Adhyaya 103

Verse 1

कुंजल उवाच । अशोकसुंदरी जाता सर्वयोषिद्वरा तदा । रेमे सुनंदने पुण्ये सर्वकामगुणान्विते

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಆಗ ಅಶೋಕಸುಂದರಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು; ಅವಳು ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾಗಿದ್ದಳು. ಸರ್ವಕಾಮಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಪುಣ್ಯ ಸುನಂದನ ವನದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಆನಂದದಿಂದ ವಿಹರಿಸಿದಳು।

Verse 2

सुरूपाभिः सुकन्याभिर्देवानां चारुहासिनी । सर्वान्भोगान्प्रभुंजाना गीतनृत्यविचक्षणा

ಸುಂದರ ಸುಕನ್ಯೆಯರಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ ಅವಳು ದೇವತೆಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮನೋಹರವಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಗೀತ-ನೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 3

विप्रचित्तेः सुतो हुंडो रौद्रस्तीव्रश्च सर्वदा । स्वेच्छाचारो महाकामी नंदनं प्रविवेश ह

ವಿಪ್ರಚಿತ್ತಿಯ ಪುತ್ರ ಹುಂಡನು ಸದಾ ಉಗ್ರನೂ ಕ್ರೂರನೂ ಆಗಿದ್ದನು. ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರಿಯಾಗಿ ಮಹಾಕಾಮಿಯಿಂದ ನಂದನವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 4

अशोकसुंदरीं दृष्ट्वा सर्वालंकारसंयुताम् । तस्यास्तु दर्शनाद्दैत्यो विद्धः कामस्य मार्गणैः

ಎಲ್ಲಾ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾದ ಅಶೋಕಸುಂದರಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಅವಳ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಆ ದೈತ್ಯನು ಕಾಮದೇವನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 5

तामुवाच महाकायः का त्वं कस्यासि वा शुभे । कस्मात्त्वं कारणाच्चात्र आगतासि वनोत्तमम्

ಆಗ ಆ ಮಹಾಕಾಯನು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಶುಭೆ, ನೀನು ಯಾರು? ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದೆ? ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀ?”

Verse 6

अशोकसुंदर्युवाच । शिवस्यापि सुपुण्यस्य सुताहं शृणु सांप्रतम् । स्वसाहं कार्तिकेयस्य जननी गोत्रजापि मे

ಅಶೋಕಸುಂದರಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಈಗ ಕೇಳು; ನಾನು ಪರಮ ಪುಣ್ಯವಂತನಾದ ಶಿವನ ಪುತ್ರಿ. ನಾನು ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ ಸಹೋದರಿ; ಅವನ ಜನನಿಯೂ ನನ್ನದೇ ಗೋತ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವಳು.”

Verse 7

बालभावेन संप्राप्ता लीलया नंदनं वनम् । भवान्कोहि किमर्थं तु मामेवं परिपृच्छति

ನಾನು ಬಾಲಭಾವದಿಂದ ಲೀಲೆಯಾಗಿ ನಂದನವನಕ್ಕೆ ಬಂದೆನು. ಆದರೆ ನೀವು ಯಾರು, ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತೀರಿ?

Verse 8

हुंड उवाच । विप्रचित्तेः सुतश्चाहं गुणलक्षणसंयुतः । हुंडेति नाम्ना विख्यातो बलवीर्यमदोद्धतः

ಹುಂಡನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ವಿಪ್ರಚಿತ್ತಿಯ ಪುತ್ರನು, ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನು. ‘ಹುಂಡ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು; ಬಲ-ವೀರ್ಯದ ಮದದಿಂದ ಉದ್ದತನು.

Verse 9

दैत्यानामप्यहं श्रेष्ठो मत्समो नास्ति राक्षसः । देवेषु मर्त्यलोकेषु तपसा यशसा कुले

ದೈತ್ಯರಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಶ್ರೇಷ್ಠನು; ರಾಕ್ಷಸರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಮನಾದವನು ಇಲ್ಲ. ದೇವಲೋಕದಲ್ಲೂ ಮর্ত್ಯಲೋಕದಲ್ಲೂ ತಪಸ್ಸು, ಯಶಸ್ಸು, ಕುಲದಿಂದ ನಾನು ವಿಶಿಷ್ಟನು.

Verse 10

अन्येषु नागलोकेषु धनभोगैर्वरानने । दर्शनात्ते विशालाक्षि हतः कंदर्पमार्गणैः

ಹೇ ವರಾನನೆ! ಇತರ ನಾಗಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಧನಭೋಗಗಳಿವೆ; ಆದರೆ ಹೇ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾನು ಕಂದರ್ಪನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹತರಾದೆನು.

Verse 11

शरणं ते ह्यहं प्राप्तः प्रसादसुमुखी भव । भव स्ववल्लभा भार्या मम प्राणसमा प्रिया

ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಪ್ರಸನ್ನಮುಖಿಯಾಗಿ ಕರುಣೆ ತೋರು. ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಸಮ ಪ್ರಿಯೆ, ನನ್ನ ವಲ್ಲಭಾ భార್ಯೆಯಾಗು.

Verse 12

अशोकसुंदर्युवाच । श्रूयतामभिधास्यामि सर्वसंबंधकारणम् । भवितव्या सुजातस्य लोके स्त्री पुरुषस्य हि

ಅಶೋಕಸುಂದರಿ ಹೇಳಿದರು—ಶ್ರವಣಮಾಡಿರಿ; ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಜಾತ ಪುರುಷನಿಗೆ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಪತ್ನಿ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ.

Verse 13

भवितव्यस्तथा भर्ता स्त्रिया यः सदृशो गुणैः । संसारे लोकमार्गोयं शृणु हुंड यथाविधि

ಅದೇ ರೀತಿ ಸ್ತ್ರೀಯಿಗೆ ಪತಿಯಾಗಿ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಸಮಾನನಾದ ಯೋಗ್ಯನು ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಇರಬೇಕು. ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಲೋಕಮಾರ್ಗ; ಹುಂಡಾ, ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಕೇಳು.

Verse 14

अस्त्येव कारणं चात्र यथा तेन भवाम्यहम् । सुभार्या दैत्यराजेंद्र शृणुष्व यतमानसः

ಇಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಒಂದು ಕಾರಣವಿದೆ; ಅದರಿಂದಲೇ ನಾನು ಹೀಗಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ದೈತ್ಯರಾಜೇಂದ್ರ, ಹೇ ಸುಭಾರ್ಯೆ, ಏಕಾಗ್ರಮನದಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 15

वृक्षराजादहं जाता यदा काले महामते । शंभोर्भावं सुसंगृह्य पार्वत्या कल्पिता ह्यहम्

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಯೋಗ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ವೃಕ್ಷರಾಜನಿಂದ ಜನಿಸಿದೆ. ಶಂಭುವಿನ ಭಾವವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿ ಪಾರ್ವತೀನೇ ನನ್ನನ್ನು ರೂಪಿಸಿದಳು.

Verse 16

देवस्यानुमते देव्या सृष्टो भर्ता ममैव हि । सोमवंशे महाप्राज्ञः स धर्मात्मा भविष्यति

ದೇವನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ದೇವಿಯು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಪತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಅವನು ಸೋಮವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನಾಗಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗಿರುವನು.

