Sarga 43

Verse 1

ततः समीक्ष्य शयने सन्नं शोकेन पार्थिवम् ।कौशल्या पुत्रशोकार्ता तमुवाच महीपतिम् ॥१॥

បន្ទាប់មក កោសល្យា ដែលរងទុក្ខដោយសោកស្តាយចំពោះព្រះបុត្រា បានមើលឃើញព្រះមហាក្សត្រ ដេកលើគ្រែ អស់កម្លាំងដោយសោកា ហើយនាងបានទូលព្រះបាទ ជាអធិរាជនៃផែនដី។

Verse 2

राघवे नरशार्दूले विषमुप्त्वाहिजिह्मगा ।विचरिष्यति कैकेयी निर्मुक्तेव हि पन्नगी ॥२॥

កៃកេយី ដែលកោងកាចដូចពស់ បានចាក់ពិសលើព្រះរាម អ្នកជាសីហព្យាឃ្រ​ក្នុងចំណោមមនុស្ស; ឥឡូវនេះ នាងនឹងដើរល្បាតដោយគ្មានការចងក្រង ដូចពស់ស្រីដែលបានស្រកស្បែកហើយ។

Verse 3

विवास्य रामं सुभगा लब्धकामा समाहिता ।त्रासयिष्यति मां भूयो दुष्टाहिरिव वेश्मनि ॥३॥

ក្រោយពេលបណ្តេញព្រះរាមទៅនិរទេស នាង—មានសំណាង បំពេញបំណង និងស្ងប់ចិត្ត—នឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំភ័យខ្លាចម្តងហើយម្តងទៀត ដូចពស់កាចនៅក្នុងផ្ទះ។

Verse 4

अथ स्म नगरे रामश्चरन् भैक्षं गृहे वसेत् ।कामकारो वरं दातुमपि दासं ममात्मजम् ॥४॥

ល្អជាងនេះ ប្រសិនបើខ្ញុំបានប្រគល់កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ ទោះជាទាសករតាមចិត្តនាងក៏ដោយ; យ៉ាងហោចណាស់ ព្រះរាមនឹងនៅក្នុងទីក្រុង ស្នាក់នៅផ្ទះ ហើយរស់ដោយសុំទាន ដោយបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ព្រះអង្គ។

Verse 5

पातयित्वा तु कैकेय्या रामं स्थानाद्यथेष्टतः ।प्रदिष्टो रक्षसां भागः पर्वणीवाहिताग्निना ॥५॥

កៃកេយី បានបណ្តេញព្រះរាមឲ្យធ្លាក់ចេញពីតំណែងដ៏សមគួរតាមចិត្តនាង ដូចជាអ្នកធ្វើយជ្ញៈនៅថ្ងៃបព្វណ៍ដ៏បរិសុទ្ធ ដែលបែងចែកភាគបូជាដែលគួរថ្វាយដល់ទេវតា ទៅឲ្យពួករាក្សស។

Verse 6

गजराजगतिर्वीरो महाबाहुर्धनुर्धरः ।वनमाविशते नूनं सभार्य स्सह लक्ष्मणः ॥६॥

កូនប្រុសខ្ញុំ វីរបុរសដៃធំ អ្នកកាន់ធ្នូ ដើរដោយសម្បើមដូចស្តេចដំរី—ឥឡូវនេះប្រាកដជាកំពុងចូលទៅក្នុងព្រៃ ជាមួយព្រះនាងសីតា ជាព្រះភរិយា និងជាមួយលក្ខ្មណៈ។

Verse 7

वने त्वदृष्टदुःखानां केकय्यानुमते त्वया ।त्यक्तानां वनवासाय कान्ववस्था भविष्यति ॥७॥

តាមព្រះបន្ទូល (ការបង្គាប់) របស់កៃកេយី ដែលអ្នកបានយល់ព្រម អ្នកបានបោះបង់ពួកគេឲ្យទៅរស់នៅព្រៃ—អ្នកដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ទុក្ខលំបាក។ នៅទីនោះ ពួកគេនឹងទៅដល់ស្ថានភាពអ្វី?

