ರಿಯೂ ಹೌದು.

Verse 33

क्षमा ऋद्धिः प्रभा स्वाहा सावित्री कमला सती । त्वं गौरी त्वं महामाया चामुण्डा त्वं सरस्वती

ನೀನೇ ಕ್ಷಮೆ, ನೀನೇ ಋದ್ಧಿ, ನೀನೇ ಪ್ರಭೆ, ನೀನೇ ಸ್ವಾಹಾ. ನೀನೇ ಸಾವಿತ್ರಿ, ಕಮಲಾ, ಸತೀ. ನೀನೇ ಗೌರೀ; ನೀನೇ ಮಹಾಮಾಯೆ; ನೀನೇ ಚಾಮುಂಡೆ; ನೀನೇ ಸರಸ್ವತೀ.

Verse 34

भैरवी भीषणाकारा चंडमुंडासिधारिणी । भूतप्रिया महाकाया घटाली विक्रमोत्कटा

ನೀನೇ ಭೈರವೀ, ಭೀಷಣಾಕಾರಿಣೀ, ಚಂಡಮುಂಡರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಖಡ್ಗಧಾರಿಣೀ. ನೀನೇ ಭೂತಪ್ರಿಯೆ, ಮಹಾಕಾಯೆ, ಘಂಟಾಧಾರಿಣೀ, ವಿಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಉತ್ಕಟಳಾದವಳು.

Verse 35

मद्यमांसप्रिया नित्यं भक्तत्राणपरायणा । त्वया व्याप्तमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ನೀನು ನಿತ್ಯ ಮದ್ಯಮಾಂಸ ನೈವೇದ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳವಳು; ಭಕ್ತರ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣಳಾದವಳು. ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯ—ಚರಾಚರ ಸಹಿತ—ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 36

पुलस्त्य उवाच । एवं स्तुता सुरैः सर्वैस्ततो देवी प्रहर्षिता । तानब्रवीद्वरं सर्वा गृह्णंतु मम देवताः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವಿ ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತಳಾದಳು. ನಂತರ ಆ ಪರಮ ದೇವಿಯು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ನನ್ನ ದೇವಗಣರೇ, ನೀವು ವರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ.”

Verse 37

देवा ऊचुः । दानवो महिषो नाम पितामहवरान्वितः । अवध्यः सर्वभूतानां देवानां च तथा कृतः

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—‘ಮಹಿಷ’ ಎಂಬ ದಾನವನು ಇದ್ದಾನೆ; ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನ ವರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನು. ಅವನು ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಗೂ ದೇವರಿಗೂ ಅವಧ್ಯನಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

Verse 38

मुक्त्वैकां योषितं देवि तस्मात्त्वं विनिपातय

ಆದುದರಿಂದ ಹೇ ದೇವಿ, ಒಂದೇ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಿಡಿಸಿ, ನೀನು ಅವನನ್ನು ನಿಪಾತಮಾಡಿ ಸಂಹರಿಸು.

Verse 39

देव्युवाच । गच्छध्वं त्रिदशाः सर्वे स्वानि स्थानानि निर्वृताः

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ತ್ರಿದಶರೇ, ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿರ್ಭಯರೂ ತೃಪ್ತರೂ ಆಗಿ ನಿಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿರಿ.

Verse 40

अहं तं सूदयिष्यामि समये पर्युपस्थिते । एवमुक्ता गताः सर्वे देवाः स्थानानि हर्षिताः

ಸಮಯವು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆನು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಎಲ್ಲ ದೇವರು ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 41

देवी तत्रैव संहृष्टा स्थिता पर्वतरोधसि । कस्यचित्त्वथकालस्य नारदो भगवान्मुनिः

ದೇವಿ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಪರ್ವತದ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಕೆಲಕಾಲದ ನಂತರ ಭಗವಾನ್ ಮುನಿ ನಾರದರು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು.

Verse 42

तत्र देवीं च संदृष्ट्वा तीर्थयात्रापरायणः । त्रिविष्टपमनुप्राप्तो महिषो यत्र तिष्ठति

ಅಲ್ಲಿ ದೇವಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾಪರಾಯಣನಾದವನು ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ)ವನ್ನು ಸೇರಿ, ಮಹಿಷನು ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

Verse 43

तत्र दृष्ट्वा मुनिं प्राप्तं प्रणम्य महिषासुरः । विनयेन समायुक्तो ह्यभ्युत्थानमथाकरोत्

ಅಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮುನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹಿಷಾಸುರನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ವಿನಯದಿಂದ ಕೂಡಿಕೊಂಡು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತನು.

Verse 44

ततस्तं पूजयामास मधुपर्कार्घविष्टरैः । सुखासीनं सुविश्रांतं ज्ञात्वा वाक्यमुवाच ह

ನಂತರ ಅವನು ಮಧುಪರ್ಕ, ಅರ್ಘ್ಯ ಮತ್ತು ಆಸನಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ಮುನಿ ಸುಖಾಸೀನನಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 45

कुतो भवानितः प्राप्तः किमर्थं मुनिसत्तम । अमी पुत्रास्तथा राज्यं कलत्राणि धनानि च

‘ಹೇ ಮುನಿಸತ್ತಮ, ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿರಿ? ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ? ಇಲ್ಲಿವೆ ಪುತ್ರರು, ರಾಜ್ಯ, ಪತ್ನಿಗಳು ಮತ್ತು ಧನವೂ ಸಹ.’

Verse 46

अहं भृत्यसमायुक्तः किमनेन द्विजोत्तम । सर्वं तेऽहं प्रदास्यामि ब्रूहि येन प्रयोजनम्

‘ನಾನು ಸೇವಕರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದೇನೆ; ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಇದರಿಂದ ಏನು ಅಗತ್ಯ? ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡುವೆನು—ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯೋಜನವೇನು ಹೇಳಿರಿ.’

Verse 47

नारद उवाच । अभिनंदामि ते सर्वमेतत्त्वय्युपपद्यते । निःस्पृहा हि वयं नित्यं मुनिधर्मं समाश्रिताः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ನಿನ್ನ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಅಭಿನಂದಿಸುತ್ತೇನೆ; ಇದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯವೇ. ಆದರೆ ನಾವು ಮುನಿಗಳು ಸದಾ ನಿಃಸ್ಪೃಹರಾಗಿದ್ದು, ಮುನಿಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 48

कौतूहलादिह प्राप्तश्चिरात्ते दर्शनं गतः । मर्त्त्यलोकात्समायातो यास्यामि ब्रह्मणः पदम्

ಕೌತೂಹಲದಿಂದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆನು; ಬಹುಕಾಲದ ಬಳಿಕ ನಿನ್ನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ಮತ್ಯಲೋಕದಿಂದ ಬಂದು ಈಗ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪದಕ್ಕೆ (ಧಾಮಕ್ಕೆ) ಹೋಗುವೆನು.

Verse 49

महिषासुर उवाच । क्वचिद्दृष्टं त्वया किञ्चिदाश्चर्यं भूतले मुने । दैवं वा मानुषं वापि दानवा लंभिता विभो

ಮಹಿಷಾಸುರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೇ! ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನೀನು ಕಂಡೆಯೇ—ದೈವವಾಗಲಿ ಮಾನವವಾಗಲಿ—ಅದರಿಂದ ದಾನವರು ಮೀರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಹೇ ವಿಭೋ?

Verse 50

नारद उवाच । अत्याश्चर्यं मया दृष्टं दानवेन्द्र धरातले । यत्र दृष्टं क्वचित्पूर्वं त्रैलोक्ये सचराचरे

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದಾನವೇಂದ್ರ! ನಾನು ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದುದನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಅದು ಹಿಂದೆ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ—ಚರಾಚರ ಸಮೇತವಾಗಿ—ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

Verse 51

सर्वर्तुपुष्पितैर्वृक्षैः शोभितः स्वर्गसन्निभः

ಅದು ಎಲ್ಲಾ ಋತುಗಳಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪಿಸುವ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿ, ಸ್ವರ್ಗಸನ್ನಿಭವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 52

बकुलैश्चंपकैश्चाम्रैरशोकैः कर्णिकारकैः । शालैस्तालैश्च खर्जूरैर्वटैर्भल्लातकैर्धवैः

ಅದು ಬಕುಲ, ಚಂಪಕ, ಮಾವು, ಅಶೋಕ, ಕರ್ಣಿಕಾರ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಶಾಲ, ತಾಳ, ಖರ್ಜೂರ, ವಟ, ಭಲ್ಲಾತಕ ಮತ್ತು ಧವ ವೃಕ್ಷಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 53