Verse 17

जिष्णुर्जिष्णुसमो वीर्ये तेजसा पावकोपमः । सर्वज्ञः सत्यसंधश्च त्यागे वैश्रवणोपमः

ಅವನು ವಿಜಯಶಾಲಿ; ವೀರ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಿಷ್ಣು (ಇಂದ್ರ) ಸಮ, ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾವಕದಂತೆ. ಅವನು ಸರ್ವಜ್ಞ, ಸತ್ಯಸಂಕಲ್ಪ, ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗದಲ್ಲಿ ವೈಶ್ರವಣ (ಕುಬೇರ) ಸಮಾನನು.

Verse 18

यज्वा दानपतिः सोपि रूपेण मन्मथोपमः । नहुषोनाम धर्मात्मा गुणशील महानिधिः

ಅವನು ಕೂಡ ಯಜ್ಞಕರ್ತ, ದಾನದ ಅಧಿಪತಿ; ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮನ್ಮಥ (ಕಾಮದೇವ) ಸಮಾನ. ‘ನಹುಷ’ ಎಂಬ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಗುಣಶೀಲ, ಪುಣ್ಯದ ಮಹಾನಿಧಿ.

Verse 19

देव्या देवेन मे दत्तःख्यातोभर्ताभविष्यति । तस्मात्सर्वगुणोपेतं पुत्रमाप्स्यामि सुंदरम्

ದೇವಿಯೂ ದೇವನೂ ನನಗೆ ದತ್ತನಾದ ಆ ಖ್ಯಾತ ಭರ್ತನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗುವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಸರ್ವಗುಣೋಪೇತ ಸುಂದರ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು.

Verse 20

इंद्रोपेंद्र समं लोके ययातिं जनवल्लभम् । लप्स्याम्यहं रणे धीरं तस्माच्छंभोः प्रसादतः

ಶಂಭುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಧೀರನಾದ, ಜನವಲ್ಲಭ ಯಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು; ಅವನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರ-ಉಪೇಂದ್ರ ಸಮಾನನು.

Verse 21

अहं पतिव्रता वीर परभार्या विशेषतः । अतस्त्वं सर्वथा हुंड त्यज भ्रांतिमितो व्रज

ಓ ವೀರ, ನಾನು ಪತಿವ್ರತೆ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಾನು ಪರಪುರುಷನ ಧರ್ಮಪತ್ನಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ಹುಂಡ, ಈ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತ್ಯಜಿಸಿ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗು.

Verse 22

प्रहस्यैव वचो ब्रूते अशोकसुंदरीं प्रति । हुंड उवाच । नैव युक्तं त्वया प्रोक्तं देव्या देवेन चैव हि

ಅವನು ನಗುತ್ತಾ ಅಶೋಕಸುಂದರಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು. ಹುಂಡನು ಹೇಳಿದನು—“ನೀನು ಹೇಳಿದುದು ಏನೂ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ; ದೇವಿಯೂ ದೇವನೂ ಹೇಳಿದುದೂ (ಇಂತೆ) ಸಮಂಜಸವಲ್ಲ.”

Verse 23

नहुषोनाम धर्मात्मा सोमवंशे भविष्यति । भवती वयसा श्रेष्ठा कनिष्ठो न स युज्यते

ಸೋಮವಂಶದಲ್ಲಿ ನಹುಷನೆಂಬ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಉದ್ಭವಿಸುವನು. ಆದರೆ ನೀನು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯಳು; ಅವನು ಕಿರಿಯನು, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಯೋಗ (ವಿವಾಹ) ಯುಕ್ತವಲ್ಲ.

Verse 24

कनिष्ठा स्त्री प्रशस्ता तु पुरुषो न प्रशस्यते । कदा स पुरुषो भद्रे तव भर्ता भविष्यति

ಕಿರಿಯ ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರಶಂಸನೀಯಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ; ಆದರೆ ಕಿರಿಯ ಪುರುಷನು ಪ್ರಶಂಸನೀಯನಲ್ಲ. ಓ ಭದ್ರೇ, ಆ ಪುರುಷನು ಯಾವಾಗ ನಿನ್ನ ಭರ್ತನಾಗುವನು?

Verse 25

तारुण्यं यौवनं चापि नाशमेवं प्रयास्यति । यौवनस्य बलेनापि रूपवत्यः सदा स्त्रियः

ತಾರುಣ್ಯವೂ ಯೌವನವೂ ಹೀಗೆ ಕ್ಷಯಗೊಂಡು ನಾಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಯೌವನಬಲ ಇದ್ದರೂ ರೂಪವತಿಯರಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸದಾ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 26

पुरुषाणां वल्लभत्वं प्रयांति वरवर्णिनि । तारुण्यं हि महामूलं युवतीनां वरानने

ಓ ವರವರ್ಣಿನಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪುರುಷರಿಗೆ ವಲ್ಲಭರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಓ ವರಾನನೆ, ಯುವತಿಯರಿಗೆ ತಾರುಣ್ಯವೇ ಮಹಾಮೂಲ (ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ).

Verse 27

तस्या धारेण भुंजंति भोगान्कामान्मनोनुगान् । कदा सोभ्येष्यते भद्रे आयोः पुत्रः शृणुष्व मे

ಅವಳ ಆಧಾರಬಲದಿಂದ ಅವರು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಕಾಮಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಆಯುವಿನ ಆ ಪುತ್ರನು ಯಾವಾಗ ಮರಳಿ ಬರುವನು? ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು.

Verse 28

यौवनं वर्ततेऽद्यैव वृथा चैव भविष्यति । गर्भत्वं च शिशुत्वं च कौमारं च निशामय

ಯೌವನವು ಇಂದು ಮಾತ್ರ ಇದೆ; ಶೀಘ್ರವೇ ಅದು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಗರ್ಭಸ್ಥಿತಿ, ಶಿಶುತ್ವ, ಕೌಮಾರ—ಈ ಜೀವನಕ್ರಮವನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸು.

Verse 29

कदासौ यौवनोपेतस्तव योग्यो भविष्यति । यौवनस्य प्रभावेन पिबस्व मधुमाधवीम्

ಅವನು ಯೌವನೋಪೇತನಾಗಿ ಯಾವಾಗ ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ ವರನಾಗುವನು? ಯೌವನದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಈ ಮಧುಮಯ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಪಾನಮಾಡು.

Verse 30

मया सह विशालाक्षि रमस्व त्वं सुखेन वै । हुंडस्य वचनं श्रुत्वा शिवस्य तनया पुनः

ಹೇ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸುಖವಾಗಿ ವಿಹರಿಸು. ಹುಂಡನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಿವನ ಪುತ್ರಿ ಮತ್ತೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

Verse 31

उवाच दानवेंद्रं तं साध्वसेन समन्विता । अष्टाविंशतिके प्राप्ते द्वापराख्ये युगे तदा

ಸಾಧ್ವಸೇನೆಯನ್ನು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹೊಂದಿ ಅವಳು ಆ ದಾನವೇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು; ಆಗ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ದ್ವಾಪರಯುಗವು ಬಂದಿತ್ತು.

Verse 32

शेषावतारो धर्मात्मा वसुदेवसुतो बलः । रेवतस्य सुतां दिव्यां भार्यां स च करिष्यति

ಶೇಷಾವತಾರನಾದ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರ ಬಲನು, ರೇವತನ ದಿವ್ಯ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವನು।

Verse 33

सापि जाता महाभाग कृताख्ये हि युगोत्तमे । युगत्रयप्रमाणेन सा हि ज्येष्ठा बलादपि

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಅವಳೂ ‘ಕೃತ’ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸಿದಳು; ಮೂರು ಯುಗಗಳ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ಅವಳು ಬಲನಿಗಿಂತಲೂ ಜ್ಯೇಷ್ಠಳೆ.

