Adhyaya 129: Initiation for the Four Social Orders, Sandhyā Mantra Procedure, and the Merit of Offering Water in a Copper Vessel

Verse 1

अथ चतुर्वर्णदीक्षा ॥ श्रीवराह उवाच ॥ भूषितालङ्कृतं कृत्वा मम कर्मपरायणः ॥ शुक्लं यज्ञोपवीतं च देयं नवगुणं तथा ॥

Nun folgt die Dīkṣā für die vier Varṇa. Śrī Varāha sprach: „Nachdem man sich geschmückt und geziert hat, ganz meinen vorgeschriebenen Handlungen hingegeben, soll man auch das weiße Yajñopavīta (heilige Schnur) erhalten, aus neun Strängen gefertigt.“

Verse 2

शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा वसुधा पुनरब्रवीत् ॥ धरण्युवाच ॥ एतन्मां परमं गुह्यं तद्भक्तां वक्तुमर्हसि ॥ सन्ध्यां वै केन मन्त्रेण तव कर्मपरायणाम् ॥ वद भागवतीं शुद्धां तव कर्मविनिश्चिताम् ॥ ततॊ भूमिवचः श्रुत्वा भूतानां प्रभवोऽव्ययः ॥ वराहरूपो भगवान् प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ माधवि तत्त्वेन यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ कथयिष्यामि ते भद्रे प्रवरं गुह्यमुत्तमम् ॥ यथावद्विदितं भूपैः पुण्या भागवताः शुभाः ॥ कृत्वा तु मम कर्माणि शुचिसंसारमोक्षणीम् ॥ कुर्वीतैव परां सन्ध्यां यथावदिति निश्चितम् ॥ जलाञ्जलिं ततो गृह्य मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥ मुहूर्तध्यानमास्थाय इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥ मन्त्रः— भवोद्भवमादिव्यक्तरूपमात्रं सर्वे देवा ब्रह्मा रुद्रस्त्वादृक्सममासीद्ध्यानयोगस्थिताः ते सन्ध्यासंस्था वासुदेवं नमति वयं देवमादिव्यक्तरूपमात्मसप्तदिवसं तथापि संसारार्थं कर्म तत्करणमेव सन्ध्यासंस्था वासुदेव नमोऽस्तु ते ॥ मन्त्राणां परमो मन्त्रस्तपतां परमं तपः ॥ आचारं कुरुते ह्येवं मम लोकं स गच्छति ॥ गुह्यानां परमं गुह्यं रहस्यं परमुत्तमम् ॥ य एवं पठते नित्यं न स पापेन लिप्यते ॥ नादीक्षिताय दातव्यं नोपवीते कथंचन ॥ दीक्षितायैव दातव्यमुपपन्ने तथैव च ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि देवि तत्त्वेन मे शृणु ॥ न दीपमपि गृह्णाति दत्तं भागवतैः शुभैः ॥ कृत्वा तु मम कर्माणि गृह्य दीपकमुत्तमम् ॥ जानुसंस्थां ततः कृत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत ॥ मन्त्रः— ॐ नमो भगवतेऽनुग्रह तेजसे विष्णो सर्वदेवास्त्वाग्निसंस्थाः प्रविष्टा एवं चाग्निस्तव तेजसा भविष्यति स्वतेजसा मामाशु मन्त्रस्य तेजसा संसारार्थं देव गृह्यं दीपकं मन्त्रं मूर्त्तिमन्त्रं श्वो भूत्वा इमं कर्म निष्फलम् ॥ तत्करोति यथान्याय्यं दीपकं ददते नरः ॥ तारिताः पितरस्तेन निष्कलाश्च पितामहाः ॥ गन्धेन तिलकं दद्याल्ललाटे मम सुन्दरी ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि कर्म लोकसुखावहम्

