Sukta 12

Mantra 1

मध्ये होता दुरोणे बर्हिषो राळग्निस्तोदस्य रोदसी यजध्यै । अयं स सूनुः सहस ऋतावा दूरात्सूर्यो न शोचिषा ततान ॥

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಹೋತೃ—ಬರ್ಹಿಷದ ಮೇಲೆ ರಾಜಸಮಾನ—ಅಗ್ನಿ, ಪ್ರೇರಕ ಅಂಕುಶ, ಎರಡೂ ಲೋಕಗಳಿಗೆ (ರೋದಸೀ) ಯಜ್ಞ ಮಾಡಲು. ಇವನು ಸಹಸದ ಪುತ್ರ, ಋತವಂತ; ದೂರದಿಂದ ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಹರಡುವಂತೆ, ಇವನು ತನ್ನ ಜ್ವಾಲೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Mantra 2

आ यस्मिन्त्वे स्वपाके यजत्र यक्षद्राजन्त्सर्वतातेव नु द्यौः । त्रिषधस्थस्ततरुषो न जंहो हव्या मघानि मानुषा यजध्यै ॥

ಹೇ ರಾಜನ್, ಹೇ ಯಜತ್ರ ಅಗ್ನಿ! ನಿನ್ನಲ್ಲಿ—ನೀನು ಸ್ವಪಾಕೇ, ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾಗುವಾಗ—ದ್ಯೌಃ (ಆಕಾಶ)ವೇ ಸರ್ವತಾತೇ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಪಣೆಯಂತೆ, ಈಗ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ನೀನು ತ್ರಿಷಧಸ್ಥ, ತತರುಷನಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಅಡ್ಡಿಯನ್ನೂ ಮೀರಿ ವೇಗವಂತ; ಮಾನವರು ಹವ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಘಾ (ದಾನ-ಸಮೃದ್ಧಿ)ಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಜ್ಞಿಸಬೇಕು.

Mantra 3

तेजिष्ठा यस्यारतिर्वनेराट् तोदो अध्वन्न वृधसानो अद्यौत् । अद्रोघो न द्रविता चेतति त्मन्नमर्त्योऽवर्त्र ओषधीषु ॥

ಯಸ್ಯ ಆರತಿಃ (ಮುಂದುವರಿಯುವ ಪ್ರೇರಣೆ) ಅತ್ಯಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣ—ವೃದ್ಧಿಯ ವನದಲ್ಲಿ ರಾಜನಂತೆ—ಅವನು ಇಂದು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ತೋಡ (ಅಂಕುಶ)ದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದ್ರೋಘಃ, ಹಾನಿರಹಿತ ಸಂಕಲ್ಪವನು, ವೇಗದ ಓಟಗಾರನಂತೆ ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಚೇತನೆಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅಮರ್ತ್ಯ, ಅವರ್ತ್ರ (ಅವರೋಧರಹಿತ)ನಾಗಿ, ಔಷಧಿಗಳಲ್ಲಿ—ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮತ್ತು ಪುನರುಜ್ಜೀವನದ ಶಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ—ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Mantra 4

सास्माकेभिरेतरी न शूषैरग्निः ष्टवे दम आ जातवेदाः । द्र्वन्नो वन्वन्क्रत्वा नार्वोस्रः पितेव जारयायि यज्ञैः ॥

ನಮ್ಮ ಉತ್ಸಾಹಶಕ್ತಿಗಳೊಡನೆ ಅವನು ವೇಗವಂತನಂತೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾನೆ; ಜಾತವೇದಾ ಅಗ್ನಿ—ಜನ್ಮಗಳ ಜ್ಞಾತ—ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು. ಕ್ರತು (ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ)ಯಿಂದ ಹುರಿದು, ಜಯಿಸುತ್ತಾ, ಓಡುವ ಅಶ್ವದಂತೆ, ಅವನು ಉಷಸ್ಸಿನ ಬೆಳಕುಗಳನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆ; ತಂದೆಯಂತೆ, ನಮ್ಮ ಆಹುತಿಗಳಿಂದ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಪಾಕಕ್ಕೆ, ಪರಿಪಕ್ವತೆಗೆ ತಲುಪುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Mantra 5

अध स्मास्य पनयन्ति भासो वृथा यत्तक्षदनुयाति पृथ्वीम् । सद्यो यः स्यन्द्रो विषितो धवीयानृणो न तायुरति धन्वा राट् ॥

ಆಮೇಲೆ ಅವನ ಭಾಸಃ—ದೀಪ್ತಿಗಳು—ಚಲಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಅವನು ರೂಪಿಸಿದುದು ಎಂದಿಗೂ ವ್ಯರ್ಥವಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದ ವಿಶಾಲ ಪೃಥ್ವಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ. ತಕ್ಷಣವೇ, ಅವನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡಾಗ, ಹರಿಯುವ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಧಾವಿಸುತ್ತಾನೆ—ಇನ್ನಷ್ಟು ಉಗ್ರ, ಇನ್ನಷ್ಟು ತ್ವರಿತ—ಋಣಿಗನು ಪಾವತಿಗಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವಂತೆ; ಅವನು ಮರುಭೂಮಿಯನ್ನು ಮೀರಿಹೋಗಿ ಆಳುತ್ತಾನೆ.

Mantra 6

स त्वं नो अर्वन्निदाया विश्वेभिरग्ने अग्निभिरिधानः । वेषि रायो वि यासि दुच्छुना मदेम शतहिमाः सुवीराः ॥

ಓ ಅಗ್ನೇ, ನೀನು—ನಮ್ಮ ಯಾತ್ರೆಯ ಅಶ್ವ—ಎಲ್ಲ ಅಗ್ನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಜ್ವಲಿತನಾಗಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಾಯೋ (ಸಂಪತ್ತಿನ) ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಸುತ್ತೀ; ದುಷ್ಟ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ ದೂರ ಓಡಿಸುತ್ತೀ. ನಾವು ಶತ ಹಿಮಗಳವರೆಗೆ ಜೀವಿಸಿ, ಸು-ವೀರರು (ವೀರಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು) ಆಗಿ ಹರ್ಷಿಸೋಣ.