सरलैः पनसैर्वृक्षैस्तिंदुकैः करवीरकैः । मंदारैः पारिजातैश्च मलयैश्चंदनैस्तथा

ಆ ಪರ್ವತವು ಸರಲ (ಚಿರಸಮಾನ) ಮತ್ತು ಪನಸ (ಹಲಸು) ವೃಕ್ಷಗಳು, ತಿಂದುಕ ವೃಕ್ಷಗಳು, ಕರವೀರ ಪೊದೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು; ದಿವ್ಯ ಮಂದಾರ–ಪಾರಿಜಾತ ಪುಷ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ಮಲಯ ಚಂದನದ ಸುಗಂಧವೂ ಅಲ್ಲಿ ಹರಡಿತ್ತು।

Verse 54

पुष्पजातिविशेषैश्च सुगंधैरप्यनेककैः । खाद्यैः सर्वेस्तथा लेह्यैश्चोष्यैः फलवरैर्वृतः

ಅದು ಅನೇಕ ವಿಧದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪುಷ್ಪಜಾತಿಗಳಿಂದಲೂ, ಅಸಂಖ್ಯ ಸುಗಂಧಗಳಿಂದಲೂ ಸುತ್ತುವರಿದಿತ್ತು; ಹಾಗೆಯೇ ಭೋಜ್ಯ, ಲೇಹ್ಯ, ಚೋಷ್ಯ ಎಂಬ ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಆಹಾರಗಳಿಂದಲೂ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಫಲಗಳಿಂದಲೂ ಆವೃತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 55

न स वृक्षो न सा वल्ली नौषधी सा धरातले । न तत्र याऽसुरज्येष्ठ पर्वते वीक्षिता मया

ಹೇ ಅಸುರಜ್ಯೇಷ್ಠನೇ! ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಯಾವ ವೃಕ್ಷವೂ, ಯಾವ ವಳ್ಳಿಯೂ, ಯಾವ ಔಷಧಿಯೂ—ನಾನು ಆ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನೋಡದೆ ಉಳಿದಿಲ್ಲ।

Verse 56

पक्षिणो मधुरारावाश्चकोरशिखिचातकाः । कोकिला धार्तराष्ट्राश्च भ्रमराः श्वेतपत्रकाः

ಅಲ್ಲಿ ಮಧುರ ನಾದ ಮಾಡುವ ಪಕ್ಷಿಗಳು—ಚಕೋರ, ಶಿಖಿ (ನವಿಲು), ಚಾತಕ; ಕೋಕಿಲಗಳೂ, ಜೊತೆಗೆ ಧಾರ್ತರಾಷ್ಟ್ರ ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಭ್ರಮರಗಳು ಮತ್ತು ಶ್ವೇತಪತ್ರಕ (ಬಿಳಿ ರೆಕ್ಕೆಗಳ) ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಇದ್ದವು।

Verse 57

येषां शब्दं समाकर्ण्य मुनयोऽपि समाहिताः । क्षोभं यांति त्रिकालज्ञाः कंदर्पशरपीडिताः

ಅವರ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಧ್ಯಾನಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದ ಮುನಿಗಳೂ—ತ್ರಿಕಾಲಜ್ಞರಾಗಿದ್ದರೂ—ಕಂದರ್ಪನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಂತೆ ಚಂಚಲರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 58

निर्झराणि सुरम्याणि नद्यश्च विमलोदकाः । पद्मिनीखंडसंयुक्ता ह्रदाः शतसहस्रशः

ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಜಲಪಾತಗಳೂ, ನಿರ್ಮಲ ನೀರಿನ ನದಿಗಳೂ ಇದ್ದವು; ಪದ್ಮಿನೀಖಂಡಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಸರೋವರಗಳೂ ಇದ್ದವು.

Verse 59

पद्मपत्रविशालाक्षा मध्यक्षामाः शुचिस्मिताः । विवेकिनो नरास्तत्र शास्त्रव्रतसमन्विताः

ಅಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಿಗಳಾದ ಪುರುಷರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು—ಪದ್ಮಪತ್ರದಂತೆ ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರಗಳು, ಸೊಂಟದಲ್ಲಿ ಸೊಗಸು, ಶುದ್ಧ ಸ್ಮಿತ—ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ವ್ರತಾಚಾರಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 60

किं चात्र बहुनोक्तेन यत्किंचित्तत्र पर्वते । स्वेदजांडजसंज्ञेया उद्भिज्जाश्च जरायुजाः । सर्वलोकोत्तरास्तत्र दृश्यंते पर्वतोत्तमे

ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಬಹಳವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು? ಆ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಇರುವುದೆಲ್ಲ—ಸ್ವೇದಜ, ಅಂಡಜ, ಉದ್ಭಿಜ್ಜ, ಜರಾಯುಜ—ಎಲ್ಲವೂ ಆ ಪರ್ವತೋತ್ತಮದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಲೋಕಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಅಲೌಕಿಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

Verse 61

दशयोजनविस्तारो द्वाभ्यां संहितपर्वतः । उच्चैः पंच च स श्रीमान्मर्त्ये स्वर्गो व्यजायत

ಆ ಶ್ರೀಮಂತ ಪರ್ವತವು ಹತ್ತು ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಿದ್ದು, ಐದು ಯೋಜನ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿತ್ತು; ಮর্ত್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗವೇ ಪ್ರಕಟವಾದಂತೆ ಕಂಡಿತು.

Verse 62

तत्राऽहं कौतुकाविष्ट इतश्चेतश्च वीक्षयन् । सर्वाश्चर्यमयीं नारीमपश्यं लोकसुंदरीम्

ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೌತುಕದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿರಲು, ಸರ್ವಾಶ್ಚರ್ಯಮಯಿಯಾದ ಆ ಲೋಕಸುಂದರಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡೆನು।

Verse 63

न देवी नापि गंधर्वी नासुरी न च मानुषी । तादृग्रूपा मया दृष्टा न श्रुता च वरांगना

ಅವಳು ದೇವಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಗಂಧರ್ವಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಅಸುರಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಮಾನವಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಹೇ ವರಾಂಗನೆ! ಅಂಥ ರೂಪವನ್ನು ನಾನು ಹಿಂದೆ ನೋಡಿಲ್ಲ, ಕೇಳಿಲ್ಲ.

Verse 64

रतिः प्रीतिरुमा लक्ष्मीः सावित्री च सरस्वती । तस्या रूपस्य लेशेन नैतास्तुल्याः स्त्रियोऽखिलाः

ರತಿ, ಪ್ರೀತಿ, ಉಮಾ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಸಾವಿತ್ರೀ, ಸರಸ್ವತೀ—ಅವಳ ರೂಪದ ಲೇಶಮಾತ್ರಕ್ಕೂ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸಮಾನರಲ್ಲ.

Verse 65

अहं दृष्ट्वा तथा रूपां नारीं कामेन पीडितः । तदा दानवशार्दूल वैक्लव्यं परमं गतः

ಅಂಥ ರೂಪವತಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಕಾಮದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದೆ; ಆಗ, ಹೇ ದಾನವಶಾರ್ದೂಲ! ನಾನು ಪರಮ ವೈಕ್ಲವ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದೆ.

Verse 66

ततो धैर्यमवष्टभ्य मया मनसि चिंतितम् । न करिष्ये समालापं तया सह च कर्हिचित्

ನಂತರ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದೆ—‘ನಾನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.’

Verse 67

यस्या दर्शनमात्रेण कामो मे हृदि वर्द्धितः । तस्याः संभाषणेनेव किं भविष्यति मे पुनः

ಅವಳನ್ನು ಕೇವಲ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕಾಮವು ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು; ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ಏನಾಗುವುದು?

Verse 68

चिरकालं तपस्तप्तं ब्रह्मचर्येण वै मया । नाशं यास्यति तत्सर्वं विषयैर्निर्जितस्य च । तस्माद्गच्छामि चान्यत्र यावन्न विकृतिर्भवेत्

ನಾನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮನೋವಿಕೃತಿ ಉಂಟಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ನಾನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

Verse 69

नारीनाम तपोविघ्नं पूर्वं सृष्टं स्वयंभुवा । अर्गला स्वर्गमार्गस्य सोपानं नरकस्य च

ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ತಪಸ್ಸಿನ ವಿಘ್ನವಾಗಿ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಭೂ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಅವಳು ಸ್ವರ್ಗಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಅರ್ಗಳ, ನರಕಕ್ಕೆ ಸೋಪಾನ.

Verse 70

तावद्धैर्यं तपः सत्यं तावत्स्थैर्यं कुलत्रपा । यावत्पश्यति नो नारीमैकांते च विशेषतः

ಧೈರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ಸತ್ಯ, ಸ್ಥೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಕುಲಮರ್ಯಾದೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ನೋಡದವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತವೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ.

Verse 71

एतत्संचिंत्य बहुधा निमील्य नयने ततः । अप्रजल्प्य वरारोहां तामहं चात्र संस्थितः

ಇದನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಚಿಂತಿಸಿ ನಾನು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ. ಆ ಸುಂದರ ಜಂಘೆಯುಳ್ಳ ಸ್ತ್ರೀಯೊಡನೆ ಮಾತಾಡದೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಇದ್ದೆ.

