Sarga 60

Verse 1

ततो भूतोपसृष्टेव वेपमाना पुनः पुनः ।धरण्यां गतसत्त्वेव कौसल्या सूतमब्रवीत् ॥१॥

បន្ទាប់មក ព្រះនាងកោសល្យា ញ័ររន្ធត់ម្តងហើយម្តងទៀត ដូចជាត្រូវវិញ្ញាណអាក្រក់ចូលកាន់កាប់ ហើយដូចជាបាត់ស្មារតីលើដី ក៏មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់សារថី សុមន្ត្រា។

Verse 2

नय मां यत्र काकुत्स्थस्सीता यत्र च लक्ष्मणः ।तान्विना क्षणमप्यत्र जीवितुं नोत्सहेह्यहम् ॥२॥

សូមនាំខ្ញុំទៅកន្លែងដែលព្រះរាម ជាវង្សកាកុតស្ថៈ ស្ថិតនៅ—កន្លែងដែលព្រះសីតា និងព្រះលក្ខ្មណ៍ស្ថិតនៅផង; បើគ្មានព្រះអង្គទាំងនោះ ខ្ញុំមិនហ៊ានរស់នៅទីនេះសូម្បីតែមួយភ្លែតឡើយ។

Verse 3

निवर्तय रथं शीघ्रं दण्डकान्नय मामपि ।अथ तान्नानुगच्छामि गमिष्यामि यमक्षयम् ॥३॥

សូមបង្វិលរទេះត្រឡប់វិញឲ្យរហ័ស ហើយនាំខ្ញុំទៅព្រៃទណ្ឌកៈផង។ បើខ្ញុំមិនតាមពួកគេទៅទេ ខ្ញុំនឹងទៅដល់ទីលំនៅរបស់ព្រះយម គឺសេចក្តីស្លាប់។

Verse 4

बाष्पवेगोपहतया स वाचा सज्जमानया ।इदमाश्वासयन्देवीं सूतः प्राञ्जलिरब्रवीत् ॥४॥

បន្ទាប់មក សារថីបានប្រណមដៃ ហើយនិយាយពាក្យទាំងនេះដើម្បីលួងលោមព្រះមហេសី—សំឡេងរបស់គាត់រអាក់រអួល និងត្រូវទប់ស្ទះដោយទឹកភ្នែកដែលហូរខ្លាំង។

Verse 5

त्यज शोकं च मोहं च सम्भ्रमं दुःखजं तथा ।व्यवधूय च सन्तापं वने वत्स्यति राघवः ॥५॥

សូមបោះបង់ទុក្ខសោក ភាពវង្វេង និងភាពរវល់រវាយដែលកើតពីទុក្ខវេទនា។ រាឃវៈនឹងរស់នៅក្នុងព្រៃ ដោយបោសបង់ការលំបាកទាំងអស់។

Verse 6

लक्ष्मणश्चापि रामस्य पादौ परिचरन्वने ।आराधयति धर्मज्ञः परलोकं जितेन्द्रियः ॥६॥

ហើយព្រះលក្ខ្មណ៍ផងដែរ—មានអារម្មណ៍គ្រប់គ្រង និងជ្រាបធម៌—បម្រើនៅជិតព្រះបាទរបស់ព្រះរាមក្នុងព្រៃ ដោយហេតុនោះទទួលបានបុណ្យកុសលសម្រាប់លោកក្រោយ។

Verse 7

विजनेऽपि वने सीता वासं प्राप्य गृहेष्विव ।विस्रम्भं लभतेऽभीता रामे सन्न्यस्तमानसा ॥७॥

សូម្បីតែក្នុងព្រៃស្ងាត់ឯកោ សីតាក៏បានរស់នៅដូចជានៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួន នាងមានសេចក្តីទុកចិត្ត និងមិនភ័យខ្លាច ព្រោះចិត្តទាំងមូលបានផ្ដល់ជូនព្រះរាម។

Verse 8

नास्या दैन्यं कृतं किञ्चित्सुसूक्ष्ममपि लक्ष्यते ।उचितेव प्रवासानां वैदेही प्रतिभाति मा ॥८॥

ក្នុងនាងនោះ ខ្ញុំមិនឃើញសញ្ញានៃភាពទុក្ខសោកស្តាយសូម្បីតែបន្តិចបន្តួច ឬសូម្បីតែស្រាលបំផុតឡើយ; វៃទេហី បង្ហាញដល់ខ្ញុំដូចជានាងបានស្គាល់ស៊ាំនឹងជីវិតនៅឆ្ងាយពីផ្ទះរួចហើយ។

