শূৰ্পনখা

তাৰ পাছত কামপাশে দৃঢ়ভাৱে বাঁধ খোৱা শূৰ্পণখাক দেখি, শ্ৰীৰামে স্নিগ্ধ হাসিসহ স্বচ্ছ আৰু মসৃণ বাণীৰে তাইক ক’লে।

তাৰ পাছত, মন্ত্ৰীসকলৰ মাজত শূৰ্পণখাক কঠোৰ বাক্য কোৱা দেখি, ক্ৰুদ্ধ ৰাৱণে তাইক অধিককৈ সুধিলে।

তাৰ পাছত ভয়ংকৰ শূৰ্পণখাই ৰাঘৱৰ আশ্ৰমলৈ আহিল আৰু ৰাক্ষসসকলক সীতাৰ সৈতে দুই ভাতৃৰ পৰিচয় দিলে।

তাই ৰামক সীতাদেৱীৰ সৈতে অৰণ্যত বহি থকা দেখিলে। তাৰ পিছত, ভয়ংকৰ শূৰ্পনখাই, যিয়ে এক শুভ (সুন্দৰ) মায়াময় ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল...

'যিজনে নিজকে অৰ্পণ কৰা নাৰীক প্ৰত্যাখ্যান কৰে, তেওঁ মহাপাপৰ ভাগী হয়।' শূৰ্পনখাৰ দ্বাৰা এনেদৰে সম্বোধিত হৈ ৰজা ৰামে তাইক ক'লে:

তাৰ পিছত কান্দি কান্দি শূৰ্পনখা ৰাৱণৰ ওচৰলৈ গ'ল। ভনীয়েকক নাক কটা অৱস্থাত দেখি ৰাৱণে তেতিয়া...

ৰাম তাত বাস কৰি থাকোঁতে শূৰ্পণখা সম্পৰ্কীয় এটা ঘটনা ঘটিল; ফলস্বৰূপে জনস্থানৰ বাসিন্দা খৰৰ সৈতে এক ডাঙৰ শত্ৰুতাৰ সৃষ্টি হ'ল।

মালিনীয়ে এজন পুত্ৰ জন্ম দিলে—বিভীষণ। ৰাকাৰ গৰ্ভত পুনৰ এক যমজ জন্মিল—খৰ আৰু শূৰ্পণখা।

সেই ৰাক্ষসসকল নিহত হোৱাৰ পিছত নাক-ওঁঠ কটা শূৰ্পণখাই পুনৰ ভ্ৰাতৃৰ বাসস্থান লংকালৈ গ'ল।

ভক্তি যোগ শুনি অতি সুখ পালে; লক্ষ্মণে প্ৰভুৰ চৰণত শিৰ নোৱালে। এইদৰে কিছু দিন পাৰ হ'ল; বৈৰাগ্য, জ্ঞান, গুণ আৰু নীতিৰ কথা কৈছিল। শূৰ্পণখা ৰাৱণৰ ভগ্নী; দুষ্ট হৃদয়, সৰ্পৰ দৰে ভয়ংকৰ। পঞ্চৱটীলৈ এবাৰ গ'ল; দুই কুমাৰক দেখি বিকল হ'ল। ভ্ৰাতা, পিতা…

যেতিয়া ৰঘুনাথে যুদ্ধত শত্ৰুসকলক পৰাস্ত কৰিলে, তেতিয়া দেৱ, মানুহ আৰু মুনিসকলৰ সকলো ভয় দূৰ হ'ল। তেতিয়া লক্ষ্মণে সীতাক লৈ আহিল; প্ৰভুৰ চৰণত প্ৰণাম কৰোতে তেওঁ আনন্দেৰে তেওঁক বক্ষত ধাৰণ কৰিলে। সীতাই তেওঁৰ শ্যাম কোমল দেহৰ ফালে চাই ৰ'ল, আৰু…

স্বামী, মনে ভাবি এই কুবুদ্ধি পৰিত্যাগ কৰা। ৰঘুপতিৰ সৈতে যুদ্ধ তোমাক শোভা নহয়। ৰামৰ অনুজে এক সৰু ৰেখা টানিছিল, সেয়ো তুমি পাৰ হ'ব নোৱাৰিলা, এনে তোমাৰ পুৰুষত্ব! প্ৰিয়, যাৰ দূতে এনে কাৰ্য কৰিছে, তেওঁক কি তুমি যুদ্ধত জয় কৰিব? কৌতুকেৰে…