Adhyaya 142: The Greatness of Esoteric Practice: Menstrual Impurity, Mental Equanimity, and Seasonal Conjugal Ethics

Verse 1

अथ गुह्यकर्ममाहात्म्यं ॥ सूत उवाच ॥ ततो देववचः श्रुत्वा धर्मकामाऽ वसुन्धरा ॥ कृताञ्जलिपुटा भूत्वा प्रसादयति माधवम् ॥

សូត្រៈបាននិយាយថា៖ កាលបានស្តាប់ព្រះវាចនៈរបស់ទេវតា វសុន្ធរា (ផែនដី) ដែលមានចិត្តប៉ងប្រកាន់ធម៌ បានប្រណមដៃដោយក្តីគោរព ហើយអង្វរឲ្យ មាធវ (វិષ્ણុ) ព្រះហឫទ័យពេញចិត្ត។

Verse 2

धरण्युवाच ॥ दास्यां मे प्रणयं कृत्वा विज्ञाप्यं शृणु माधव ॥ मृदुना च स्वभावेन वक्ष्यामि त्वां जनार्दन ॥

ព្រះធរណីបានមានព្រះវាចនៈថា៖ កាលព្រះអង្គទទួលយកសេចក្តីស្រឡាញ់បែបបម្រើរបស់ខ្ញុំហើយ សូមស្តាប់សេចក្តីជម្រាបនេះ ឱ មាធវ។ ឱ ជនារទន ខ្ញុំនឹងនិយាយទៅកាន់ព្រះអង្គដោយសភាពទន់ភ្លន់។

Verse 3

अल्पप्राणबलाः नार्यः यत्त्वया परिभाषितम् ॥ अशक्ताः सहितुं ह्येताः क्षुधात्वनशनेऽबलाः ॥

ស្ត្រីទាំងឡាយមានកម្លាំងកាយតិច; អ្វីដែលព្រះអង្គបានមានព្រះវាចនៈនោះ ពួកនាងមិនអាចអត់ធ្មត់បានទេ។ ដោយសារអត់ឃ្លាន និងខ្វះអាហារ ពួកនាងកាន់តែទន់ខ្សោយ ហើយមិនអាចទ្រាំទ្របាន។

Verse 4

भुञ्जमानाः नराः ह्यत्र रजसा यान्ति शं परम् ॥ अन्नं ह्यनुग्रहं देव येन ते कर्म संश्रिताः ॥

នៅទីនេះ មនុស្សដែលបរិភោគអាហារ ទោះស្ថិតក្នុងសភាពមានរាជស (rajas) ក៏អាចឈានដល់សេចក្តីសុខក្សេមដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បាន។ ឱ ព្រះអម្ចាស់ អាហារពិតជារូបនៃព្រះគុណ; ដោយអាហារនេះហើយ ពួកគេអាស្រ័យដើម្បីឈរជាប់ក្នុងធម៌ និងកិច្ចការរបស់ខ្លួន។

Verse 5

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा माधव्याः स तु माधवः ॥ प्रहस्य भावशुद्धात्मा तत एवमभाषत ॥

កាលមាធវបានស្តាប់ពាក្យរបស់ មាធវី (គឺផែនដី) នោះហើយ មាធវ ដែលមានចិត្តខាងក្នុងបរិសុទ្ធ បានញញឹមស្រាល ហើយបន្ទាប់មកបានមានព្រះវាចនៈដូច្នេះ។

Verse 6

श्रीवराह उवाच ॥ साधु देवि वरारोहे मम कर्मव्यवस्थिते ॥ पृष्टोऽहं परमं गुह्यं मम भक्तसुखावहम् ॥

ព្រះស្រីវរាហៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ ល្អណាស់ ឱ ទេវីមានរូបសោភា អ្នកដែលតាំងមាំក្នុងវិន័យនៃអាការៈប្រព្រឹត្តដែលខ្ញុំបានកំណត់។ អ្នកបានសួរខ្ញុំអំពីរឿងសម្ងាត់បំផុត ដែលនាំសុខមង្គលដល់អ្នកភក្តិរបស់ខ្ញុំ។

Verse 7

स्पृष्टा या रजसा देवि मम कर्मपरायणा ॥ मां संस्पृशन्तु तत्रस्थं यत्र तिष्ठामि सुन्दरि ॥

ឱ ទេវី នាងដែលត្រូវប៉ះដោយរាជសៈ ប៉ុន្តែប្តេជ្ញាចិត្តចំពោះវិន័យនៃកិច្ចប្រព្រឹត្តដែលខ្ញុំបានកំណត់ សូមឲ្យនាងប៉ះខ្ញុំ នៅទីដែលខ្ញុំឈរនៅទីនោះ ឱ ស្រីសោភា។

Verse 8

यदि भावस्तदा कश्चिद्भोजने कायसाधने ॥ चित्तं न्यस्य मयि क्षोणि भोक्तव्यं च न संशयः ॥