Verse 9

नगरोपवनं गत्वा यथा स्मरमते पुरा ।तथैव रमते सीता निर्जनेषु वनेष्वपि ॥९॥

ដូចដែលមុនមក នាងធ្លាប់រីករាយនៅក្នុងឧទ្យានកម្សាន្តនៃទីក្រុង បែបនោះដែរ ឥឡូវនេះ សីតាក៏រីករាយសូម្បីតែនៅក្នុងព្រៃស្ងាត់ឯកោទាំងនេះ។

Verse 10

बालेव रमते सीताऽबालचन्द्रनिभानना ।रामा रामे ह्यधीनात्मा विजनेऽपि वने सती ॥१०॥

នាងសីតា ដែលមានព្រះមុខស្រស់ស្អាតដូចព្រះចន្ទក្មេង បានផ្ដោតចិត្តទាំងមូលពឹងផ្អែកលើព្រះរាម; ហើយទោះនៅក្នុងព្រៃស្ងាត់ឯកោ នាងស្ត្រីបរិសុទ្ធក៏រីករាយនៅទីនោះដូចក្មេងតូច។

Verse 11

तद्गतं हृदयं ह्यस्यास्तदधीनं च जीवितम् ।अयोध्यापि भवेऽत्तस्या रामहीना तदा वनम् ॥११॥

ព្រោះបេះដូងនាងបានចងជាប់លើព្រះองค์ ហើយជីវិតនាងក៏អាស្រ័យលើព្រះองค์ដែរ; បើគ្មានព្រះរាម នោះសម្រាប់នាង សូម្បីអយោធ្យាក៏នឹងក្លាយជាព្រៃ។

Verses 12-13

परिपृच्छति वैदेही ग्रामांश्च नगराणि च ।गतिं दृष्ट्वा नदीनां च पादपान्विविधानपि ॥१२॥रामं हि लक्ष्मणं वापि पृष्ट्वा जानाति जानकी ।अयोध्या क्रोशमात्रे तु विहारमिव संश्रिता ॥१३॥

នាងវៃទេហី ពេលឃើញភូមិ និងក្រុង ឃើញផ្លូវហូរនៃទន្លេ និងឈើព្រៃនានាប្រភេទ ក៏សួររឿយៗអំពីវាទាំងអស់; ហើយក្រោយសួរព្រះរាម ឬព្រះលក្ខ្មណៈ នាងជានគីក៏ដឹងច្បាស់—ដូចជាកំពុងស្នាក់នៅក្នុងសួនកម្សាន្ត មិនឆ្ងាយពីអយោធ្យា ល្មមតែ១ ក្រូស។

Verse 14

इदमेव स्मराम्यस्यास्सहसैवोपजल्पितम् ।कैकेयी संश्रितं वाक्यं नेदानीं प्रतिभाति मा ॥१४॥

ខ្ញុំចាំបានតែប៉ុណ្ណេះថា នាងបាននិយាយពាក្យខ្លះៗដោយភ្លាមៗ អំពីកៃកេយី; ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ពាក្យទាំងនោះមិនលេចឡើងក្នុងចិត្តខ្ញុំទៀតទេ។

Verse 15

ध्वंसयित्वा तु तद्वाक्यं प्रमादात्पर्युपत्स्थितम् ।ह्लादनं वचनं सूतो देव्या मधुरमब्रवीत् ॥१५॥

បន្ទាប់ពីដាក់ចោលពាក្យដែលលេចឡើងដោយអចេតនានោះ សារថីបានទូលព្រះមហាក្សត្រីដោយវាចាផ្អែមល្ហែម ស្រទន់ និងបន្ធូរព្រះហឫទ័យ។

Verse 16

अध्वना वातवेगेन सम्भ्रमेणाऽऽतपेन च ।न विगच्छति वैदेह्याश्चन्द्रांशु सदृशी प्रभा ॥१६॥

ពន្លឺរុងរឿងរបស់ព្រះនាងវៃទេហី ដូចពន្លឺព្រះចន្ទ មិនស្រកស្រាលឡើយ ទោះដោយនឿយហត់ពីផ្លូវ ដោយខ្យល់កន្ត្រាក់ ដោយភាពប្រញាប់ប្រញាល់នៃដំណើរ ឬដោយកម្តៅព្រះអាទិត្យក៏ដោយ។

Verse 17

सदृशं शतपत्रस्य पूर्णचन्द्रोपमप्रभम् ।वदनं तद्वदान्याया वैदेह्या न विकम्पते ॥१७॥

ព្រះវទនៈរបស់ព្រះនាងវៃទេហី អ្នកមានព្រះហឫទ័យទូលាយ ស្រដៀងផ្កាឈូករយក្រដាស និងភ្លឺរលោងដូចព្រះចន្ទពេញវង់; មិនរង្គើ មិនស្រកស្រួយឡើយ។

Verse 18

अलक्तरसरक्ताभावलक्तरसवर्जितौ ।अद्यापि चरणौ तस्याः पद्मकोशसमप्रभौ ॥१८॥

ទោះបីជាព្រះបាទទាំងពីររបស់នាងមិនបានលាបដោយទឹកអលក្ត (ពណ៌លាក់) ទៀតក៏ដោយ ក៏នៅតែហាក់ដូចជាក្រហមដោយទឹកអលក្ត ពន្លឺរលោងដូចក្រពុំផ្កាឈូក។

Verse 19

नूपुरोद्घुष्टहेलेव खेलं गच्छति भामिनी ।इदानीमपि वैदेही तद्रागान्नयस्त भूषणा ॥१९॥

សូម្បីតែឥឡូវនេះ វៃទេហី—ដែលបានដោះគ្រឿងអលង្ការចេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះองค์—ដើរដោយសោភ័ណភាពទន់ភ្លន់ ដូចជាកំពុងលេងសប្បាយ ហើយសំឡេងកងជើងរបស់នាងក៏លាន់ស្រាលៗប្រាប់រាល់ជំហាន។

Verse 20

गजं वा वीक्ष्य सिंहं वा व्याघ्रं वा वनमाश्रिता ।नाऽहारयति सन्त्रासं बाहू रामस्य संश्रिता ॥२०॥

ទោះរស់នៅក្នុងព្រៃ ក៏ដោយឃើញដំរី ឬសិង្ហ ឬខ្លា នាងក៏មិនភ័យខ្លាចឡើយ ព្រោះនាងបានសុំជ្រកកោននៅក្នុងអោបដៃព្រះរាម។

Verse 21

न शोच्यास्ते न चात्मनश्शोच्यो नापि जनाधिपः ।इदं हि चरितं लोके प्रतिष्ठास्यति शाश्वतम् ॥२१॥

ពួកគេមិនគួរឲ្យអាណិតទេ អ្នកក៏មិនគួរឲ្យអាណិតដែរ សូម្បីតែព្រះមហាក្សត្រក៏ដូចគ្នា ព្រោះរឿងរ៉ាវនៃការប្រព្រឹត្តតាមធម៌នេះ នឹងត្រូវបានបង្កើតកេរ្តិ៍ឈ្មោះនៅក្នុងលោកជានិច្ច។

Verse 22

विधूय शोकं परिहृष्टमानसा महर्षियाते पथि सुव्यवत्स्थिताः ।वनेरता वन्यफलाशनाः पितुश्शुभां प्रतिज्ञां परिपालयन्ति ते ॥२२॥

ពួកគេបោះបង់ទុក្ខសោកចេញ មានចិត្តរីករាយស្ងប់ស្ងាត់ ឈរមាំលើផ្លូវដែលមហាឥសីបានដាក់ចែង រីករាយនៅក្នុងព្រៃ បរិភោគផ្លែឈើព្រៃជាអាហារ ហើយកំពុងគោរពបំពេញព្រះសច្ចាប្រណិធានដ៏ប្រសើររបស់ព្រះបិតា។

Verse 23

तथापि सूतेन सुयुक्तवादिना निवार्यमाणा सुतशोककर्शिता ।न चैव देवी विरराम कूजितात्प्रियेति पुत्रेति च राघवेति च ॥२३॥

ទោះជាយ៉ាងណា ទោះបីសារថីដែលនិយាយពាក្យសមរម្យបានព្យាយាមទប់ស្កាត់ ក៏ព្រះមហេសីដែលស្រកស្រាំងដោយទុក្ខសោកចំពោះព្រះរាជបុត្រា មិនបានឈប់ស្រែកយំឡើយ ដោយហៅថា «ស្នេហា!» «កូនអើយ!» និង «ឱ រាឃវ!»