Mit gefalteten Händen und geneigtem Haupt sprach die Erde erneut: „Dies ist ein höchstes Geheimnis; du sollst es deinem Verehrer verkünden. Mit welchem Mantra ist die Sandhyā-Übung, die deinen Observanzen hingegeben ist, zu vollziehen? Lehre die reine Bhāgavata-Formel, wie du sie festgesetzt hast.“ Als der unvergängliche Ursprung der Wesen die Worte der Erde vernahm, antwortete der Herr in der Gestalt des Varāha: „O Mādhavī, da du mich der Wahrheit gemäß befragst, will ich dir das vortreffliche, höchste Geheimnis darlegen, das den Königen rechtmäßig bekannt ist, glückverheißend und verdienstvoll. Nachdem man meine Observanzen vollzogen hat, die reinigen und aus der weltlichen Bindung befreien, soll man gewiss die höchste Sandhyā nach Vorschrift verrichten. Dann nehme man Wasser in die zusammengelegten Handflächen, in Hingabe zu mir gefestigt, und nach kurzer Meditation spreche man dieses Mantra …“ Weiter heißt es, dies sei das Höchste unter den Mantras und eine erhabenste Askese; wer es täglich rezitiert, wird nicht von Verfehlung befleckt. Es wird angewiesen, es nur dem Eingeweihten (dīkṣita) zu geben. Sodann wird ein Lampenopfer mit einem zweiten, an Viṣṇu gerichteten Mantra eingeführt, das die Lampe mit göttlichem Glanz verbindet, und es schließt mit der Weisung, ein duftendes Tilaka auf die Stirn zu setzen, worauf weitere Riten folgen, die weltliches Wohlergehen fördern sollen.

Verse 3

येन मन्त्रेण दातव्यं ललाटे तिलकं मम ।

„Mit welchem Mantra soll mein Tilaka auf die Stirn aufgetragen werden?“

Verse 4

मन्त्रः— मुखमण्डनं चिन्तय वासुदेव त्वया प्रयुक्तं च मयोपनीतम् ॥ एतेन चित्रं कुरु वासुदेव मम चैवं कुरु संसारमोक्षम् ॥

Mantra: „Betrachte den Schmuck des Antlitzes, o Vāsudeva, von dir aufgetragen und mir verliehen. Dadurch mache ihn glückverheißend und schön, o Vāsudeva; und so gewähre mir Befreiung aus der Bindung des Saṃsāra.“

Verse 5

एतेन मन्त्रेण चित्रकं मे दद्याल्ललाटे तिलकं धरित्री ॥ ततः सुमनसो गृह्य इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

Mit diesem Mantra, o Erde, soll man für mich das schmückende Zeichen — das Tilaka — auf die Stirn setzen. Dann nehme man Blumen und spreche dieses Mantra.

Verse 6

मन्त्रः— इमाः सुमनसः सौमनस्याय भगवन् सर्वं सुमनसं कुरु त्वयैते सौमनस्याय निर्मिता गृहीताः स्वाहा ।

Mantra: „Diese Blumen sind um der Heiterkeit und Güte des Sinnes willen, o Herr; mache alles wohlgemut. Von dir sind sie zu solcher Wohlgemutheit erschaffen; aufgenommen und dargebracht — svāhā.“

Verse 7

एवं सुमनसो दत्त्वा धूपं चैव निवेदयेत् ॥ ततो गृहीत्वा धूपं तु सुगन्धं सुमनोहरम् ॥

So soll man, nachdem man Blumen dargebracht hat, auch Räucherwerk darreichen. Dann nimmt man den Weihrauch—wohlriechend und dem Geist angenehm—und fährt mit der Darbringung fort.

Verse 8

नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ मन्त्रः— सुगन्धानि तवाङ्गानि स्वभावेनैव केशव ॥

Nachdem man gesprochen hat: „Ehrerbietung Nārāyaṇa“, rezitiere man dieses Mantra: „O Keśava, deine Glieder sind von Natur aus duftend.“

Verse 9

अमुना चैव धूपेन धूपितानि तवाऽनघ ॥ तवाङ्गानां सुगन्धेन सर्वं सौगन्धिकं कुरु ॥

„Durch dieses Räucherwerk, o Makelloser, sind deine Glieder beräuchert worden; durch den Duft deiner Glieder mache alles gänzlich wohlriechend.“

Verse 10

यथावृत्तं तु गृह्णामि मम भक्तैः सुखावहम् ॥ कृत्वा तु मम कर्माणि गृह्य दीपमनुत्तमम् ॥

(Der Sprecher spricht:) „Ich nehme die Darbringung an, so wie sie vollzogen wird, heilbringend durch meine Verehrer. Nachdem du meine Riten vollzogen hast, nimm die unvergleichliche Lampe.“

Verse 11

जानुसंस्थं ततः कृत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

Dann, nachdem man es auf Kniehöhe platziert hat, rezitiere man dieses Mantra.

