ಇನದಅರಜಿತ

ನಂತರ ಶೋಕಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ದೀನನಾಗಿದ್ದ ರಾಜನನ್ನು ನೋಡಿ, ರಥಯೋಧರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾವಣಪುತ್ರ ಇಂದ್ರಜಿತನು ಅವನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

ಇಂದ್ರಜಿತನ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ರಾಮಾನುಜ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಅದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ನಗುತ್ತಾ “ಇದು ಏನೂ ಅಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಬಳಿಕ ನರಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಭಯರಹಿತ ಮುಖದಿಂದ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದು, ಭೀಕರ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ರಾವಣಪುತ್ರನ ಮೇಲೆ ಬಿಡಿಸಿದನು.

“ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಸುಗ್ರೀವ, ನೀನು ಮತ್ತು ರಾಮ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೀರೋ—ಆ ವೈದೇಹಿಯನ್ನು ಇಂದುಲೇ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ನಾನು ಕೊಲ್ಲುವೆನು!” ಎಂದು ಇಂದ್ರಜಿತ್ ಬೆದರಿಸಿದನು.

ರಾವಣನು ತನ್ನ ಶೂರ ಪುತ್ರ ಇಂದ್ರಜಿತನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಶತ್ರುಘ್ನ! ರಾಮನನ್ನು ಜಯಿಸು; ಸುಗ್ರೀವನನ್ನೂ ಲಕ್ಷ್ಮಣನೊಡನೆ ಸಂಹರಿಸು.”

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ರಾವಣಿ (ಇಂದ್ರಜಿತ್) ಆಗ ವರಪ್ರಭಾವಿತ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬಂಧಿಸಿದನು।

ಅಲ್ಲಿ ಸಮೀಪವಾಗಿ ಎದುರುಬಂದು, ನಂತರ ರಾವಣನು ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಲಕ್ಷ್ಮಣನೂ ಇಂದ್ರಜಿತನೊಂದಿಗೆ ಸಮರ ನಡೆಸಿದನು।

ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮಪುರವೆಂಬ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀಯೆ—ಅದು ಇಂದ್ರಜಿತನ ಪುರಿ. ಅಲ್ಲಿ ಆರ್ಯ-ಪುಷ್ಕರಿಣಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಧೂರ್ಜಟಿ (ಶಿವ)ಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ವೇಗದಿಂದ ಪ್ರತಿಯುದ್ಧ ನಡೆಯಿತು; ಆಗ ದ್ವಂದ್ವಯುದ್ಧ ಉದ್ಭವಿಸಿತು. ರಾವಣಪುತ್ರ ಇಂದ್ರಜಿತ್ ಲಕ್ಷ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದನು.

ನಂತರ ಇಂದ್ರಜಿತನು ಅವನನ್ನು ರಾಕ್ಷಸೇಂದ್ರನ ಶುಭ ಸಭೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ವಚನಬಲದಿಂದ ಲಂಕೇಶ್ವರನನ್ನು ತೃಣಸಮಾನವೆಂದು ಮಾಡಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಅವಮಾನಿಸಿದನು.

ಅವನ ಸುಖ, ಸಂಪತ್ತು, ಮಕ್ಕಳು, ಸೈನ್ಯ, ಮಿತ್ರರು, ಜಯ, ಕೀರ್ತಿ, ಬಲ, ಬುದ್ಧಿ, ಪ್ರತಾಪ ಇವೆಲ್ಲವೂ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೊಸದಾಗಿಯೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೂ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡು ಬಂದವು, ಪ್ರತಿ ಲಾಭದಿಂದ ಲೋಭ ಹೆಚ್ಚುವಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಕುಂಭಕರ್ಣನೆಂಬ ಸೋದರನಿದ್ದನು, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ…

ತನ್ನ ಮಗನ ಸಾವನ್ನು ಕೇಳಿ ಲಂಕಾಧಿಪತಿ ಕೋಪಗೊಂಡನು, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಮೇಘನಾದನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು. "ಮಗನೇ, ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಡ, ಕಟ್ಟು. ಈ ವಾನರನನ್ನು ನೋಡೋಣ, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದನೆಂದು ತಿಳಿಯೋಣ." ಸಹೋದರನ ಸಾವನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೋಪಗೊಂಡ ಇಂದ್ರಜಿತ್, ಅತುಳವಾದ ವೀರ, ಹೊರಟನು. ವಾನರನು ಭಯಂಕರ ವೀರ…

ನಿನ್ನ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಮುರಿಯಲು ನಾನು ಸಮರ್ಥನು, ಆದರೆ ರಘುನಾಯಕನು ನನಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕೋಪವಾಗಿದೆ, ನಿನ್ನ ಹತ್ತು ಮುಖಗಳನ್ನು ನಲುಗಿಸಿ, ಲಂಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸುವೆ. ನಿಮ್ಮ ಲಂಕೆಯು ಅತ್ತಿ ಹಣ್ಣಿನಂತಿದೆ, ನೀವು ಜೀವಿಗಳಂತೆ ಯಾವ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಒಳಗಡೆ…