Adhyaya 15

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे चतुर्दशो ऽध्यायः व्यास उवाच वेदं वेदौ तथा वेदान् वेदान् वा चतुरो द्विजाः / अधीत्य चाधिगम्यार्थं ततः स्नायाद् द्विजोत्तमः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಕೂರ್ಮಪುರಾಣದ ಷಟ್ಸಾಹಸ್ತ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಉತ್ತರ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಚತುರ್ದಶ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಒಂದು ವೇದವೋ, ಎರಡುವೋ, ಅಥವಾ ವೇದಗಳು—ನಾಲ್ಕನ್ನೂ—ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಅದರ ತಾತ್ಪರ್ಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ನಂತರ ಸಮಾವರ್ತನ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 2

गुरवे तु वरं दत्त्वा स्नायीत तदनुज्ञया / चीर्णव्रतो ऽथ युक्तात्मा सशक्तः स्नातुमर्हति

ಗುರುವಿಗೆ ಯಥೋಚಿತ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಅವರ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ವ್ರತವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ನಿಯತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆತ್ಮಸಂಯಮದಿಂದ, ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ ಸಮಾಪನ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

वैणवीं धारयेद् यष्टिमन्तर्वासस्तथोत्तरम् / यज्ञोपवीतद्वितयं सोदकं च कमण्डलुम्

ಅವನು ವೇಣು (ಬಿದಿರು) ದಂಡವನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕು, ಅಂತರವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ತೊಡಬೇಕು, ಎರಡು ಯಜ್ಞೋಪವೀತಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಹಾಗೆಯೇ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಮಂಡಲುವನ್ನೂ ಹೊಂದಿರಬೇಕು।

Verse 4

छत्रं चोष्णीषममलं पादुके चाप्युपानहौ / रौक्मे च कुण्डले वेदं कृत्तकेशनखः शुचिः

ಛತ್ರ ಮತ್ತು ಮಲಿನರಹಿತ ಉಷ್ಣೀಷ (ಪಾಗಡಿ) ಧರಿಸಿ, ಪಾದುಕಾ ಮತ್ತು ಉಪಾನಹೌ (ಚಪ್ಪಲಿ-ಪಾದರಕ್ಷೆ) ತೊಡಬೇಕು; ಚಿನ್ನದ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ವೇದಾಧ್ಯಯನಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ಕೂದಲು-ನಖಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು, ಶುಚಿಯಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 5

स्वाध्याये नित्ययुक्तः स्याद् बहिर्माल्यं न धारयेत् / अन्यत्रकाञ्चनाद् विप्रोनरक्तां बिभृयात् स्त्रजम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನಿತ್ಯವೂ ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿರಬೇಕು. ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಮಾಲೆ ಧರಿಸಬಾರದು; ಚಿನ್ನವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಕೆಂಪು ಮಾಲೆಯನ್ನೂ ಧರಿಸಬಾರದು.

Verse 6

शुक्लाम्बरधरो नित्यं सुगन्धः प्रियदर्शनः / न जीर्णमलवद्वासा भवेद् वै विभवे सति

ಅವನು ನಿತ್ಯವೂ ಶುದ್ಧವಾದ ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸುಗಂಧಯುಕ್ತನಾಗಿ, ನೋಡಲು ಮನೋಹರನಾಗಿರಬೇಕು; ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಜೀರ್ಣ ಅಥವಾ ಮಲಿನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಬಾರದು.

Verse 7

न रक्तमुल्बणं चान्यधृतं वासो न कुण्डिकाम् / नोपानहौ स्त्रजं चाथ पादुके च प्रयोजयेत्

ತೀವ್ರ ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಬಾರದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಧರಿಸಿದ ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಧರಿಸಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಕುಂಡಿಕಾ (ಕಮಂಡಲು), ಪಾದರಕ್ಷೆ, ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಪಾದುಕೆಯನ್ನು ಬಳಸಬಾರದು.

Verse 8

उपवीतमलङ्कारं दर्भान् कृष्णाजिनानि च / नापसव्यं परीदध्याद् वासो न विकृतं वसेत्

ಅವನು ಉಪವೀತ (ಯಜ್ಞೋಪವೀತ) ಮತ್ತು ವಿಧಿಪ್ರಕಾರ ದರ್ಭೆ, ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ ಇತ್ಯಾದಿ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕು. ಉಪವೀತವನ್ನು ಅಪಸವ್ಯವಾಗಿ ಧರಿಸಬಾರದು; ವಿಕೃತ ಅಥವಾ ಅಸಮರ್ಪಕ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಬಾರದು.

Verse 9

आहरेद् विधिवद् दारान् सदृशानात्मनः शुभान् / रूपलक्षणसंयुक्तान् योनिदोषविवर्जितान्

ಅವನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತನ್ನಿಗೆ ತಕ್ಕ ಶುಭವಾದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು—ರೂಪ ಮತ್ತು ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ವಂಶದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಳಾಗಿ.

Verse 10

अमातृगोत्रप्रभवामसमानर्षिगोत्रजाम् / आहरेद् ब्राह्मणो भार्यां शीलशौचसमन्विताम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತನ್ನ ಮಾತೃಗೋತ್ರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟದ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಮಾನ ಋಷಿಗೋತ್ರದವಳೂ ಅಲ್ಲದ, ಶೀಲ ಮತ್ತು ಶೌಚ (ಪವಿತ್ರತೆ) ಹೊಂದಿದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 11

ऋतुकालाभिगामी स्याद् यावत् पुत्रो ऽभिजायते / वर्जयेत् प्रतिषिद्धानि प्रयत्नेन दिनानि तु

ಗೃಹಸ್ಥನು ಋತುಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವವರೆಗೆ, ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ನಿಷಿದ್ಧ ದಿನಗಳನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು।

Verse 12

षष्ठ्यष्टमीं पञ्चदशीं द्वादशीं च चतुर्दशीम् / ब्रह्मचारी भवेन्नित्यं तद्वज्जन्मत्रयाहनि

ಷಷ್ಠಿ, ಅಷ್ಟಮಿ, ಪಂಚದಶಿ, ದ್ವಾದಶಿ ಮತ್ತು ಚತುರ್ದಶಿ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಜನ್ಮಸಂಬಂಧಿತ ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೂ.

Verse 13

आदधीतावसथ्याग्निं जुहुयाज्जातवेदसम् / व्रतानि स्नातको नित्यं पावनानि च पालयेत्

ಗೃಹ್ಯಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಜಾತವೇದಸನಾದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಸ್ನಾತಕನು ನಿತ್ಯ ಪಾವನ ವ್ರತಗಳು ಮತ್ತು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು।

Verse 14

वेदोदितं स्वकं कर्म नित्यं कुर्यादतन्द्रितः / अकुर्वाणः पतत्याशु नरकानतिभीषणान्

ವೇದೋಕ್ತವಾದ ಸ್ವಕರ್ಮವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಅಲಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಮಾಡದವನು ಶೀಘ್ರವೇ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 15

अब्यसेत् प्रयतो वेदं महायज्ञान् न हापयेत् / कुर्याद् गृह्याणि कर्माणि संध्योपासनमेव च

ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವೇದವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಮಹಾಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬಾರದು. ಗೃಹ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 16

सख्यं समाधैकैः कुर्यादुपेयादीश्वरं सदा / दैवतान्यपि गच्छेत कुर्याद् भार्याभिपोषणम्

ಸಮಾಧಿಪ್ರಧಾನ ಸಾಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಬೇಕು; ಸದಾ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಶರಣಾಗಬೇಕು. ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೇವತೆಗಳ ದರ್ಶನ-ಪೂಜೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಬಹುದು; ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಪೋಷಿಸಬೇಕು.

Verse 17

न धर्मं ख्यापयेद् विद्वान् न पापं गूहयेदपि / कुर्वोतात्महितं नित्यं सर्वभूतानिकम्पकः

ವಿದ್ವಾನ್ ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ಘೋಷಿಸಬಾರದು; ಪಾಪವನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿಡಬಾರದು. ಅವನು ನಿತ್ಯ ಆತ್ಮಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆದು, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆಯುಳ್ಳವನಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 18

वयसः कर्मणोर्ऽथस्य श्रुतस्याभिजनस्य च / वेषवाग्बुद्धिसारूप्यमाचरन् विचरेत् सदा

ವಯಸ್ಸು, ಕರ್ತವ್ಯಕರ್ಮ, ಸಂಪತ್ತು, ಶಾಸ್ತ್ರಶ್ರವಣ, ಕುಲಪರಂಪರೆ—ಇವುಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ವೇಷ, ವಾಣಿ, ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾ ಸದಾ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 19

श्रुतिस्मृत्युदितः सम्यक् साधुभिर्यश्च सेवितः / तमाचारं निषेवेत नेहेतान्यत्र कर्हिचित्

ಶ್ರುತಿ-ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಸಜ್ಜನರು ಆಚರಿಸುವ ಆ ಆಚಾರವನ್ನೇ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಅನುಸರಿಸಬೇಕು; ಇಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬಾರದು.

Verse 20

येनास्य पितरो याता येन याताः पितामहाः / तेन यायात् सतां मार्गं तेन गच्छन् न रिष्यति

ಯಾವ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಪಿತಾಮಹರು ನಡೆದರೋ, ಅದೇ ಸತ್ಪುರುಷರ ಮಾರ್ಗ; ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವನು ಎಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 21

नित्यं स्वाध्यायशीलः स्यान्नित्यं यज्ञोपवीतवान् / सत्यवादी जितक्रोधो ब्रह्मभूयाय कल्पते

ನಿತ್ಯ ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರಲಿ, ನಿತ್ಯ ಯಜ್ಞೋಪವೀತಧಾರಿಯಾಗಿರಲಿ; ಸತ್ಯವಾಡಿ, ಕ್ರೋಧಜಯಿಯಾದವನು ಬ್ರಹ್ಮಭಾವಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 22

संध्यास्नानपरो नित्यं ब्रह्मयज्ञुपरायणः / अनसूयी मृदुर्दान्तो गृहस्थः प्रेत्य वर्धते

ನಿತ್ಯ ಸಂಧ್ಯಾವಿಧಿ ಹಾಗೂ ಸ್ನಾನದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ (ವೇದಾಧ್ಯಯನ-ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ) ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಅಸೂಯಾರಹಿತ, ಮೃದು, ದಾಂತನಾದ ಗೃಹಸ್ಥನು ಮರಣಾನಂತರ ವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 23

वीतरागभयक्रोधो लोभमोहविवर्जितः / सावित्रीजाप्यनिरतः श्राद्धकृन्मुच्यते गृही

ರಾಗ, ಭಯ, ಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದೆ, ಲೋಭಮೋಹಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸಾವಿತ್ರೀ (ಗಾಯತ್ರಿ) ಜಪದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮ ಮಾಡುವ ಗೃಹಸ್ಥನು ಬಂಧನ-ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 24

मातापित्रोर्हिते युक्तो गोब्राह्मणहिते रतः / दान्तो यज्वा देवभक्तो ब्रह्मलोके महीयते

ತಾಯಿ-ತಂದೆಯರ ಹಿತದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ಗೋ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕಲ್ಯಾಣದಲ್ಲಿ ರತವಾಗಿ, ದಾಂತನಾಗಿ, ಯಜ್ಞಕರ್ತನಾಗಿ, ದೇವಭಕ್ತನಾಗಿರುವವನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 25

त्रिवर्गसेवी सततं देवतानां च पूजनम् / कुर्यादहरहर्नित्यं नमस्येत् प्रयतः सुरान्

ತ್ರಿವರ್ಗ (ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮ)ದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠನಾದವನು ಸದಾ ದೇವತೆಗಳ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಲಿ. ಪ್ರತಿದಿನ ನಿತ್ಯವಾಗಿ, ನಿಯಮದಿಂದ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಲಿ.

