Adhyaya 14
Brahmacārin-Dharma: Guru-Sevā, Daily Vedic Study, Gāyatrī-Japa, and Anadhyāya Regulations
ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯದ ಶಿಸ್ತಿನ ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ, ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ಬದುಕಿನ ಶಿಕ್ಷಣವಿಧಾನವಾಗಿ ಕ್ರಮಬದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಗುರುವಿನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹ-ಶಿಷ್ಟಾಚಾರ, ವಾಕ್-ಸಂಯಮ, ಸಮೀಪತೆ/ಆಸನ-ಗಮನ ನಿಯಮಗಳು ವೇದಸಂಪ್ರದಾಯದ ನೆಲೆಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಗುರುಸೇವೆ—ನೀರು, ಕುಶ, ಪುಷ್ಪ, ಸಮಿಧೆ ತರುವುದು, ಶೌಚ-ಶುದ್ಧಿ, ಭಿಕ್ಷಾಟನೆ—ಮತ್ತು ಶುದ್ಧತೆ, ಏಕಾಗ್ರತೆ ಕಾಪಾಡಲು ತ್ಯಾಗನೀತಿ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಿತಿಗಳು ವಿವರವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಧ್ಯಯನಕ್ರಮದಲ್ಲಿ: ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಆಚಾರ್ಯನಿಗೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅನುಮತಿ ಕೇಳುವುದು, ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ, ಪ್ರಣವ-ಚಿಂತನೆ, ಹಾಗೂ ಗಾಯತ್ರೀ ಜಪಯಜ್ಞದ ಪ್ರಧಾನ್ಯ—ಅದು ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ ‘ಭಾರ’ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದನೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅನಧ್ಯಾಯ (ಪಠಣ ವಿರಾಮ)ಕ್ಕೆ ಕಾಲ-ನಿಮಿತ್ತಗಳ ವಿಶದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಅವು ‘ಚಿದ್ರ’ಗಳಂತೆ; ಅವುಗಳಿಂದ ಹಾನಿ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ವೇದಾಂಗ, ಇತಿಹಾಸ-ಪುರಾಣ, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ಮುಂದುವರಿಸಬಹುದೆಂದು ವಿನಾಯಿತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಬಾಹ್ಯ ಶಿಸ್ತುಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧ ಜೀವನಾಧಾರಿತ ಯೋಗ-ವೇದಾಂತ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸಿ, ಶುಭ ಅಮೃತ ಸ್ಥಿತಿಯ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ।
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे त्रयोदशो ऽध्यायः व्यास उवाच एवं दण्डादिभिर्युक्तः शौचाचारसमन्वितः / आहूतो ऽध्ययनं कुर्याद् वीक्षमाणो गुरोर्मुखम्
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಕೂರ್ಮಪುರಾಣದ ಷಟ್ಸಾಹಸ್ತ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಮೇಲ್ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹದಿಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ದಂಡಾದಿ ಉಪಕರಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಶೌಚ ಹಾಗೂ ಸದಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಗುರುಮುಖವನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು।
Verse 2
नित्यमुद्यतपाणिः स्यात् साध्वाचारः सुसंयतः / आस्यतामिति चोक्तः सन्नासीताभिमुखं गुरोः
ಅವನು ನಿತ್ಯವೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ (ಸೇವೆಗೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ) ಇರಬೇಕು, ಸದಾಚಾರಿಯೂ ಸುಸಂಯತನೂ ಆಗಿರಬೇಕು. ‘ಕುಳಿತುಕೋ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಗುರುಮುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು।
Verse 3
प्रतिश्रवणसंभाषे शयानो न समाचरेत् / नासीनो न च भुञ्जानो न तिष्ठन्न पराङ्मुखः
ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳುವಿಕೆ ಮತ್ತು ವಿನಯಪೂರ್ಣ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ವೇಳೆ ಮಲಗಿಕೊಂಡು ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಾರದು; ಕುಳಿತು, ತಿನ್ನುತ್ತ, ಅಥವಾ ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ನಿಂತು ಕೂಡ ಮಾಡಬಾರದು।
Verse 4
नीचं शय्यासनं चास्य सर्वदा गुरुसन्निधौ / गुरोस्तु चक्षुर्विषये न यथेष्टासनो भवेत्
ಗುರುವಿನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ತನ್ನ ಶಯ್ಯೆಯೂ ಆಸನವೂ ಕೆಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರಲಿ. ಗುರುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯೊಳಗೆ ಇಷ್ಟಬಂದಂತೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.
Verse 5
नोदाहरेदस्य नाम परोक्षमपि केवलम् / न चैवास्यानुकुर्वोत गतिभाषणचेष्टितम्
ಕೇವಲ ಉಲ್ಲೇಖಕ್ಕಾಗಿ, ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿಯಾದರೂ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ನಡೆ, ಮಾತಿನ ಶೈಲಿ, ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಬಾರದು.
Verse 6
गुरोर्यत्र परीवादो निन्दा चापि प्रवर्तते / कर्णैं तत्र पिधातव्यौ गन्तव्यं वा ततो ऽन्यतः
ಗುರುವಿನ ವಿರುದ್ಧ ಅಪವಾದ ಮತ್ತು ನಿಂದೆ ನಡೆಯತೊಡಗುವಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಇಲ್ಲವೇ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು.
Verse 7
दूरस्थो नार्चयेदेनं न क्रुद्धो नान्तिके स्त्रियाः / न चैवास्योत्तरं ब्रूयात् स्थितो नासीत सन्निधौ
ಅತಿದೂರದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬಾರದು; ಕೋಪದಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲ; ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ಹೇಳಬಾರದು; ಮತ್ತು ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಅಥವಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.
Verse 8
उदकुम्भं कुशान् पुष्पं समिधो ऽस्याहरेत् सदा / मार्जनं लेपनं नित्यमङ्गानां वै समाचरेत्
ಅವರಿಗಾಗಿ ಸದಾ ನೀರಿನ ಕುಂಭ, ಕುಶ ಹುಲ್ಲು, ಪುಷ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಿಧೆಗಳನ್ನು ತರಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ದೇವತೆಯ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಮಾರ್ಜನ ಮತ್ತು ಲೇಪನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.