Verse 12

मन्त्रः— नमो भगवते तेजते विष्णो सर्वे देवास्त्वग्निसंस्थाः प्रतिष्ठा ॥ एवं चाग्निस्तव तेजसा प्रतिष्ठितो तेजश्चात्मा स्वयमेव ॥

Mantra: „Ehrerbietung dem seligen Viṣṇu, dem strahlenden Glanz. Alle Götter sind in Agni als ihrer Grundlage gegründet. So ist Agni durch dein Leuchten gegründet, und das Leuchten selbst ist das Selbst, wahrlich aus eigener Natur.“

Verse 13

मन्त्रश्च— तेजः संसारान्मोचयितुं देव गृह्णीष्व दीपं द्युतिमन्तश्च ॥ मूर्तिश्च भूत्वा इदं कर्म निष्कलम् ॥

Und (dieses) Mantra: „O Gott, um (Wesen) aus dem Saṁsāra zu befreien, nimm die Lampe an, voll von Glanz. Und, in Gestalt offenbar geworden, (vollziehe) dieses Ritual ohne Mangel.“

Verse 14

मां करोति यथान्यायं दीपकं ददते नरः ॥ तारिताः पितरस्तेन निष्कलाश्च पितामहाः ॥

Der Mensch, der mir ordnungsgemäß eine Lampe darbringt—durch diese Tat werden seine Ahnen hinübergeleitet (zum Heil), und auch seine Vorväter werden frei von jedem Mangel.

Verse 15

नारायणवचः श्रुत्वा विस्मिता च वसुन्धरा ॥ वराहरूपिणं देवं प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥

Als Vasundharā (die Erde) Nārāyaṇas Worte vernahm, war sie erstaunt; und Vasundharā erwiderte dem Gott, der die Gestalt des Ebers, Varāha, trug.

Verse 16

श्रुता मया भागवतास्तव कर्मपरायणाः ॥ शेषसंश्रवणार्थाय मनो धावति सत्पथे ॥

(Vasundharā spricht:) „Ich habe von deinen Verehrern gehört—den Bhāgavatas—die deinen Riten hingegeben sind. Um das Übrige zu vernehmen, eilt mein Geist auf dem wahren Pfad.“

Verse 17

तव प्रापणकं कृत्यं केषु पात्रेषु कारयेत् ॥ एतदाचक्ष्व तत्त्वेन येन तुष्यति माधवः ॥

Sage mir: in welchen Gefäßen soll das Opfer- und Darbringungsritual für dich vollzogen werden? Lege dies wahrheitsgemäß dar, damit Mādhava zufrieden sei.

Verse 18

ततो भूमेर्वचः श्रुत्वा लोकनाथोऽब्रवीदिदम् ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि यानि पात्राणि रोचते ॥

Darauf, nachdem der Herr der Welten die Worte der Erde vernommen hatte, sprach er: „Höre wahrhaftig, o Devī—dies sind die Gefäße, die Mir genehm sind.“

Verse 19

सर्वाणि तानि त्यक्त्वेह ताम्रं च मम रोचते ॥ एतन्नारायणाच्छ्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा ॥

„Wenn man all jene (anderen Gefäße) hier beiseitelässt, so gefällt Mir allein das Kupfer.“ Als Vasundharā, die nach Dharma verlangt, dies von Nārāyaṇa vernommen hatte, fuhr sie fort.