Verse 26

विभागशीलः सततं क्षमायुक्तो दयालुकः / गृहस्थस्तु समाख्यातो न गृहेण गृही भवेत्

ಯಾವನು ಸದಾ ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಹಂಚುವ ಸ್ವಭಾವದವನು, ಕ್ಷಮಾಶೀಲನು, ದಯಾಳುವೋ ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ಗೃಹಸ್ಥ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಮನೆಯ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ‘ಗೃಹೀ’ ಆಗಬಾರದು.

Verse 27

क्षमा दया च विज्ञानं सत्यं चैव दमः शमः / अध्यात्मनिरतं ज्ञानमेतद् ब्राह्मणलक्षणम्

ಕ್ಷಮೆ, ದಯೆ, ವಿವೇಕಜ್ಞಾನ, ಸತ್ಯ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಮನಶ್ಶಾಂತಿ—ಮತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮನಿಷ್ಠ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಜ್ಞಾನ—ಇವೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಲಕ್ಷಣಗಳು.

Verse 28

एतस्मान्न प्रमाद्येत विशेषेण द्विजोत्तमः / यथाशक्तिं चरन् कर्म निन्दितानि विवर्जयेत्

ಆದ್ದರಿಂದ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಬಾರದು. ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕರ್ತವ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ನಿಂದಿತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಿ.

Verse 29

विधूय मोहकलिलं लब्ध्वा योगमनुत्तमम् / गृहस्थो मुच्यते बन्धात् नात्र कार्या विचारणा

ಮೋಹದ ಕೆಸರನ್ನು ತೊಳೆದು, ಅನುತ್ತಮ ಯೋಗವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಗೃಹಸ್ಥನೂ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 30

विगर्हातिक्रमाक्षेपहिंसाबन्धवधात्मनाम् / अन्यमन्युसमुत्थानां दोषाणां मर्षणं क्षमा

ನಿಂದೆ, ಅತಿಕ್ರಮ, ಅವಮಾನ, ಹಿಂಸೆ, ಬಂಧನ, ವಧಪ್ರಯತ್ನ ಇತ್ಯಾದಿ ಪರಸ್ಪರ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ದೋಷಗಳನ್ನು ಪ್ರತೀಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಸಹಿಸುವುದೇ ಕ್ಷಮೆ.

Verse 31

स्वदुः खेष्विव कारुण्यं परदुः खेषु सौहृदात् / दयेति मुनयः प्राहुः साक्षाद् धर्मस्य साधनम्

ಪರರ ದುಃಖವನ್ನು ಸ್ವದುಃಖದಂತೆ ಅನುಭವಿಸಿ, ಪೀಡಿತರ ಮೇಲಿನ ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಕರುಣೆಯನ್ನೇ ಮುನಿಗಳು ‘ದಯೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಧರ್ಮದ ಸాక్షಾತ್ ಸಾಧನ.

Verse 32

चतुर्दशानां विद्यानां धारणं हि यतार्थतः / विज्ञानमिति तद् विद्याद् येन धर्मो विवर्धते

ಹದಿನಾಲ್ಕು ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಧರಿಸುವುದು—ಅದರಿಂದ ಧರ್ಮವು ಪೋಷಿತವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವುದು—ಅದೇ ‘ವಿಜ್ಞಾನ’ ಎಂದು ತಿಳಿ.