ប្រសិនបើនៅពេលបរិភោគដើម្បីថែរក្សាកាយ មានចេតនាត្រឹមត្រូវ នោះ—ឱ ផែនដី—ដោយដាក់ចិត្តលើខ្ញុំ គួរបរិភោគ; មិនមានសង្ស័យឡើយ។

Verse 9

न सा लिप्यति दोषेण भुञ्जमाना रजस्वला ॥ अञ्जलिं शिरसा कृत्वा मयोक्तं मन्त्र उत्तमम् ॥

នាងដែលស្ថិតក្នុងសភាពរាជស្វលា មិនត្រូវបានបំពុលដោយកំហុសទេ នៅពេលបរិភោគ ប្រសិនបើនាងធ្វើអញ្ជលីលើកដល់ក្បាល ដោយគោរព ហើយសូត្រមន្តដ៏ប្រសើរដែលខ្ញុំបានមានព្រះបន្ទូល។

Verse 10

स्नात्वा सा तु महाभागे पञ्चमात्तु दिनात्पुनः ॥

ប៉ុន្តែ ឱ មហាភាគេ បន្ទាប់ពីថ្ងៃទីប្រាំ នាងបានងូតទឹកម្តងទៀត…

Verse 11

यथार्हं कुरुते कर्म मच्चित्ता मत्परायणा ॥ प्राप्नुयात्पुरुषत्वं च न्यस्तसंसारचिन्तनात् ॥

អ្នកណាធ្វើកិច្ចការតាមសមគួរ មានចិត្តផ្ដោតលើខ្ញុំ និងស្មោះស្រឡាញ់ខ្ញុំ នោះនឹងបានដល់ភាពជាបុរសពិត ដោយដាក់ចោលការគិតព្រួយអំពីសំសារ។

Verse 12

धरण्युवाच ॥ पुरुषा वा स्त्रियो वापि न पुमांसो न वा स्त्रियः ॥ कथं दोषेण मुच्यन्ते जन्मसंसारबन्धनात् ॥

ធរណីបាននិយាយថា៖ «មិនថាជាបុរស ឬស្ត្រី ឬមិនមែនបុរសមិនមែនស្ត្រីទេ ពួកគេរួចផុតពីចំណងនៃកំណើត និងសំសារ ដោយទាក់ទងនឹង ‘ទោស’ (doṣa) ដូចម្តេច?»

Verse 13

श्रीवराह उवाच ॥ इन्द्रियाणि निगृह्याथ चित्तमप्यनुवेश्य च ॥ मयि संन्यासयोगेन मम कर्मपरायणः ॥

ព្រះវរាហៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បន្ទាប់ពីទប់ស្កាត់ឥន្ទ្រិយ និងនាំចិត្តឲ្យបង្វែរចូលខាងក្នុងផង ដោយយោគៈនៃសន្យាសៈ ចូរជាអ្នកឧទ្ទិសខ្លួនក្នុងកិច្ចការដែលថ្វាយដល់ខ្ញុំ»។

Verse 14

मम योगेषु संन्यासमेकचित्तो दृढव्रतः ॥ एवं कुर्वन्महाभागे स्त्रियो वा पुन्नपुंसकम् ॥

ក្នុងវិន័យយោគៈរបស់ខ្ញុំ ដោយអនុវត្តសន្យាសៈ មានចិត្តតែមួយ និងមាំមួនក្នុងវត្ត; កាលធ្វើដូច្នេះ ឱ មហាភាគេ មិនថាស្ត្រី ឬពុណ្ណពុំសក (មិនមែនបុរសមិនមែនស្ត្រី) …

Verse 15

ज्ञानसंन्यासयोगं वा यदीच्छेत्परमां गतिम् ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

ឬបើអ្នកណាប្រាថ្នាគោលដៅដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត នោះគួរតែអនុវត្តយោគៈនៃសន្យាសៈដោយប្រាជ្ញា (ជ្ញាន)។ ហើយខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្វីផ្សេងទៀតដល់អ្នកផង—សូមស្តាប់ ឱ វសុន្ធរា។

Verse 16

मनो बुद्धिश्च चित्तं च ते ह्यनीशाः शरीरणाम् ॥ एकचित्तं मनः कृत्वा ज्ञानेन पृथुलोचने ॥

មនៈ បុទ្ធិ និងចិត្ត—ទាំងនេះពិតប្រាកដមិនមែនជាអធិបតីសម្រាប់សត្វមានកាយទេ។ ឱ ព្រះនាងភ្នែកទូលាយ (ព្រឹថវី) ចូរធ្វើឲ្យមនៈឯកចិត្តដោយញាណ។

Verse 17

समचित्तं प्रपद्यन्ते न ते लिप्यन्ति मानवाः ॥ सर्वभक्ष्याणि भक्षन्तः पेयापेयांस्तथैव च ॥

ពួកគេឈានដល់ភាពស្មើនៃចិត្ត; មនុស្សដូច្នោះមិនត្រូវមលិន—ទោះបីបរិភោគអាហារគ្រប់ប្រភេទ និងផឹកទាំងអ្វីដែលគួរផឹក និងមិនគួរផឹកក៏ដោយ។

Verse 18

समं चित्तं मयि यदि तदा तस्य न च क्रिया ॥ चित्तं मनश्च बुद्धिश्च मत्संस्थं च समं यदि ॥

បើចិត្តស្មើ និងតាំងនៅក្នុងខ្ញុំ នោះសម្រាប់គាត់មិនមានកិរិយាដែលចងក្រងទេ។ បើចិត្ត មនៈ និងបុទ្ធិ ស្ថិតនៅក្នុងខ្ញុំដោយស្មើគ្នា…

Verse 19

रात्रिन्दिवं मुहूर्तं वा क्षणं वा यदि वा कला ॥ निमेषं वा त्रुटिं वाथ देवि चित्तं समं कुरु ॥

មិនថា​មួយយប់មួយថ្ងៃ ឬមួយមុហូរតៈ ឬមួយខណៈ ឬសូម្បីតែមាត្រពេលខ្លី—ទោះត្រឹមការភ្លឹបភ្នែក ឬភ្លាមៗ—ឱ ទេវី ចូរធ្វើឲ្យចិត្តស្មើ។

Verse 20

सदा दिवानिशोश्चैव कुर्वन्तः कर्मसङ्करम् ॥ तेऽपि यान्ति परां सिद्धिं यदि चित्तं व्यवस्थितम् ॥

សូម្បីតែអ្នកដែលថ្ងៃនិងយប់តែងធ្វើការងារលាយឡំគ្នា ក៏អាចទៅដល់សិទ្ធិដ៏ខ្ពស់បំផុតបានដែរ ប្រសិនបើចិត្តតាំងមាំល្អ។

Verse 21

जाग्रतः स्वपतो वापि शृण्वतः पश्यतोऽपि वा ॥ यो मां चित्ते चिन्तयति मच्चिन्तस्य च किं भयम् ॥

មិនថាកំពុងភ្ញាក់ ឬកំពុងដេក មិនថាកំពុងស្តាប់ ឬសូម្បីតែកំពុងមើល—អ្នកណាដែលសមាធិគិតដល់ខ្ញុំក្នុងចិត្ត; អ្នកដែលចិត្តជាប់លាប់ក្នុងការគិតដល់ខ្ញុំ នឹងមានភ័យអ្វីទៀត?

Verse 22

दुर्वृत्तमपि चाण्डालं ब्राह्मणं चापथि स्थितम् ॥ तं तु देवि प्रशंसामि नान्यचित्तं कदाचन ॥

ទោះជាជនចណ្ឌាលមានអាកប្បកិរិយាអាក្រក់ក៏ដោយ និងទោះជាព្រាហ្មណ៍ឈរលើផ្លូវខុសក៏ដោយ—ឱ ទេវី ខ្ញុំសរសើរអ្នកដែលចិត្តមិនដែលបែរចេញទៅកាន់អ្វីផ្សេងពីខ្ញុំឡើយ។

Verse 23

यजन्तः सर्वधर्मज्ञा ज्ञानसंस्कारसंस्कृताः ॥ मयि चित्तं समाधाय मम कर्मपरायणाः ॥

អ្នកដែលបូជា—អ្នកដឹងធម៌ទាំងអស់ ត្រូវបានបរិសុទ្ធដោយវិន័យ និងសំស្ការៈនៃចំណេះដឹង—ដាក់ចិត្តឲ្យសមាធិនៅលើខ្ញុំ ហើយឧទ្ទិសខ្លួនចំពោះកិច្ចការដែលធ្វើសម្រាប់ខ្ញុំ។

Verse 24

ये मत्कर्माणि कुर्वन्ति मया हृदि समाश्रिताः ॥ सुखं निद्रां समाधाय स्वपन्तः कर्मसंस्थिताः ॥

អ្នកដែលធ្វើកិច្ចការរបស់ខ្ញុំ ដោយយកខ្ញុំជាទីពឹងនៅក្នុងបេះដូង—ចូលទៅក្នុងដំណេកដោយសុខសាន្ត ពួកគេដេកក៏ដោយ តែ仍តាំងខ្លួននៅក្នុងកាតព្វកិច្ច។

Verse 25

येषां प्रशान्तं चित्तं वै तेऽपि देवि मम प्रियाः ॥ सर्वमात्मनि कर्म स्वं शुभं वा यदि वाऽशुभम् ॥

អ្នកដែលចិត្តបានស្ងប់ស្ងាត់ពិតប្រាកដ—ពួកគេផងដែរ ឱ ទេវី ជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ។ កម្មទាំងអស់របស់ពួកគេតាំងនៅក្នុងអាត្មា មិនថាល្អឬអាក្រក់។

Verse 26

प्राप्नुवन्ति च दुःखानि भ्रमच्चित्ता नराधमाः ॥ चित्तं नाशो हि लोकस्य चित्तं मोक्षस्य कारणम् ॥

មនុស្សទាបថោកដែលចិត្តវង្វេងវង្វាន់ នឹងទទួលទុក្ខទាំងឡាយ។ ព្រោះចិត្តនេះឯងជាមូលហេតុនៃការបំផ្លាញសភាពលោកិយ និងចិត្តនេះឯងជាមូលហេតុនៃមោក្ខៈ (ការលោះលែង)។

Verse 27

तस्माच्चित्तं समाधाय मां प्रपद्यस्व मेदिनी ॥ न्यस्य ज्ञानं च योगं च एकचित्ता भजस्व माम् ॥

ដូច្នេះហើយ ឱ មេទិនី (ផែនដី) ចូរប្រមូលចិត្តឲ្យសមាធិ ហើយសូមចូលស្រណោះមកកាន់ខ្ញុំ។ ដោយដាក់ចុះនូវជ្ញាន និងយោគៈ (ជាវិន័យបដិបត្តិ) ចូរបម្រើខ្ញុំដោយចិត្តតែមួយ។

Verse 28

मया चैव पुरा सृष्टं प्रजार्थेन वसुन्धरे ॥ मासे मासे तु गन्तव्यमृतुकाले व्यवस्थितम् ॥

ឱ វសុន្ធរា ដើម្បីប្រយោជន៍នៃការបង្កើតពូជពង្ស ខ្ញុំបានបង្កើតវិន័យនេះតាំងពីកាលបុរាណ។ ដូច្នេះ ខែទៅខែ គួរធ្វើតាមអ្វីដែលបានកំណត់សម្រាប់រដូវកាលដ៏សមរម្យ។

Verse 29

एकचित्तं समाधाय यदीच्छेत् तु मम प्रियम् ॥ न गच्छेद्यदि मासे तु ऋतुकालव्यवस्थितम् ॥

ដោយប្រមូលចិត្តឲ្យជាចិត្តតែមួយ—បើអ្នកប្រាថ្នាអ្វីដែលជាទីពេញព្រះហឫទ័យរបស់ខ្ញុំ—នោះមិនគួរធ្វើដំណើរ/ប្រព្រឹត្តក្នុងខែដែលមិនបានកំណត់ជាកាលរដូវសមរម្យឡើយ។

Verse 30

पितरस्तस्य हन्यन्ते दश पूर्वा दशापराः ॥ न तत्र कामलोभेन मोहेन च वसुन्धरे ॥

បិតររបស់បុគ្គលនោះ ត្រូវបាននិយាយថាទទួលរងការខូចខាត—ដប់ជំនាន់មុន និងដប់ជំនាន់ក្រោយ។ ក្នុងរឿងនេះ ឱ វសុន្ធរា មិនគួរប្រព្រឹត្តដោយកាម និងលោភ ឬដោយមោហៈ (ភាពវង្វេង) ឡើយ។

Verse 31

शयने न स्त्रियं पश्येद्यदीच्छेच्छुद्धिमुत्तमाम् ॥ कौतुके कृतकृत्ये तु मम कर्मपरायणः ॥

បើអ្នកណាប្រាថ្នាចង់បានភាពបរិសុទ្ធខ្ពង់ខ្ពស់ គួរមិនគប្បីមើលស្ត្រីនៅពេលសម្រាកលើគ្រែ។ តែពេលពិធីកោតុកៈបានបំពេញត្រឹមត្រូវហើយ គាត់នៅតែឧស្សាហ៍ក្នុងកិច្ចធម៌ដែលខ្ញុំបានបង្រៀន។

Verse 32

त्यक्त्वानङ्गं च मोहं च पित्रर्थाय स्त्रियं व्रजेत् ॥ द्वितीयां न स्पृशेन्नारीं लोभमोहात्कथंचन ॥

ដោយបោះបង់កាម និងមោហៈ គួរចូលទៅរកភរិយា ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់បិតរភព (គឺសម្រាប់កូនចៅ និងពិធីបុព្វបុរស)។ នៅថ្ងៃទីពីរ មិនគប្បីប៉ះពាល់ស្ត្រីណាមួយឡើយ ដោយសារលោភ ឬមោហៈ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ។

Verse 33

न संस्पृशेत्तृतीयां तु चतुर्थी न कदाचन ॥ कृते संभोगधर्मे तु कृतकौतुकसंस्थितः ॥

នៅថ្ងៃទីបី មិនគប្បីប៉ះពាល់ (នាង) ហើយនៅថ្ងៃទីបួន មិនគប្បីប៉ះពាល់ជាដាច់ខាត។ ពេលបានអនុវត្តធម៌នៃការរួមភេទត្រឹមត្រូវហើយ គាត់ស្ថិតក្នុងសភាពថាបានបញ្ចប់វិន័យកោតុកៈ។

