ধৃতৰাষ্ট্ৰ

বৈশম্পায়ন ক’লে: তেতিয়া, হে জনমেজয়, এক তুমুল বাক্যযুদ্ধ উঠিল; সেই সময় দুঃখে আচ্ছন্ন ৰজা ধৃতৰাষ্ট্ৰে এইদৰে ক’লে।

বৈশম্পায়ন ক’লে: এইদৰে, হে জনমেজয়, সেই ভয়ংকৰ আৰু তুমুল যুদ্ধ-সংঘাত সংঘটিত হ’ল; য’ত দুঃখে আচ্ছন্ন ৰজা ধৃতৰাষ্ট্ৰই এই কথা ক’লে।

বৈশম্পায়নে ক’লে: এই কথা শুনি, হে মহাৰাজ, অম্বিকাসুত ধৃতৰাষ্ট্ৰ শোকত ব্যাকুলচিত্ত হৈ সাৰথি সূত সঞ্জয়ক ক’লে।

শ্ৰীশুকদেৱ ক’লে—অক্রূৰ পৌৰৱ ৰজাসকলৰ কীৰ্তিৰে খ্যাত হস্তিনাপুৰলৈ গ’ল। তাত তেওঁ ধৃতৰাষ্ট্ৰ, ভীষ্ম, বিদুৰ আৰু পৃথা (কুন্তী)ক দেখিলে; লগতে বাহ্লীকক তেওঁৰ পুত্ৰ সোমদত্তসহ। তেওঁ দ্ৰোণাচাৰ্য, কৃপাচাৰ্য, কৰ্ণ, সুয়োধন, দ্ৰৌণি (অশ্বত্থামা)…

সেই বন্ধু বিদুৰ আহি পোৱা দেখি ধৰ্মপুত্ৰ যুধিষ্ঠিৰে অনুজসকলৰ সৈতে, ধৃতৰাষ্ট্ৰ, যুযুৎসু, সঞ্জয়, কৃপাচাৰ্য, কুন্তী, গান্ধাৰী, দ্ৰৌপদী, সুভদ্ৰা, উত্তৰা, কৃপী আৰু অন্যান্য আত্মীয়-স্ত্ৰীসকল সন্তানসহ—সকলেই মহা আনন্দে তেওঁৰ ওচৰলৈ দৌৰি আহিল; যেন…

শ্ৰী শুকদেৱ ক’লে—অধৰ্মৰ বশে দুষ্ট পুত্ৰসকলক পোহপাল দি দি ধৃতৰাষ্ট্ৰ ৰজাই বিবেকদৃষ্টি হেৰুৱালে; তেতিয়া কনিষ্ঠ ভ্ৰাতাৰ পিতৃহীন পুত্ৰ পাণ্ডৱসকলক লাক্ষাগৃহত সোমাই অগ্নি লগাই দিলে।

পুত্ৰসকল নিহত হোৱাত অত্যন্ত দুখী ধৃতৰাষ্ট্ৰই ভীমৰ বাক্যবাণত পীড়িত হৈ পাণ্ডৱৰ ৰাজ্যতে বাস কৰিছিল।

ঋষিসকলে ক’লে: দেৱশ্রেষ্ঠ শুকই পৰম সিদ্ধি লাভ কৰিলে। তাৰ পিছত ব্যাসে কি কৰিলে? সেইটো আমাক বিস্তাৰিতভাৱে কওক।

ব্যাসৰ বীৰ্যৰ পৰা ধৃতৰাষ্ট্ৰ অন্ধ হৈ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল, কাৰণ মুনিগৰাকীক দেখি কামাতুৰা অম্বিকাই চকু মুদি দিছিল।

তাঁৰ পদ্মচৰণ শ্ৰেষ্ঠ নাগ শঙ্খে সেৱা কৰিলে; ধৃতৰাষ্ট্ৰেও, বিশেষকৈ তক্ষকে; আৰু পদ্মে তথা মহাশেষেও বিশেষভাৱে সেৱা জনালে।

এতিয়াই ভীমসেনে কুৰুবংশক উপদ্ৰৱ দিয়া নৃপতি বীৰবৰ্মাক ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ আদেশত বধ কৰিলে।

পিছত ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ মত অনুসৰি তেওঁলোকে ইন্দ্ৰপ্ৰস্থত বসতি স্থাপন কৰিলে। তাত এক সময়ত পাণ্ডৱসকলক বাসুদেৱে ৰক্ষা কৰিছিল।