Verse 72

पुलस्त्य उवाच । नारदस्य वचः श्रुत्वा महिषः कामपीडितः । श्रवणादपि राजेंद्र पुनः पप्रच्छ तं मुनिम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ನಾರದನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಾಮಪೀಡಿತನಾದ ಮಹಿಷನು, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಕೇಳಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 73

महिषासुर उवाच । काऽसौ ब्राह्मणशार्दूल तादृग्रूपा वरांगना । यस्याः संदर्शनादेव भवानेव स्मरान्वितः

ಮಹಿಷಾಸುರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾರ್ದೂಲ, ಅಂಥ ರೂಪವತಿಯಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀ ಯಾರು? ಅವಳ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನೀವು ಕೂಡ ಸ್ಮರವಶರಾದಿರಿ!

Verse 74

देवी वा मानुषी वापि यक्षिणी पन्नगी मुने । कुमारी वा सकांता वा ब्रूहि सर्वं सविस्तरम्

ಹೇ ಮುನೇ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು—ಅವಳು ದೇವಿಯೇ, ಮಾನವಿಯೇ, ಯಕ್ಷಿಣಿಯೇ, ಪನ್ನಗಕನ್ಯೆಯೇ? ಅವಳು ಕುಮಾರಿಯೇ, ಅಥವಾ ಕಾಂತ/ಪತಿಯುಳ್ಳವಳೇ?

Verse 76

नारद उवाच । न सा पृष्टा मया किंचिन्न जानामि तदन्वयम् । एतन्मे वर्त्तते वित्ते सा कुमारी यशस्विनी

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಏನೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳ ವಂಶವೃತ್ತಾಂತ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಷ್ಟೇ—ಅವಳು ಯಶಸ್ವಿನಿ ಕುಮಾರಿ.

Verse 77

सोऽहं यास्यामि दैत्येश ब्रह्मलोकं सनातनम् । नोत्सहे तत्कथां कर्तुं कामबाणभयातुरः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೈತ್ಯೇಶ, ನಾನು ಸನಾತನ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ. ಕಾಮಬಾಣಗಳ ಭಯದಿಂದ ಆತುರನಾಗಿ, ಅವಳ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿ ಹೇಳಲು ನನಗೆ ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 78

एवमुक्त्वा ततो राजन्ब्रह्मलोकं गतो मुनिः । महिषोऽपि स्मराविष्टश्चरं तस्याः समादिशत्

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ, ಓ ರಾಜನೇ, ಮುನಿಯು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಮಹಿಷನೂ ಕಾಮಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ, ಅವಳನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಒಬ್ಬ ಗುಪ್ತಚಾರನನ್ನು ನೇಮಿಸಿದನು.

Verse 79

गत्वा भवान्द्रुतं तत्र दृष्ट्वा तां च वरांगनाम् । किमर्थं सा तपस्तेपे को वै तस्याः परिग्रहः

ನೀನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ತಿಳಿದುಕೋ—ಅವಳು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು? ಅವಳ ಪರಿಗ್ರಹ/ಪತಿ ಯಾರು?

Verse 80

अथाऽसौ महिषादेशाद्दूतो गत्वार्बुदाचलम् । दृष्ट्वा तां पद्मगर्भाभां ज्ञात्वा सर्व विचेष्टितम्

ಆಮೇಲೆ ಮಹಿಷನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ದೂತನು ಅರ್ಬುದಾಚಲಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಪದ್ಮಗರ್ಭದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವಳ ಎಲ್ಲಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು,

Verse 81

तस्मै निवेदयामास महिषाय सविस्मयः । दृष्टा दैत्यवर स्त्री च सर्वलक्षणलक्षिता

ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮಹಿಷನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ವರದಿ ಮಾಡಿದನು—“ಓ ದೈತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಾನು ಆ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡೆ; ಅವಳು ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.”

Verse 82

देवतेजोभवा कन्या साऽद्यापि वरवर्णिनी । त्वद्वधार्थं तपस्तेपे कौमारव्रतमाश्रिता

ಅವಳು ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಕನ್ಯೆ; ಇಂದಿಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರ್ಣದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾಳೆ. ನಿನ್ನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವಳು ಕೌಮಾರವ್ರತವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು.”

Verse 83

एवं तत्र भवंती स्म पृष्टाः सर्वे तपस्विनः । सत्यमेतन्महाभाग कुरुष्व यदनंतरम्

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲ ತಪಸ್ವಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಅವರು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ಇದು ಸತ್ಯವೇ, ಓ ಮಹಾಭಾಗನೇ—ಇನ್ನು ಮುಂದಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾದುದನ್ನು ಮಾಡು.

Verse 84

तस्या रूपं वयः कांतिर्वर्णितुं नैव शक्यते । नालापं कुरुते बाला सा केनापि समं विभौ

ಅವಳ ರೂಪ, ಯೌವನ, ಕಾಂತಿ ಇವುಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಓ ಪ್ರಭು, ಆ ಬಾಲೆ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 85

पुलस्त्य उवाच । तच्छ्रुत्वा महिषो वाक्यं भूयः कामनिपीडितः । दूतं संप्रेषयामास दानवं च विचक्षणम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಿಷನು ಮತ್ತೆ ಕಾಮದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ‘ವಿಚಕ್ಷಣ’ ಎಂಬ ದಾನವನನ್ನು ದೂತನಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 86

विचक्षण द्रुतं गत्वा मदर्थे तां तपस्विनीम् । सामभेदप्रदानेन दंडेनापि समानय

‘ವಿಚಕ್ಷಣ, ಬೇಗ ಹೋಗಿ ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಆ ತಪಸ್ವಿನಿಯನ್ನು ಕರೆತರು—ಸಾಮದಿಂದ, ಭೇದದಿಂದ, ದಾನದಿಂದ, ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ ದಂಡದಿಂದಲೂ.’

Verse 87

अथाऽसौ प्रययौ शीघ्रं प्रणिपत्य विचक्षणः । अर्बुदे पर्वतश्रेष्ठे यत्र सा परमेश्वरी । प्रणम्य विनयोपेतो वाक्यमेतदुवाच ताम्

ನಂತರ ವಿಚಕ್ಷಣನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಟು, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಇರುವ ಅರ್ಭುದ ಎಂಬ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ವಿನಯದಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 88

महिषो नाम विख्यातस्त्रैलोक्याधिपतिर्बली । दनुवंशसमुद्भूतः कामरूपसमन्वितः

ಮಹಿಷನೆಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ಒಬ್ಬ ಬಲವಂತನು ಇದ್ದಾನೆ; ತ್ರಿಲೋಕಾಧಿಪತಿತ್ವವನ್ನು ತನ್ನದೆಂದು ಅಹಂಕರಿಸುವವನು. ದನು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನು, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ರೂಪ ಧರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು.

Verse 89

स त्वां वांछति कल्याणि धर्मपत्नीं स्वधर्मतः । तस्माद्वरय भद्रं ते सर्वकामप्रदं पतिम्

ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಅವನು ತನ್ನೆಂದೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಧರ್ಮದಂತೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದನಾದ ಅವನನ್ನೇ ಪತಿಯಾಗಿ ವರಿಸು.

Verse 90

यदि स्यात्तव कांतोऽसौ त्वं च तस्य तथा प्रिया । तत्कृतार्थं द्वयोरेव यौवनं नात्र संशयः

ಅವನೇ ನಿನ್ನ ಕಾಂತನಾಗಲಿ ಮತ್ತು ನೀವೂ ಅವನಿಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಿಯಳಾಗಲಿ; ಆಗ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಯೌವನ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 91

एवमुक्ता ततस्तेन देवी वचनमब्रवीत् । किञ्चित्कोपसमायुक्ता मुहुः प्रस्फुरिताधरा

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಬಳಿಕ ದೇವಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಳು; ಅವಳ ತುಟಿಗಳು ಮರುಮರು ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 92

देव्युवाच । अवध्यः सर्वथा दूतः सर्वत्र परिकीर्तितः । अवस्थासु ततो न त्वं सहसा भस्मसात्कृतः

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದಳು—ದೂತನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅವಧ್ಯನೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ನಿನ್ನನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಭಸ್ಮಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 93

गत्वा ब्रूहि दुराचारं महिषं दानवाधमम् । नाहं शक्या त्वया पाप लब्धुं नान्येन केनचित्

ಹೋಗಿ ಆ ದುರುಚಾರಿಯಾದ, ದಾನವಾಧಮನಾದ ಮಹಿಷನಿಗೆ ಹೇಳು— ‘ಓ ಪಾಪಿ! ನೀನು ನನನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರೆ; ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಸಹ ಪಡೆಯಲಾರರು।’

Verse 94

वधार्थं ते समुद्योग एष सर्वो मया कृतः । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा महिषं स पुनर्ययौ

ನಿನ್ನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿಯೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮಹಿಷನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 95

भयेन महताविष्टस्तस्या रूपेण विस्मितः । सर्वं निवेदयामास महिषाय विचेष्टितम् । तस्याश्चैव तथाऽलापानस्पृहत्वं च कृत्स्नशः

ಮಹಾಭಯದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ, ಅವಳ ರೂಪದಿಂದ ವಿಸ್ಮಿತನಾಗಿ, ಅವನು ಮಹಿಷನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿದನು—ಅವಳ ಚೇಷ್ಟೆಗಳು, ಅವಳ ಮಾತುಗಳು, ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವಳ ನಿರಾಸಕ್ತಿ.