Verse 34

बलस्य सा प्रिया जाता रेवती प्राणसंमिता । भविष्यद्वापरे प्राप्त इह सा तु भविष्यति

ಅವಳು ಬಲನಿಗೆ ಪ್ರಾಣಸಮಾನ ಪ್ರಿಯಳಾದ ರೇವತಿಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದಳು; ಭವಿಷ್ಯದ್ವಾಪರ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಅವನ ಸಹಧರ್ಮಿಣಿಯಾಗುವಳು।

Verse 35

मायावती पुरा जाता गंधर्वतनया वरा । अपहृत्य नियम्यैव शंबरो दानवोत्तमः

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಯಾವತಿ ಗಂಧರ್ವರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿದಳು; ದಾನವೋತ್ತಮ ಶಂಬರನು ಅವಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ವಶದಲ್ಲಿಟ್ಟನು।

Verse 36

तस्या भर्ता समाख्यातो माधवस्य सुतो बली । प्रद्युम्नो नाम वीरेशो यादवेश्वरनंदनः

ಅವಳ ಪತಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು—ಮಾಧವನ ಬಲಿಷ್ಠ ಪುತ್ರ ‘ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ’ ಎಂಬ ವೀರೇಶ್ವರ, ಯಾದವೇಶ್ವರನ ಪ್ರಿಯ ನಂದನ।

Verse 37

तस्मिन्युगे भविष्येत भाव्यं दृष्टं पुरातनैः । व्यासादिभिर्महाभागैर्ज्ञानवद्भिर्महात्मभिः

ಆ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಭವಿತವ್ಯವಾದುದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ—ಪ್ರಾಚೀನರು, ವ್ಯಾಸಾದಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯರು, ಜ್ಞಾನವಂತ ಮಹಾತ್ಮರು ಅದನ್ನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲೇ ದರ್ಶನಮಾಡಿದ್ದರು।

Verse 38

एवं हि दृश्यते दैत्य वाक्यं देव्या तदोदितम् । मां प्रति हि जगद्धात्र्या पुत्र्या हिमवतस्तदा

ಹೇ ದೈತ್ಯ, ಹೀಗೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಿ, ಜಗದ್ದಾತ್ರಿ, ಹಿಮವತನ ಪುತ್ರಿ, ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಆ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದಳು।

Verse 39

त्वं तु लोभेन कामेन लुब्धो वदसि दुष्कृतम् । किल्बिषेण समाजुष्टं वेदशास्त्रविवर्जितम्

ಆದರೆ ನೀನು ಲೋಭ ಮತ್ತು ಕಾಮದಿಂದ ಮರುಳಾಗಿ ದುಷ್ಕೃತವನ್ನೇ ಮಾತಾಡುತ್ತೀ—ಪಾಪದಿಂದ ಕಲుషಿತ, ವೇದಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲದವನು।

Verse 40

यद्यस्यदिष्टमेवास्ति शुभं वाप्यशुभं दृढम् । पूर्वकर्मानुसारेण तत्तस्य परिजायते

ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ದೃಢ ವಿಧಿಯಿದೆಯೋ—ಶುಭವಾಗಲಿ ಅಶುಭವಾಗಲಿ—ಅದು ಅವರ ಪೂರ್ವಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಅವರಿಗೇ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 41

देवानां ब्राह्मणानां च वदने यत्सुभाषितम् । निःसरेद्यदि सत्यं तदन्यथा नैव जायते

ದೇವರುಗಳೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಡುವ ಸುಭಾಷಿತ ವಚನಗಳು—ಅವು ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲಿಸುತ್ತವೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವು ಎಂದಿಗೂ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 42

मद्भाग्यादेवमाज्ञातं नहुषस्यापि तस्य च । समायोगं विचार्यैवं देव्या प्रोक्तं शिवेन च

ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಇದು ಹೀಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿತು—ನಹುಷನ ವಿಷಯವೂ ಸಹ. ಈ ಸಂಯೋಗವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ ದೇವಿ ಹೇಳಿದಳು; ಶಿವನೂ ಹಾಗೆಯೇ ನುಡಿದನು.

Verse 43

एवं ज्ञात्वा शमं गच्छ त्यज भ्रांतिं मनःस्थिताम् । नैव शक्तो भवान्दैत्य मे मनश्चालितुं ध्रुवम्

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಶಾಂತಿ-ಸಂಯಮಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ ಭ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಹೇ ದೈತ್ಯ, ನನ್ನ ದೃಢ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕದಲಿಸಲಾರೆ.

Verse 44

पतिव्रता दृढा चित्ते स को मे चालितुं क्षमः । महाशापेन धक्ष्यामि इतो गच्छ महासुर

ನಾನು ಪತಿವ್ರತೆ, ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ದೃಢ—ನನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಕದಲಿಸಬಲ್ಲರು? ಮಹಾಶಾಪದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ದಹಿಸುವೆ; ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗು, ಹೇ ಮಹಾಸುರ!

Verse 45

एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं हुंडो वै दानवो बली । मनसा चिंतयामास कथं भार्या भवेदियम्

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಬಲಿಷ್ಠ ದಾನವ ಹುಂಡನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಈ ಸ್ತ್ರೀ ಹೇಗೆ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಬಹುದು?”

Verse 46

विचिंत्य हुंडो मायावी अंतर्धानं समागतः । ततो निष्क्रम्य वेगेन तस्मात्स्थानाद्विहाय ताम् । अन्यस्मिन्दिवसे प्राप्ते मायां कृत्वा तमोमयीम्

ವಿಚಾರಿಸಿ ಮಾಯಾವಿ ಹುಂಡನು ಅಂತರ್ಧಾನವಾಯಿತು. ನಂತರ ವೇಗವಾಗಿ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿ, ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ತಮೋಮಯವಾದ ಮಾಯೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 47

दिव्यं मायामयं रूपं कृत्वा नार्यास्तु दानवः । मायया कन्यका रूपो बभूव मम नंदन

ಆ ದಾನವನು ದಿವ್ಯ ಮಾಯಾಮಯ ಸ್ತ್ರೀರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ಮಾಯಾಬಲದಿಂದ ಕನ್ಯಾರೂಪವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದನು, ನನ್ನ ಮಗನೇ.

Verse 48

सा कन्यापि वरारोहा मायारूपागमत्ततः । हास्यलीला समायुक्ता यत्रास्ते भवनंदिनी

ಆ ಸುಂದರಿ ವರಾರೋಹಾ ಕನ್ಯೆಯೂ ಮಾಯಾರೂಪವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ; ಹಾಸ್ಯ-ಲೀಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಭವನಂದಿನಿ ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

Verse 49

उवाच वाक्यं स्निग्धेव अशोकसुंदरीं प्रति । कासि कस्यासि सुभगे तिष्ठसि त्वं तपोवने

ಅವನು ಅಶೋಕಸುಂದರಿಯನ್ನು ಸ್ನಿಗ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳಿದನು—“ಹೇ ಸುಭಗೇ, ನೀನು ಯಾರು? ಯಾರ ಮಗಳು? ಈ ತಪೋವನದಲ್ಲಿ ಏಕೆ ತಂಗಿದ್ದೀಯೆ?”

Verse 50

किमर्थं क्रियते बाले कामशोषणकं तपः । तन्ममाचक्ष्व सुभगे किंनिमित्तं सुदुष्करम्

“ಹೇ ಬಾಲೆ, ಕಾಮವನ್ನು ಶೋಷಿಸುವ ಈ ತಪಸ್ಸು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ? ಹೇ ಸುಭಗೇ, ಹೇಳು—ಇಷ್ಟು ದುಷ್ಕರವಾದ ಸಾಧನೆ ಯಾವ ನಿಮಿತ್ತದಿಂದ?”