Verse 9
नास्य निर्माल्यशयनं पादुकोपानहावपि / आक्रमेदासनं चास्य छायादीन् वा कदाचन
ಗುರುವಿನ ಶಯನದ ಮೇಲೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯ (ತೆಗೆದ ಹಾರಗಳು) ಇದ್ದರೂ ಸಹ, ಎಂದಿಗೂ ಕಾಲಿಡಬಾರದು. ಅವರ ಪಾದುಕಾ-ಉಪಾನಹ, ಆಸನ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ಛಾಯೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನೂ ಎಂದಿಗೂ ಲಂಘಿಸಬಾರದು.
Verse 10
साधयेद् दन्तकाष्ठादीन् लब्धं चास्मै निवेदयेत् / अनापृच्छ्य न गन्तव्यं भवेत् प्रियहिते रतः
ದಂತಕಾಷ್ಠ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ತಾನು ಪಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗುರುವಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಅನುಮತಿ ಕೇಳದೆ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಬಾರದು; ಗುರುವಿಗೆ ಪ್ರಿಯವೂ ಹಿತವೂ ಆದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಿರತನಾಗಿರಬೇಕು.
Verse 11
न पादौ सारयेदस्य संनिधाने कदाचन / जृम्भितं हसितं चैव कण्ठप्रावरणं तथा / वर्जयेत् सन्निधौ नित्यमवस्फोचनमेव च
ಗುರುವಿನ ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಚಾಚಬಾರದು. ಅವರ ಮುಂದೆ ಆಲಸ್ಯವಾಗಿ ಆಕಳಿಕೆ, ಜೋರಾಗಿ ನಗು, ಕಂಠವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಉಗುಳುವುದು ಅಥವಾ ಕಫ ಹೊರತೆಗೆಯುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸದಾ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.
Verse 12
यथाकालमधीयीत यावन्न विमना गुरुः / आसीताधो गुरोः कूर्चे फलके वा समाहितः
ಯಥಾಕಾಲ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು, ಗುರು ಅಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳದವರೆಗೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಗುರುವಿಗಿಂತ ಕೆಳಗೆ—ಕುಶಾಸನದ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ಮರದ ಫಲಕದ ಮೇಲೆ—ಕುಳಿತು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಹಿತವಾಗಿ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿರಿಸಬೇಕು.
Verse 13
आसने शयने याने नैव तिष्ठेत् कदाचन / धावन्तमनुधावेत गच्छन्तमनुगच्छति
ಗುರು ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಶಯನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅಥವಾ ಯಾನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಶಿಷ್ಯನು ಎಂದಿಗೂ ನಿಂತಿರಬಾರದು. ಗುರು ಓಡಿದರೆ ಹಿಂದೆ ಓಡಬೇಕು; ಗುರು ನಡೆದರೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು.
Verse 14
गो ऽश्वोष्ट्रयानप्रासादप्रस्तरेषु कटेषु च / आसीत गुरुणा सार्धं शिलाफलकनौषु च
ಹಸು, ಕುದುರೆ ಅಥವಾ ಒಂಟೆ ಎಳೆಯುವ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ, ಅರಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲು/ಮೇಲುಮಾಳಿಗೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಗೂ ಕಲ್ಲಿನ ವೇದಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ, ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಶಿಲಾಫಲಕ ಅಥವಾ ತೆಪ್ಪದಂತ ದೋಣಿಯ ಮೇಲೆಯೂ—ಎಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೂ, ನಿಯಮಿತ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಗುರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಕುಳಿತು ಅವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು।
Verse 15
जितेन्द्रियः स्यात् सततं वश्यात्माक्रोधनः शुचिः / प्रयुञ्जीत सदा वाचं मधुरां हितभाषिणीम्
ಯಾವಾಗಲೂ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನಾಗಿ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹದಿಂದ, ಕ್ರೋಧರಹಿತನಾಗಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಇರಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಸದಾ ಮಧುರವೂ ಹಿತಕರವೂ ಆದ ವಾಣಿಯನ್ನೇ ಬಳಸಬೇಕು—ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವಾದುದನ್ನೇ ಹೇಳಬೇಕು।
Verse 16
गन्धमाल्यं रसं कल्यां शुक्तं प्राणिविहिंसनम् / अभ्यङ्गं चाञ्चनोपानच्छत्रधारणमेव च
ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಗಳು, ರುಚಿಕರ ಸಾರ, ಮಂಗಳಕರ ಆಹಾರ, ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಣಿಹಿಂಸೆ ಇಲ್ಲದ ಹುಳಿ ಪದಾರ್ಥಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಎಣ್ಣೆ ಮಸಾಜ್, ಅಂಜನ ಬಳಕೆ, ಪಾದರಕ್ಷೆ ಧರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಛತ್ರ ಧರಿಸುವುದೂ।
Verse 17
कामं लोभं भयं निद्रां गीतवादित्रनर्तनम् / आतर्जनं परीवादं स्त्रीप्रेक्षालम्भनं तथा / परोपघातं पैशुन्यं प्रयत्नेन विवर्जयेत्
ಕಾಮ, ಲೋಭ, ಭಯ, ಅತಿನಿದ್ರೆ, ಹಾಡು-ವಾದ್ಯ-ನೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ, ಬೆದರಿಕೆ, ನಿಂದೆ/ಪರನಿಂದೆ, ಕಾಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ನೋಡುವುದು ಮತ್ತು ಲಾಲಸೆಯ ಬಂಧನ; ಹಾಗೆಯೇ ಪರರಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದು, ದುಷ್ಟ ಚಾಡಿ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು।
Verse 18
उदकुम्भं सुमनसो गोशकृन्मृत्तिकां कुशान् / आहरेद् यावदर्थानि भैक्ष्यं चाहरहश्चरेत्
ಶುದ್ಧವೂ ಪ್ರಸನ್ನವೂ ಆದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೀರಿನ ಕುಂಭ, ಹೂಗಳು, ಗೋಮಯ, ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕುಶಗಡ್ಡೆ—ಅವಶ್ಯಕವಿರುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ—ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಭಿಕ್ಷಾನ್ನ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಹೊರಡಬೇಕು।
Verse 19
कृतं च लवणं सर्वं वर्ज्यं पर्युषितं च यत् / अनृत्यदर्शो सततं भवेद् गीतादिनिः स्पृहः
ತಯಾರಿಸಿದ ಉಪ್ಪಿನ ಆಹಾರಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಾಗೂ ಬಾಸಿಯಾದದ್ದನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ನೃತ್ಯದರ್ಶನವನ್ನು ಸದಾ ದೂರವಿಟ್ಟು, ಗೀತಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದವನಾಗಿರಬೇಕು.
Verse 20
नादित्यं वै समीक्षेत न चरेद् दन्तधावनम् / एकान्तमशुचिस्त्रीभिः शूद्रान्त्यैरभिभाषणम्
ಸೂರ್ಯನನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ನೋಡಬಾರದು; ಅಯೋಗ್ಯ ಸಮಯ/ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ದಂತಧಾವನ ಮಾಡಬಾರದು. ಅಶುಚಿ ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಶೂದ್ರರು ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯಜರೆಂದು ಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರೊಂದಿಗೆ ಏಕಾಂತ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.
Verse 21
गुरूच्छिष्टं भेषजार्थं प्रयुञ्जीत न कामतः / कलापकर्षणस्नानं नाचरेद्धि कदाचन
ಗುರುವಿನ ಅನ್ನದ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟವನ್ನು ಔಷಧಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು, ಆಸೆಯಿಂದಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ದೇಹದ ‘ಕಲಾ’ (ಪ್ರಾಣಸಾರ)ವನ್ನು ಎಳೆದುಹಾಕುವ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಆಚರಿಸಬಾರದು.
Verse 22
न कुर्यान्मानसं विप्रो गुरोस्त्यागे कदाचन / मोहाद्वा यदि वा लोभात् त्यक्तेन पतितो भवेत्
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಗುರುವಿನ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಕಲ್ಪಿಸಬಾರದು. ಮೋಹದಿಂದಲೋ ಲೋಭದಿಂದಲೋ ಗುರುವನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ, ಆ ತ್ಯಾಗದಿಂದಲೇ ಅವನು ಪತಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 23
लौकिकं वैदिकं चापि तथाध्यात्मिकमेव च / आददीत यतो ज्ञानं न तं द्रुह्येत् कदाचन
ಲೌಕಿಕ, ವೈದಿಕ ಹಾಗೂ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ—ಯಾರಿಂದ ಜ್ಞಾನ ದೊರಕುವುದೋ ಅವರಿಂದ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು; ಆ ಜ್ಞಾನಪ್ರದಾತನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ದ್ರೋಹ ಮಾಡಬಾರದು.
Verse 24
गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः / उत्पथप्रतिपन्नस्य मनुस्त्यागं समब्रवीत्
ಗುರು ಕೂಡ ಅಹಂಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದು, ಕಾರ್ಯ–ಅಕಾರ್ಯ ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ ಕುಪಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ—ಅಂತಹ ಆಚಾರ್ಯನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕೆಂದು ಮನು ವಿಧಿಸಿದ್ದಾನೆ।
Verse 25
गुरोर्गुरौ सन्निहिते गुरुवद् भक्तिमाचरेत् / न चातिसृष्टो गुरुणा स्वान् गुरूनबिवादयेत्
ಗುರುವಿನ ಗುರು ಸನ್ನಿಹಿತರಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಸಹ ತನ್ನ ಗುರುವಿನಂತೆಯೇ ಭಕ್ತಿ-ಗೌರವ ತೋರಬೇಕು. ಗುರು ಬಿಡುವು ಕೊಟ್ಟರೂ, ಇತರ ಪೂಜ್ಯ ಗುರುಗಳಿಗೆ ವಂದನೆ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬಾರದು।
Verse 26
विद्यागुरुष्वेतदेव नित्या वृत्तिः स्वयोनिषु / प्रतिषेधत्सु चाधर्माद्धितं चोपदिशत्स्वपि
ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಗುರುಗಳ ನಿತ್ಯವೃತ್ತಿ ಇದೇ—ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾ, ಹಿತಕರವಾದ ಉಪದೇಶವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಾರೆ।
Verse 27
श्रेयःसु गुरुवद् वृत्तिं नित्यमेव समाचरेत् / गुरुपुत्रेषु दारेषु गुरोश्चैव स्वबन्धुषु
ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಗುರುವಿನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು—ಗುರುಪುತ್ರರು, ಗುರುಪತ್ನಿ ಹಾಗೂ ಗುರುವಿನ ಬಂಧುಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ಅದೇ ಗೌರವಶೀಲ ಶಿಸ್ತು ಇರಲಿ।
Verse 28
बालः समानजन्मा वा शिष्यो वा यज्ञकर्मणि / अध्यापयन् गुरुसुतो गुरुवन्मानमर्हति
ಗುರುಸುತ್ತನು ಬಾಲಕನಾಗಲಿ, ಸಮವಯಸ್ಕನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸಹಶಿಷ್ಯನಾಗಲಿ—ಯಜ್ಞಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಬೋಧನೆ ಮಾಡುವಾಗ ಅವನು ಗುರುವಿನಂತೆಯೇ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನು।
Verse 29
उत्सादनं वै गात्राणां स्नापनोच्छिष्टभोजने / न कुर्याद् गुरुपुत्रस्य पादयोः शौचमेव च
ಗುರುವಿನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ದೇಹಮರ್ಧನ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸುವುದು, ಅವನ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟವನ್ನು ಭೋಜಿಸುವುದು, ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುವುದೂ ಮಾಡಬಾರದು।
Verse 30
गुरुवत् परिपूज्यास्तु सवर्णा गुरुयोषितः / असवर्णास्तु संपूज्याः प्रत्युत्थानाभिवादनैः
ಗುರುವಿನ ಪತ್ನಿ ಸಮವರ್ಣದವರಾದರೆ ಗುರುವಿನಂತೆಯೇ ಪೂಜ್ಯಳು; ಭಿನ್ನವರ್ಣದವರಾದರೆ ಎದ್ದು ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡಿ ನಮಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಯಥೋಚಿತ ಗೌರವ ನೀಡಬೇಕು।
Verse 31
अभ्यञ्जनं स्नापनं च गात्रोत्सादनमेव च / गुरुपत्न्या न कार्याणि केशानां च प्रसाधनम्
ಗುರುಪತ್ನಿಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚುವುದು, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸುವುದು, ದೇಹಮರ್ಧನ ಮಾಡುವುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಕೂದಲು ಅಲಂಕರಿಸುವುದು—ಇವುಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು।
Verse 32
गुरुपत्नी तु युवती नाभिवाद्येह पादयोः / कुर्वोत वन्दनं भूम्यामसावहमिति ब्रुवन्
ಗುರುಪತ್ನಿ ಯುವತಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿ ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡಬಾರದು; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಷ್ಟಾಂಗವಾಗಿ ಬಿದ್ದು ‘ಅಸಾವಹಂ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ವಂದನೆ ಮಾಡಬೇಕು।
Verse 33
विप्रोष्य पादग्रहणमन्वहं चाभिवादनम् / गुरुदारेषु कुर्वोत सतां धर्ममनुस्मरन्
ದೂರವಾಸದಿಂದ ಮರಳಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಗುರುವಿನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಮತ್ತು ಗುರುಪತ್ನಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಜ್ಜನಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಶೀಲದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು।
Verse 34
मातृष्वसा मातुलानी श्वश्रूश्चाथ पितृष्वसा / संपूज्या गुरुपत्नीव समास्ता गुरुभार्यया
ತಾಯಿಯ ಸಹೋದರಿ, ಮಾವನ ಹೆಂಡತಿ, ಅತ್ತೆ (ಶ್ವಶ್ರೂ), ತಂದೆಯ ಸಹೋದರಿ—ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು; ಗುರುಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾನಿಸುತ್ತೇವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಗುರುಭಾರ್ಯೆಯ ಸಮಾನವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಇವರನ್ನೂ ಮಾನಿಸಬೇಕು।
Verse 35
भ्रातुर्भार्योपसंग्राह्या सवर्णाहन्यहन्यपि / विप्रोष्य तूपसंग्राह्या ज्ञातिसंबन्धियोषितः
ಸಹೋದರನ ಹೆಂಡತಿ ಸವರ್ಣಳಾದರೂ ಸಹ, ನಿತ್ಯವೆಂದರೆ ಏನು—ಎಂದಿಗೂ ಉಪಸಂಗ್ರಹ್ಯಳಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಹೋದರನು ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದರೆ/ಅನುಪಸ್ಥಿತನಾದರೆ, ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಯಂತೆ ಜ್ಞಾತಿಸಂಬಂಧಿನಿ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು (ನಿಯಮಾನುಸಾರ) ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು।
Verse 36
पितुर्भगिन्यां मातुश्च ज्यायस्यां च स्वसर्यपि / मातृवद् वृत्तिमातिष्ठेन्मात् ताभ्यो गरीयसी
ತಂದೆಯ ಸಹೋದರಿ, ತಾಯಿಯ ಸಹೋದರಿ, ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರಿ—ಇವರ प्रति ತಾಯಿಯಂತೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ತಾಯಿ ಅವರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪೂಜ್ಯಳಾಗಿ ಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ।
Verse 37
एवमाचारसंपन्नमात्मवन्तमदाम्भिकम् / वेदमध्यापयेद् धर्मं पुराणाङ्गानि नित्यशः
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಚಾರಸಂಪನ್ನ, ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಯು, ದಂಭರಹಿತನಾದ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಗುರುವು ನಿತ್ಯವೂ ವೇದದೊಂದಿಗೆ ಧರ್ಮವನ್ನೂ ಪುರಾಣಾಂಗಗಳನ್ನೂ ಬೋಧಿಸಬೇಕು।
Verse 38
संवत्सरोषिते शिष्ये गुरुर्ज्ञानमनिर्दिशन् / हरते दुष्कृतं तस्य शिष्यस्य वसतो गुरुः
ಶಿಷ್ಯನು ಒಂದು ವರ್ಷ ಗುರುಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದರೆ, ಗುರುವು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಹೇಳದೇ ಇದ್ದರೂ ಸಹ, ಗುರುವಾಸ ಮತ್ತು ಸೇವೆಯ ಫಲದಿಂದ ಗುರುವು ಆ ಶಿಷ್ಯನ ದುಷ್ಕೃತ/ಪಾಪವನ್ನು ಹರಿಸುತ್ತಾನೆ।
Verse 39
आचार्यपुत्रः शुश्रूषुर्ज्ञानदो धार्मिकः शुचिः / शक्तो ऽन्नदोर्ऽथो स्वःसाधुरध्याप्या दश धर्मतः
ಆಚಾರ್ಯನ ಪುತ್ರನು—ಸೇವಾಪರ, ಜ್ಞಾನ ನೀಡುವವನು, ಧಾರ್ಮಿಕನು, ಶುಚಿಯುಳ್ಳವನು; ಸಮರ್ಥ, ಅನ್ನದಾತ, ಸಂಪನ್ನ, ಸದಾಚಾರಿ—ಇಂತಹ ಹತ್ತು ಜನ ಧರ್ಮಪ್ರಕಾರ ಅಧ್ಯಾಪನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯರು.
Verse 40
कृतज्ञश्च तथाद्रोही मेधावी शुभकृन्नरः / आप्तः प्रियो ऽथ विधिवत् षडध्याप्या द्विजातयः / एतेषु ब्रह्मणो दानमन्यत्र तु यथोदितान्
ಕೃತಜ್ಞ, ದ್ರೋಹವಿಲ್ಲದ, ಮೇಧಾವಿ, ಶುಭಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದವನು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯನು; ಮತ್ತು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಷಡಂಗ (ವೇದಾಂಗ) ಬೋಧಿಸುವ ದ್ವಿಜರು—ಇವರಲ್ಲೇ ಬ್ರಹ್ಮದಾನ (ಪವಿತ್ರ ಜ್ಞಾನ ದಾನ) ನೀಡಬೇಕು; ಬೇರೆಡೆ ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಂತೆ ಮಾತ್ರ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 41
आचम्य संयतो नित्यमधीयीत उदङ्मुखः / उपसंगृह्य तत्पादौ वीक्षमाणो गुरोर्मुखम् / अधीष्व भो इति ब्रूयाद् विरामो ऽस्त्विति चारमेत्
ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಸಂಯಮದಿಂದಿದ್ದು, ಪ್ರತಿದಿನ ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು. ಗುರುಪಾದಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಗುರುಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ—“ಭೋ ಭಗವನ್, ನನಗೆ ಅಧ್ಯಾಪಿಸಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ “ವಿರಾಮವಾಗಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಡಬೇಕು.