Verse 96

तच्छुत्वा महिषो राजन्कामबाणप्रपीडितः । सेनापतिं समाहूय वाक्यमेतदुवाच ह

ಓ ರಾಜನ್! ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಮಹಿಷನು ಸೇನಾಪತಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 97

अर्बुदे पर्वते सेनां कल्पयस्व सुदुर्धराम् । हस्त्यश्वकल्पितां भीमां रथपत्तिसमाकुलाम्

ಅರ್ಬುದ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಧರವಾದ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸು—ಭೀಕರವಾದುದು, ಆನೆ-ಕುದುರೆಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜಿತವಾದುದು, ರಥಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದಾತಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದು.

Verse 98

ततोऽसौ कल्पयामास चतुरंगां वरूथिनीम् । पताकाच्छत्रशबलां वादित्रारावभूषिताम्

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಚತುರಂಗ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿದನು—ಪತಾಕೆ-ಛತ್ರಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿ, ವಾದ್ಯ-ನಗಾರಗಳ ನಿನಾದದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ।

Verse 99

ततो द्विपाश्च संनद्धा दृश्यंतेऽधिष्ठिता भटैः । इतश्चेतश्च धावन्तः सपक्षाः पर्वता इव

ನಂತರ ಕವಚಧಾರಿಗಳಾದ ಆನೆಗಳು ಭಟರಿಂದ ಅಧಿಷ್ಠಿತವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ಅವು ಇತ್ತಿಚ್ಚೆತ್ತ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದವು—ರೆಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದ ಪರ್ವತಗಳಂತೆ।

Verse 100

अश्वाश्चैवाप्यकल्माषा वायुवेगाः सुवर्चसः । अंगत्राणसमायुक्ताः शतशोऽथ सहस्रशः

ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳೂ—ಕಲ್ಮಷರಹಿತ, ವಾಯುವೇಗದಂತೆ ಓಡುವ, ಕಾಂತಿಯುತ—ಅಂಗರಕ್ಷಣ ಕವಚಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ನೂರಾರು ನಂತರ ಸಾವಿರಾರು।

Verse 101

विमानप्रतिमाकारा रथास्तेन प्रकल्पिताः । किंकिणीजालसद्घंटापताकाभिरलंकृताः

ಅವನು ವಿಮಾನಪ್ರತಿಮಾಕಾರದ ರಥಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು—ಝಣಝಣಿಸುವ ಕಿಂಕಿಣಿಜಾಲ, ಗಂಟೆಗಳು ಮತ್ತು ಹಾರುವ ಪತಾಕೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ।

Verse 102

पत्तयश्च महाकाया महेष्वासा महाबलाः । असिचर्मधराश्चान्ये प्रासपट्टिशपाणयः

ಪಾದಾತಿಗಳು ಮಹಾಕಾಯರು, ಮಹಾಧನುರ್ಧರರು, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳು; ಇತರರು ಕತ್ತಿ-ಗುರಾಣಿ ಧರಿಸಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಭಾಲಗಳು ಮತ್ತು ಪಟ್ಟಿಶಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದರು।

Verse 103

लक्षमेकं मतंगानां रथानां त्रिगुणं ततः । अश्वा दशगुणा राजन्नसंख्याताः पदातयः

ಆನೆಗಳು ಒಂದು ಲಕ್ಷ; ರಥಗಳು ಅದರ ಮೂರರಷ್ಟು; ಕುದುರೆಗಳು ಹತ್ತರಷ್ಟು, ಓ ರಾಜನೇ—ಪದಾತಿಗಳು ಎಣಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಇದ್ದರು.

Verse 104

ततश्चार्बुदमासाद्य वेष्टयित्वा स दूरतः । संमितैः सचिवैः सार्धं तदंतिकमुपाद्रवत्

ನಂತರ ಅವನು ಅರ್ಬುದವನ್ನು ತಲುಪಿ ದೂರದಿಂದಲೇ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದನು; ಆಯ್ದ ಸಚಿವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅವಳ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಧಾವಿಸಿದನು.

Verse 105

ध्यानस्थां वीक्ष्य तां देवीं कन्दर्पशरपीडितः । ततोऽब्रवीत्स तां वाक्यं विनयेन समन्वितः

ಧ್ಯಾನಸ್ಥಳಾದ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಕಂದರ್ಪನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ವಿನಯಸಹಿತವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು.

Verse 106

श्रुत्वा तवेदृशं रूपमहं प्राप्तो वरानने । गांधर्वेण विवाहेन तस्माद्वरय मां द्रुतम्

ನಿನ್ನ ಇಂತಹ ರೂಪವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಓ ಸುಮುಖಿಯೇ, ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಗಾಂಧರ್ವ ವಿವಾಹದಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನನ್ನು ವರಿಸು.

Verse 107

षष्टिभार्यासहस्राणि मम संति शुचिस्मिते । कृत्वा मां दर्पितं कांतं तासां त्वं स्वामिनी भव

ಓ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆಯೇ! ನನಗೆ ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ಪತ್ನಿಯರು ಇದ್ದಾರೆ; ನನ್ನನ್ನು ಗರ್ವಿತನೂ ಕಾಂತನೂ ಆದ ಪ್ರಿಯನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೀನು ಸ್ವಾಮಿನಿಯಾಗು.

Verse 108

अनर्हं ते तपो बाले भुंक्ष्व भोगान्यथेप्सितान् । त्रैलोक्यस्वामिनी भूत्वा मया सार्धमहर्निशम्

ಓ ಬಾಲೆ, ನಿನಗೆ ತಪಸ್ಸು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ನೀನು ಬಯಸಿದಂತೆ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸು; ತ್ರಿಲೋಕಸ್ವಾಮಿನಿಯಾಗಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಇರು.

Verse 109

एवमुक्ताऽपि सा तेन नोत्तरं प्रत्यभाषत । ततः कामसमाविष्टस्तदंतिकमुपाययौ

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೂ ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಕಾಮದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾದ ಅವನು ಅವಳ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

Verse 110

ततस्तं लोलुपं दृष्ट्वा सा देवी कोपसंयुता । अस्मरद्वाहनं सिंहं समायातः स साऽरुहत्

ಆ ಲೋಲುಪನನ್ನು ಕಂಡ ದೇವಿ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದಳು. ತನ್ನ ವಾಹನವಾದ ಸಿಂಹವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದಳು; ಅದು ಬಂದಾಗ ಅವಳು ಅದರ ಮೇಲೆ ಏರಿದಳು.

Verse 111

अब्रवीत्परुषं वाक्यं गच्छगच्छेति चासकृत् । नो चेत्त्वां च वधिष्यामि स्थानेऽस्मिन्दानवाधम

ಅವಳು ಕಠೋರ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಮರುಮರು—‘ಹೋಗು, ಹೋಗು!’ ಎಂದಳು. ‘ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ವಧಿಸುವೆ, ದಾನವಾಧಮ!’

Verse 112

अथाऽसौ सचिवैः सार्द्धं समंतात्पर्यवेष्टयत् । प्रग्रहार्थं तु तां देवीं कामबाणप्रपीडितः

ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಸಚಿವರೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದನು—ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು.

Verse 113

ततो जहास सा देवी सशब्दं परमेश्वरी । तस्मादहर्निशं सार्द्धं निष्क्रांता पुरुषा घनाः

ಆಗ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯು ಘೋಷದಿಂದ ನಕ್ಕಳು. ಆ ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಒಂದಾಗಿ ಘನ ಪುರುಷಸಮೂಹಗಳು ಹೊರಬಂದವು.

Verse 114

सुसन्नद्धाः सशस्त्राश्च रोषेण महताऽन्विताः । ततस्तानब्रवीद्देवी पापोऽयं वध्यतामिति

ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕವಚಧಾರಿಗಳು, ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳು, ಮಹಾ ರೋಷದಿಂದ ಉರಿದವರು. ಆಗ ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—“ಇವನು ಪಾಪಿ; ಇವನನ್ನು ವಧಿಸಿರಿ.”