Verse 51

तन्निशम्य शुभं वाक्यं दानवेनापि भाषितम् । मायारूपेण छन्नेन साभिलाषेण सत्वरम्

ದಾನವನು ಹೇಳಿದ ಆ ಶುಭವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮಾಯಾರೂಪದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದವನು, ಅಭಿಲಾಷೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ತೊಡಗಿದನು.

Verse 52

आत्मसृष्टि सुवृत्तांतं प्रवृत्तं तु यथा पुरा । तपसः कारणं सर्वं समाचष्ट सुदुःखिता

ಅತಿದುಗುಡಿತಳಾಗಿ ಅವಳು ತನ್ನ ಆತ್ಮಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು, ಹಿಂದೆ ನಡೆದಂತೆ, ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ತಪಸ್ಸೇ ಎಂದು ಸಹ ತಿಳಿಸಿದಳು।

Verse 53

उपप्लवं तु तस्यापि दानवस्य दुरात्मनः । मायारूपं न जानाति सौहृदात्कथितं तया

ಅವಳು ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ಹೇಳಿದರೂ, ಆ ದುರಾತ್ಮ ದಾನವನು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಬರುವ ಉಪಪ್ಲವವನ್ನು ಮಾಯಾರೂಪವೆಂದು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 54

हुंड उवाच । पतिव्रतासि हे देवि साधुव्रतपरायणा । साधुशीलसमाचारा साधुचारा महासती

ಹುಂಡನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ಪತಿವ್ರತೆ, ಸದು ವ್ರತಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣೆ; ನಿನ್ನ ಶೀಲವೂ ಆಚರಣೆಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀನು ಮಹಾಸತಿ।

Verse 55

अहं पतिव्रता भद्रे पतिव्रतपरायणा । तपश्चरामि सुभगे भर्तुरर्थे महासती

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನಾನು ಪತಿವ್ರತೆ, ಪತಿವ್ರತದಲ್ಲೇ ಪರಾಯಣೆ; ಹೇ ಸుభಗೇ, ಭರ್ತನಿಗಾಗಿ ನಾನು ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಮಹಾಸತಿ।

Verse 56

मम भर्ता हतस्तेन हुंडेनापि दुरात्मना । तस्य नाशाय वै घोरं तपस्यामि महत्तपः

ನನ್ನ ಭರ್ತನು ಆ ದುರಾತ್ಮ ಹುಂಡನಿಂದ ಹತನಾದನು; ಅವನ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಘೋರವಾದ ಮಹತ್ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 57

एहि मे स्वाश्रमे पुण्ये गंगातीरे वसाम्यहम् । अन्यैर्मनोहरैर्वाक्यैरुक्ता प्रत्ययकारकैः

ಬಾ, ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪುಣ್ಯಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ; ನಾನು ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಮುಂಚೆಯೂ ಇತರ ಮನೋಹರ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ—ವಿಶ್ವಾಸ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ—ಸಂಬೋಧನೆ ಆಗಿದೆ.

Verse 58

हुंडेन सखिभावेन मोहिता शिवनंदिनी । समाकृष्टा सुवेगेन महामोहेन मोहिता

ಹುಂಡನು ಸ್ನೇಹಭಾವದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಶಿವನಂದಿನಿಯನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು. ಅವಳು ವೇಗವಾಗಿ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಳು—ಮಹಾಮೋಹದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮರುಳಾದಳು.

Verse 59

आनीतात्मगृहं दिव्यमनौपम्यं सुशोभनम् । मेरोस्तु शिखरे पुत्र वैडूर्याख्यं पुरोत्तमम्

ಅವನು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ದಿವ್ಯ, ಅನೂಪಮ, ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದನು—ಓ ಪುತ್ರ, ಮೇರುವಿನ ಶಿಖರದಲ್ಲಿರುವ ‘ವೈಡೂರ್ಯ’ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಗರಕ್ಕೆ.

Verse 60

अस्ति सर्वगुणोपेतं कांचनाख्यं महाशिवम् । तुंगप्रासादसंबाधैः कलशैर्दंडचामरैः

ಅಲ್ಲಿ ‘ಕಾಂಚನ’ ಎಂಬ ಮಹಾಶಿವನ ಮಹಾಧಾಮವಿದೆ, ಸರ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನ—ಎತ್ತರದ ಪ್ರಾಸಾದಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದು, ಕಲಶಗಳು, ದಂಡಗಳು ಮತ್ತು ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ.

Verse 61

नानवृक्षसमोपेतैर्वनैर्नीलैर्घनोपमैः । वापीकूपतडागैश्च नदीभिस्तु जलाशयैः

ಅದು ನಾನಾವಿಧ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ವನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು—ನೀಲವರ್ಣ, ಘನಮೇಘಗಳಂತೆ—ಮತ್ತು ಜಲಾಶಯಗಳಿಂದ: ವಾಪಿಗಳು, ಕೂಪಗಳು, ತಡಾಗಗಳು, ನದಿಗಳು ಹಾಗೂ ಇತರ ನೀರಿನ ತಾಣಗಳಿಂದ.

Verse 62

शोभमानं महारत्नैः प्राकारैर्हेमसंयतैः । सर्वकामसमृद्धार्थं संपूर्णं दानवस्य हि

ಅದು ಮಹಾರತ್ನಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತಿಮಾನವಾಗಿ, ಹಿರಣ್ಯಸಂಯುಕ್ತ ಪ್ರಾಕಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ಸರ್ವಕಾಮಪೂರಕ ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತುಂಬಿ—ನಿಜಕ್ಕೂ ದಾನವನದೇ ಆ ನಗರವಾಗಿತ್ತು.

Verse 63

ददृशे सा पुरं रम्यमशोकसुंदरी तदा । कस्य देवस्य संस्थानं कथयस्व सखे मम

ಆಗ ಅಶೋಕಸುಂದರಿ ಆ ರಮ್ಯ ನಗರವನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅವಳು—“ಸಖಿಯೇ, ಹೇಳು; ಇದು ಯಾವ ದೇವರ ನಿವಾಸಸ್ಥಾನ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.

Verse 64

सोवाच दानवेंद्रस्य दृष्टपूर्वस्य वै त्वया । तस्य स्थानं महाभागे सोऽहं दानवपुंगवः

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಮಹಾಭಾಗೆಯೇ, ನೀನು ಹಿಂದೆ ದಾನವೇಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೀಯೆ. ಇದು ಅವನದೇ ಸ್ಥಾನ; ನಾನೇ ಆ ದಾನವಪುಂಗವನು.”

Verse 65

मया त्वं तु समानीता मायया वरवर्णिनि । तामाभाष्य गृहं नीता शातकौंभं सुशोभनम्

ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ, ನನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದೆ. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿ, ಹಿರಣ್ಯಶೋಭಿತವಾದ ಆ ಸುಂದರ ಗೃಹಕ್ಕೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆದೆನು.

Verse 66

नानावेश्मैः समाजुष्टं कैलासशिखरोपमम् । निवेश्य सुंदरीं तत्र दोलायां कामपीडितः

ಅನೇಕ ವೇಶ್ಮಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ ಕೈಲಾಸಶಿಖರದಂತೆ ಕಾಣುವ ಆ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸುಂದರಿಯನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದನು; ಕಾಮಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ತೂಗುಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು.