Verse 34

जलस्नानं ततः कुर्याद् अन्यवस्त्रपरिग्रहम् ॥ अपूर्णे ऋतुकाले तु योऽभिगच्छेद्रजस्वलाम् ॥

បន្ទាប់មក គួរធ្វើស្នានដោយទឹក ហើយស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ផ្សេងទៀត។ ប៉ុន្តែបើមុនពេលរដូវ (ឫតុកាល) មិនទាន់បញ្ចប់ មានអ្នកណាម្នាក់ចូលទៅរកស្ត្រីកំពុងមានរដូវ,

Verse 35

रेतःपाः पितरस्तस्य एवमेतन्न संशयः ॥ एकां तु पुरुषो याति द्वितीयां काममोहितः ॥

សម្រាប់គាត់ បុព្វបុរសក្លាយជា ‘អ្នកផឹកទឹកកាម’ (រេតះបា) — ដូច្នេះហើយ មិនមានសង្ស័យឡើយ។ បុរសទៅកាន់លើកទីមួយ (ថ្ងៃដំបូង); លើកទីពីរ គាត់ទៅដោយត្រូវកាម និងមោហៈបណ្ដាល។

Verse 36

तृतीयां वा चतुर्थीं वा तदा स पुरुषोऽधमः ॥ सर्वस्यैव तु लोकस्य समयोऽयं हि मत्कृतः ॥

បើគេទៅនៅថ្ងៃទីបី ឬថ្ងៃទីបួន (លើសពេលសមគួរ) នោះបុរសនោះត្រូវចាត់ថាជាមនុស្សទាប។ ព្រោះបទបញ្ញត្តិ/ទំនៀម (samaya) សម្រាប់លោកទាំងមូលនេះ ពិតជាត្រូវបានខ្ញុំស្ថាបនាឡើង។

Verse 37

न गच्छति च यः क्रोधान्मोहाद्वा पुरुषाधमः ॥ ऋतौ ऋतौ भ्रूणहत्यां प्राप्नोति पुरुषश्चरन् ॥

ហើយបុរសទាបដែលមិនទៅតាមពេលសមគួរ ដោយសារកំហឹង ឬភាពវង្វេង—ប្រព្រឹត្តដូច្នេះ ក្នុងរាល់រដូវ (ṛtu) គេនឹងទទួលបាបដូចជាការសម្លាប់ភ胎 (embryo-killing)។

Verse 38

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ ज्ञानं तु चित्तयोगस्य कर्मयोगस्य यत्क्रिया ॥

ហើយខ្ញុំនឹងប្រកាសបន្ថែមទៀតដល់អ្នក—សូមស្តាប់ ឱ វសុន្ធរា: គឺចំណេះដឹងដែលពាក់ព័ន្ធនឹង citta-yoga និងការអនុវត្ត/កិរិយា (kriyā) ដែលពាក់ព័ន្ធនឹង karma-yoga។

Verse 39

कर्मणा यान्ति मत्स्थानं यान्ति मद्गाननिष्ठिताः ॥ यान्ति योगविदः स्थानं नास्ति चान्या परा गतिः ॥

ដោយសកម្មភាព (karma) ពួកគេទៅដល់ធាន/លំនៅរបស់ខ្ញុំ; អ្នកដែលមានស្ថិរភាពក្នុងការច្រៀងសរសើរខ្ញុំ ក៏ទៅដល់ដូចគ្នា។ អ្នកដឹងយោគៈទៅដល់ស្ថានៈរបស់ខ្លួន—ក្រៅពីនេះ មិនមានគោលដៅខ្ពស់ជាងទៀតឡើយ។

Verse 40

ज्ञानं योगं च सांख्यं च नास्ति चित्तव्यपाश्रितम् ॥ लभन्ते पुष्कलां सिद्धिं मम मार्गानुसारिणः ॥

ចំណេះដឹង (jñāna) យោគៈ និងសាំងខ្យៈ (Sāṃkhya) មិនអាចមានបានឡើយ ប្រសិនបើមិនពឹងផ្អែកលើ citta (ចិត្ត/មនសិការ)។ អ្នកដែលដើរតាមមាគ៌ារបស់ខ្ញុំ ទទួលបានសិទ្ធិ (siddhi) ដ៏សម្បូរបែប។

Verse 41

अथ तत्र चतुर्थे तु दिने प्राप्ते वसुन्धरे ॥ कृत्वा वै सिद्धिकर्माणि न गच्छत्यपराणि च ॥

ឱ វសុន្ធរា ពេលថ្ងៃទីបួនមកដល់នៅទីនោះ បន្ទាប់ពីធ្វើពិធីកិច្ចសម្រេចសុទ្ធិភាព និងការបរិសុទ្ធរួច មិនគួរទៅបន្តកិច្ចការផ្សេងទៀតឡើយ។