Verse 8

ते रत्नहीनास्तरुणाः फलकाले विवासिताः ।कथं वत्स्यन्ति कृपणाः फलमूलैः कृताशनाः ॥८॥

ខ្វះខាតទាំងរតនៈ និងសេចក្តីសុខស្រួល ហើយត្រូវបាននិរទេសនៅពេលវ័យក្មេងដែលគួរជាពេលរីករាយ—អ្នកកម្សត់ទាំងនោះនឹងរស់នៅដូចម្តេច ដោយយកផ្លែឈើ និងឫសឈើជាអាហារ?

Verse 9

अपीदानीं स कालस्स्यान्मम शोकक्षय श्शिवः ।सभार्यं यत्सह भ्रात्रा पश्येयमिह राघवम् ॥९॥

តើពេលវេលាដ៏មង្គលនោះ នឹងមកដល់ដែរឬទេ ដើម្បីបញ្ចប់ទុក្ខសោករបស់ខ្ញុំ—ពេលដែលខ្ញុំអាចឃើញព្រះរាឃវៈ នៅទីនេះម្តងទៀត ជាមួយព្រះភរិយា និងព្រះប្អូនរបស់ព្រះអង្គ?

Verse 10

श्रृत्वैवोपस्थितौ वीरौ कदायोध्या भविष्यति ।यशस्विनी हृष्टजना सूच्छ्रितध्वजमालिनी ॥१०॥

តើពេលណា អយោធ្យា នឹងរុងរឿងឡើងវិញ—ពេលដែលគ្រាន់តែឮដំណឹងថាវីរបុរសទាំងពីរត្រឡប់មកវិញ ប្រជាជនក៏រីករាយ ហើយទីក្រុងត្រូវបានតុបតែងដោយជួរទង់ជ័យលើកខ្ពស់?

Verse 11

कदा प्रेक्ष्य नरव्याघ्रावरण्यात्पुनरागतौ ।नन्दिष्यति पुरी हृष्टा समुद्र इव पर्वणि ॥११॥

តើពេលណាខ្ញុំនឹងបានឃើញ “ខ្លាមនុស្ស” ទាំងពីរ ត្រឡប់ពីព្រៃវិញ ហើយទីក្រុងនេះនឹងរីករាយពេញទ្រូង ដូចសមុទ្រឡើងជំនោរនៅថ្ងៃពេញចន្ទ?

Verse 12

कदाऽयोध्यां महाबाहुः पुरीं वीरः प्रवेक्ष्यति ।पुरस्कृत्य रथे सीतां वृषभो गोवधूमिव ॥१२॥

តើពេលណាវីរបុរសមហាបាហុ នឹងចូលទៅកាន់ទីក្រុងអយោធ្យា ដោយដាក់សីតា​នៅខាងមុខលើរថ—ដូចគោឈ្មោលដើរតាមគោមេ?

Verse 13

कदा प्राणिसहस्राणि राजमार्गे ममात्मजौ ।लाजैरवकिरिष्यन्ति प्रविशन्तावरिन्दमौ ॥१३॥

តើពេលណា លើផ្លូវរាជមហាវិថី មនុស្សរាប់ពាន់នឹងបោះព្រំ “លាជា” (អង្ករលីង) លើកូនប្រុសទាំងពីររបស់ខ្ញុំ អ្នកបង្ក្រាបសត្រូវ ខណៈពួកគេចូលទីក្រុង?

Verse 14

प्रविशन्तौ कदाऽयोध्यां द्रक्ष्यामि शुभकुण्डलौ ।उदग्रायुधनिस्त्रिंशौ सश्रृङ्गाविव पर्वतौ ॥१४॥

តើពេលណាខ្ញុំនឹងបានឃើញពួកគេទាំងពីរ ចូលអយោធ្យា—ពាក់ក្រវិលមង្គល លើកអាវុធ និងដាវឲ្យខ្ពស់—ដូចភ្នំពីរដែលមានកំពូលលេចធ្លោ?