Verse 67

पुनः स्वरूपी दैत्येंद्रः कामबाणप्रपीडितः । करसंपुटमाबध्य उवाच वचनं तदा

ಆಗ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಪುನಃ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕಾಮನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಆಗ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 68

यं यं त्वं वांछसे भद्रे तं तं दद्मि न संशयः । भज मां त्वं विशालाक्षि भजंतं कामपीडितम्

ಹೇ ಭದ್ರೇ! ನೀನು ಯಾವ ಯಾವದನ್ನು ಬಯಸುವೆಯೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ನೀಡುವೆನು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೇ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ! ನನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸು—ಕಾಮಪೀಡಿತನಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಭಜಿಸುವ ನನ್ನನ್ನು।

Verse 69

श्रीदेव्युवाच । नैव चालयितुं शक्तो भवान्मां दानवेश्वरः । मनसापि न वै धार्यं मम मोहं समागतम्

ಶ್ರೀದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದಾನವೇಶ್ವರಾ! ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಪಮಾತ್ರವೂ ಚಲಿಸಲಾರೆಯೆ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಂದಿರುವ ಈ ಮೋಹವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 70

भवादृशैर्महापापैर्देवैर्वा दानवाधमैः । दुष्प्राप्याहं न संदेहो मा वदस्व पुनः पुनः

ನಿನ್ನಂತಹ ಮಹಾಪಾಪಿಗಳಿಂದ—ಅಥವಾ ದೇವರಿಂದಲೂ—ಅಥವಾ ದಾನವರಲ್ಲಿ ಅಧಮರಿಂದ, ನಾನು ದುಷ್ಪ್ರಾಪ್ಯಳೇ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಮಾತನ್ನು ಮರುಮರು ಹೇಳಬೇಡ।

Verse 71

स्कंदानुजा सा तपसाभियुक्ता जाज्वल्यमाना महता रुषा च । संहर्तुकामा परि दानवं तं कालस्य जिह्वेव यथा स्फुरंती

ಸ್ಕಂದನ ಅನುಜೆಯಾದ ಆಕೆ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ಮಹಾ ರೋಷದಿಂದ ಜ್ವಲಿಸಿದಳು. ಆ ದಾನವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಬಯಸಿ, ಕಾಲದ ಜಿಹ್ವೆಯಂತೆ ಸ್ಫುರಿಸುತ್ತಾ ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದಳು।

Verse 72

पुनरुवाच सा देवी तमेवं दानवाधमम् । उग्रं कर्म कृतं पाप चात्मनाशनहेतवे

ಆಗ ಆ ದೇವಿಯು ಆ ನೀಚ ದಾನವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ಎಲೈ ಪಾಪಿಯೇ! ನಿನ್ನ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನೀನು ಈ ಉಗ್ರವಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ.'

Verse 73

आत्मवंशस्य नाशाय स्वजनस्यास्य वै त्वया । दीप्ता स्वगृहमानीता सुशिखा कृष्णवर्त्मनः

ನಿನ್ನ ವಂಶ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಜನರ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನೀನು ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ತಂದಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 74

यथाऽशुभः कूटपक्षी सर्वशोकैः समुद्गतः । गृहं तु विशते यस्य तस्य नाशं प्रयच्छति

ಎಲ್ಲಾ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅಶುಭ ಪಕ್ಷಿಯು ಯಾರ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆಯೋ, ಅದು ಅವರಿಗೆ ವಿನಾಶವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 75

स्वजनस्य च सर्वस्य सधनस्य कुलस्य च । स द्विजो नाशमिच्छेत विशत्येव यदा गृहम्

ಅದು ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಕುಲದ ನಾಶವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ.

Verse 76

तथा तेहं गृहं प्राप्ता तव नाशं समीहती । पुत्राणां धनधान्यस्य तव वंशस्य सांप्रतम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಈಗ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರು, ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ವಂಶದ ನಾಶವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Verse 77

जीवं कुलं धनं धान्यं पुत्रपौत्रादिकं तव । सर्वं ते नाशयित्वाहं यास्यामि च न संशयः

ನಿನ್ನ ಜೀವ, ಕುಲ, ಧನ, ಧಾನ್ಯ ಹಾಗೂ ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರಾದಿ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ನಾಶಮಾಡಿ, ನಂತರ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋಗುವೆನು।

Verse 78

यथा त्वयाहमानीता चरंती परमं तपः । पतिकामा प्रवांच्छंती नहुषं चायुनंदनम्

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪರಮ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹೇಗೆ ಕರೆತಂದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಪತಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ ಅವನನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ ನಾನು ಆಯುನಂದನ ನಹುಷನನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸಿದೆನು।

Verse 79

तथा त्वां मम भर्ता च नाशयिष्यति दानव । मन्निमित्तौपायोऽयं दृष्टो देवेन वै पुरा

ಹಾಗೆಯೇ, ಓ ದಾನವ, ನನ್ನ ಭರ್ತನು ನಿನ್ನನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವನು. ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ಈ ಉಪಾಯವನ್ನು ದೇವನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲೇ ಕಂಡಿದ್ದನು।

Verse 80

सत्येयं लौकिकी गाथा यां गायंति विदो जनाः । प्रत्यक्षं दृश्यते लोके न विंदंति कुबुद्धयः

ವಿದ್ವಾಂಸರು ಹಾಡುವ ಈ ಲೋಕಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗಾಥೆ ಸತ್ಯವೇ—ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣುವುದನ್ನೂ ಕುಬುದ್ಧಿಗಳು ಅರಿಯರು।

Verse 81

येन यत्र प्रभोक्तव्यं यस्माद्दुःखसुखादिकम् । स एव भुंजते तत्र तस्मादेव न संशयः

ಯಾರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಯಾವ ದುಃಖ-ಸುಖ ಭೋಗಿಸಬೇಕೋ, ಅವನೇ ಅಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಭೋಗಿಸುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 82

कर्मणोस्य फलं भुंक्ष्व स्वकीयस्य महीतले । यास्यसे निरयस्थानं परदाराभिमर्शनात्

ನಿನ್ನ ಸ್ವಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸು; ಆದರೆ ಪರಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ದೋಷದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಪಾಪದಿಂದ ನೀನು ನರಕಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆ।

Verse 83

सुतीक्ष्णं हि सुधारं तु सुखड्गं च विघट्टति । अंगुल्यग्रेण कोपाय तथा मां विद्धि सांप्रतम्

ಅತಿತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೀಕ್ಷ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ಖಡ್ಗವನ್ನೂ ಧಾರ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಹೊಡೆದು ನೋಡುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಕೋಪದಿಂದ ಬೆರಳ ತುದಿಯಿಂದ ನನನ್ನು ಈಗಲೇ ಪ್ರಚೋದಿತನೆಂದು ತಿಳಿ।

Verse 84

सिंहस्य संमुखं गत्वा क्रुद्धस्य गर्जितस्य च । को लुनाति मुखात्केशान्साहसाकारसंयुतः

ಕೋಪಗೊಂಡು ಗರ್ಜಿಸುವ ಸಿಂಹದ ಎದುರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಯಾರು ಅಂಥ ದುರಾಸಾಹಸದಿಂದ ಅದರ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಕೂದಲನ್ನು ಎಳೆದು ಕೀಳಲು ಧೈರ್ಯಪಡುತ್ತಾರೆ?