Verse 42

ततः स्नानेन कुर्वीत शिरसो मलशोधनम् ॥ शुक्लाम्बरधरो भूत्वा चित्तं कृत्वा समाहितम् ॥

បន្ទាប់មក គួរងូតទឹកដើម្បីសម្អាតមលសៅហ្មងលើក្បាល; ហើយពាក់សម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស រួចធ្វើចិត្តឲ្យសមាធិ និងប្រមូលផ្តុំ។

Verse 43

ततो बुद्धिं मनश्चैव समं कृत्वा वसुन्धरे ॥ पश्चात्कुर्वन्ति कर्माणि सदा ते मे हृदि स्थिताः ॥

បន្ទាប់មក ឱ វសុន្ធរា ដោយធ្វើឲ្យបញ្ញា និងចិត្តសមតុល្យស្មើគ្នា ពួកគេបន្តធ្វើកិច្ចការរបស់ខ្លួន; មនុស្សដូច្នោះស្ថិតនៅក្នុងបេះដូងរបស់ខ្ញុំជានិច្ច។

Verse 44

यस्तु भागवतो भूत्वा ऋतुकाले व्यवस्थितः ॥ वायुभक्षस्ततस्तिष्ठेद्भूमे त्रीणि दिनानि च ॥

ប៉ុន្តែអ្នកណាម្នាក់ ដែលក្លាយជាភាគវតៈ (អ្នកស្មោះស្រឡាញ់ព្រះ) ហើយស្ថិតត្រឹមត្រូវតាមរដូវកាលសមគួរ បន្ទាប់មកក្លាយជាវាយុភក្ស (រស់ដោយពឹងលើដង្ហើម/ខ្យល់) —ឱ ផែនដី គាត់គួររស់នៅដូច្នោះលើដីរយៈបីថ្ងៃ។

Verse 45

मम प्रापणकं कृत्वा ततः कुर्वन्ति भोजनम् ॥ अञ्जलिं शिरसा कृत्वा मयोक्तं कर्म सस्मितम् ॥

ក្រោយពីបានធ្វើកិច្ចអនុវត្តន៍នៃការអភិសេក/ឧទ្ទិសដើម្បី ‘ឈានដល់ខ្ញុំ’ រួច ពួកគេ才បរិភោគអាហារ; ដោយធ្វើអញ្ជលី និងទម្លាក់ក្បាលគោរព ពួកគេអនុវត្តពិធីដែលខ្ញុំបានប្រាប់ ដោយញញឹមស្រាល។

Verse 46

तत एतेन मन्त्रेण शुद्धा भूमे रजस्वलाः ॥ ये तु कुर्वन्ति कर्माणि स्नातास्नातानि भागशः ॥

បន្ទាប់មក ដោយមន្តនេះ ឱ មាតាភូមិ ស្ត្រីដែលកំពុងមានរដូវ ត្រូវបានបរិសុទ្ធ—គឺអ្នកដែលអនុវត្តកិច្ចក្រមតាមវិន័យ ទោះបានងូតទឹកឬមិនបានងូត ក៏ធ្វើតាមភាគដែលសមគួរ។

Verse 47

एवं दुष्यति नो देवि नारी वा पुरुषोऽपि वा ॥ कुर्वन्ति मम कर्माणि ते यथावन्मम प्रियाः ॥

ដូច្នេះ ឱ ទេវី មិនថាស្ត្រីឬបុរសក៏ដោយ មិនត្រូវបានកខ្វក់ទេ ប្រសិនបើពួកគេអនុវត្តពិធីកិច្ចរបស់យើងដោយត្រឹមត្រូវ; អ្នកដែលធ្វើដូច្នោះ គឺជាអ្នកជាទីស្រឡាញ់របស់យើង។

Verse 48

सर्वाण्यनुदिनं भद्रे मम चित्तानुसारिणः ॥ प्राप्नुयात्पुरुषः स्त्री वा रजसा दूषिता अपि ॥

ឱ អ្នកមានសិរីមង្គល ការអនុវត្តទាំងអស់នេះ រៀងរាល់ថ្ងៃ សម្រាប់អ្នកដែលដើរតាមបំណងចិត្តរបស់យើង; មនុស្ស—បុរសឬស្ត្រី—ទោះត្រូវរជសប៉ះពាល់ ក៏អាចទទួលបានផលដែលបំណង។

Verse 49

एकचित्तस्ततो भूत्वा भूमे चेन्द्रियनिग्रहात् ॥ मम योगेष्टसंन्यासं यदीच्छेत्परमां गतिम् ॥

បន្ទាប់មក ធ្វើចិត្តឲ្យឯកភាព ឱ មាតាភូមិ ដោយការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍; ប្រសិនបើអ្នកណាប្រាថ្នាគោលដៅខ្ពស់បំផុត គួរទទួលយកសន្យាស (ការលះបង់) ដែលពេញចិត្តក្នុងយោគរបស់យើង។

