নাৰদ in the Ramayana

তপস্যা আৰু স্বাধ্যায়ত নিৰত তপস্বী, বাক্‌বিদ্যাত শ্ৰেষ্ঠ নাৰদক মুনিপুঙ্গৱ বাল্মীকিয়ে বিনয়েৰে প্ৰশ্ন কৰিলে।

এই বৰ্তমান লোকত সঁচাকৈ কোন গুণৱান আৰু কোন বীৰ্যৱান? কোন ধৰ্মজ্ঞ, কৃতজ্ঞ, সত্যবাক্য আৰু দৃঢ়ব্ৰতী?

উত্তম চৰিত্ৰেৰে যুক্ত, সৰ্বভূতৰ হিতকামী—সত্য পণ্ডিত আৰু সমৰ্থ, আৰু সকলোৰে প্ৰিয়দৰ্শন যাৰ—সেই ব্যক্তি কোন?

কোনে আত্মৱান? কোনে ক্ৰোধ জয় কৰিছে? কোনে দ্যুতিমান আৰু অনসূয়ক? আৰু যুঁজত যাৰ ক্ৰোধ জাগিলে দেৱতাসকলেও ভয় কৰে—সেইজন কোন?

এই কথা মই শুনিবলৈ ইচ্ছা কৰোঁ; সঁচাকৈ মোৰ কৌতূহল অতি বৃহৎ। হে মহর্ষি, এনে গুণসম্পন্ন নৰক জানিবলৈ আপুনি সমৰ্থ।

বাল্মীকিৰ বচন শুনি, ত্ৰিলোকজ্ঞ নাৰদে ‘শ্ৰূয়তাম’ বুলি আহ্বান কৰি, প্ৰহৃষ্ট হৈ বাক্য ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

হে মুনি, তুমি যি বহু গুণ কীৰ্তন কৰিছা, সেয়া মানুহৰ মাজত নিশ্চয়েই দুষ্প্ৰাপ্য। সেই গুণেৰে যুক্ত নৰক চিনাক্ত কৰি মই ক’ম—শুনা—সেই পুৰুষৰ বিষয়ে।

শ্ৰীৰাম অতি বুদ্ধিমান, নীতিনিষ্ঠ আৰু বাগ্মী; শ্ৰীসম্পন্ন আৰু শত্রুনিবৰ্হণ। তেওঁ বিপুল কাঁধৰ, মহাবাহু, শঙ্খসদৃশ গ্ৰীৱা আৰু দৃঢ় মহাহনুযুক্ত।

বিশাল বক্ষস্থলযুক্ত, মহাধনুৰধাৰী, সুদৃঢ় কণ্ঠসন্ধিযুক্ত, শত্রুদমন; আজানুবাহু, উন্নত শিৰ, সুন্দৰ ললাট আৰু অতিবিক্ৰমশালী আছিল।

ন অতিশয় ওখ, ন অতিশয় খাটো; সমানুপাতিক অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গযুক্ত, স্নিগ্ধ দীপ্ত বৰ্ণৰ, প্ৰতাপৱান; পীন বক্ষ, বিশাল নয়ন, লক্ষ্মীসম্পন্ন আৰু শুভলক্ষণযুক্ত আছিল।

ধৰ্মজ্ঞ, সত্যসন্ধ, আৰু প্ৰজাৰ হিতত নিৰত; যশস্বী, জ্ঞানসম্পন্ন, শুচি, যথোচিত উপদেশ মান্য কৰা, আৰু সমাধিমান আছিল।

প্ৰজাপতি-সম শ্ৰীমান, ধাতাৰ দৰে ধাৰক আৰু শত্রুনিষূদন; জীৱলোকৰ ৰক্ষক আৰু ধৰ্মৰ দৃঢ় পৰিৰক্ষক আছিল।

তেওঁ নিজৰ ধৰ্ম ৰক্ষা কৰা আৰু নিজৰ জনসাধাৰণকো সুৰক্ষা দিয়া আছিল; বেদ আৰু বেদাঙ্গৰ তত্ত্বৰ সত্য অৰ্থ জানোতা আছিল, আৰু ধনুৰ্বেদ—ধনু আৰু যুদ্ধবিদ্যা—ত দৃঢ়নিষ্ঠ হৈ সুপৰিণত আছিল।

তেওঁ সকলো শাস্ত্ৰৰ অৰ্থ-তত্ত্ব যথাৰ্থভাৱে জানোতা, অচল স্মৃতিশক্তিসম্পন্ন আৰু প্ৰতিভাশালী আছিল; সৰ্বলোকপ্ৰিয়, সাধুস্বভাৱী, মনোবলে অদীন আৰু কৰ্মত বিচক্ষণ আছিল।

যেনেকৈ নদীসমূহ সদায় সাগৰলৈ আহে, তেনেকৈ সদ্জনে তেওঁক সদায় সহজে ওচৰ পাব পাৰে; তেওঁ আৰ্য, সকলোকে সমভাৱে দেখে, আৰু সদায় মনোহৰ তথা প্ৰসন্ন মুখমণ্ডলধাৰী।

সেইজন সৰ্বগুণেৰে সম্পন্ন, কৌসল্যাৰ আনন্দ বঢ়োৱা; গাম্ভীৰ্যত সাগৰৰ দৰে আৰু ধৈৰ্যত হিমৱান পৰ্বতৰ দৰে আছিল।

বীৰ্যত বিষ্ণুৰ সদৃশ, প্ৰিয়দৰ্শনত চন্দ্ৰৰ দৰে; ক্ৰোধত প্ৰলয়াগ্নিৰ দৰে, ক্ষমাত পৃথিৱীৰ সমান। দানত ধনদ (কুবেৰ)ৰ দৰে আৰু সত্যত সাক্ষাৎ ধৰ্মৰ দৰে আছিল।

এইদৰে গুণসম্পন্ন, সত্যাধিষ্ঠিত পৰাক্ৰমী, জ্যেষ্ঠ আৰু শ্ৰেষ্ঠ গুণেৰে যুক্ত, দশৰথৰ প্ৰিয় পুত্ৰ ৰামক—প্ৰজাহিতত ৰত আৰু প্ৰজাৰ প্ৰিয় কামনাত আগ্ৰহী—ভূপতিয়ে প্ৰীতিবশতঃ যুবৰাজ্যত নিযুক্ত কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে।

সত্যবচনত অটল আৰু ধৰ্মপাশে সংযত ৰাজা দশৰথে নিজৰ প্ৰিয় পুত্ৰ ৰামক বনবাসলৈ পঠিয়ালে।

ৰামৰ দয়িতা ভাৰ্যা সীতা, সদায় প্ৰাণসম প্ৰিয় আৰু হিতচিন্তিকা, জনকৰ কুলত জন্মলাভ কৰা—যেন দেৱমায়াৰে গঢ়া। সৰ্ব শুভলক্ষণসম্পন্না, নাৰীসকলৰ মাজত উত্তমা আৰু দশৰথগৃহৰ বধূ, ৰোহিণীয়ে যেন শশীক অনুসৰে তেনেকৈ ৰামক অনুসৰণ কৰিলে।