ভীম

সেই শুভা নাৰীজনে সেই অতি উত্তম সৌগন্ধিক ফুল লাভ কৰি, হে ৰাজন, অত্যন্ত আনন্দিত হৈ তেতিয়া ভীমসেনক ক’লে।

ভ্ৰাতাৰ সেই মহৎ ৰূপ দেখি, কৌৰৱবংশৰ আনন্দ ভীম তেতিয়া বিস্মিত হ’ল আৰু পুনঃ পুনঃ হৰ্ষে উল্লসিত হ’ল।

হে ভাৰত! ভ্ৰাতা ভীমে তেওঁক তৎক্ষণাৎ আলিঙ্গন কৰাতেই তেওঁৰ শ্ৰম নাশ হ’ল, আৰু সকলো কথাই শুভ আৰু অনুকূল যেন লাগিল।

তেওঁ সহদেৱক সৃঞ্জয়সকলৰ সৈতে দক্ষিণলৈ পঠিয়ালে; নকুলক মৎস্যসকলৰ সৈতে পশ্চিমলৈ; সব্যসাচী অৰ্জুনক কেকয়সকলৰ সৈতে উত্তৰলৈ; আৰু বৃকোদৰ ভীমক মদ্ৰকসকলৰ সৈতে পূৰ্বলৈ পঠিয়ালে।

ভীম ৰান্ধনীঘৰৰ অধ্যক্ষ আছিল, সুয়োধন (দুৰ্যোধন) ধনভাণ্ডাৰৰ; সহদেৱ অতিথি-পূজাত আৰু নকুল প্ৰয়োজনীয় দ্ৰব্য সংগ্ৰহত নিয়োজিত আছিল। অৰ্জুন গুৰুজনৰ শুশ্ৰূষাত, শ্ৰীকৃষ্ণ সকলোৰে পাদপ্ৰক্ষালনত, দ্ৰৌপদী পৰিৱেশনত, আৰু মহানমন কৰ্ণ দান-বিতৰণত…

সেই দুৰ্জয় ৰজা জরাসন্ধ বলত দহ হাজাৰ হাতীৰ সমান। আন বলৱান যোদ্ধাসকলেও তাক পৰাজিত কৰিব নোৱাৰে; কেৱল ভীমেই তাৰ সমবলী।

যদি তোমাৰ বাণী, হে পাৰ্থ, বন্দীৰ দৰে অনিবাৰিতভাৱে সাজু হৈ থাকে, তেন্তে কিয় তুমি ত্ৰিপুৰান্তক মহাদেৱক স্তৱ নকৰা?

এতিয়াই ভীমসেনে কুৰুবংশক উপদ্ৰৱ দিয়া নৃপতি বীৰবৰ্মাক ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ আদেশত বধ কৰিলে।

তুমি মহাসেন, মহাসেনাৰ সেনাপতি; মহাতেজ, অপাৰ দীপ্তিময়। তুমি বীৰসেন, বীৰসকলৰ নেতা; ভূপাতি, সার্বভৌম প্ৰভু। তুমি সিদ্ধাসন, সিদ্ধসকলৰ মাজত আসীন; সুৰাধ্যক্ষ, দেৱসকলৰ অধিপতি; ভীমসেন, ভয়ংকৰ বলশালী; নিৰাময়, ৰোগহৰ।

পুত্ৰসকল নিহত হোৱাত অত্যন্ত দুখী ধৃতৰাষ্ট্ৰই ভীমৰ বাক্যবাণত পীড়িত হৈ পাণ্ডৱৰ ৰাজ্যতে বাস কৰিছিল।

বায়ুৰ পৰা তেওঁ বৃকোদৰ (ভীম) আৰু শতক্ৰতুৰ (ইন্দ্ৰ) পৰা জিষ্ণু (অৰ্জুন) নামৰ পুত্ৰ লাভ কৰিলে। বছৰি বছৰি কুন্তীৰ তিনিজন মহাবলী পুত্ৰ জন্ম হ’ল।

ধৰ্মৰ অংশ মহাৰাজ যুধিষ্ঠিৰ হ’ব। ভীমসেন বায়ুৰ অংশ আৰু যমজ সন্তান (নকুল আৰু সহদেৱ) অশ্বিনীদ্বয়ৰ অংশ হ’ব।