অৰ্জুন

চক্ৰ গ্ৰস্ত হোৱা ৰাধেয় ক্ৰোধত অশ্ৰু ঝৰালে। তেতিয়া সি অৰ্জুনক ক’লে— “পাণ্ডৱ, এক মুহূৰ্ত ধৈৰ্য ধৰা।”

এইদৰে বাক্য কৈ, বীৰ অৰ্জুনে যাদৱসকলৰ সভামণ্ডপ ‘সুধৰ্মা’ত প্ৰৱেশ কৰিলে, মহাৰথীসকলৰ বাবে শোকাকুল হৈ।

হে ৰাজন, কৌন্তীপুত্ৰ অৰ্জুনে একলব্যক স্মৰণ কৰি গোপনে দ্ৰোণাচাৰ্যৰ ওচৰলৈ গৈ, স্নেহ-প্ৰণয়ত এই বাক্য ক’লে।

তেতিয়া, হে মহীপতি! অৰ্জুনে হৃষীকেশক এই বাক্য ক'লে: হে অচ্যুত, মোৰ ৰথ দুয়ো সেনাৰ মাজত স্থাপন কৰা।

অৰ্জুন উৱাচ—হে মধুসূদন! হে অৰিসূদন! ৰণত ভীষ্ম আৰু দ্ৰোণৰ দৰে পূজাৰ্হ জনক মই বাণেৰে কেনেকৈ প্ৰতিযুদ্ধ কৰিম?

অৰ্জুন ক’লে—হে জনাৰ্দন, যদি আপোনাৰ মতে কৰ্মতকৈ বুদ্ধি (জ্ঞান) শ্ৰেষ্ঠ, তেন্তে হে কেশৱ, কিয় মোক এই ভয়ংকৰ কৰ্মত নিয়োজিত কৰিবলৈ প্ৰেৰণা দিছা?

এইদৰে তেওঁলোক দুয়ো জগতত বাস কৰি, দীপ্তিমান হৈ পৰম পৰিপক্বতা লাভ কৰিলে; আৰু ভিন্ন ভিন্ন কাৰণত এজন কৃষ্ণ ৰূপে জন্মিল, আনজন ধনঞ্জয় (অর্জুন) ৰূপে।

অৰ্জুনে ক’লে— “আপোনালোকৰ কথাসমূহ, যাৰ সাৰেই কৰুণা, তাৰ সত্য সাৰাংশ মোক ইয়াত কওক। আৰু যি মানুহ ধৰ্মৰ অন্বেষী, তাক মহাত্মাসকলে কেতিয়াও নিবাৰণ কৰা উচিত নহয়।”

নাৰদে ক’লে: হে পাৰ্থ, তাতো মোৰো নিজ প্ৰকাশ-মূৰ্তি আছে, যি ব্ৰাহ্মণসকলৰ কামনাৰ বিষয়। হে প্ৰিয়, মই তাক নাছাড়োঁ—ছত্ৰ আৰু দণ্ডে বিভূষিত।

অচ্যুত ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণক বন্ধু আৰু সাৰথি হিচাপে পোৱা অৰ্জুনে এইদৰে মধুৰ বাক্যৰে তেওঁৰ প্ৰিয়তমাক সান্ত্বনা দিলে। তাৰ পিছত তেওঁ কৱচ পৰিধান কৰিলে, তেওঁৰ ভয়ংকৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ ল’লে আৰু ৰথত উঠি গুৰুপুত্ৰ অশ্বত্থামক খেদি যাবলৈ ওলাল।

হে শ্ৰীকৃষ্ণ, হে কৃষ্ণসখ (অর্জুনৰ বন্ধু), হে বৃষ্ণিবংশৰ শ্ৰেষ্ঠ! পৃথিৱীত উপদ্ৰৱ সৃষ্টিকাৰী ৰাজন্যবংশসমূহ দহনকাৰী, অক্ষয় পৰাক্ৰমশালী তুমি। হে গোবিন্দ! গাই, দ্বিজ (ব্ৰাহ্মণ) আৰু ভক্তসকলৰ দুখ হৰণ কৰিবলৈ তুমি অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰা। হে যোগেশ্বৰ…

হে বিপ্ৰৰ্ষি! ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণয়ো অৰ্জুনৰ সৈতে ৰথত উঠি তেওঁলোকক অনুসৰণ কৰিছিল। এনেদৰে ৰজা যুধিষ্ঠিৰক গুহ্যকসকলৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত কুবেৰৰ দৰে অত্যন্ত ৰাজকীয় দেখা গৈছিল।