Verse 42
प्राक्कूलान् पर्युपासीनः पवित्रैश्चैव पावितः / प्राणायामैस्त्रिभिः पूतस्तत ओङ्कारमर्हति
ಪೂರ್ವ ತೀರದ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಕುಳಿತು, ಪವಿತ್ರ ಆಚರಣೆಗಳಿಂದ ಪಾವನನಾಗಿ, ತ್ರಿವಿಧ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧನಾದ ನಂತರ—ಅವನು ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಜಪ-ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 43
ब्राह्मणः प्रणवं कुर्यादन्ते च विधिवद् द्विजः / कुर्यादध्ययनं नित्यं स ब्रह्माञ्जलिपूर्वतः
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು—ಅಂದರೆ ಯಾವುದೇ ದ್ವಿಜನು—ಪಠಣದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಅನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ಅವನು ನಿತ್ಯ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು; ಬ್ರಹ್ಮಾರಾಧನೆಯ ಭಾವದಿಂದ ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧವಾಗಿ ಆರಂಭಿಸಬೇಕು.
Verse 44
सर्वेषामेव भूतानां वेदश्चक्षुः सनातनम् / अधीयीताप्ययं नित्यं ब्राह्मण्याच्च्यवते ऽन्यथा
ಸರ್ವ ಭೂತಗಳಿಗೆ ವೇದವೇ ಸನಾತನ ನೇತ್ರ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ನಿತ್ಯ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ (ನಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಧರ್ಮಸ್ಥಿತಿ)ದಿಂದ ಚ್ಯುತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 45
यो ऽधीयीत ऋचो नित्यं क्षीराहुत्या स देवताः / प्रीणाति तर्पयन्त्येनं कामैस्तृप्ताः सदैव हि
ಯಾರು ನಿತ್ಯ ಋಗ್ವೇದದ ಋಚಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಕ್ಷೀರಾಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆ ದೇವತೆಗಳು ಸದಾ ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟಕಾಮ್ಯಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ.
Verse 46
यजूंष्यधीते नियतं दध्ना प्रीणाति देवताः / सामान्यधीते प्रीणाति घृताहुतिभिरन्वहम्
ಯಾರು ನಿಯಮವಾಗಿ ಯಜುರ್ವೇದವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಮೊಸರಿನ ಆಹುತಿಯಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ಯಾರು ಸಾಮವೇದವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪ್ರತಿದಿನ ಘೃತಾಹುತಿಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.
Verse 47
अथर्वाङ्गिरसो नित्यं मध्वा प्रीणाति देवताः / धर्माङ्गानि पुराणानि मांसैस्तर्पयते सुरान्
ಅಥರ್ವಾಂಗಿರಸವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮಧು ಆಹುತಿಯಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಧರ್ಮದ ಅಂಗಗಳಾದ ಪುರಾಣಗಳು ಮಾಂಸಾಹುತಿಯಿಂದ ಸುರರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತವೆ.
Verse 48
अपां समीपे नियतो नैत्यकं विधिमाश्रितः / गायत्रीमप्यधीयीत गत्वारण्यं समाहितः
ನೀರಿನ ಸಮೀಪ ನಿಯಮಶೀಲನಾಗಿ ವಿಧಿಯಂತೆ ನಿತ್ಯಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಹಿತಗೊಳಿಸಿ ಅರಣ್ಯಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನೂ ಜಪಿಸಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 49
सहस्रपरमां देवीं शतमध्यां दशावराम् / गायत्रीं वै जपेन्नित्यं जपयज्ञः प्रकीर्तितः
ಸಹಸ್ರವು ಪರಮ ಪ್ರಮಾಣ, ಶತವು ಮಧ್ಯ ಪ್ರಮಾಣ, ದಶವು ಅವರ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿರುವ ದೇವೀ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ಜಪಿಸಬೇಕು; ಈ ನಿತ್ಯ ಜಪವೇ ‘ಜಪಯಜ್ಞ’ವೆಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ।
Verse 50
गायत्रीं चैव वेदांश्च तुलयातोलयत् प्रभुः / एकतश्चतुरो वेदान् गायत्रीं च तथैकतः
ಪ್ರಭುವು ತೂಕದ ತ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನೂ ವೇದಗಳನ್ನೂ ತೂಗಿದನು; ಒಂದು ಕಡೆ ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳು, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಒಂದೇ ಗಾಯತ್ರಿ ಇಡಲಾಗಿ—ಎರಡೂ ಸಮಭಾರವೆಂದು ಕಂಡುಬಂದವು।
Verse 51
ओङ्कारमादितः कृत्वा व्याहृतीस्तदनन्तरम् / ततो ऽधीयीत सावित्रीमेकाग्रः श्रद्धयान्वितः
ಮೊದಲು ಪವಿತ್ರ ಓಂಕಾರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ವ್ಯಾಹೃತಿಗಳು (ಭೂಃ, ಭುವಃ, ಸ್ವಃ) ಹೇಳಿ; ಆಮೇಲೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಸಾವಿತ್ರೀ (ಗಾಯತ್ರಿ)ಯನ್ನು ಪಠಿಸಬೇಕು/ಜಪಿಸಬೇಕು।
Verse 52
पुराकल्पे समुत्पन्ना भूर्भुवःस्वः सनातनाः / महाव्याहृतयस्तिस्त्रः सर्वाशुभनिबर्हणाः
ಪುರಾತನ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಭೂಃ, ಭುವಃ, ಸ್ವಃ ಎಂಬವು ಸನಾತನವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು. ಈ ಮೂರು ಮಹಾವ್ಯಾಹೃತಿಗಳು ಸಮಸ್ತ ಅಶುಭವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವು।
Verse 53
प्रधानं पुरुषः कालो विष्णुर्ब्रह्मा महेश्वरः / सत्त्वं रजस्तमस्तिस्त्रः क्रमाद् व्याहृतयः स्मृताः
ಪ್ರಧಾನ, ಪುರುಷ, ಕಾಲ, ವಿಷ್ಣು, ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಮಹೇಶ್ವರ—ಮತ್ತು ಸತ್ತ್ವ, ರಜಸ್, ತಮಸ್—ಇವು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವ್ಯಾಹೃತಿಗಳೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।
Verse 54
ओङ्कारस्तत् परं ब्रह्म सावित्री स्यात् तदक्षरम् / एष मन्त्रो महायोगः सारात् सार उदाहृतः
ಓಂಕಾರವೇ ಆ ಪರಬ್ರಹ್ಮ; ಸಾವಿತ್ರೀ (ಗಾಯತ್ರೀ) ಅದೇ ಅವಿನಾಶಿ ಅಕ್ಷರವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಮಂತ್ರವೇ ಮಹಾಯೋಗ—ಸಾರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಾರವೆಂದು ಘೋಷಿತ.