Verse 115

ततस्ते सहिताः सर्वे महिषं समुपाद्रवन् । तिष्ठतिष्ठेति जल्पन्तो मुंचन्तोऽस्त्रणि भूरिशः

ನಂತರ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಮಹಿಷನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. “ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು” ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಅನೇಕ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮರುಮರು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರು.

Verse 116

ततः समभवद्युद्धं गणानां दानवैः सह । ततस्ते सचिवाः सर्वे वैवस्वतगृहं गताः

ಆಗ ಗಣರು ಮತ್ತು ದಾನವರ ನಡುವೆ ಯುದ್ಧ ಉಂಟಾಯಿತು. ನಂತರ ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಸಚಿವರು ವೈವಸ್ವತನ (ಯಮನ) ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

Verse 117

अथाऽसौ महिषो रुष्टः सचिवैर्विंनिपातितैः । स्वसैन्यमानयामास तस्मिन्पर्वतरोधसि

ತನ್ನ ಸಚಿವರು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದುದರಿಂದ ಮಹಿಷನು ಕೋಪಗೊಂಡನು. ಆ ಪರ್ವತದ ತಡೆ/ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆಯಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 118

रथप्रवरमारुह्य सारथिं समभाषत । नय मां सारथे तूर्णं यत्र साऽस्ते व्यवस्थिता

ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥವನ್ನು ಏರಿ ಅವನು ಸಾರಥಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಸಾರಥೇ, ಅವಳು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯು।”

Verse 119

हत्वैनामद्य यास्यामि पारं रोषस्य दुस्तरम् । एवमुक्तस्ततो राजन्प्रेरयामास सारथिः

“ಇಂದು ಅವಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ದಾಟಲು ದುಸ್ತರವಾದ ಕ್ರೋಧದ ಪಾರವನ್ನು ದಾಟುವೆನು.” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಹೇ ರಾಜನ್, ನಂತರ ಸಾರಥಿ ರಥವನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚಲಿಸಿದನು।

Verse 120

रथं तेनैव मार्गेण यत्र सा तिष्ठते ध्रुवम् । एतस्मिन्नेव काले तु तत्रोत्पाताः सुदारुणाः

ಅದೇ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಅವನು ರಥವನ್ನು ಓಡಿಸಿ, ಅವಳು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಅಪಶಕುನಗಳು ಉಂಟಾದವು।

Verse 121

बहवस्तेन मार्गेण येनासौ प्रस्थितो नृप । सम्मुखः प्रववौ वातो रूक्षः कर्करसंयुतः

ಹೇ ನೃಪ, ಅವನು ಹೊರಟ ಅದೇ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಅಪಶಕುನಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಎದುರಿನಿಂದ ರುಕ್ಷವಾದ, ಕಲ್ಲು-ಧೂಳಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕಠಿಣ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು।

Verse 122

पपात महती चोल्का निहत्य रविमंडलम् । अपसव्यं मृगाश्चक्रुस्तस्य मार्गे नृपोत्तम

ಒಂದು ಮಹಾ ಉಲ್ಕೆಯು ಸೂರ್ಯಮಂಡಲವನ್ನು ಹೊಡೆದಂತೆಯೇ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಅವನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮೃಗಗಳು ಅಪಸವ್ಯವಾಗಿ—ಎಡಬದಿಗೆ—ಚಲಿಸಿದವು।

Verse 123

उपविष्टास्तथा वांता बहुमूत्रं प्रसुस्रुवुः । रथध्वजे समाविष्टो गृध्रः शब्दमथाकरोत्

ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದವರು ವಾಂತಿ ಮಾಡಿ, ಬಹಳ ಮೂತ್ರವೂ ಹರಿಯಿತು. ರಥಧ್ವಜದ ಮೇಲೆ ಇಳಿದ ಗಿಡುಗನು ಆಗ ಭಯಂಕರ ನಾದ ಮಾಡಿತು.

Verse 124

स तान्सर्वाननादृत्य महोत्पातान्सुदारुणान् । प्रययौ सम्मुखस्तस्या देव्याः कोपपरायणः

ಆ ಭಯಾನಕ ಮಹೋತ್ಪಾತಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಕೋಪಪರಾಯಣನಾಗಿ ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ದೇವಿಯ ಎದುರಿಗೆ ಮುಂದುವರಿದನು.

Verse 125

विमुंचंश्च शरान्नादांस्तिष्ठतिष्ठेति च ब्रुवन् । न कश्चिद्दृश्यते तत्र तेषां मध्ये नृपोत्तम

ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಾದಮಾಡುತ್ತ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತ ‘ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಧ್ಯೆ ಯಾರೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

Verse 126

महिषं रोषसंयुक्तं यो वारयति संगरे । तेन हत्वा गणगणान्कृतं रुधिरकर्दमम्

ಸಮರದಲ್ಲಿ ರೋಷದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಆ ಮಹಿಷಾಸುರನನ್ನು ಯಾರು ತಡೆಯಬಲ್ಲರು? ಅವನು ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕೊಂದು ನೆಲವನ್ನು ರಕ್ತಕಾದವಮಾಡಿದನು.

Verse 127

ततो देवी समासाद्य प्रोक्ता गर्वेण पार्थिव । न त्वया संगरो भीरु नूनं कर्तुं ममोचितः

ನಂತರ ದೇವಿ ಸಮೀಪಿಸಿ ಗರ್ವದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು—‘ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ಭೀರು; ನನ್ನೊಡನೆ ಯುದ್ಧಮಾಡುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ.’

Verse 128

न च बालिशि मे वीर्यं न सौभाग्यं न वा धनम् । न करोषि हि तेन त्वं मम वाक्यं कथञ्चन

ಓ ಮೂರ್ಖನೇ! ನೀ ನನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನೂ, ನನ್ನ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನೂ, ನನ್ನ ಧನವನ್ನೂ ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 129

नूनं तत्त्वेन जानामि अवलिप्तासि भामिनि । कुरुष्वाद्यापि मे वाक्यं भार्या भव मम प्रिया

ಈಗ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿದೆ—ಓ ಭಾಮಿನಿ, ನೀ ಅಹಂಕಾರಿಣಿ. ಆದರೂ ಈಗಲಾದರೂ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು; ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯಾಗು।

Verse 130

स्त्रियं त्वां नोत्सहे हंतुं पौरुषे च व्यवस्थितः । असकृन्निर्जितः संख्ये मया शक्रः सुरैः सह

ನೀ ಸ್ತ್ರೀಯಾದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ನಾನು ಪೌರುಷದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ನಾನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಜಯಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 131

त्रैलोक्ये नास्ति मत्तुल्यः पुमान्कश्चिच्च बालिशि । एवमुक्ता ततो देवी कोपेन महताऽन्विता

ಓ ಮೂರ್ಖಿ! ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಮಾನವಾದ ಪುರುಷ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ದೇವಿ ಮಹಾ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದಳು।

Verse 132

प्रगृह्य सशरं चापं वाक्यमेतदुवाच ह । नालापो युज्यते पाप कर्तुं सह मम त्वया

ಅವಳು ಬಾಣಗಳೊಡನೆ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೀಗೆಂದಳು—ಓ ಪಾಪಿ! ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತುಕತೆ ನಿನಗೆ ತಕ್ಕುದಲ್ಲ; ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದುದು ಕೇವಲ ಕರ್ಮ, ಅಂದರೆ ಯುದ್ಧಕ್ರಿಯೆಯೇ.

Verse 133

कुमार्याः कामयुक्तेन तथापि शृणु मे वचः । न त्वया निर्जितः शक्रः स्ववीर्येण रणाजिरे

ಕನ್ಯೆಯ ಮೇಲಿನ ಕಾಮವಶನಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವವೀರ್ಯದಿಂದ ರಣಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ಜಯಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 134

पितामह वरं देवा मन्यंते दानवाधम । गौरवात्तस्य तेन त्वमात्मानं मन्यसेऽधिकम्

ಹೇ ದಾನವಾಧಮಾ! ದೇವರು ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನನ್ನೇ ಪರಮನೆಂದು ಮನ್ಯಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವನ ಗೌರವದಿಂದಲೇ ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅಧಿಕನೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯೆ.

Verse 135

मुक्त्वैकां कामिनीं पाप त्वं कृतः पद्मयोनिना । अवध्यः सर्वसत्त्वानां पुंसः जातौ धरातले

ಹೇ ಪಾಪಿ! ಒಂದೇ ಕಾಮಿನಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಪದ್ಮಯೋನಿ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನು ನಿನ್ನನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಮಾನವಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸತ್ತ್ವಗಳಿಗೆ ಅವಧ್ಯನಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 136

पितामहवरः सोऽत्र जयशीलोऽसि दानव । यदि ते पौरुषं चास्ति तच्छीघ्रं संप्रदर्शय

ಇಲ್ಲಿ ಪಿತಾಮಹನ ವರ ನಿಂತಿದೆ; ಹೇ ದಾನವ, ನೀನು ಜಯಗರ್ವದಿಂದಿರುವೆ. ನಿನಗೆ ಪೌರುಷವಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಪ್ರದರ್ಶಿಸು.