Verse 50

एवं कुर्वन्ति ये नित्यं स्त्रियः पुंसो नपुंसकम् ॥ ज्ञाने सत्यप्ययोगानां मम कर्मसु कर्मणाम् ॥

ដូច្នេះ ពួកគេអនុវត្តជានិច្ច—ស្ត្រី បុរស និងអ្នកក្នុងប្រភេទទីបីផងដែរ; ទោះមានចំណេះដឹងក៏ដោយ សម្រាប់អ្នកដែលមិនបានហាត់ហ្វឹកក្នុងយោគ ការអនុវត្តកិច្ចក្រមឲ្យត្រឹមត្រូវក្នុងពិធីរបស់យើង នៅតែជាចំណុចសម្រេច។

Verse 51

अद्यापि मां न जानन्ति नराः संसारसंश्रिताः ॥ ते वै भूमे विजानन्ति ये तद्भक्त्या व्यवस्थिताः ॥

សូម្បីតែឥឡូវនេះ មនុស្សដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងសង្សារ មិនស្គាល់ខ្ញុំទេ។ ប៉ុន្តែ ឱ ព្រះមាតាផែនដី អ្នកដែលឈរមាំក្នុងភក្តិចំពោះព្រះองค์ នោះហើយយល់ដឹងខ្ញុំដោយពិត។

Verse 52

मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च ॥ चक्रवत्परिवर्तन्ते यन्मोहान्मां न जानते ॥

មាតាបិតាជាច្រើនពាន់ និងកូនប្រុសកូនស្រីជាមួយគូស្វាមីភរិយាជាច្រើនរយ វិលត្រឡប់ទៅមកដូចកង់—ព្រោះដោយមោហៈ ពួកគេមិនស្គាល់ខ្ញុំ។

Verse 53

अज्ञाननेनावृतो लोको मोहेन च वशीकृतः ॥ सङ्गैश्च बहुभिर्बद्धस्तेन चित्तं न संन्यसेत् ॥

លោកត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយអវិជ្ជា ហើយត្រូវមោហៈគ្រប់គ្រង; ព្រោះជាប់ចំណងដោយការចងក្រងជាច្រើន ដូច្នេះចិត្តមិនអាចលះបង់បាន។

Verse 54

गच्छत्यन्यत्र माता वै पिता चान्यत्र गच्छति ॥ पुत्राश्चान्यत्र गच्छन्ति दासश्चान्यत्र गच्छति ॥

មាតា​ពិតជាទៅកន្លែងផ្សេង ហើយបិតាក៏ទៅកន្លែងផ្សេង; កូនៗទៅកន្លែងផ្សេង ហើយអ្នកបម្រើក៏ទៅកន្លែងផ្សេងដែរ។

Verse 55

अल्पकालपरं चैव माससंवत्सरेति च ॥ भविष्यन्ति पुनः कृत्वा न मे मूर्त्या सहासते ॥

ពួកគេផ្តោតតែរយៈពេលខ្លី—«មួយខែ», «មួយឆ្នាំ»—ហើយក្រោយធ្វើកម្មហើយ ក៏ត្រឡប់មកវិញម្តងទៀត។ ពួកគេមិនស្នាក់នៅក្នុងសហវាសជាមួយរូបបង្ហាញរបស់ខ្ញុំទេ។

Verse 56

यस्यैतद्विदितं सर्वं न्यासयोगं वसुन्धरे ॥ योगे न्यस्य सदात्मानं मुच्यते न च संशयः ॥

អ្នកណាដែលបានដឹងច្បាស់អំពីទាំងអស់នេះ—ឱ វសុន្ធរា—គឺវិន័យនៃ ន្យាស-យោគៈ ហើយដាក់អាត្មានរបស់ខ្លួនជានិច្ចក្នុងយោគៈនោះ នឹងបានមោក្ខៈដោយប្រាកដ; មិនមានសង្ស័យឡើយ។

Verse 57

य एतच्छृणुयान्नित्यं कल्यमुत्थाय मानवः ॥ पुष्कलां लभते सिद्धिं मम लोकं च गच्छति ॥

មនុស្សណាដែលរៀងរាល់ថ្ងៃ ក្រោកឡើងពេលព្រលឹម ហើយស្តាប់វាចារណ៍នេះជាប្រចាំ នឹងទទួលបានសិទ្ធិ (siddhi) ដ៏សម្បូរបែប ហើយក៏ទៅដល់លោករបស់យើងផងដែរ។

Verse 58

एतत्ते कथितं भद्रे रहस्यं परमं महत् ॥ त्वया पृष्टं च यद्देवि मम भक्तसुखावहम् ॥

ឱ នារីដ៏មង្គល នេះគឺជារឿងសម្ងាត់ដ៏អស្ចារ្យ និងខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ដែលបានប្រាប់ដល់អ្នក។ ហើយឱ ទេវី អ្វីដែលអ្នកបានសួរ ក៏បានពន្យល់រួច—ជាអ្វីដែលនាំសុខមង្គលដល់អ្នកស្រឡាញ់ព្រះ (bhakta) របស់ខ្ញុំ។