Verse 55
यो ऽधीते ऽहन्यहन्येतां गायत्रीं वेदमातरम् / विज्ञायार्थं ब्रह्मचारी स याति परमां गतिम्
ಯಾವ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯು ಪ್ರತಿದಿನ ಈ ವೇದಮಾತೆ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 56
गायत्री वेदजननी गायत्री लोकपावनी / न गायत्र्याः परं जप्यमेतद् विज्ञाय मुच्यते
ಗಾಯತ್ರೀ ವೇದಜನನಿ, ಗಾಯತ್ರೀ ಲೋಕಪಾವನಿ. ಗಾಯತ್ರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜಪವಿಲ್ಲ—ಇದು ತಿಳಿದವನು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 57
श्रावणस्य तु मासस्य पौर्णमास्यां द्विजोत्तमाः / आषाढ्यां प्रोष्ठपद्यां वा वेदोपाकरणं स्मृतम्
ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯಲ್ಲಿ ವೇದೋಪಾಕರಣ (ವೇದಾಧ್ಯಯನದ ಆರಂಭ/ಪುನರಾರಂಭ) ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅಥವಾ ಆಷಾಢ ಪೂರ್ಣಿಮೆ ಅಥವಾ ಪ್ರೋಷ್ಠಪದೆಯಲ್ಲಿಯೂ ವಿಧಿಯಾಗಿದೆ.
Verse 58
उत्सृज्य ग्रामनगरं मासान् विप्रोर्ऽद्धपञ्चमान् / अधीयीत शुचौ देशे ब्रह्मचारी समाहितः
ಗ್ರಾಮ-ನಗರದ ಸಂಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ತಿಂಗಳು, ಸಮಾಹಿತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ವಿಪ್ರನು ಶುಚಿಯಾದ ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವೇದವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 59
पुष्ये तु छन्दसां कुर्याद् बहिरुत्सर्जनं द्विजः / माघशुक्लस्य वा प्राप्ते पूर्वाह्ने प्रथमे ऽहनि
ಪುಷ್ಯ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜನು ತನ್ನ ವೇದಸ್ವಾಧ್ಯಾಯದ ‘ಬಹಿರುತ್ಸರ್ಜನ’ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಅಥವಾ ಮಾಘ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷ ಬಂದಾಗ ಮೊದಲ ದಿನ ಪೂರ್ವಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು।
Verse 60
छन्दांस्यूर्ध्वमथोभ्यस्येच्छुक्लपक्षेषु वै द्विजः / वेदाङ्गानि पुराणानि कृष्णपक्षे च मानवम्
ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜನು ವೇದಛಂದಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು; ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ವೇದಾಂಗಗಳು ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು—ಹೀಗೆ ಮನುಷ್ಯನು ಪವಿತ್ರ ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಬೇಕು।
Verse 61
इमान् नित्यमनध्यायानदीयानो विवर्जयेत् / अध्यापनं च कुर्वाणो ह्यभ्यस्यन्नपि यत्नतः
ವೇದಾಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದವನು ಈ ನಿತ್ಯ ಅನಧ್ಯಾಯ ಕಾಲಗಳನ್ನು ಸದಾ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಯತ್ನದಿಂದ ಅಭ್ಯಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಪಠಣ ಮಾಡಬಾರದು।
Verse 62
कर्णश्रवे ऽनिले रात्रौ दिवा पांशुसमूहने / विद्युत्स्तनितवर्षेषु महोल्कानां च संप्लवे / आकालिकमनध्यायमेतेष्वाह प्रजापतिः
ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕಿವಿಗೆ ಗರ್ಜಿಸುವಂತೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಾಗ, ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಧೂಳಿನ ಗುಂಪು ಏಳಿದಾಗ; ಮಿಂಚು, ಗುಡುಗು, ಮಳೆ ಇರುವಾಗ; ಮಹಾ ಉಲ್ಕೆಗಳು ಕಲಕಲ ಉಂಟುಮಾಡಿದಾಗ—ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ ತಕ್ಷಣದ (ಆಕಾಲಿಕ) ಅನಧ್ಯಾಯವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ್ದಾನೆ।
Verse 63
एतानभ्युदितान् विद्याद् यदा प्रादुष्कृताग्निषु / तदा विद्यादनध्यायमनृतौ चाभ्रदर्शने
ಪ್ರಜ್ವಲಿತ ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಗಳ ನಡುವೆ ಈ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ, ಅವು ಸಂಭವಿಸಿದವೆಂದು ತಿಳಿದು ಅನಧ್ಯಾಯವೆಂದು ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಋತು ವೈಪರಿತ್ಯದಲ್ಲೂ, ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೋಡ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಅನಧ್ಯಾಯವೇ।
Verse 64
निर्घाते भूमिचलने ज्योतिषां चोपसर्जने / एतानाकालिकान् विद्यादनध्यायानृतावपि
ಭಯಂಕರ ಗರ್ಜನೆ, ಭೂಕಂಪ ಮತ್ತು ಗ್ರಹ-ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಅಶುಭ ವ್ಯತ್ಯಯ ಉಂಟಾದಾಗ—ಅಧ್ಯಯನ ಋತು ಇದ್ದರೂ ಇವು ಅಕಾಲಿಕ ಅನಧ್ಯಾಯವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।
Verse 65
प्रादुष्कृतेष्वग्निषु तु विद्युत्स्तनितनिस्वने / सज्योतिः स्यादनध्यायः शेषरात्रौ यथा दिवा
ಅಗ್ನಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ, ಅಥವಾ ಮಿಂಚು-ಗುಡುಗಿನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿದಾಗ—ಅನಧ್ಯಾಯ; ಹಗಲಿನಂತೆ ಉಳಿದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ವಿಧಿ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 66
नित्यानध्याय एव स्याद् ग्रामेषु नगरेषु च / धर्मनैपुण्यकामानां पूतिगन्धे च नित्यशः
ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲೂ ನಗರಗಳಲ್ಲೂ ನಿತ್ಯ ಅನಧ್ಯಾಯವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಧರ್ಮನೈಪುಣ್ಯ ಬಯಸುವವರು ದುರ್ವಾಸನೆ ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಅನಧ್ಯಾಯ ಪಾಲಿಸಬೇಕು।
Verse 67
अन्तः शवगते ग्रामे वृषलस्य च सन्निधौ / अनध्यायो रुद्यमाने समवाये जनस्य च
ಶವ ಇರುವ ಗ್ರಾಮದ ಒಳಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ವೃಷಲ (ಅಪವಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿ)ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ—ಅಳಲು ನಡೆಯುವಾಗ ಮತ್ತು ಜನಸಮೂಹ ಸೇರಿರುವಾಗ—ಅನಧ್ಯಾಯ.