Verse 137

एषा त्वामिषुभिस्तीक्ष्णैर्नयामि यमसादनम् । एवमुक्त्वा ततो देवी शरानष्टौ मुमोच ह

“ಈ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಮಸದನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೇವಿಯು ನಂತರ ಎಂಟು ಶರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟಳು.

Verse 138

चतुर्भिश्चतुरो वाहाननयद्यमसादनम् । सारथेश्च शिरः कायाच्छरेणैकेन चाक्षिपत्

ನಾಲ್ಕು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆಕೆಯು ನಾಲ್ಕು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಯಮನ ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದಳು ಮತ್ತು ಒಂದೇ ಬಾಣದಿಂದ ಸಾರಥಿಯ ತಲೆಯನ್ನು ದೇಹದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದಳು.

Verse 139

ध्वजं चिच्छेद चैकेन ततोऽन्येन हृदि क्षतः । स गात्रविद्धो व्यथितो ध्वजयष्टिं समाश्रितः

ಒಂದು ಬಾಣದಿಂದ ಆಕೆಯು ಅವನ ಧ್ವಜವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದಳು; ಇನ್ನೊಂದರಿಂದ ಅವನ ಎದೆಗೆ ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದಳು. ದೇಹದಾದ್ಯಂತ ಗಾಯಗೊಂಡು ನೋವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಅವನು ಧ್ವಜಸ್ತಂಭವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು.

Verse 140

मूर्छया सहितो राजन्किंचित्कालमधोमुखः । ततः स चेतनो भूत्वा मुमोच निशिताञ्छरान्

ಓ ರಾಜನೇ! ಮೂರ್ಛೆಯಿಂದಾಗಿ ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದವರೆಗೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ನಂತರ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಹರಿತವಾದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು.

Verse 141

देवी सखीसमायुक्ता सर्वदेशेष्वताडयत् । ततः क्षुरप्रबाणेन धनुस्तस्य द्विधाऽकरोत्

ಸಖಿಯರೊಡನೆ ಕೂಡಿದ ದೇವಿಯು ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹರಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಕ್ಷುರಪ್ರ ಬಾಣದಿಂದ ಅವನ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎರಡು ತುಂಡು ಮಾಡಿದಳು.

Verse 142

छिन्नधन्वा ततो दैत्यश्चर्मखङ्गसमन्वितः । विद्राव्य सहसा देवीं तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्

ಆಗ ಧನುಸ್ಸು ಮುರಿದುಹೋಗಲು, ಆ ದೈತ್ಯನು ಗುರಾಣಿ ಮತ್ತು ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಹಠಾತ್ತನೆ ದೇವಿಯ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿ, "ನಿಲ್ಲು! ನಿಲ್ಲು!" ಎಂದು ಕೂಗಿದನು.

Verse 143

तस्य चापततस्तूर्णं खड्गं द्वाभ्यां ह्यकृन्तयत् । शराभ्यामर्धबाणेन प्रहस्य प्रासमेव च

ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದಾಗ ದೇವಿಯು ಎರಡು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದಳು; ನಗುತ್ತಾ ಬಾಣಗಳೂ ಅರ್ಧಬಾಣದಿಂದ ಅವನ ಪ್ರಾಸವನ್ನೂ ಕೆಡವಿದಳು।

Verse 144

विशस्त्रो विरथो राजन्स तदा दानवाधमः । ततोऽस्मरच्छरान्भूप शस्त्राणि विविधानि च

ಓ ರಾಜನ್, ಆ ವೇಳೆಗೆ ಆ ದಾನವಾಧಮನು ಶಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ರಥವಿಲ್ಲದೆ ನಿಂತನು. ನಂತರ, ಓ ಭೂಪ, ಅವನು ಬಾಣಗಳನ್ನೂ ನಾನಾವಿಧ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸಿದನು।

Verse 145

ब्रह्मास्त्रं मनसि ध्यायंस्तृणं तस्यै मुमोच सः । मुक्तेनास्त्रेण तस्मिंस्तु धूमवर्तिर्व्यजायत

ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ತೃಣದಂತೆ ಅದನ್ನು ದೇವಿಯ ಕಡೆಗೆ ಬಿಡಿದನು; ಆದರೆ ಅಸ್ತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ತಕ್ಷಣ ಧೂಮದ ಸುತ್ತುವ ವಲಯವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 146

एतस्मिन्नेव काले तु स ब्रह्मास्ते दिवौकसः । परं भयमनुप्राप्ता दृष्ट्वा तस्य पराक्रमम्

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿ ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನೊಡನೆ ಅವನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹಾಭಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು।

Verse 147

ततो देवी क्षणं ध्यात्वा तदस्त्रं पार्थिवोत्तम । ब्रह्मास्त्रेणाहनत्तूर्णं ततो व्यर्थं व्यजायत

ನಂತರ ದೇವಿಯು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಓ ಪಾರ್ಥಿವೋತ್ತಮ, ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಆ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹತಮಾಡಿದಳು; ಆಗ ಅದು ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತು।

Verse 148

ब्रह्मास्त्रे विफले जाते ह्याग्नेयं दानवोत्तमः । प्रेषयामास तां क्रुद्धो ह्यहनद्वारुणेन सा

ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವು ವಿಫಲವಾದಾಗ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ದಾನವೋತ್ತಮನು ಅಗ್ನೇಯಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಎಸೆದನು; ದೇವಿಯು ವಾರುಣಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಅದನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿ ಕೆಡವಿದಳು।

Verse 149

एवं नानाप्रकाराणि तेन मुक्तानि सा तदा । अस्त्राणि विफलान्येव चक्रे देवी सहस्रशः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವನು ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ ನಾನಾವಿಧ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ದೇವಿಯು ಸಹಸ್ರಶಃ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 150

एवं निःशेषितास्त्रोऽसौ दानवो बलवत्तरः । चकार परमां मायां दिव्यैरस्त्रैः सुरेश्वरी

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ಬಲಿಷ್ಠ ದಾನವನ ಅಸ್ತ್ರಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಾಗ, ಸುರೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯು ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳ ಆಧಾರದಿಂದ ಪರಮ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಪ್ರയോഗಿಸಿದಳು।

Verse 151

व्यक्षिपच्च महाकायं महिषं पर्वताकृतिम् । दीर्घतीक्ष्णविषाणाभ्यां युक्तमंजनसंनिभम्

ನಂತರ ದೇವಿಯು ಪರ್ವತಾಕಾರದ ಮಹಾಕಾಯ ಮಹಿಷವನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದಳು—ಅಂಜನದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ, ದೀರ್ಘ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕೊಂಬುಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 152

सिंहस्कंधं च सा देवी ततस्तमध्यरोहत । खड्गेन तीक्ष्णेन शिरो देवी तस्य न्यकृंतत

ನಂತರ ಸಿಂಹಸ್ಕಂಧೆಯಾದ ದೇವಿಯು ಅದರ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಅದರ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಿದಳು।

Verse 153

शूलेन भेदयामास पृष्ठदेशे सुरेश्वरी । ततः कलेवरात्तस्मान्निश्चक्राम महान्पुमान्

ಸುರೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯು ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಅವನ ಬೆನ್ನಿನ ಭಾಗವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಆ ದೇಹದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಾಪುರುಷನು ಹೊರಬಂದನು.

Verse 154

चर्मखड्गधरो रौद्रस्तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् । तमप्येवं गृहीत्वा तत्केशपाशे सुरेश्वरी

ಚರ್ಮಕವಚ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಆ ರೌದ್ರನು “ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು!” ಎಂದು ಕೂಗಿದನು. ಆದರೆ ಸುರೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯು ಅವನನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಕೇಶಪಾಶದಿಂದ ಹಿಡಿದಳು.

Verse 155

निस्त्रिंशेनाहनत्प्रोच्चैः स च प्राणैर्व्ययुज्यत । दानवः पार्थिवश्रेष्ठ पार्श्वे सिंहविदारिते

ದೇವಿಯು ನಿಸ್ತ್ರಿಂಶದಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಹರಿಸಿದಳು; ಅವನು ಪ್ರಾಣಗಳಿಂದ ವಿಯುಕ್ತನಾದನು. ಓ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸಿಂಹವು ಹರಿದಂತೆ ಪಾರ್ಶ್ವವು ಚೀರಿಕೊಂಡ ಆ ದಾನವನು ಬಿದ್ದನು.