Verse 15

कदासुमनसः कन्याद्विजातीनां फलानि च ।प्रदिशन्तः पुरीं हृष्टाः करिष्यन्ति प्रदक्षिणम् ॥१५॥

តើនៅពេលណា ពួកគេនឹងមានចិត្តរីករាយ ធ្វើប្រទក្សិណា​ដ៏មង្គលជុំវិញទីក្រុង ខណៈកុមារីវ័យក្មេង និងព្រាហ្មណ៍ នាំផ្កា និងផ្លែឈើមកបូជាថ្វាយ?

Verse 16

कदा परिणतो बुद्ध्या वयसा चामरप्रभः ।अभ्युपैष्यति धर्मज्ञस्त्रिवर्ष इव मां ललन् ॥१६॥

តើនៅពេលណា ព្រះរាម—អ្នកដឹងធម៌ រលោងដោយពន្លឺទេវភាព ពេញវ័យទាំងប្រាជ្ញា និងអាយុ—នឹងត្រឡប់មករកខ្ញុំ ហើយលេងលាក់ស្នេហាដូចក្មេងអាយុបីឆ្នាំ?

Verse 17

निस्संशयं मया मन्ये पुरा वीर कदर्यया ।पातुकामेषु वत्सेषु मातृ़णां शातितास्स्तनाः ॥१७॥

ឱ វីរបុរស ខ្ញុំគិតដោយមិនសង្ស័យថា ក្នុងកាលមុន ដោយសារភាពកំណាញ់ដ៏សាហាវ ខ្ញុំបានកាត់សុដន់របស់ម្តាយទាំងឡាយ ខណៈកូនៗប្រាថ្នាចង់បៅទឹកដោះ; ដូច្នេះទុក្ខវេទនានេះបានមកលើខ្ញុំ។

Verse 18

साहं गौरिव सिंहेन विवत्सा वत्सला कृता ।कैकेय्या पुरुषव्याघ्र बालवत्सेव गौर्बलात् ॥१८॥

ឱ ខ្លាធំក្នុងចំណោមមនុស្ស ខ្ញុំ—ដូចមេគោដែលស្រឡាញ់កូន—ត្រូវកៃកេយីធ្វើឲ្យខ្វះកូន ត្រូវបង្ខំឆក់យកចេញ ដូចសត្វសិង្ហឆក់កូនគោតូចពីម្តាយ។

Verse 19

न हि तावद्गुणैर्जुष्टं सर्वशास्त्रविशारदम् ।एकपुत्रा विना पुत्रमहं जीवितुमुत्सहे ॥१९॥

ខ្ញុំដែលមានកូនប្រុសតែមួយ មិនអាចអត់ធ្មត់រស់នៅដោយគ្មានគាត់បានទេ៖ កូនប្រុសដែលពេញលេញដោយគុណធម៌ទាំងអស់ និងជំនាញក្នុងសាស្ត្រទាំងឡាយ។

Verse 20

न हि मे जीविते किञ्चित्सामर्थ्यमिह कल्प्यते ।अपश्यन्त्याः प्रियं पुत्रं महाबाहुं महाबलम् ॥२०॥

ក្នុងជីវិតនេះ ខ្ញុំមិនឃើញកម្លាំងអ្វីសោះដើម្បីបន្តរស់នៅទេ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនបានឃើញកូនប្រុសជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ អ្នកមានព្រះបាហាដ៏អស្ចារ្យ និងកម្លាំងដ៏មហិមា។

Verse 21

अयं हि मां दीपयते समुत्थितः तनूजशोकप्रभवो हुताशनः ।महीमिमां रश्मिभिरुद्धतप्रभः यथा निदाघे भगवान् दिवाकरः ॥२१॥

ភ្លើងនេះ ដែលកើតពីទុក្ខសោកចំពោះកូនប្រុស ហើយឥឡូវកំពុងឆេះឡើង កំពុងដុតខ្ញុំ—ដូចជាកាលរដូវក្តៅ ព្រះទិវាករ (ព្រះអាទិត្យ) ដ៏ជាព្រះ ឆេះដីដោយកាំរស្មីដ៏កាចសាហាវ។