Verse 68
उदके मध्यरात्रे च विण्मूत्रे च विसर्जने / उच्छिष्टः श्राद्धबुक् चैव मनसापि न चिन्तयेत्
ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಮಲ-ಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜಿಸುವಾಗ, ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರಾದ್ಧಭೋಜನ ಮಾಡುವಾಗ—ಮನಸಲ್ಲಿಯೂ (ಅಶುಚಿ ವಿಷಯ) ಚಿಂತಿಸಬಾರದು।
Verse 69
प्रतिगृह्य द्विजो विद्वानेकोदिष्टस्य केतनम् / त्र्यहं न कीर्तयेद् ब्रह्म राज्ञो राहोश्च सूतके
ಏಕೋದಿಷ್ಟ ಕರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ನೀಡಿದ ಗೃಹದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಪಂಡಿತ ದ್ವಿಜನು ಮೂರು ದಿನ ವೇದ/ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಪಠಿಸಬಾರದು, ಬೋಧಿಸಬಾರದು; ರಾಜಮರಣದ ಸೂತಕದಲ್ಲಿಯೂ ರಾಹು-ಗ್ರಹಣದ ಅಶೌಚದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ.
Verse 70
यावदेको ऽनुदिष्टस्य स्नेहो गन्धश्च तिष्ठति / विप्रस्य विदुषो देहे तावद् ब्रह्म न कीर्तयेत्
ಅನುದಿಷ್ಟ (ಅಶುದ್ಧ) ಆಸಕ್ತಿಯ ಅಲ್ಪ ಲೇಶವೂ ಅದರ ಗಂಧವೂ ಪಂಡಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೆ, ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸಬಾರದು/ಬೋಧಿಸಬಾರದು.
Verse 71
शयानः प्रौढपादश्च कृत्वा चैवावसक्थिकाम् / नाधीयीतामिषं जग्ध्वा सूतकान्नाद्यमेव च
ಮಲಗಿ, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ, ಅಥವಾ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಅಸಮಂಜಸವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಾರದು; ಮಾಂಸ ತಿಂದ ನಂತರವೂ, ಸೂತಕಸಂಬಂಧಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ತಕ್ಷಣವೂ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಾರದು.
Verse 72
नीहारे बाणशब्दे च संध्ययोरुभयोरपि / अमावास्यां चतुर्दश्यां पौर्णमास्यष्टमीषु च
ದಟ್ಟ ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ, ಬಾಣದ ಅಪಶಕುನ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿದಾಗ, ಎರಡೂ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ, ಚತುರ್ದಶಿ, ಪೌರ್ಣಿಮೆ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟಮಿ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿ (ವೇದಪಠಣದಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿತ ವಿರಾಮ/ಸಂಯಮ ಇರಲಿ).
Verse 73
उपाकर्मणि चोत्सर्गे त्रिरात्रं क्षपणं स्मृतम् / अष्टकासु त्वहोरात्रं ऋत्वन्त्यासु च रात्रिषु
ಉಪಾಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಉತ್ಸರ್ಗ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳ ಕ್ಷಪಣ (ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ವ್ರತ) ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಿದೆ; ಅಷ್ಟಕಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಋತು ಅಂತ್ಯದ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.
Verse 74
मार्गशीर्षे तथा पौषे माघमासे तथैव च / तिस्त्रो ऽष्टकाः समाख्याता कृष्णपक्षेतु सूरिभिः
ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ, ಪೌಷ, ಮಾಘ ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪಂಡಿತರು ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಬೇಕಾದ ಮೂರು ‘ಅಷ್ಟಕಾ’ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆ.
Verse 75
श्लेष्मातकस्य छायायां शाल्मलेर्मधुकस्य च / कदाचिदपि नाध्येयं कोविदारकपित्थयोः
ಶ್ಲೇಷ್ಮಾತಕ, ಶಾಲ್ಮಲಿ, ಮಧೂಕ ಮರಗಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ವೇದಪಠಣ/ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಾರದು; ಕೋವಿದಾರ ಮತ್ತು ಕಪಿತ್ಥ ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಎಂದಿಗೂ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಾರದು.
Verse 76
समानविद्ये च मृते तथा सब्रह्मचारिणि / आचार्ये संस्थिते वापि त्रिरात्रं क्षपणं स्मृतम्
ಅದೇ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದವನು ಮೃತನಾದರೂ, ಸಹಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯು ಮೃತನಾದರೂ, ಅಥವಾ ಆಚಾರ್ಯನು ಪರಲೋಕಗತನಾದರೂ—ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳ ಶುದ್ಧಿ-ಅನುಷ್ಠಾನ (ಕ್ಷಪಣ) ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.
Verse 77
छिद्राण्येतानि विप्राणांये ऽनध्यायः प्रकीर्तिताः / हिंसन्ति राक्षसास्तेषु तस्मादेतान् विवर्जयेत्
ವಿಪ್ರರ ಇವುಗಳೇ ‘ಛಿದ್ರ’ಗಳು—ಅಂದರೆ ಅನಧ್ಯಾಯವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾದ ಕಾಲಗಳು. ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸೀಯ ಬಾಧೆಗಳು ಅವರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಕಾಲಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.
Verse 78
नैत्यके नास्त्यनध्यायः संध्योपासन एव च / उपाकर्मणि कर्मान्ते होममन्त्रेषु चैव हि
ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅನಧ್ಯಾಯವಿಲ್ಲ; ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಉಪಾಕರ್ಮದಲ್ಲಿ, ಕರ್ಮಾಂತದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹೋಮಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ (ಪಠಣ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ).