Verse 156

ततो जघान भूयोऽपि दानवान्सा रुषान्विता । हतशेषाश्च ये दैत्या निर्भिद्य धरणीतलम्

ನಂತರ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆಕೆ ಮತ್ತೆ ದಾನವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಳು. ಉಳಿದಿದ್ದ ದೈತ್ಯರು ಭೂಮಿತಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಓಡಿಹೋದರು.

Verse 157

प्रविष्टा भयसंत्रस्ताः पातालं जीवितैषिणः । ततो देव गणाः सर्वे वसवो मरुतोऽश्विनौ

ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತ, ಜೀವಿತವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಯಸುತ್ತ ಅವರು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ನಂತರ ವಸುಗಳು, ಮರುತರು ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಅಶ್ವಿನರು ಸೇರಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವಗಣಗಳು (ಸಮಾವೇಶವಾದರು).

Verse 158

विश्वेदेवास्तथा साध्या रुद्रा गुह्यककिन्नराः । आदित्याः शक्रसंयुक्ताः समेत्य परमेश्वरीम्

ವಿಶ್ವೇದೇವರು, ಸಾಧ್ಯರು, ರುದ್ರರು, ಗುಹ್ಯಕರು, ಕಿನ್ನರರು ಹಾಗೂ ಶಕ್ರನೊಡನೆ ಆದಿತ್ಯರು—ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು।

Verse 159

समंताद्दिव्यपुष्पैश्च तां देवीं समवाकिरन् । स्तुवंतो विविधैः स्तोत्रैर्नमंतो भक्तितत्पराः

ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ದಿವ್ಯಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಅವರು ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿದರು; ನಾನಾವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು।

Verse 160

युक्तं कृतं महेशानि यद्धतः पापकृत्तमः । त्रैलोक्यं सकलं ध्वस्तं पापेनानेन सुंदरि

ಹೇ ಮಹೇಶಾನಿ! ಈ ಮಹಾಪಾಪಿಯ ವಧ ಯುಕ್ತವೇ ಆಗಿದೆ. ಹೇ ಸುಂದರಿ! ಅವನ ಪಾಪದಿಂದ ಸಮಸ್ತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯ ನಾಶದ ಅಂಚಿಗೆ ತಲುಪಿತ್ತು।

Verse 161

त्वया दत्तं पुना राज्यं वासवस्य त्रिविष्टपे । तस्माद्वरय भद्रं ते वरं यन्मनसीप्सितम् । सर्वे देवाः प्रसन्नास्ते प्रदास्यंति न संशयः

ನೀನು ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪದಲ್ಲಿ ವಾಸವನಿಗೆ ಪುನಃ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೀ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಆರಿಸು. ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸನ್ನರು; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 162

देव्युवाच । यदि देवाः प्रसन्ना मे यदि देयो वरो मम । आश्रमोऽत्रैव मे पुण्यो जायतां ख्यातिसंयुतः

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ದೇವರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಇಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ಪುಣ್ಯಾಶ್ರಮವು ಖ್ಯಾತಿಯೊಡನೆ ಉದ್ಭವಿಸಲಿ।

Verse 163

अस्मिंश्चाहं सदा देवाः स्थास्यामि वरपर्वते

ಓ ದೇವರೇ, ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಸದಾ ನಿತ್ಯವೂ ವಾಸಿಸುವೆನು।

Verse 164

रूपेणानेन देवेशि ये त्वां द्रक्ष्यंति मानवाः । आश्रमेऽत्र महापुण्ये ते यास्यंति परां गतिम्

ಹೇ ದೇವೇಶಿ, ಈ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ಮಾನವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವರು।

Verse 165

ब्रह्मज्ञानसमायुक्तास्ते भविष्यंति मानवाः

ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಮಾಯುಕ್ತರಾದ ಮಾನವರಾಗುವರು।

Verse 166

यस्माच्चंडं कृतं कर्म त्वया दानवसूदनात् । तस्मात्त्वं चंडिकानाम लोके ख्यातिं गमिष्यसि

ದಾನವಸೂದನವಾಗಿ ನೀನು ಉಗ್ರಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೀನು ‘ಚಂಡಿಕಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗುವೆ।

Verse 167

तव नाम्ना तथा ख्यात आश्रमोऽयं भविष्यति

ನಿನ್ನ ನಾಮದಿಂದಲೇ ಈ ಆಶ್ರಮವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗುವುದು।

Verse 168

येऽत्र कृष्ण चतुर्द्दश्यामाश्विने मासि शोभने पिंडदानं करिष्यंति स्नानं कृत्वा समाहिताः

ಇಲ್ಲಿ ಶುಭವಾದ ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡುವವರು,

Verse 169

गयाश्राद्धफलं कृत्यं तेषां देवि भविष्यति त्वद्दर्शनात्तथा मुक्तिः पातकस्य भविष्यति

ಹೇ ದೇವಿ, ಅವರ ಈ ಕೃತ್ಯ ಗಯಾಶ್ರಾದ್ಧದ ಫಲವನ್ನೇ ನೀಡುವುದು; ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಪಾಪಮುಕ್ತಿಯೂ ಉಂಟಾಗುವುದು.

Verse 170

कृष्ण उवाच । एकरात्रिं भविष्यंति येऽत्र श्रद्धासमन्विताः । उपवासपरास्तेषां पापं यास्यति संक्षयम्

ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು: ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ತಂಗಿ ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರ ಪಾಪವು ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 171

पुत्रहीनश्च यो मर्त्यो नारी वापि समाहिता । तन्मनाः पिंडदानं वै तथा स्नानं करिष्यति । अपुत्रो लभते शीघ्रं सुपुत्रं नात्र संशयः

ಪುತ್ರಹೀನನಾದ ಪುರುಷನಾಗಲಿ, ಸಮಾಹಿತಳಾದ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮತ್ತು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅಪುತ್ರನು ಶೀಘ್ರವೇ ಸುಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 172

इन्द्र उवाच । भ्रष्टराज्यो नृपो योऽत्र स्नानं दानं करिष्यति । सर्वशत्रुक्षयस्तस्य राज्यावाप्तिर्भविष्यति

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು: ರಾಜ್ಯಭ್ರಷ್ಟನಾದ ರಾಜನು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಶತ್ರುಗಳು ನಾಶವಾಗುವರು ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ರಾಜ್ಯಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆಗುವುದು.

Verse 173

अग्निरुवाच । अत्रागत्य शुचिः श्राद्धं यः करिष्यति मानवः । आत्मवित्तानुसारेण तस्य यज्ञफलं भवेत्

ಅಗ್ನಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ಮಾನವನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಾನುಸಾರ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವನೋ, ಅವನಿಗೆ ಯಜ್ಞಫಲವು ದೊರೆಯುವುದು.

Verse 174

यम उवाच । अत्र स्नात्वा तिलान्यस्तु ब्राह्मणेभ्यः प्रदास्यति । अल्पमृत्युभयं तस्य न कदाचिद्भविष्यति

ಯಮನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಎಳ್ಳು ದಾನ ಮಾಡುವನೋ, ಅವನಿಗೆ ಅಕಾಲಮೃತ್ಯುಭಯವು ಎಂದಿಗೂ ಉಂಟಾಗದು.

Verse 175

राक्षसा ऊचुः । पिंडदानं नरा येऽत्र करिष्यंति तवाऽश्रमे । प्रेतोत्थं न भयं तस्य देवि क्वापि भविष्यति

ರಾಕ್ಷಸರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ! ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡುವ ನರರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರೇತೋತ್ಥ ಭಯವು ಉಂಟಾಗದು.

Verse 176

वरुण उवाच । स्नानार्थं ब्राह्मणेंद्राणां योऽत्र तोयं प्रदास्यति । विमलस्तु सदा भावि इह लोके परत्र च

ವರುಣನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಂದ್ರರ ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀರನ್ನು ನೀಡುವನೋ, ಅವನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ವಿಮಲನಾಗಿರುವನು.

Verse 177

वायुरुवाच । विलेपनानि शुभ्राणि सुगंधानि विशेषतः । योत्र दास्यति विप्रेभ्यो नीरोगः स भविष्यति

ವಾಯು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ವಿಪ್ರರಿಗೆ ಶುಭ್ರವಾದ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸುಗಂಧ ಲೇಪನಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವನೋ, ಅವನು ನಿರೋಗಿಯಾಗುವನು.

Verse 178

धनद उवाच । योऽत्र वित्तं यथाशक्त्या ब्राह्मणेभ्यः प्रदास्यति । न भविष्यति लोके स वित्तहीनः कथंचन

ಧನದನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಧನವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವನೋ, ಅವನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ದರಿದ್ರನಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 179

ईश्वर उवाच । योऽत्र व्रतपरो भूत्वा चातुर्मास्यं वसिष्यति । इह लोके परे चैव तस्य भावि सदा सुखम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ವ್ರತಪರನಾಗಿ ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ ಕಾಲವಿಡೀ ವಾಸಿಸುವನೋ, ಅವನಿಗೆ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ಸದಾ ಸುಖವುಂಟಾಗುವುದು।

Verse 180

वसव ऊचुः । त्रिरात्रं यो नरः सम्यगुपवासं करिष्यति । आजन्ममरणात्पापान्मुक्तः स च भविष्यति

ವಸುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ನರನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಮಾಡುವನೋ, ಅವನು ಜನ್ಮದಿಂದ ಮರಣದವರೆಗೆ ಸಂಚಿತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವನು।

Verse 181

आदित्य उवाच । अत्राश्रमपदे पुण्ये ये नरा भक्तिसंयुताः । छत्रोपानत्प्रदातारस्तेषां लोकाः सनातनाः

ಆದಿತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಪುಣ್ಯ ಆಶ್ರಮಪದದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು ಛತ್ರ ಮತ್ತು ಪಾದುಕೆಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಸನಾತನ ಲೋಕಗಳು ಲಭಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 182

अश्विनावूचतुः । मिष्टान्नं श्रद्धयोपेतो ब्राह्मणाय प्रदास्यति । योऽत्र तस्य परा प्रीतिर्भविष्यत्यविनाशिनी १

ಅಶ್ವಿನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಮಿಷ್ಟಾನ್ನವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವನೋ, ಅವನಿಗೆ ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿ ಉಂಟಾಗುವುದು।

Verse 183

तीर्थान्यूचुः । अद्यप्रभृति सर्वेषां तीर्थानामिह संस्थितिः । भविष्यति विशेषेण ह्याश्रमे लोकविश्रुते

ತೀರ್ಥಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಇಂದಿನಿಂದ ಸರ್ವ ತೀರ್ಥಗಳ ನೆಲೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗುವುದು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಲೋಕವಿಖ್ಯಾತವಾದ ಈ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ।

Verse 185

गंधर्वा ऊचुः । गीतवाद्यानि यश्चात्र प्रकरिष्यति मानवः । सप्तजन्मांतराण्येव रूपवान्स भविष्यति

ಗಂಧರ್ವರು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿ ಮಾನವನು ಗಾನ ಹಾಗೂ ವಾದ್ಯಸೇವೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಏಳು ಜನ್ಮಾಂತರಗಳವರೆಗೆ ರೂಪವಂತನಾಗಿ ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗುವನು।

Verse 186

ऋषय ऊचुः । आश्रमेऽस्मिंस्त्रिरात्रं य उपवासं करिष्यति । चांद्रायणसहस्रस्य फलं तस्य भविष्यति

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳ ಉಪವಾಸ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಸಹಸ್ರ ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತಫಲ ದೊರೆಯುವುದು।

Verse 187

पुलस्त्य उवाच । एवं सर्वे वरान्दत्त्वा देव्यै देवा नृपोत्तम । तदाज्ञया दिवं जग्मुर्देवी तत्रैव संस्थिता

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಈ ರೀತಿ ಸರ್ವ ದೇವರುಗಳು ದೇವಿಗೆ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಅವಳ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು; ದೇವಿ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲಸಿದಳು।

Verse 188

अथ मर्त्त्या दिवं जग्मुर्दृष्ट्वा देवीं तदाश्रमे । अनायासेन संपूर्णास्ततो मर्त्यैस्त्रिविष्टपः

ನಂತರ ಆ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯರು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು; ಹೀಗೆ ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪವು ಮಾನವರಿಂದ ತುಂಬಿತು।

Verse 189

अग्निष्टोमादिकाः सर्वाः क्रिया नष्टा धरातले । धर्मक्रियास्तथा चान्या मुक्त्वा देव्याः प्रपूजनम्

ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಕ್ರಿಯೆಗಳು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಾಶವಾದವು; ಇತರ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳೂ ಅಳಿದುಹೋದವು; ದೇವಿಯ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜೆ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಿತು।

Verse 190

ततो भीतः सहस्राक्षः संमंत्र्य गुरुणा सह । आह्वयामास वेगेन कामं क्रोधं भयं मदम्

ನಂತರ ಭೀತನಾದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ) ಗುರುನೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ವೇಗವಾಗಿ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಭಯ ಮತ್ತು ಮದಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು।

Verse 191

व्यामोहं गृहपुत्रोत्थं तृष्णामायासमन्वितम् । गत्वा यूयं द्रुतं मर्त्ये स्थातुकामान्नरान्स्त्रियः

ಮನೆ-ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಮೋಹ, ತೃಷ್ಣೆ ಮತ್ತು ಆಯಾಸದೊಂದಿಗೆ—ನೀವು ಶೀಘ್ರ ಮತ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಬಯಸುವ ನರ-ನಾರಿಯರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿರಿ।

Verse 192

चंडिकायतने पुण्ये सेवध्वं हि ममाज्ञया । विशेषेणाश्विने मासि कृष्णपक्षेंऽत्यवासरे

ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಪುಣ್ಯವಾದ ಚಂಡಿಕಾ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸೇವೆ-ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡಿರಿ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಅಂತಿಮ ದಿನದಲ್ಲಿ।

Verse 193

एवमुक्तास्ततः सर्वे कामाद्यास्ते द्रुतं ययुः । मर्त्यलोके महाराज रक्षां चक्रुश्च सर्वशः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಕಾಮಾದಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಶೀಘ್ರ ಹೊರಟರು; ಮಹಾರಾಜ, ಮತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ತಮ್ಮ ‘ಕಾವಲು’ (ಪ್ರಭಾವ) ಹಬ್ಬಿಸಿದರು।

Verse 194

एवं ज्ञात्वा द्रुतं गच्छ तत्र पार्थिवसत्तम । यदीच्छसि परं श्रेय इह लोके परत्र च

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗು, ಓ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ. ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ.

Verse 195

यो याति चंडिकां द्रष्टुमबुर्दं प्रति पार्थिव । नृत्यंति पितरस्तस्य गर्जंति च पितामहाः

ಓ ರಾಜನೇ, ಅರ್ಭುದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಚಂಡಿಕೆಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವವನ ಪಿತೃಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಪಿತಾಮಹರು ಜಯಘೋಷದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 196

तारयिष्यति नः सर्वान्स पुत्रो य इहाश्रमे । चंडिकायाः प्रगत्वाऽथ कुर्याच्छ्राद्धं समाहितः

‘ಈ ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಚಂಡಿಕೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಂತರ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವ ಆ ಪುತ್ರನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ತಾರಿಸುವನು.’

Verse 197

एकया लभ्यते राज्यं स्वर्गश्चैव द्वितीयया । तृतीयया भवेन्मोक्षो यात्रया तत्र पार्थिव

ಓ ರಾಜನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಯಾತ್ರೆಯಿಂದ ರಾಜ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಎರಡನೆಯದರಿಂದ ಸ್ವರ್ಗ; ಮೂರನೆಯ ಯಾತ್ರೆಯಿಂದ ಮೋಕ್ಷವು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 198

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन यात्रां तत्र समाचरेत् । अर्बुदे पर्वतश्रेष्ठे सर्वतीर्थमये शुभे

ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು—ಶುಭವಾದ, ಸರ್ವತೀರ್ಥಮಯವಾದ, ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ ಅರ್ಭುದದಲ್ಲಿ।

Verse 200

पुनंत्येवान्यतीर्थानि स्नानदानैरसंशयम् । अर्बुदालोकनादेव विपाप्मा तत्र जायते

ಇತರ ತೀರ್ಥಗಳು ಸ್ನಾನ-ದಾನಗಳಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಅರ್ಬುದವನ್ನು ಕೇವಲ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಪಾಪರಹಿತನು ಆಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 201

यः शृणोति सदाख्यानमेत च्छ्रद्धासमन्वितः । स प्राप्नोति नरश्रेष्ठ कामान्मनसि वांछितान्

ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಈ ಸದಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೋ, ಹೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಯಸಿದ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 202

यस्यैतत्तिष्ठते गेहे लिखितं पुस्तकं नृप । तस्यापि वांछिताः कामाः संपद्यते दिनेदिने

ನೃಪನೇ, ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಲಿಖಿತ ಪುಸ್ತಕವು ಇರುತ್ತದೋ, ಅವನ ಬಯಸಿದ ಕಾಮನೆಗಳೂ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ನೆರವೇರುತ್ತವೆ।

Verse 203

पठति श्रद्धयोपेतो यो वा भूमिपते नरः । सोऽपि यात्राफलं राजंल्लभते पुरुषोत्तमः

ಭೂಮಿಪತೇ, ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಇದನ್ನು ಓದುವ ಮನುಷ್ಯನು ಕೂಡ, ಹೇ ರಾಜನ್, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಪುರುಷೋತ್ತಮನು।