দ্ৰোণাচাৰ্য

এইদৰে ভীমে কোৱা কথাত দ্ৰোণ, ভীমৰ চাপৰ পৰা মুক্ত হৈ, সেই ধনু একাষে থৈ দিলে। সকলো অস্ত্ৰ ত্যাগ কৰিবলৈ ইচ্ছুক ধৰ্মাত্মা বীৰে ক’লে—‘কৰ্ণ, কৰ্ণ! হে মহেষ্বাস! কৃপ! আৰু দুৰ্যোধন!’

একলব্য ক’লে: “হে বীৰসকল, মোক নিষাদসকলৰ অধিপতি হিৰণ্যধনুষৰ পুত্ৰ বুলি জানিবা; আৰু মোক দ্ৰোণাচাৰ্যৰ শিষ্য বুলি বুজিবা—ধনুৰ্বেদৰ বিদ্যাত নিয়মানুগ শ্ৰম-তপস্যা কৰা জন।”

তাৰ পাছত পাৰ্ষতে বাণেৰে দুঃশাসনক বিমুখ কৰি, হাজাৰ হাজাৰ শৰ বৰষাই ৰণক্ষেত্ৰত দ্ৰোণৰ দিশে আগবাঢ়িল।

“দ্ৰোণে আধা মাহত; দ্ৰৌণী (অশ্বত্থামা) ৰণত দহ দিনত; আৰু কৰ্ণে ছয় দিনত। এইসকল সদায় মোৰ ভয়ৰ কাৰণ।”

দৈত্যই দ্ৰোণ পৰ্বত উঠাই লৈ গৈছে বুলি জানি ধিষণ, ভয়ত আতংকিত হৈ, দূৰৰ পৰা আহি চিঞৰিলে, তেওঁৰ শৰীৰ শ্বাসৰোধত কঁপি আছিল।

তাৰ পাছত পুনৰ পাঁচ দিনলৈ, মহাবল-পরাক্ৰমী আচার্য দ্ৰোণ বীৰ্যবান ধৃষ্টদ্যুম্নৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিলে।

যেতিয়া কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰত কৌৰৱ আৰু পাণ্ডৱ উভয় পক্ষৰ বীৰসকল নিহত হ’ল আৰু বীৰগতি প্ৰাপ্ত হ’ল, আৰু যেতিয়া ভীমসেনৰ গদাৰ আঘাতত ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ পুত্ৰ দুৰ্যোধনৰ উৰু ভঙা গ’ল, তেতিয়া দ্ৰোণাচাৰ্যৰ পুত্ৰ অশ্বত্থামাই দ্ৰৌপদীৰ পাঁচজন টোপনি যোৱা…

সূত ক’লে—তাইৰ বাক্য ধৈৰ্যৰে শুনি ভক্তৱৎসল ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণে তৎক্ষণাৎ বুজিলে যে দ্ৰোণপুত্ৰ অশ্বত্থামাই পাণ্ডৱ বংশৰ শেষ জীৱন নাশ কৰিবলৈ ব্ৰহ্মাস্ত্ৰ নিক্ষেপ কৰিছে।

সেই মোৰ বিভু শ্ৰীকৃষ্ণেই ৰণক্ষেত্ৰত আগবাঢ়ি গৈ, ভীষ্ম, কৰ্ণ, দ্ৰোণ, শল্য আদি নেতাৰ নেতৃত্বত গঠিত কৌৰৱ সেনাব্যূহৰ সকলোৰে আয়ু, উদ্যম আৰু মনোবল দৃষ্টিৰে হৰণ কৰিছিল।

শম্ভুৰ বচন শুনি দ্ৰোণে প্ৰণত হৈ ক’লে—“আপোনাৰ স্বাংশজাত, মহাবলী আৰু সৰ্বতোভাবে অজেয় এক পুত্ৰ মোক দান কৰক।”

তেতিয়া দৈত্যে মহাবেগে দুয়োটা বাহুত দ্ৰোণক ধৰি, তৎক্ষণাৎ সাগৰত নিক্ষেপ কৰিলে; দ্ৰোণৰ তেজ সহজে দমন নহয়—ই আশ্চৰ্য।

শক্ৰে ক’লে—তোমাৰ শত্ৰুসকল অতি বলৱান, দুঃৰ্যোধন তেওঁলোকৰ অগ্ৰণী। দ্ৰোণ, ভীম আৰু কৰ্ণ—সকলো নিঃসন্দেহে দুৰ্জয়।