Verse 79
एकामृचमथैकं वा यजुः सामाथवा पुनः / अष्टकाद्यास्वधीयीत मारुते चातिवायति
ಗಾಳಿ ಅತಿಯಾಗಿ ಬೀಸುವಾಗ ಒಂದೇ ಋಕ್ಮಂತ್ರವೋ, ಅಥವಾ ಒಂದೇ ಯಜುಃಮಂತ್ರವೋ, ಇಲ್ಲವೆ ಒಂದೇ ಸಾಮವೋ ಮಾತ್ರ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು; ಅಷ್ಟಕಾ ಮುಂತಾದ ವಿಶೇಷ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪಠಣವನ್ನು ಅತಿ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ನಿಯಮಿಸಬೇಕು।
Verse 80
अनध्यायस्तु नाङ्गेषु नेतिहासपुराणयोः / न धर्मशास्त्रेष्वन्येषु पर्वण्येतानि वर्जयेत्
ಅನಧ್ಯಾಯ ನಿಯಮವು ವೇದಾಂಗಗಳಿಗೆಲ್ಲ, ಇತಿಹಾಸ-ಪುರಾಣಗಳಿಗೆಲ್ಲ, ಇತರ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಪರ್ವದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇವುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು।
Verse 81
एष धर्मः समासेन कीर्तितो ब्रह्मचारिणाम् / ब्रह्मणाभिहितः पूर्वमृषीणां भावितात्मनाम्
ಇಂತೆ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಶುದ್ಧಚಿತ್ತ, ನಿಯಮಿತ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದನು।
Verse 82
यो ऽन्यत्र कुरुते यत्नमनधीत्य श्रुतिं द्विजः / स संमूढो न संभाष्यो वेदबाह्यो द्विजातिभिः
ಶ್ರುತಿ (ವೇದ) ಯನ್ನು ಮೊದಲು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡದೆ ಬೇರೆ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಯತ್ನಿಸುವ ದ್ವಿಜನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೋಹಿತನು; ವೇದಬಾಹ್ಯನಾದ ಕಾರಣ ದ್ವಿಜಾತಿಗಳು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸಬಾರದು।
Verse 83
न वेदपाठमात्रेण संतुष्टो वै भवेद् द्विजः / पाठमात्रावसन्नस्तु पङ्के गौरिव सीदति
ದ್ವಿಜನು ಕೇವಲ ವೇದಪಠಣ ಮಾತ್ರದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಬಾರದು; ‘ಪಠಣ ಮಾತ್ರ’ದಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿದವನು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಹಸುವಿನಂತೆ ಕೆಳಗೆ ಕುಸಿಯುತ್ತಾನೆ।
Verse 84
यो ऽधीत्य विधिवद् वेदं वेदार्थं न विचारयेत् / ससान्वयः शूद्रकल्पः पात्रतां न प्रपद्यते
ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ವೇದವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ವೇದಾರ್ಥವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ ಮನನ ಮಾಡದವನು, ವಂಶವಿದ್ದರೂ ಶೂದ್ರಸಮಾನನಾಗಿ ವೇದಫಲದ ಪಾತ್ರತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
Verse 85
यदि त्वात्यन्तिकं वासं कर्तुमिच्छति वै गुरौ / युक्तः परिचरेदेनमाशरीरविमोक्षणात्
ಯಾರಾದರೂ ಗುರುವಿನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ವಾಸವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ನಿಯಮಬದ್ಧನಾಗಿ ದೇಹವಿಮೋಚನೆಯವರೆಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು.
Verse 86
गत्वा वनं वा विधिवज्जुहुयाज्जातवेदसम् / अधीयीत सदा नित्यं ब्रह्मनिष्ठः समाहितः
ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಜಾತವೇದಸ್ (ಅಗ್ನಿ)ನಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು; ಬ್ರಹ್ಮನಿಷ್ಠನಾಗಿ ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಸದಾ ನಿತ್ಯ ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 87
सावित्रीं शतरुद्रीयं वेदान्तांश्च विशेषतः / अभ्यसेत् सततं युक्ते भस्मस्नानपरायणः
ನಿಯಮಬದ್ಧನಾಗಿ ಭಸ್ಮಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಪರಾಯಣನಾದವನು ಸಾವಿತ್ರೀ (ಗಾಯತ್ರಿ), ಶತರುದ್ರೀಯ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೇದಾಂತಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 88
एतद् विधानं परमं पुराणं वेदागमे सम्यगिहेरितं वः / पुरा महर्षिप्रवराभिपृष्टः स्वायंभुवो यन्मनुराह देवः
ವೇದ-ಆಗಮಗಳಿಗೆ ಸಮ್ಯಕ್ ಅನುಗುಣವಾದ ಈ ಪರಮ ಪುರಾಣವಿಧಾನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಪ್ರವರರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ದೇವಸ್ವರೂಪ ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನು ಇದೇ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು.
Verse 89
एवमीश्वरसमर्पितान्तरो यो ऽनुतिष्ठति विधिं विधानवित् / मोहजालमपहाय सो ऽमृतो याति तत् पदमनामयं शिवम्
ಯಾರು ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಈಶ್ವರನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿ, ವಿಧಾನದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಿಯತ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಮೋಹಜಾಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು ಆ ನಿರಾಮಯ, ಶುಭಕರ ಶಿವಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।
Frequently Asked Questions
Reverent bodily etiquette (lower seat/bed, controlled speech, no imitation), constant readiness to serve, offering whatever is obtained, not departing without permission, and protecting the guru’s honor by leaving places of slander—along with daily study only in ways that do not displease the teacher.
Gāyatrī is proclaimed the Mother of the Vedas and the supreme japa; its recitation is a sacrifice (japa-yajña), and it is said to be ‘weighed’ as equal to the four Vedas, leading the disciplined student toward the supreme state.
Anadhyāya is the mandatory suspension of Vedic recitation during impure conditions, social disruptions, death-pollution contexts, and ominous natural phenomena (thunder, meteors, earthquakes, abnormal seasons). These times are called ‘breaches’ for brāhmaṇas, when harmful forces may afflict them, hence strict avoidance is prescribed.
Yes. The chapter states anadhyāya does not apply to Vedāṅgas, Itihāsas, Purāṇas, and other Dharma-śāstras; these may be studied even on parvan (festival) days.
Conduct is presented as the prerequisite for effective transmission and realization: mere recitation without living discipline is condemned, and study without inquiry into meaning is said to fail in producing true eligibility and fruit.