Verse 20

उवाच मधुरं वाक्यं लोकनाथं जनार्द्दनम् ॥ एतन्मे परमं गुह्यं ताम्रं ते रोचते कथम् ॥

Sie sprach mit süßen Worten zu Janārdana, dem Herrn der Welten: „Dies ist mir ein höchstes Geheimnis—wie kommt es, dass Dir Kupfer gefällt?“

Verse 21

ततो भूमेर्वचः श्रुत्वा अनादिरपराजितः ॥ लोकानां प्रवरः श्रेष्ठः प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

Dann, nachdem er die Worte der Erde vernommen hatte, erwiderte der Anfangslose, Unbesiegte—der Vorzüglichste und Erste unter den Wesen—der Vasundharā.

Verse 22

शृणु तत्त्वेन मे भूमे कथ्यमानं मयाऽनघे ॥ एकाग्रं चित्तमाधाय येन ताम्रं मम प्रियम् ॥

Höre der Wahrheit gemäß, o Bhūmi, Makellose, was ich darlege. Richte den Geist einspitzig aus, dann werde ich sagen, warum mir das Kupfer lieb ist.

Verse 23

सप्तयुगसहस्राणि आदिकालेऽथ माधवि ॥ यथा ताम्रं समुत्पन्नं यथैव प्रियदर्शनम् ॥

O Mādhavī, in der Urzeit — über siebentausend Yugas — werde ich darlegen, wie das Kupfer entstand und wie es zu einem erfreulichen, hochgeschätzten Anblick wurde.

Verse 24

पूर्वं कमलपत्राक्षि गुडाकेशो महासुरः ॥ ताम्ररूपं समादाय ममैवाराधने रतः ॥

Einst, o du mit lotosblattgleichen Augen, nahm der große Asura Guḍākeśa eine kupferne Gestalt an und war ganz dem Gottesdienst an mir allein hingegeben.

Verse 25

तत आराधितस्तेन वर्षाणां तु चतुर्दश ॥ सहस्राणि विशालाक्षि धर्मकामेन निश्चलम् ॥

Darauf verehrte er mich vierzehntausend Jahre lang, o Weitblickende, unbeweglich standhaft, mit einem Begehren, das dem Dharma entspricht.

Verse 26

अहं तु तपसा तुष्टस्तीव्रेण कृतनिश्चयात् ॥ ततस्ताम्रमये रम्ये यत्र ताम्रसमुद्भवः ॥

Ich aber war durch seine strenge Askese und seinen festen Entschluss erfreut. Da entstand ein liebliches, aus Kupfer bestehendes Gefilde, wo der Ursprung des Kupfers zu finden ist.

Verse 27

दृष्ट्वाश्रमं महादेवि किञ्चिदेव सुभाषितम् ॥ ततो जानुस्थितो भूत्वा मम एष विचिन्तयेत् ॥

Nachdem er die Einsiedelei gesehen hat, o große Göttin, und einige wohlgesprochene Worte vernommen, soll er dann—knieend—über mich nachsinnen.

Verse 28

गुडाकेश महाभाग ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ तुषितोऽस्म्यनया भक्त्या दुराराध्योऽपि सुव्रत ॥

O Guḍākeśa, o hochbegnadeter Edler, sprich: Was soll ich für dich tun? Ich bin erfreut über diese deine Hingabe, obgleich ich schwer zu besänftigen bin, o standhaft in den Gelübden.

Verse 29

यत्त्वया चिन्तितं सौम्य कर्मणा मनसा गिरा ॥ वरं ब्रूहि महाभाग तुभ्यं यद्रोचतेऽनघ ॥

Was immer du ersonnen hast, o Sanftmütiger—durch Tat, durch Geist oder durch Wort—sprich den Wunsch aus, o Edler: was dir gefällt, o Makelloser, das gewähre ich dir.

Verse 30

एवं मम वचः श्रुत्वा गुडाकेशोऽब्रवीदिदम् ॥ कराभ्यामञ्जलिं कृत्वा विशुद्धेनान्तरात्मना ॥

Als er so meine Worte vernommen hatte, sprach Guḍākeśa wie folgt—die Hände im Añjali gefaltet, mit geläuterter innerer Seele.