Verse 85

सत्याचारां दमोपेतां नियतां तपसि स्थिताम् । निधनं चेच्छते यो वै स वै मां भोक्तुमिच्छति

ಸತ್ಯಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ದಮಸಂಯಮಯುಕ್ತನಾಗಿ, ನಿಯಮನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢನಾಗಿ ಮರಣವನ್ನೇ ಬಯಸುವವನು—ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ನನನ್ನು ಭೋಗಿಸಲು/ಪ್ರಾಪ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುವವನು।

Verse 86

समणिं कृष्णसर्पस्य जीवमानस्य सांप्रतम् । गृहीतुमिच्छते सो हि यथा कालेन प्रेषितः

ಈಗಲೇ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ಕಪ್ಪು ಸರ್ಪದ ಮಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಅವನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ—ಕಾಲನು (ಮರಣ) ಕಳುಹಿಸಿದವನಂತೆ।

Verse 87

भवांस्तु प्रेषितो मूढ कालेन कालमोहितः । तदा ते ईदृशी जाता कुमतिः किं नपश्यसि

ಓ ಮೂಢನೇ! ನೀನು ಕಾಲದಿಂದಲೇ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಕಾಲದಿಂದಲೇ ಮೋಹಿತನಾದವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಇಂತಹ ಕುಮತಿ ಹುಟ್ಟಿದೆ—ನೀನು ಏಕೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ?

Verse 88

ऋते तु आयुपुत्रेण समालोकयते हि कः । अन्यो हि निधनं याति ममरूपावलोकनात्

ಆಯುವಿನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಯಾರು ನೋಡಬಲ್ಲರು? ಇತರರು ನನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 89

एवमाभाषयित्वा तं गंगातीरं गता सती । सशोका दुःखसंविग्ना नियतानि यमान्विता

ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಸತಿ ಗಂಗಾತೀರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಅವಳು ಶೋಕಭರಿತಳು, ದುಃಖದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಳಳಾಗಿ, ಯಮ-ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 90

पूर्वमाचरितं घोरं पतिकामनया तपः । तव नाशार्थमिच्छंती चरिष्ये दारुणं पुनः

ಹಿಂದೆ ಪತಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ ನಾನು ಘೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ್ದೆ. ಈಗ ನಿನ್ನ ನಾಶವನ್ನು ಬಯಸಿ ಮತ್ತೆ ದಾರುಣ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 91

यदा त्वां निहतं दुष्टं नहुषेण महात्मना । निशितैर्वज्रसंकाशैर्बाणैराशीविषोपमैः

ಮಹಾತ್ಮ ನಹುಷನು ನಿನ್ನನ್ನು, ದುಷ್ಟನೇ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ವಜ್ರಸಮಾನ ಬಾಣಗಳಿಂದ—ವಿಷಸರ್ಪಗಳಂತೆ ಭಯಂಕರವಾದವುಗಳಿಂದ—ಹೊಡೆದು ಕೆಡವಿದಾಗ,

Verse 92

रणे निपतितं पाप मुक्तकेशं सलोहितम् । गतासुं च प्रपश्यामि तदा यास्याम्यहं पतिम्

ಹೇ ಪಾಪಿನಿ! ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ನನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಕೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ, ರಕ್ತದಿಂದ ಲೇಪಿತನಾಗಿ, ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ ನಾನು ನೋಡಿದರೆ, ಆಗ ನಾನೂ ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವೆನು।

Verse 93

एवं सुनियमं कृत्वा गंगातीरमनुत्तमम् । संस्थिता हुंडनाशाय निश्चला शिवनंदिनी

ಹೀಗೆ ಕಠೋರ ನಿಯಮವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡು, ಶಿವನಂದಿನಿ ನಿಶ್ಚಲಾ ಗಂಗೆಯ ಅನುತ್ತಮ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಳು—ಹುಂಡರ ನಾಶದ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಅಚಲವಾಗಿ।

Verse 94

वह्नेर्यथादीप्तिमती शिखोज्ज्वला तेजोभियुक्ता प्रदहेत्सुलोकान् । क्रोधेन दीप्ता विबुधेशपुत्री गंगातटे दुश्चरमाचरत्तपः

ಹೇಗೆ ಅಗ್ನಿಯ ದೀಪ್ತ ಶಿಖೆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ದಹಿಸಬಲ್ಲದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದ ದೇವಾಧಿಪತಿಯ ಪುತ್ರಿ ಗಂಗಾತಟದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಶ್ಚರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು।

Verse 95

कुंजल उवाच । एवमुक्ता महाभाग शिवस्य तनया गता । गंगांभसि ततः स्नात्वा स्वपुरे कांचनाह्वये

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಶಿವನ ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ಪುತ್ರಿ ಹೊರಟಳು. ನಂತರ ಗಂಗಾಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ‘ಕಾಂಚನ’ ಎಂಬ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು।

Verse 96

तपश्चचार तन्वंगी हुंडस्य वधहेतवे । अशोकसुंदरी बाला सत्येन च समन्विता

ಸಣ್ಣ ಅಂಗಗಳ ಬಾಲೆ ಅಶೋಕಸುಂದರೀ ಹುಂಡನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು; ಅವಳು ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆಯಿಂದಲೂ ಸಮನ್ವಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 97

हुंडोपि दुःखितोभूतः शापदग्धेन चेतसा । चिंतयामास संतप्त अतीव वचनानलैः

ಹುಂಡನೂ ದುಃಖಿತನಾದನು; ಶಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧವಾದ ಚಿತ್ತದಿಂದ, ಕಠೋರ ವಚನಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಅತಿಯಾಗಿ ತಪ್ತನಾಗಿ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು।

Verse 98

समाहूय अमात्यं तं कंपनाख्यमथाब्रवीत् । समाचष्ट स वृत्तांतं तस्याः शापोद्भवं महत्

ನಂತರ ‘ಕಂಪನ’ ಎಂಬ ಆಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು; ಅವಳ ಶಾಪದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಮಹತ್ತರ ಪರಿಣಾಮದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು।

Verse 99

शप्तोस्म्यशोकसुंदर्या शिवस्यापि सुकन्यया । नहुषस्यापि मे भर्त्तुस्त्वं तु हस्तान्मरिष्यसि

“ನಾನು ಶಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ—ಶಿವನ ಸುಕನ್ಯೆ ಅಶೋಕಸುಂದರಿಯಿಂದ. ಮತ್ತು ನೀನು, ನನ್ನ ಪತಿ ನಹುಷನ ಕೈಗಳಿಂದ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮರಣಹೊಂದುತ್ತೀಯೆ.”

Verse 100

नैव जातस्त्वसौ गर्भ आयोर्भार्या च गुर्विणी । यथा सत्याद्व्यलीकस्तु तस्याः शापस्तथा कुरु

ಆ ಗರ್ಭ ಇನ್ನೂ ಉಂಟಾಗಿಲ್ಲ; ಆಯುವಿನ ಪತ್ನಿಯೂ ಗರ್ಭಿಣಿಯಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ವಂಚನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುವಂತೆ, ಅವಳ ಶಾಪವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಫಲಿಸಲಿ।

Verse 101

कंपन उवाच । अपहृत्य प्रियां तस्य आयोश्चापि समानय । अनेनापि प्रकारेण तव शत्रुर्न जायते

ಕಂಪನನು ಹೇಳಿದನು: “ಅವನ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ, ಆಯುವನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತರು. ಈ ವಿಧಾನದಿಂದಲೂ ನಿನಗೆ ಶತ್ರು ಜನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 102

नो वा प्रपातयस्व त्वं गर्भं तस्याः प्रभीषणैः । अनेनापि प्रकारेण तव शत्रुर्न जायते

ಅಥವಾ, ಭೀಕರ ಬೆದರಿಕೆಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಭಯಪಡಿಸಿ ಅವಳ ಗರ್ಭವು ಬೀಳುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಡ; ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿನಗೆ ಶತ್ರು ಜನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 103

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे त्र्यधिकशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದ ಒಳಗೆ ಗುರುತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿನ ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರೆಯ ನೂರಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 104

एवं संमंत्र्य तेनापि कंपनेन स दानवः । अभूत्स उद्यमोपेतो नहुषस्य प्रणाशने

ಇಂತೆ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸಂಮಂತ್ರಿಸಿ, ಆ ಕಂಪನೆಯಿಂದಲೂ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಆ ದಾನವನು ನಹುಷನ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದನು.