Verse 33

अधीत्य विधिवद् विद्यामर्थं चैवोपलभ्य तु / धर्मकार्यान्निवृत्तश्चेन्न तद् विज्ञानमिष्यते

ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಿದರೂ, ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದರೆ ಅದನ್ನು ‘ವಿಜ್ಞಾನ’ ಎಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 34

सत्येन लोकाञ्जयति सत्यं तत्परमं पदम् / यथाभूतप्रवाद् तु सत्यमाहुर्मनीषिणः

ಸತ್ಯದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸತ್ಯವೇ ಪರಮಪದ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು—ವಸ್ತು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಇರುವಂತೆ ಹೇಳುವುದೇ ‘ಸತ್ಯ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

Verse 35

दमः शरीरोपरमः शमः प्रज्ञाप्रिसादजः / अध्यात्ममक्षरं विद्याद् यत्र गत्वा न शोचति

ದಮವೆಂದರೆ ದೇಹ-ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವೇಗವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು; ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಶಮವೆಂಬ ಅಂತರಂಗ ಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅಕ್ಷರವಾದ ಅಧ್ಯಾತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿ; ಅದನ್ನು ಪಡೆದವನು ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 36

यया स देवो भगवान् विद्यया वेद्यते परः / साक्षाद् देवो महादेवस्तज्ज्ञानमिति कीर्तितम्

ಯಾವ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಪರಾತ್ಪರನಾದ ಭಗವಾನ್ ದೇವನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೋ, ಅದೇ ‘ಜ್ಞಾನ’ವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಸాక్షಾತ್ ಪ್ರಕಟ ಮಹಾದೇವನೇ.

Verse 37

तन्निष्ठस्तत्परो विद्वान्नित्यमक्रोधनः शुचिः / महायज्ञपरो विप्रो लभते तदनुत्तमम्

ಆ ಪರಮತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ಅದಕ್ಕೇ ಪರನಾಗಿರುವ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸದಾ ಅಕ್ರೋಧಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ, ಆ ಅನುತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 38

धर्मस्यायतनं यत्नाच्छरीरं परिपालयेत् / न हि देहं विना रुद्रः पुरुषैर्विद्यते परः

ದೇಹವೇ ಧರ್ಮದ ಆಧಾರ-ಆಯತನ; ಆದ್ದರಿಂದ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ದೇಹವಿಲ್ಲದೆ ಪುರುಷರು ಪರಮ ರುದ್ರನನ್ನು ಅರಿಯಲಾರರು.

Verse 39

नित्यधर्मार्थकामेषु युज्येत नियतो द्विजः / न धर्मवर्जितं काममर्थं वा मनसा स्मरेत्

ನಿಯಮಿತ ದ್ವಿಜನು ನಿತ್ಯ ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಯುಕ್ತನಾಗಿರಬೇಕು; ಧರ್ಮವಿಲ್ಲದ ಕಾಮವನ್ನಾಗಲಿ ಅರ್ಥವನ್ನಾಗಲಿ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಸ್ಮರಿಸಬಾರದು.

Verse 40

सीदन्नपि हि धर्मेण न त्वधर्मं समाचरेत् / धर्मो हि भगवान् देवो गतिः सर्वेषु जन्तुषु

ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರೂ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ನಡೆಯಬೇಕು, ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮವೇ ಭಗವಾನ್ ದೇವರು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಪರಮ ಗತಿ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಯ.

Verse 41

भूतानां प्रियकारी स्यात् न परद्रोहकर्मधीः / न वेददेवतानिन्दां कुर्यात् तैश्च न संवसेत्

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವೂ ಹಿತವೂ ಮಾಡುವವನಾಗಿರಬೇಕು; ಪರದ್ರೋಹದ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿ ಇಡಬಾರದು. ವೇದಗಳನ್ನೂ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ನಿಂದಿಸಬಾರದು; ನಿಂದಕರೊಂದಿಗೆ ಸಮೀಪವಾಗಿ ವಾಸಿಸಬಾರದು.

Verse 42

यस्त्विमं नियतं विप्रो धर्माध्यायं पठेच्छुचिः / अध्यापयेत् श्रावयेद् वा ब्रह्मलोके महीयते

ನಿಯಮಶೀಲನಾಗಿ ಶುದ್ಧನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಈ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಾಯವನ್ನು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಪಠಿಸಿದರೆ, ಅಥವಾ ಬೋಧಿಸಿದರೆ, ಅಥವಾ ಇತರರಿಗೆ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿಸಿದರೆ—ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.