Adhyaya 4

এই অধ্যায়ত সূতৰ বৰ্ণনাৰে ধৰণীৰ প্ৰশ্ন উত্থাপিত হয়, আৰু বৰাহ ভগৱানে উত্তৰ দি কয় যে আকাশৰাজে ভূমিজ কন্যাৰ নাম “পদ্মিনী” ৰাখিলে। তাৰ পিছত পদ্মাৱতীৰ উদ্যান-আশ্ৰমৰ ওচৰত দেবর্ষি নাৰদ হঠাতে উপস্থিত হৈ, পদ্মাৱতীৰ অনুৰোধত শুভ দেহ-লক্ষণসমূহৰ বিস্তৃত বিৱৰণ দিয়ে; শেষত তেওঁ ঘোষণা কৰে যে তাইৰ ৰূপ “বিষ্ণু-যোগ্য” আৰু লক্ষ্মীৰ সদৃশ। নাৰদ অন্তৰ্ধান হোৱাৰ পাছত পদ্মিনী/পদ্মাৱতী সখীসকলৰ সৈতে বসন্তৰ ফুল সংগ্ৰহ কৰিবলৈ পুষ্পাটবীত প্ৰৱেশ কৰে; নানা ফুলৰ বৰ্ণনাৰে বনভূমি এক পৱিত্ৰ, আচার-সৌন্দৰ্যসমৃদ্ধ স্থান হিচাপে প্ৰকাশ পায়। তেতিয়া এক ভয়ংকৰ হাতী দেখা দিলে আতংক হয়, কিন্তু তৎক্ষণাৎ অশ্বাৰূঢ় ধনুৰ্ধৰ দীপ্তিমান পুৰুষ প্ৰকট হয়—ভেঙ্কটাদ্ৰি-নিবাসী শ্ৰীনিবাস, যিয়ে এই কাহিনীত নিজকে সূৰ্যবংশীয় “কৃষ্ণ” বুলি পৰিচয় দিয়ে। নাৰীসকলে ‘ঈহামৃগ’ নেদেখাৰ কথা কৈ এই বন ৰাজৰক্ষিত বুলি প্ৰশ্ন কৰে; তেওঁ শিকাৰ কৰিবলৈ আহিছোঁ বুলি কৈ পদ্মাৱতীক দেখি আকৃষ্ট হোৱা কথা স্বীকাৰ কৰে, আৰু ৰাজদণ্ডৰ আশংকাত সখীসকলৰ সতর্কবাণী শুনি সহচৰ-সেৱকসহ শীঘ্ৰে পৰ্বতৰ ফালে গুচি যায়।