Verse 31

यदि तुष्टोऽसि मे देव समस्तेनान्तरात्मना ॥ जन्मनां तु सहस्राणि त्वयि भक्तिर्दृढा अस्तु मे ॥

Wenn du mit mir zufrieden bist, o Gott, mit deinem ganzen inneren Wesen, dann möge über tausend Geburten hinweg meine Hingabe zu dir fest sein.

Verse 32

चक्रेण वधमिच्छामि त्वया मुक्तेन केशव ॥

O Keśava, ich wünsche den Tod durch die von dir geschleuderte Scheibe.

Verse 33

चक्रेण पातितस्यैतद्वसामांसानि किं चन ॥ ताम्रं नाम भवेदेव पवित्रीकरणं शुभम् ॥

Bei dem, der durch die Scheibe zu Fall gebracht wird, werden dieses Fett und dieses Fleisch, was immer es sei, dem Namen nach zu Kupfer; wahrlich, es ist eine glückverheißende Reinigung.

Verse 34

तेन पात्रं ततः कृत्वा शुभधर्मविनिश्चितः ॥ तस्मिन् प्रापणकं कृत्वा शुद्धे वै ताम्रभाजने ॥

Dann fertigte er daraus ein Gefäß, fest entschlossen im glückverheißenden Dharma, und bereitete darin ein Opferbehältnis — in einem gereinigten Kupfergefäß.

Verse 35

निवेदिते परा प्रीतिर्भवत्‍वेतन्मनोगतम् ॥ प्रसन्नो यदि मे देव ह्येष मे दीयतां वरः ॥

Wenn es dargebracht ist, möge höchste Genugtuung entstehen — dies ist der Wunsch meines Herzens. Wenn du mir gnädig bist, o Gott, so gewähre mir diese Gabe.

Verse 36

यच्चिन्तितोऽसि देवेश उग्रे तपति तिष्ठता ॥ बाढमित्येव सोऽप्युक्तो यावल्लोकस्थितिर्मया ॥

Wie du es erdacht hast, o Herr der Götter — während du in strenger Askese verharrst — so sprach auch ich zu ihm: „So sei es“, solange die Welt besteht.

Verse 37

तत्ताम्रभाजने मह्यं दीयते यत्सुपुष्कलम् ॥ अतुला तेन मे प्रीतिर्भूमे जानीहि सुव्रते ॥

Weil mir in einem Kupfergefäß eine überreiche Gabe dargebracht wird, ist meine Zufriedenheit unvergleichlich; o Bhūmi, wisse dies, o Tugendsame.

Verse 38

माङ्गल्यं च पवित्रं च ताम्रं तेन प्रियं मम ॥ त्वं च द्रक्ष्यसि तच्चक्रं मध्यसंस्थे दिवाकरे ॥

Kupfer ist glückverheißend und reinigend; darum ist es mir lieb. Und du wirst jene Scheibe sehen, wenn die Sonne in der Mitte des Himmels steht.

Verse 39

वैशाखस्य तु मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी ॥ मम तेजोमयं चक्रं त्वां वधिष्यत्यसंशयम् ॥

Im Monat Vaiśākha, in der hellen Monatshälfte, am zwölften Mondtag, wird mein aus Strahlenglanz bestehendes Rad dich ohne Zweifel niederstrecken.

Verse 40

एष्यसे मम लोकाय एवमेतन्न संशयः ॥ एवमुक्त्वा गुडाकेशं तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥

„Du wirst in meine Welt kommen — so ist es, ohne Zweifel.“ Nachdem ich dies zu Guḍākeśa gesprochen hatte, verschwand ich sogleich an eben diesem Ort.

Verse 41

चक्राद्वधमभीप्सन्वै सोऽपि मत्कर्मणि स्थितः ॥ दिने दिने विशिष्टं तु शुभं कुर्वंस्तपस्यति ॥

In der Sehnsucht, durch das Rad zu sterben, blieb auch er in meiner Observanz verankert; Tag für Tag vollbringt er besondere, glückverheißende Taten und übt Askese.

Verse 42

विष्णुसंस्थो भविष्यामि कदाहमिति चिन्तयन् ॥ एवं स्थितस्य तस्याथ वैशाखस्य तु द्वादशी ॥

Thinking, “When shall I become established in Viṣṇu?”, while he remained in that state, then the twelfth day of Vaiśākha arrived.