Verse 105

विष्णुरुवाच । एलपुत्रो महाभाग आयुर्नाम क्षितीश्वरः । सार्वभौमः स धर्मात्मा सत्यव्रतपरायणः

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಏಲಾಪುತ್ರನಾದ ಮಹಾಭಾಗ ‘ಆಯು’ ಎಂಬ ಕ್ಷಿತೀಶ್ವರನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ಸಾರ್ವಭೌಮ ಚಕ್ರವರ್ತಿ, ಧರ್ಮಾತ್ಮ, ಸತ್ಯವ್ರತಪರಾಯಣನು.

Verse 106

इंद्रोपेंद्रसमो राजा तपसा यशसा बलैः । दानयज्ञैः सुपुण्यैश्च सत्येन नियमेन च

ಆ ರಾಜನು ತಪಸ್ಸು, ಯಶಸ್ಸು, ಬಲಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರ-ಉಪೇಂದ್ರರಿಗೆ ಸಮಾನನಾಗಿದ್ದನು; ಮಹಾಪುಣ್ಯದ ದಾನಯಜ್ಞಗಳು, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ನಿಯಮ-ಸಂಯಮಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 107

एकच्छत्रेण वै राज्यं चक्रे भूपतिसत्तमः । पृथिव्यां सर्वधर्मज्ञः सोमवंशस्य भूषणम्

ಆ ಭೂಪತಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಏಕಛತ್ರಾಧಿಪತ್ಯದಿಂದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಸರ್ವಧರ್ಮಜ್ಞನು, ಸೋಮವಂಶದ ಭೂಷಣನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 108

पुत्रं न विंदते राजा तेन दुःखी व्यजायत । चिंतयामास धर्मात्मा कथं मे जायते सुतः

ರಾಜನಿಗೆ ಪುತ್ರನು ದೊರಕಲಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ದುಃಖಿತನಾದನು. ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ನನಗೆ ಪುತ್ರನು ಹೇಗೆ ಜನಿಸುವನು?”

Verse 109

इति चिंतां समापेदे आयुश्च पृथिवीपतिः । पुत्रार्थं परमं यत्नमकरोत्सुसमाहितः

ಹೀಗೆ ಭೂಪತಿ ಆಯು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು. ಪುತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪರಮ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದನು.

Verse 110

अत्रिपुत्रो महात्मा वै दत्तात्रेयो महामुनिः । क्रीडमानः स्त्रिया सार्द्धं मदिरारुणलोचनः

ಅತ್ರಿಪುತ್ರನಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಮಹಾಮುನಿ ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮದಿರೆಯಂತೆ ಅರుణವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 111

वारुण्या मत्त धर्मात्मा स्त्रीवृंदैश्च समावृतः । अंके युवतिमाधाय सर्वयोषिद्वरां शुभाम्

ವಾರುಣೀ ಮದದಿಂದ ಮತ್ತನಾದ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಸ್ತ್ರೀವೃಂದಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು. ಎಲ್ಲ ಯೋಷಿತ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ಆ ಶುಭ ಯುವತಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಅಂಕದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದನು.

Verse 112

गायते नृत्यते विप्रः सुरां च पिबते भृशम् । विना यज्ञोपवीतेन महायोगीश्वरोत्तमः

ವಿಪ್ರನು ಹಾಡಿ ನೃತ್ಯಮಾಡಿ, ಮದ್ಯವನ್ನೂ ಅತಿಯಾಗಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾನೆ; ಆದರೂ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವಿಲ್ಲದೆ ಸಹ ಅವನು ಮಹಾಯೋಗೀಶ್ವರರಲ್ಲಿ ಪರಮೋತ್ತಮನೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 113

पुष्पमालाभिर्दिव्याभिर्मुक्ताहारपरिच्छदैः । चंदनागुरुदिग्धांगो राजमानो मुनीश्वरः

ದಿವ್ಯ ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಗಳು, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳು ಹಾಗೂ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಚಂದನ-ಅಗರು ಲೇಪಿತ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಆ ಮುನೀಶ್ವರನು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 114

तस्याश्रमं नृपो गत्वा तं दृष्ट्वा द्विजसत्तमम् । प्रणाममकरोन्मूर्ध्ना दण्डवत्सुसमाहितः

ರಾಜನು ಅವನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಕಂಡು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿ, ತಲೆಯಿಟ್ಟು ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು।

Verse 115

अत्रिपुत्रः स धर्मात्मा समालोक्य नृपोत्तमम् । आगतं पुरतो भक्त्या अथ ध्यानं समास्थितः

ಅತ್ರಿಪುತ್ರನಾದ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದ ರಾಜೋತ್ತಮನನ್ನು ನೋಡಿ, ನಂತರ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದನು।

Verse 116

एवं वर्षशतं प्राप्तं तस्य भूपस्य सत्तम । निश्चलं शांतिमापन्नं मानसं भक्तितत्परम्

ಹೀಗೆ ಆ ಭೂಪಸತ್ತಮನಿಗೆ ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಾಗ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿತು ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತತ್ಪರವಾಗಿತ್ತು।

Verse 117

समाहूय उवाचेदं किमर्थं क्लिश्यसे नृप । ब्रह्माचारेण हीनोस्मि ब्रह्मत्वं नास्ति मे कदा

ಅವನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು— “ಓ ರಾಜಾ, ನೀನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ? ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವಿಹೀನನು; ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ನಿಜವಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವಿಲ್ಲ.”

Verse 118

सुरामांसप्रलुब्धोऽस्मि स्त्रियासक्तः सदैव हि । वरदाने न मे शक्तिरन्यं शुश्रूष ब्राह्मणम्

“ನಾನು ಮದ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾಂಸಕ್ಕೆ ಲಾಲಸೆಯವನು; ಸದಾ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನು. ವರ ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿ ನನಗಿಲ್ಲ; ಬೇರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಸೇವಿಸು.”

Verse 119

आयुरुवाच । भवादृशो महाभाग नास्ति ब्राह्मणसत्तमः । सर्वकामप्रदाता वै त्रैलोक्ये परमेश्वरः

ಆಯು ಹೇಳಿದನು— “ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಿಮ್ಮಂತವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ತ್ರಿಲೋಕದ ಪರಮೇಶ್ವರರು; ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ದಾತರು.”

Verse 120

अत्रिवंशे महाभाग गोविंदः परमेश्वरः । ब्राह्मणस्य स्वरूपेण भवान्वै गरुडध्वजः

“ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಅತ್ರಿವಂಶದಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಅವತರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನೀವು ಗರುಡಧ್ವಜನಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟರಾಗಿದ್ದೀರಿ.”