Verse 59

( अनादिमध्यान्तमजं पुराणं रजस्वला देववरं नमामि ॥ ) तत एतेन मन्त्रेण भुक्त्वा देवि रजस्वला ॥ करोति यानि कर्माणि न तैर्दुष्येत कर्हिचित् ॥

(«ខ្ញុំសូមក្រាបបង្គំចំពោះព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់—បុរាណ អជ (មិនកើត) និងគ្មានដើម កណ្ដាល ចុង—ឱ រាជស្វលា» ) បន្ទាប់មក ឱ ទេវី ស្ត្រីដែលស្ថិតក្នុងសភាពរាជស្វលា បន្ទាប់ពីបរិភោគដោយប្រើមន្ត្រនេះ កម្មណាដែលនាងធ្វើ ក៏មិនត្រូវចាត់ទុកថាបង្កមលិន ឬអសុចិ នៅពេលណាមួយឡើយ។

Verse 60

यत्किञ्चित्कुर्वतः कर्म पद्मपत्रमिवाम्भसि ॥ संयोगान्न च लिप्येत समत्वादेव नान्यथा ॥

កិច្ចការណាមួយដែលមនុស្សធ្វើ ក៏ដូចស្លឹកផ្កាឈូកលើទឹក; ទោះមានការប៉ះពាល់ក៏មិនជាប់មលិន—ដោយសារសមតា (ភាពស្មើចិត្ត) ប៉ុណ្ណោះ មិនមែនដោយអ្វីផ្សេងទេ។

Verse 61

मच्चित्तः सततं यो मां भजेत नियतव्रतः ॥ मत्पार्श्वं प्राप्य परमं मद्भावायोपपद्यते

អ្នកណាដែលដាក់ចិត្តជាប់លើខ្ញុំជានិច្ច ហើយបូជាខ្ញុំដោយមិនឈប់ឈរ ព្រមទាំងរក្សាវ្រតយ៉ាងមានវិន័យ—ពេលបានឈានដល់សាន្និទ្ធភាពដ៏អធិកជាមួយខ្ញុំហើយ គេក៏សមស្របចូលរួមក្នុងសភាពជាខ្ញុំ។

Verse 62

ऋतुकाले तु सर्वासां पित्रर्थं भोग इष्यते ॥ ऋतुकालाभिगामी यो ब्रह्मचार्येव संमतः

នៅក្នុងរដូវឫតុកាល (កាលសម្បូរបែបនៃការបង្កើតកូន) ការរួមស្នេហ៍រវាងប្តីប្រពន្ធ ត្រូវបានចាត់ទុកថាអនុញ្ញាតសម្រាប់មនុស្សទាំងអស់ ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់បិត្រ (ការបន្តវង្ស និងការបន្តពិធីរបៀប)។ អ្នកណាដែលចូលទៅរកជីវិតគូស្វាមីភរិយា តែត្រឹមកាលសមរម្យប៉ុណ្ណោះ គេរាប់ថាមានវិន័យដូចព្រះសិស្សបរមចារី។

Verse 63

तत्र मन्त्रः – आदिर्भवान्गुप्तमनन्तमध्यो रजस्वला देव वयं नमामः ॥ उपोषितास्त्रीणि दिनानि चैवं मुक्तौ रतं वासुदेवं नमामः

នៅទីនោះ មានមន្តថា៖ “ព្រះអង្គជាបឋម; ព្រះអង្គលាក់លៀម; ព្រះអង្គអនន្ត ហើយព្រះអង្គជាមជ្ឈម—ឱ ព្រះដេវៈ ក្នុងសភាពរាជស្វលា (រដូវ) យើងខ្ញុំសូមក្រាបថ្វាយបង្គំ។ ដោយអធិស្ឋានអត់អាហារ៣ថ្ងៃដូច្នេះហើយ យើងខ្ញុំសូមក្រាបថ្វាយបង្គំដល់វាសុទេវៈ អ្នករមែងរីករាយក្នុងមោក្ស (ការលះបង់)។”

Verse 64

जायन्ते चात्मनः स्थाने स्वस्वकर्मसमुद्भवे ॥ ज्ञानमूढा वरारोहे नराः संसारमोहिताः

ពួកគេកើតឡើងវិញនៅក្នុងស្ថានភាពរបស់ខ្លួនឯង ដោយកើតចេញពីផលកម្មរបស់ម្នាក់ៗ។ ឱ នាងមានចង្កេះស្រស់ស្អាត! មនុស្សដែលងងឹតក្នុងចំណេះដឹង តែងតែត្រូវមោហៈនៃសំសារៈបោកបញ្ឆោត។