Verse 43

शुक्लपक्षस्य सम्प्राप्ता तस्यां धर्मविनिश्चितः ॥ विष्णुपूजां ततः कृत्वा प्रार्थयामास मां प्रतिम् ॥

When that (day) in the bright fortnight arrived, resolved in dharma, he then performed worship of Viṣṇu and petitioned me, facing (my) image.

Verse 44

मुञ्च मुञ्च प्रभो चक्रमपि वह्निसमप्रभम् ॥ आत्मा मे नीयतां शीघ्रं निकृत्त्याङ्गानि सर्वशः ॥

“Release, release, O Lord, the discus—radiant like fire. Let my self be taken swiftly, cutting off the limbs entirely.”

Verse 45

तदैव चक्रेण विपाटितोऽसौ प्राप्तोऽपि मां भागवतप्रधानः ॥ ताम्रं तु तन्मांसमसृक् सुवर्णमस्थीनि रूप्यं बहुधातवश्च ॥ रङ्गं च सीसं त्रपुधातुसंस्थं कांस्यं च रीतिश्च मलस्तु तेषाम् ॥

At that very moment, struck and torn apart by the discus, that foremost devotee reached me. His flesh became copper; his blood became gold; his bones became silver; and various other minerals as well. Tin and lead arose, established among the metals; and bronze and brass—while impurities are (also) among them.

Verse 46

एतद्भागवतैः कार्यं मम प्रियकरैः सदा ॥ एवं ताम्रं समुत्पन्नमिति मे रोचते हि तत् ॥

This is to be done by devotees—those who are always dear to me. Thus, (the account that) copper arose in this manner is what I accept as fitting.

Verse 47

दीक्षितैर्वै भागवतैः पाद्यार्घ्यादौ च दीयते ॥ एवं दीक्षाविधिः प्रोक्त एवं ताम्रसमुद्भवः ॥

Wahrlich, von den eingeweihten Bhāgavata-Verehrern (dīkṣita) sind die Gaben darzubringen, beginnend mit dem Wasser zum Waschen der Füße und dem Arghya. So ist die Vorschrift der Einweihung verkündet; ebenso ist das Verfahren im Zusammenhang mit dem Kupfergefäß (tāmra-samudbhava) dargelegt.

Verse 48

देवि तत्त्वेन कथितः किमन्यत् परिपृच्छसि ॥ भूमिरुवाच ॥ देवदेव कथं सन्ध्यां दीक्षितः कुरुते वद ॥

„Göttin, es ist gemäß dem Tattva (Prinzip) erklärt worden. Was fragst du noch?“ Die Erde sprach: „O Gott der Götter, sage: Wie vollzieht ein Eingeweihter das Sandhyā-Ritual?“

Verse 49

केन मन्त्रेण वा भक्तस्तव कर्मपरायणः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु माधवि तत्त्वेन सन्ध्यामन्त्रमनुत्तमम् ॥

„Oder mit welchem Mantra vollzieht es dein Verehrer, der den rituellen Handlungen ergeben ist?“ Śrī Varāha sprach: „Höre, o Mādhavī, gemäß dem Tattva, das unvergleichliche Sandhyā-Mantra.“

Verse 50

यथा वदन्ति वै सूर्यं सन्ध्यां पूर्वां परां तथा ॥ जलाञ्जलिं गृहीत्वा तु मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥

Wie man von der Sonne in Bezug auf die frühere und die spätere Sandhyā (die Dämmerungen) spricht, so steht auch der Übende, nachdem er eine Wassergabe in den hohlen Händen genommen hat, fest gegründet in Hingabe zu mir.

Verse 51

मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ सिक्थानि तत्र यावन्ति ताम्रप्रापणके धरे ॥

Nachdem er für die Dauer eines Muhūrta die Meditation aufgenommen hat, soll er dieses Mantra aussprechen. So groß ist die Frucht, wie viele Tropfen oder Teilchen dort auf dem Boden sind, an dem Ort des kupfernen Wassergefäßes (tāmra-prāpaṇaka).

Verse 52

तावद्वर्षसहस्राणि मम लोके स मोदते ॥

So viele Tausende von Jahren erfreut er sich in meiner Welt.

Verse 53

मन्त्रः — भवोद्भवमादिव्यक्तरूपमादित्यं सर्वे देवा ब्रह्मरुद्रेन्द्रास्त्वां च ॥ कृष्णे यथासीद्ध्यानयोगस्थितास्ते सन्ध्यासंस्था वासुदेवं नमन्ति ॥

Mantra: „Du bist der Ursprung des Werdens, die uranfänglich offenbarte Gestalt — die Sonne. Alle Devas, zusammen mit Brahmā, Rudra und Indra, und auch Du, sind gegenwärtig. Wie sie im Dhyāna-Yoga in Kṛṣṇa gefestigt waren, so verneigen sich die in der Sandhyā-Übung Stehenden vor Vāsudeva.“

Verse 54

वयं देवमादिमव्यक्तरूपं कृत्वा चात्मनि देव संस्थास्तथापि ॥ संसारार्थं कर्म तत्करणमेव सन्ध्यासंस्था वासुदेव नमो नमः ॥

„Wir, die wir in uns den uranfänglichen Gott in unmanifestierter Gestalt gegründet haben, o Gott — und dennoch werden um des Saṃsāra willen Handlungen vollzogen, ebenso ihre Mittel. Die in der Sandhyā-Übung Gefestigten grüßen: ‚O Vāsudeva, Ehrerbietung, Ehrerbietung.‘“

Verse 55

गृहाणेमं च मे धूपं सर्वसंसारमोक्षणम् ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि यथा दीपं निवेदयेत् ॥

„Nimm dieses von mir dargebrachte Räucherwerk an, als Mittel zur Befreiung aus allem Saṃsāra. Ferner werde ich darlegen, wie man eine Lampe (dīpa) darzubringen hat.“

Verse 56

तानि ते कथयिष्यामि त्वया मे पूर्वपृच्छितम् ॥ सौवर्णं राजतं कांस्यं येषु दद्यात्प्रपाणकम् ॥

Jene Dinge — nach denen du mich zuvor gefragt hast — werde ich dir darlegen: Gold, Silber und Bronze, in denen man ein prapāṇaka (Wassergefäß bzw. Einrichtung zur Wasserspende) bereitstellen soll.

Verse 57

चतुर्बाहुं च मां दृष्ट्वा मम कर्मपरायणः ॥ प्रणतः प्राञ्जलिः प्राह शिरो भूमौ निधाप्य सः ॥ तं च दृष्ट्वा मया प्रोक्तं प्रसन्नेनान्तरात्मना ॥

Als er mich vierarmig erblickte, er—dem Vollzug meines Ritus hingegeben—warf sich nieder, faltete die Hände im Añjali und sprach, indem er sein Haupt auf die Erde legte. Als ich ihn so sah, redete ich mit innerlich heiterer, gelassener Seele.

Verse 58

तावत्ताम्रस्थितो भूत्वा मम संस्थो भविष्यसि ॥ ततः प्रभृति ताम्रात्मा गुडाकेशो व्यवस्थितः ॥

«Für jene Zeit, im Kupfer gegründet (das heißt: mit Kupfer verbunden), wirst du in meiner Observanz verbleiben. Von da an war Guḍākeśa fest gefügt als einer, dessen Wesen “kupfern”, mit Kupfer verbunden, war.»

Verse 59

ताम्रपात्रेण वै भूमे प्रापणं यत्प्रदीयते ॥ सिक्थे सिक्थे फलं तस्य शृणुष्व गदतो मम ॥

«O Bhūmi, welche Gabe auch immer mittels eines Kupfergefäßes dargebracht wird—höre, wie ich ihre Frucht verkünde: für jedes Maß an Bienenwachs fällt eine entsprechende Frucht an.»

Verse 60

अनेनैव हि मन्त्रेण सन्ध्यां कुर्यात्तु दीक्षितः ॥

Wahrlich, durch eben dieses Mantra soll der Eingeweihte (dīkṣita) den Sandhyā-Ritus vollziehen.