Verse 121

नमोऽस्तु देवदेवेश नमोऽस्तु परमेश्वर । त्वामहं शरणं प्राप्तः शरणागतवत्सल

ದೇವದೇವೇಶ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪರಮೇಶ್ವರ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶರಣಾಗತವತ್ಸಲ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಶರಣು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 122

उद्धरस्व हृषीकेश मायां कृत्वा प्रतिष्ठसि । विश्वस्थानां प्रजानां तु विद्वांसं विश्वनायकम्

ಹೇ ಹೃಷೀಕೇಶ! ಉದ್ಧರಿಸು. ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ನೀನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರುವೆ. ವಿಶ್ವಧಾಮಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪ್ರಜೆಗಳೊಡನೆ ಆ ವಿದ್ಯಾವಂತ ವಿಶ್ವನಾಯಕನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 123

जानाम्यहं जगन्नाथं भवंतं मधुसूदनम् । मामेव रक्ष गोविंद विश्वरूप नमोस्तु ते

ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಜಗನ್ನಾಥನಾಗಿ, ಮಧುಸೂದನನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಗೋವಿಂದ! ನನ್ನನ್ನೇ ರಕ್ಷಿಸು. ಹೇ ವಿಶ್ವರೂಪ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 124

कुंजल उवाच । गते बहुतिथे काले दत्तात्रेयो नृपोत्तमम् । उवाच मत्तरूपेण कुरुष्व वचनं मम

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಬಹಳ ಕಾಲ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನಿಗೆ ಮತ್ತರূপ ಧರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು.”

Verse 125

कपाले मे सुरां देहि पाचितं मांसभोजनम् । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं स चायुः पृथिवीपतिः

“ನನ್ನ ಕಪಾಲಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸುರೆಯನ್ನು ಸುರಿ; ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಬೇಯಿಸಿದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಕೊಡು.” ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಭೂಪತಿ ರಾಜ ಆಯು (ಸಿದ್ಧನಾದನು).

Verse 126

उत्सुकस्तु कपालेन सुरामाहृत्य वेगवान् । पलं सुपाचितं चैव च्छित्त्वा हस्तेन सत्वरम्

ಅವನು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ವೇಗದಿಂದ ಕಪಾಲಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸುರೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟನು; ನಂತರ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕೈಯಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಮಾಂಸದ ಒಂದು ತುಂಡನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 127

नृपेंद्रः प्रददौ चापि दत्तात्रेयाय सत्तम । अथ प्रसन्नचेताः स संजातो मुनिपुंगवः

ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನೃಪೇಂದ್ರನು ದತ್ತಾತ್ರೇಯನಿಗೂ ಆ ದಾನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಅನಂತರ ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯನಾದ ಮುನಿಪುಂಗವನಾದನು.

Verse 128

दृष्ट्वा भक्तिं प्रभावं च गुरुशुश्रूषणं परम् । समुवाच नृपेंद्रं तमायुं प्रणतमानसम्

ಅವನ ಭಕ್ತಿ, ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಗುರುಶುಶ್ರೂಷೆಯ ಪರಮ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಕಂಡು, ವಿನಯದಿಂದ ವಂದಿತಮನಸ್ಸಿನ ರಾಜ ಆಯುವನ್ನು ಅವರು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 129

वरं वरय भद्रं ते दुर्लभं भुवि भूपते । सर्वमेव प्रदास्यामि यंयमिच्छसि सांप्रतम्

ಹೇ ಭೂಪತೇ, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದುರ್ಲಭವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು. ಈಗ ನೀನು ಏನೇನು ಇಚ್ಛಿಸುವೆಯೋ, ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 130

राजोवाच । भवान्दाता वरं सत्यं कृपया मुनिसत्तम । पुत्रं देहि गुणोपेतं सर्वज्ञं गुणसंयुतम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀವು ನಿಜಕ್ಕೂ ವರದಾತರು; ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಗುಣೋಪೇತನಾದ, ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ, ಉತ್ತಮ ಗುಣಸಂಪನ್ನನಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ.

Verse 131

देववीर्यं सुतेजं च अजेयं देवदानवैः । क्षत्रियै राक्षसैर्घोरैर्दानवैः किन्नरैस्तथा

ಅವನು ದೈವೀ ವೀರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು; ದೇವರುಗಳೂ ದಾನವರುಗಳೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ಭಯಂಕರ ರಾಕ್ಷಸರು, ದಾನವರು ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರರು—ಯಾರಿಂದಲೂ ಜಯಿಸಲ್ಪಡದವನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 132

देवब्राह्मणसंभक्तः प्रजापालो विशेषतः । यज्वा दानपतिः शूरः शरणागतवत्सलः

ಅವನು ದೇವರುಗಳಿಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೂ ಭಕ್ತನಾಗಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ರಕ್ಷಕನು. ಯಜ್ಞಕರ್ತ, ದಾನದ ಅಧಿಪತಿ, ಶೂರ, ಶರಣಾಗತರ ಮೇಲೆ ವಾತ್ಸಲ್ಯವಿರುವವನು.

Verse 133

दाता भोक्ता महात्मा च वेदशास्त्रेषु पंडितः । धनुर्वेदेषु निपुणः शास्त्रेषु च परायणः

ಅವನು ದಾತನೂ ಯೋಗ್ಯ ಭೋಕ್ತನೂ ಆಗಿ ಮಹಾತ್ಮನು; ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತ, ಧನುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ, ಶಾಸ್ತ್ರೋಪದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣನು.

Verse 134

अनाहतमतिर्धीरः संग्रामेष्वपराजितः । एवं गुणः सुरूपश्च यस्माद्वंशः प्रसूयते

ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಅಚಲ, ಧೀರ, ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಅಪರಾಜಿತ. ಇಂತಹ ಗುಣಗಳೂ ಸುಂದರರೂಪವೂ ಹೊಂದಿದವನಿಂದಲೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಂಶವು ಪ್ರಸವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 135

देहि पुत्रं महाभाग ममवंशप्रधारकम् । यदि चापि वरो देयस्त्वया मे कृपया विभो

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ನನ್ನ ವಂಶವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ಪುತ್ರನನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು. ಹೇ ವಿಭೋ! ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಈ ವರವನ್ನು ನೀಡು.

Verse 136

दत्तात्रेय उवाच । एवमस्तु महाभाग तव पुत्रो भविष्यति । गृहे वंशकरः पुण्यः सर्वजीवदयाकरः

ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಏವಮಸ್ತು. ನಿನಗೆ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವನು; ಅವನು ಗೃಹದಲ್ಲಿ ವಂಶವರ್ಧಕ, ಪುಣ್ಯವಂತ, ಸರ್ವಜೀವಗಳ ಮೇಲೆ ದಯೆಯುಳ್ಳವನು ಆಗುವನು.

Verse 137

एभिर्गुणैस्तु संयुक्तो वैष्णवांशेन संयुतः । राजा च सार्वभौमश्च इंद्रतुल्यो नरेश्वरः

ಈ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅಂಶದಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತನಾದ ರಾಜನು ಸರ್ವಭೌಮಾಧಿಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇಂದ್ರಸಮಾನ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ನಿಜ ನರೇಶ್ವರ.

Verse 138

एवं खलु वरं दत्वा ददौ फलमनुत्तमम् । भूपमाह महायोगी सुभार्यायै प्रदीयताम्

ಹೀಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ ಅವನು ಅನುತ್ತಮ ಫಲವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಮಹಾಯೋಗಿ ರಾಜನಿಗೆ—“ಇದನ್ನು ನಿನ್ನ ಸುವೈಭವವಂತಿ ಪತ್ನಿಗೆ ನೀಡು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 139

एवमुक्त्वा विसृज्यैव तमायुं प्रणतं पुरः । आशीर्भिरभिनंद्यैव अंतर्द्धानमधीयत

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಮುಂದೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಆಯುವನ್ನು ಅವರು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿದರು; ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಅಭಿನಂದಿಸಿ, ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಂತರಧಾನರಾದರು.