Adhyaya 18

Verse 1

सूत उवाच । अथाहं संप्रवक्ष्यामि सर्वधर्मोत्तमोत्तमम् । उमामहेश्वरं नाम व्रतं सर्वार्थसिद्धिदम्

Sinabi ni Sūta: Ngayon ay ipaliliwanag ko ang pinakadakila sa pinakadakila sa lahat ng dharma—ang panatang tinatawag na ‘Umāmaheśvara’, isang vrata na nagkakaloob ng katuparan ng lahat ng layunin.

Verse 2

आनर्त्त संभवः कश्चिन्नाम्ना वेदरथो द्विजः । कलत्रपुत्रसंपन्नो विद्वानुत्तमवंशजः

May isang dalawang-ulit-na-ipinanganak (dvija) na nagngangalang Vedaratha, na isinilang sa Ānarta; may asawa at mga anak, marunong at mula sa marangal na angkan.

Verse 3

तस्यैवं वर्तमानस्य ब्राह्मणस्य गृहाश्रमे । बभूव शारदानाम कन्या कमललोचना

Habang ang brāhmaṇa ay namumuhay nang gayon sa yugto ng maybahay, nagkaroon siya ng isang anak na babae na ang pangalan ay Śāradā, na may mga matang tulad ng lotus.

Verse 4

तां रूपलक्षणोपेतां बालां द्वादशहायनाम् । ययाचे पद्मनाभाख्यो मृतदारश्च स द्विजः

Ang dalagang yaon—may kagandahan at mapalad na mga tanda, labindalawang taong gulang—ay hiningi sa pag-aasawa ng isang dalawang-ulit-na-ipinanganak na nagngangalang Padmanābha, na pumanaw na ang asawa.

Verse 5

महाधनस्य शांतस्य सदा राजसखस्य च । याञ्चाभंगभयात्तस्य तां कन्यां प्रददौ पिता

Dahil siya’y napakayaman, mapayapa, at laging kaibigan ng hari, ang ama ng dalaga—sa takot sa kahihiyang dulot ng pagtanggi sa kanyang pakiusap—ay ibinigay sa kanya ang anak na babae.

Verse 6

मध्यंदिने कृतोद्वाहः स विप्रः श्वशुरालये । संध्यामुपासितुं सायं सरस्तटमुपाययौ

Nang maisagawa ang kasal sa tanghaling-tapat sa bahay ng kanyang biyenan, ang brahmanang iyon ay nagtungo pagsapit ng gabi sa pampang ng lawa upang isagawa ang pagsamba sa sandhyā.

Verse 7

उपास्य संध्यां विधिवत्प्रत्यागच्छत्तमोवृते । मार्गे दष्टो भुजंगेन ममार निजकर्मणा

Matapos niyang isagawa nang wasto ang pagsamba sa sandhyā, siya’y nagbalik nang lumaganap ang dilim. Sa daan, siya’y tinuklaw ng ahas at namatay—sa bisa ng sarili niyang karma.

Verse 8

तस्मिन्मृते कृतोद्वाहे सहसा तस्य बांधवाः । चुक्रुशुः शोकसंतप्तौ श्वशुरावस्य कन्यका

Nang siya’y biglang mamatay—kakatapos pa lamang ng kasal—ang kanyang mga kamag-anak ay napasigaw sa matinding dalamhati; at ang biyenan at ang batang nobya ay tinupok ng pagdadalamhati.

Verse 9

निर्हृत्य तं बंधुजना जग्मुः स्वं स्वं निवेशनम् । शारदा प्राप्तवैधव्या पितुरेवालये स्थिता

Matapos siyang dalhin para sa mga huling ritwal, nagsiuwi ang mga kamag‑anak, bawat isa sa sariling tahanan. Si Śāradā, na napasailalim sa pagkabalo, ay nanatili sa bahay ng kanyang ama.

Verse 10

भूताच्छादनभोज्येन भर्त्रा विरहिता सती । निनाय कतिचिन्मासान्सा बाला पितृमंदिरे

Nahihiwalay sa asawa—na siyang nagkakaloob sa kanya ng kasuotan at pagkain—ang banal na dalaga ay nagpalipas ng ilang buwan sa tahanan ng kanyang ama.

Verse 11

एकदा नैध्रुवो नाम कश्चिद्वृद्धतरो मुनिः । अन्धः शिष्यकरग्राही तन्मंदिरमुपाययौ

Isang araw, dumating sa bahay na iyon ang isang matandang muni na nagngangalang Naidhruva—bulag at hawak ang kamay ng kanyang alagad.

Verse 12

तस्मिन्वृद्धे गृहं प्राप्ते क्वापि यातेषु बंधुषु । साक्षादिवात्मनो दैवं सा बाला समुपागमत्

Nang dumating sa bahay ang matandang muni at ang mga kamag‑anak ay wala roon, lumapit ang dalaga sa kanya na wari’y siya ang hayag na kalooban ng tadhana at biyaya ng Diyos para sa kanya.

Verse 13

स्वागतं ते महाभाग पीठेस्मिन्नुपविश्यताम् । नमस्ते मुनिनाथाय प्रियं ते करवाणि किम्

“Maligayang pagdating sa iyo, dakilang pinagpala. Maupo po kayo sa upuang ito. Pagpupugay sa inyo, panginoon ng mga muni—ano po ang magagawa ko na ikalulugod ninyo?”

Verse 14

इत्युक्त्वा भक्तिमास्थाय कृत्वा पादावनेजनम् । वीजयित्वा परिश्रांतं तं मुनिं पर्यतोषयत्

Pagkasabi nito, sa debosyon siya’y kumupkop; hinugasan niya ang mga paa, at saka pinaypayan ang pagod na muni, at lubos siyang pinasaya sa paglilingkod.

Verse 15

श्रांतं पीठे समावेश्य कृत्वाभ्यंगं स्वपाणिना । कृतस्नानं च विधिवत्कृतदेवार्चनं मुनिम्

Pinaupo niya sa upuan ang pagod na muni, minasahe ng sarili niyang mga kamay; inasikaso rin niya na siya’y makapaligo nang wasto at makapagsamba sa diyos ayon sa tuntunin.

Verse 16

सुखासनोपविष्टं तं धूपमाल्यानुलेपनैः । अर्चयित्वा वरान्नेन भोजयामास सादरम्

Nang siya’y nakaupo nang maginhawa, pinarangalan niya siya sa insenso, mga kuwintas ng bulaklak, at mababangong pahid; saka, may paggalang, pinakain niya ng mainam na pagkain.

Verse 17

भुक्त्वा च सम्यक्छनकैस्तृप्तश्चानंदनिर्भरः । चकारांधमुनिस्तस्यै सुप्रीतः परमाशिषम्

Pagkakain niya nang wasto at dahan-dahan, siya’y nabusog at napuno ng galak; ang bulag na muni, lubhang nalugod, ay nagkaloob sa kanya ng pinakamataas na pagpapala.

Verse 18

विहृत्य भर्त्रा सहसा च तेन लब्ध्वा सुतं सर्वगुणैर्वरिष्ठम् । कीर्तिं च लोके महतीमवाप्य प्रसादयोग्या भव देवतानाम्

“Di magtatagal, kasama ng isang asawa ay magtatamasa ka ng buhay; magkakamit ka ng isang anak na higit sa lahat sa mga kabutihan. Magkakaroon ka ng dakilang katanyagan sa daigdig; maging karapat-dapat ka sa biyaya ng mga diyos.”

Verse 19

इत्यभिव्याहृतं तेन मुनिना गतचक्षुषा । निशम्य विस्मिता बाला प्रत्युवाच कृतांजलिः

Nang marinig ng dalaga ang mga salitang iyon na binigkas ng muning nawalan ng paningin, siya’y namangha at sumagot na magkayakap ang mga palad sa pagdarasal.

Verse 20

ब्रह्मंस्त्वद्वचनं सत्यं कदाचिन्न मृषा भवेत् । तदेतन्मंदभाग्यायाः कथमेतत्फलिष्यति

“O Brahman na pantas, ang iyong salita ay katotohanan; kailanma’y hindi magiging kasinungalingan. Ngunit paano ito mamumunga para sa isang tulad kong kapus-palad?”

Verse 21

शिलाग्र्यामिव सद्वृष्टिः शुनक्यामिव सत्क्रिया । विफला मंदभाग्यायामाशीर्ब्रह्मविदामपि

“Gaya ng mabuting ulan na bumabagsak sa batuhing tuktok, gaya ng banal na gawaing iniaalay sa di-karapat-dapat—ganyan din, sa kapus-palad, maging ang pagpapala ng mga nakakakilala kay Brahman ay nawawalan ng bunga.”

Verse 22

सैषाहं विधवा ब्रह्मन्दुष्कर्मफलभागिनी । त्वदाशीर्वचनस्यास्य कथं यास्यामि पात्रताम्

“Ako nga’y isang biyuda, O Brahman, na nagdadala ng bunga ng masasamang gawa. Paano ako magiging karapat-dapat na sisidlan ng iyong pagpapalang-salita?”

Verse 23

मुनिरुवाच । त्वामनालक्ष्य यत्प्रोक्तमंधेनापि मयाऽधुना । तदेतत्साधयिष्यामि कुरु मच्छासनं शुभे

Sinabi ng muni: “Bagaman ako’y bulag at nagsalita ngayon nang hindi ka nakilala, yaon ding pangako ang aking ganap na tutuparin. O mapalad na babae, sundin mo ang aking tagubilin.”

Verse 24

उमामहेश्वरं नाम व्रतं यदि चरिष्यसि । तेन व्रतानुभावेन सद्यः श्रेयोऽनुभोक्ष्यसे

Kung isasagawa mo ang panatang tinatawag na ‘Umā–Maheśvara’, sa bisa ng panatang iyon ay agad mong tatamuhin ang pinakamataas na kabutihan.

Verse 25

शारदोवाच । त्वयोपदिष्टं यत्नेन चरिष्याम्यपि दुश्चरम् । तद्व्रतं ब्रूहि मे ब्रह्मन्विधानं वद विस्तरात्

Sinabi ni Śārada: “Kahit mahirap, pagsisikapan kong isagawa ang itinuro mo. O Brahman, sabihin mo sa akin ang panatang iyon—ipaliwanag mo nang malawakan ang paraan.”

Verse 26

मुनिरुवाच । चैत्रे वा मार्गशीर्षे वा शुक्लपक्षे शुभे दिने । व्रतारंभं प्रकुर्वीत यथावद्गुर्वनुज्ञया

Sinabi ng muni: “Sa buwan ng Caitra o Mārgaśīrṣa, sa mapalad na araw ng maliwanag na kalahati, simulan ang panata nang wasto—matapos makuha ang pahintulot ng guro.”

Verse 27

अष्टम्यां च चतुर्दश्यामुभयोरपि पर्वणोः । संकल्पं विधिवत्कृत्वा प्रातःस्नानं समाचरेत्

Sa dalawang banal na pagdiriwang—sa ikawalong at sa ika-labing-apat na araw ng buwan—matapos gawin nang wasto ang saṅkalpa, magsagawa ng paliligo sa umaga.

Verse 28

सन्तर्प्य पितृदेवादीन्गत्वा स्वभवनं प्रति । मंडपं रचयेद्दिव्यं वितानाद्यैरलंकृतम्

Matapos bigyang-kasiyahan sa mga handog ang mga Pitṛ at mga Deva at iba pang iginagalang, at saka umuwi, magtayo ng maringal na maṇḍapa na pinalamutian ng mga tabing at iba pa.

Verse 29

फलपल्लवपुष्पाद्यैस्तोरणैश्च समन्वितम् । पंचवर्णैश्च तन्मध्ये रजोभिः पद्ममुद्धरेत्

Palamutian ang pook-sambahan ng mga torana—mga palamuting nakabitin na yari sa mga bunga, murang dahon, bulaklak, at iba pa; at sa gitna, gamit ang pulbos na may limang kulay, iguhit ang anyong-loto.

Verse 30

चतुर्दशदलैर्बाह्ये द्वाविंशद्भिस्तदंतरे । तदंतरं षोडशभिरष्टभिश्च तदंतरे

Sa panlabas na singsing ng loto ay magkaroon ng labing-apat na talulot; sa loob niyon ay dalawampu’t dalawa; sa loob pa ay labing-anim; at lalo pang loob ay walo (na talulot).

Verse 31

एवं पद्मं समुद्धत्य पंचवर्णैर्मनोरमम् । चतुरस्रं ततः कुर्यादंतर्वर्तुलमुत्तमम्

Sa gayon, matapos iguhit ang kaakit-akit na loto sa limang kulay, gumawa naman ng isang parisukat na bakod; at sa loob nito ay isang napakainam na bilog.

Verse 32

व्रीहितंडुलराशिं च तन्मध्ये च सकूर्चकम् । कूर्चोपरि सुसंस्थाप्य कलशं वारिपूरितम्

At doon ay maglagay ng bunton ng mga butil ng bigas; at sa gitna nito ay isang kūrca (ritwal na kumpol ng darbha); sa ibabaw ng kūrca ay matibay na itindig ang isang kalasa (kalaśa) na puno ng tubig.

Verse 33

कलशोपरि विन्यस्य वस्त्रं वर्णसमन्वितम् । तस्योपरिष्टात्सौवर्ण्यौ प्रतिमे शिवयोः शुभे । निधाय पूजयेद्भक्त्या यथाविभवविस्तरम्

Sa ibabaw ng kalasa ay ilatag ang telang may angkop na kulay; at sa ibabaw niyon ay ilagay ang mapalad na ginintuang mga anyo ni Śiva at ng Kanyang kabiyak. Pagkatapos ay sambahin sila nang may debosyon, na pinalalawak ang mga handog ayon sa sariling kakayahan.

Verse 34

पंचामृतैस्तु संस्नाप्य तथा शुद्धोदकेन च । रुद्रैकादशकं जप्त्वा पंचाक्षरशताष्टकम्

Matapos paliguan ang Diyos ng limang amṛta at saka ng dalisay na tubig, bigkasin ang Rudra nang labing-isang ulit, at pagkatapos ay i-japa ang limang-pantig na mantra nang isandaan at walo.

Verse 35

अभिमंत्र्य पुनः स्थाप्य पीठं मध्ये तथार्चयेत् । स्वयं शुद्धासनासीनो धौतशुक्लांबरः सुधीः

Pagkatapos basbasan sa pamamagitan ng mantra at muling ilagay ang pīṭha sa gitna, sambahin ayon sa tuntunin; at ang marunong na sumasamba ay maupo sa malinis na upuan, nakasuot ng nilabhang puting kasuotan.

Verse 36

पीठमामंत्र्य मंत्रेण प्राणायामान्समाचरेत् । संकल्पं प्रवदेत्तत्र शिवाग्रे विहितांजलिः

Sa pag-anyaya sa pīṭha sa pamamagitan ng mantra, isagawa ang prāṇāyāma; at saka, na magkadikit ang mga palad sa harap ni Śiva, ipahayag ang saṅkalpa, ang banal na layon ng ritwal.

Verse 37

यानि पापानि घोराणि जन्मांतरशतेषु मे । तेषां सर्वविनाशाय शिवपूजां समारभे

Anumang kakila-kilabot na kasalanan ko na naipon sa daan-daang nakaraang kapanganakan—upang tuluyang mapuksa ang lahat ng iyon, sinisimulan ko ang pagsamba kay Śiva.

Verse 38

सौभाग्यविजयारोग्यधर्मैश्वर्याभिवृद्धये । स्वर्गापवर्गसिद्ध्यर्थं करिष्ये शिवपूजनम्

Para sa pagdami ng magandang kapalaran, tagumpay, kalusugan, dharma, at kasaganaan—at upang makamtan ang langit at mokṣa—gagawin ko ang pagsamba kay Śiva.

Verse 39

इति संकल्पमुच्चार्य यथावत्सुसमाहितः । अंगन्यासं ततः कृत्वा ध्यायेदीशं च पार्वतीम्

Sa gayon, matapos bigkasin nang wasto ang saṅkalpa na may ganap na pagtipon ng diwa, isagawa ang nyāsa sa mga sangkap ng katawan; pagkaraan, magnilay kay Panginoong Īśa (Śiva) at kay Inang Pārvatī.

Verse 40

कुंदेंदुधवलाकारं नागाभरणभूषितम् । वरदाभयहस्तं च बिभ्राणं परशुं मृगम्

Magnilay sa Kanya na ang anyo’y puti gaya ng sampagita at ng buwan, pinalamutian ng mga hiyas na ahas; ang isang kamay ay nagbibigay ng biyaya at ang isa’y nagkakaloob ng kawalang-takot, at tangan din ang palakol at ang usa.

Verse 41

सूर्यकोटिप्रतीकाशं जगदानंदकारणम् । जाह्नवीजलसंपर्काद्दीर्घपिंगजटाधरम्

Nagniningning na tila sampung milyong araw, Siya ang sanhi ng ligaya ng daigdig; taglay Niya ang mahahabang mapulang-dilaw na buhol-buhol na buhok na pinabanal ng pagdampi sa tubig ni Jāhnavī (Gaṅgā).

Verse 42

उरगेंद्रफणोद्भूतमहामुकुटमंडितम् । शीतांशुखंडविलसत्कोटीरांगदभूषणम्

Pinalamutian ng dakilang korona na umuusbong mula sa mga talukbong ng hari ng mga ahas; at may diadema at mga pulseras sa bisig na kumikislap na tila piraso ng malamig na sinag ng buwan.

Verse 43

उन्मीलद्भालनयनं तथा सूर्येंदुलोचनम् । नीलकंठं चतुर्बाहुं गजेंद्राजिनवाससम्

Taglay ang ikatlong mata sa noo na bumubukas, at ang araw at buwan bilang Kanyang mga mata; bughaw ang lalamunan, apat ang bisig, at suot ang balat ng maringal na elepante.

Verse 44

रत्नसिंहासनारूढं नागाभरणभूषितम् । देवीं च दिव्यवसनां बालसूर्यायुतद्युतिम्

Nakaupo sa trono ng mga hiyas, pinalamutian ng mga palamuting-ahas; at sa Kaniyang tabi ang Diyosa, nakadamit ng banal na kasuotan, nagniningning na wari’y sampung libong sumisikat na araw.

Verse 45

बालवेषां च तन्वंगीं बालशीतांशुशेखराम् । पाशांकुशवराभीतिं बिभ्रतीं च चतुर्भुजाम्

At ang Diyosa—batang anyo, payat at marikit ang mga sangkap, may korona ng banayad na gasuklay ng buwan—na may apat na bisig, tangan ang pisi at pang-udyok, at nagpapakita ng pagpapala at kawalang-takot.

Verse 46

प्रसादसुमुखीमंबां लीलारसविहारिणीम् । लसत्कुरबकाशोकपुन्नागनवचंपकैः

Ang Ina, may mapagpala at maningning na mukha—naglalaro sa ligaya ng banal na lila—kumikinang sa gitna ng mga bulaklak na kurabaka, aśoka, punnāga, at sariwang campaka.

Verse 47

कृतावतंसामुत्फुल्लमल्लिकोत्कलितालकाम् । कांचीकलापपर्यस्तजघनाभोगशालिनीम्

May suot na palamuting-bulaklak sa tainga, at ang mga kulot ay hinabing may ganap na namukadkad na sampagita; pinalalamutian ng sinturong ang mga hibla’y nakalapat sa bilugang balakang.

Verse 48

उदारकिंकिणीश्रेणीनूपुराढ्यपदद्वयाम् । गंडमंडलसंसक्तरत्नकुंडलशोभिताम्

Ang dalawang paa’y pinalamutian ng mga nupur at mayayamang hanay ng kumakalansing na kampanilya; at ang ganda’y lalo pang pinatingkad ng mga hikaw na may hiyas na nakadikit sa bilog ng kaniyang pisngi.

Verse 49

बिंबाधरानुरक्तांशुलसद्दशन कुड्मलाम् । महार्हरत्नग्रेवेयतारहारविराजिताम्

Magnilay sa Diyosa: ang Kanyang mga labi’y kumikislap na tila hinog na bungang bimba; ang mga ngipin ay nagniningning na parang umuusbong na talulot; at Siya’y maringal sa mahalagang kuwelyong hiyas at kuwintas na kumikislap na parang mga bituin.

Verse 50

नवमाणिक्यरुचिरकंकणांगदमुद्रिकाम् । रक्तांशुकपरीधानां रत्नमाल्यानुलेपनाम्

Magnilay sa Kanya na pinalalamutian ng mga pulseras, pang-itaas na pulseras sa bisig, at mga singsing na kumikislap sa bagong rubi; nakadamit ng pula, at pinapaganda ng mga kuwintas na hiyas at mababangong pamahid.

Verse 51

उद्यत्पीनकुचद्वंद्वनिंदितांभोजकुड्मलाम् । लीलालोलासितापांगीं भक्तानुग्रहदायिनीम्

Magnilay sa Kanya na ang Kanyang ganap at nakaangat na dibdib ay humihigit sa ganda ng mga usbong na lotus; at ang Kanyang mapaglarong, marahang gumagalaw na sulyap sa gilid ay nagkakaloob ng biyaya at habag sa mga deboto.

Verse 52

एवं ध्यात्वा तु हृत्पद्मे जगतः पितरौ शिवौ । जप्त्वा तदात्मकं मंत्रं तदंते बहिरर्चयेत्

Sa gayon, matapos magnilay sa lotus ng puso kina Śiva at Śivā, ang mga magulang ng sanlibutan, bigkasin ang mantrang kaisa ng Kanilang diwa; at sa wakas nito, magsagawa ng panlabas na pagsamba.

Verse 53

आवाह्य प्रतिमायुग्मे कल्पयेदासनादिकम् । अर्घ्यं च दद्याच्छिवयोर्मंत्रेणानेन मंत्रवित्

Matapos anyayahan Sila sa magkapares na larawan, ihanda ng nakaaalam sa mantra ang upuan at iba pang handog; at saka ialay ang arghya kina Śiva at Śivā sa pamamagitan ng mismong mantrang ito.

Verse 54

नमस्ते पार्वतीनाथ त्रैलोक्यवरदर्षभ । त्र्यंबकेश महादेव गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते

Pagpupugay sa Iyo, Panginoon ni Pārvatī—O dakilang toro, tagapagkaloob ng biyaya sa tatlong daigdig! O Tatlong-Mata, Mahādeva, tanggapin Mo ang arghya; pagpupugay sa Iyo.

Verse 55

नमस्ते देवदेवेशि प्रपन्नभयहारिणि । अंबिके वरदे देवि गृहाणार्घ्यं शिवप्रिये

Pagpupugay sa Iyo, Reyna ng Diyos ng mga diyos, tagapag-alis ng takot ng mga sumisilong. O Ambikā, tagapagkaloob ng biyaya—O Devī, minamahal ni Śiva—tanggapin Mo ang arghya.

Verse 56

इति त्रिवारमुच्चार्य दद्यादर्घ्यं समाहितः । गन्धपुष्पाक्षतान्सम्यग्धूपदीपान्प्रकल्पयेत्

Sa gayon, matapos bigkasin nang tatlong ulit, ang sumasamba na may pagtuon ay maghandog ng arghya; at saka ay maayos na ihanda ang pabango, mga bulaklak, bigas na buo, insenso, at mga ilawan.

Verse 57

नैवेद्यं पायसान्नेन घृताक्तं परिकल्पयेत् । जुहुयान्मूलमंत्रेण हविरष्टोत्तरं शतम्

Maghanda ng naivedya na matamis na lugaw (pāyasa) na hinaluan ng ghee; at sa pamamagitan ng ugat-mantra, mag-alay ng mga oblation nang isang daan at walo.

Verse 58

तत उद्वास्य नैवेद्यं धूपनीराजनादिकम् । कृत्वा निवेद्य तांबूलं नमस्कुर्यात्समाहितः

Pagkaraan, matapos isagawa ang udvāsa (pagpapaalam), at matapos ang naivedya kasama ng insenso, pag-ikot ng ilaw (ārati) at iba pa, maghandog ng tāmbūla at, sa payapang isip, yumukod sa pagpupugay.

Verse 59

अथाभ्यर्च्योपचारेण भोजयेद्विप्रदंपती

Pagkatapos silang parangalan nang wasto sa mga handog at paggalang, pakainin ang mag-asawang Brahmin.

Verse 60

एवं सायंतनीं पूजां कृत्वा विप्रानुमोदितः । भुंजीत वाग्यतो रात्रौ हविष्यं क्षीरभावितम्

Sa gayon, matapos isagawa ang panggabing pagsamba at tanggapin ang pagsang-ayon ng mga Brahmin, kumain siya sa gabi nang tahimik, ng haviṣya na niluto sa gatas.

Verse 61

एवं संवत्सरं कुर्याद्व्रतं पक्षद्वये बुधः । ततः संवत्सरे पूर्णे व्रतोद्यापनमाचरेत्

Sa ganitong paraan, tuparin ng marunong ang panata sa loob ng isang buong taon, sa dalawang kalahating-buwan; at pagkapuno ng taon, isagawa niya ang pangwakas na udyāpana ng vrata.

Verse 62

शतरुद्राभिजप्तेन स्नापयेत्प्रतिमे जलैः । आगमोक्तेन मन्त्रेण संपूज्य गिरिजाशिवौ

Paliguan ang mga larawan sa tubig na pinabanal sa pagbigkas ng Śatarudrīya; at sa mantrang itinuro sa mga Āgama, sambahin nang ganap sina Girijā at Śiva.

Verse 63

सवस्त्रं ससुवर्ण च कलशं प्रति मान्वितम् । दत्त्वाचार्याय महते सदाचाररताय च । ब्राह्मणान्भोजयेद्भक्त्या यथाशक्त्याभिपूज्य च

Pagkalooban ang dakilang ācārya—na nakatuon sa mabuting asal—ng kalaśa na may kasamang kasuotan at ginto, at may kalakip na larawan; saka pakainin ang mga Brahmin nang may debosyon at parangalan sila ayon sa makakaya.

Verse 64

दद्याच्च दक्षिणां तेभ्यो गोहिरण्यांबरादिकम् । भुंजीत तदनुज्ञातः सहेष्टजनबंधुभिः

At dapat siyang maghandog sa kanila ng dakṣiṇā—mga baka, ginto, kasuotan, at iba pa. Pagkaraan, sa kanilang pahintulot, makikibahagi siya sa pagkain kasama ang minamahal at mga kamag‑anak.

Verse 65

एवं यः कुरुते भक्त्या व्रतं त्रैलोक्यविश्रुतम् । त्रिःसप्तकुलमुद्धृत्य भुक्त्वा भोगान्यथेप्सि तान्

Ang sinumang gumanap nang ganito, nang may debosyon, sa panatang bantog sa tatlong daigdig—na naiangat ang tatlong ulit na pitong salinlahi ng kanyang angkan—ay tatamasahin ang ninanais na biyaya at kaganapan.

Verse 66

इन्द्रादिलोकपालानां स्थानेषु रमते धुवम् । ब्रह्मलोके च रमते विष्णुलोके च शाश्वते

Tunay na magagalak siya sa mga daigdig ni Indra at ng iba pang mga tagapangalaga ng sanlibutan; at magagalak din siya sa daigdig ni Brahmā, at sa walang‑hanggang daigdig ni Viṣṇu.

Verse 67

शिवलोकमथ प्राप्य तत्र कल्पशतं पुनः । भुक्त्वा भोगान्सुविपुलाञ्छिवमेव प्रपद्यते

Pagkaraan, mararating niya ang daigdig ni Śiva; at doon, sa loob ng sandaang kalpa, tatamasahin niyang muli ang napakalawak na biyaya. Sa huli, kay Śiva lamang siya sasandig at makakamtan Siya.

Verse 68

महाव्रतमिदं प्रोक्तं त्वमपि श्रद्धया चर । अत्यंतदुर्लभं वापि लप्स्यसे च मनोरथम्

Ang dakilang panatang ito ay ipinahayag; ikaw man ay magsagawa nito nang may pananampalataya. Kahit ang lubhang mahirap makamtan, makakamtan mo—kasama ang katuparan ng iyong minimithing hangarin.

Verse 69

इत्यादिष्टा मुनींद्रेण सा बाला मुदिता भृशम् । प्रत्यग्रहीत्सुविश्रब्धा तद्वाक्यं सुमनोहरम्

Sa gayong pag-uutos ng marangal na muni, ang dalagita’y lubhang nagalak; sa ganap na pagtitiwala at payapang loob, tinanggap niya ang mga salitang kaaya-aya at pumupukaw ng puso.

Verse 70

अथ तस्याः समायाताः पितृमातृ सहोदराः । तं मुनिं सुखमासीनं ददृशुः कृतभोजनम्

Pagkaraan, dumating ang kanyang ama, ina, at mga kapatid; nakita nila ang muni na nakaupo nang payapa, matapos nang kumain.

Verse 71

सहसागत्य ते सर्वे नमश्चक्रुर्महात्मने । प्रसीद नः प्रसीदेति गृणतः पर्यपूज यन्

Dali-dali silang lumapit at lahat ay yumukod sa dakilang banal; paulit-ulit nilang inawit, “Pagpalain mo kami, pagpalain mo kami,” at pinarangalan siya sa taimtim na pagsamba.

Verse 72

श्रुत्वा च ते तया साध्व्या पूजितं परमं मुनिम् । अनुग्रहवतं तस्यै श्रुत्वा हर्षं परं ययुः

Nang marinig nilang ang kataas-taasang muni ay sinamba ng mabuting babae, at na ipinagkaloob niya rito ang kanyang biyaya, napuspos sila ng sukdulang galak.

Verse 73

ते कृतांजलयः सर्वे तमूचुर्मुनि पुंगवम्

Pagkatapos, silang lahat na may magkadikit na palad sa paggalang ay nagsalita sa pinakadakila sa mga muni.

Verse 74

अद्य धन्या वयं सर्वे तवागमनमात्रतः । पावितं नः कुलं सर्वं गृहं च सफलीकृतम्

Ngayong araw, kaming lahat ay tunay na pinagpala sa pagdating mo lamang. Nalinis ang aming buong angkan, at ang aming tahanan ay naging mabunga at ganap.

Verse 75

इयं च शारदा नाम कन्या वैधव्यमागता । केनापि कर्मयोगेन दुर्विलंघ्येन भूयसा

At ang dalagang ito, na ang pangalan ay Śāradā, ay napasailalim sa pagkabalo—dahil sa isang makapangyarihang ugnay ng karma na sadyang mahirap lampasan.

Verse 76

सैषाद्य तव पादाब्जं प्रपन्ना शरणं सती । इमां समुद्धरासह्यात्सुघोराद्दुःख सागरात्

Kaya ngayon, taos-puso siyang sumilong sa iyong mga paa na tulad ng lotus. Iahon mo siya mula sa di-matiis at lubhang kakila-kilabot na dagat ng dalamhati.

Verse 77

त्वयापि तावदत्रैव स्थातव्यं नो गृहांतिके । अस्मद्गृहमठेऽप्यस्मिन्स्नानपूजाजपोचिते

At ikaw man, manatili muna rito, sa tabi ng aming tahanan—sa aming munting ashram sa loob ng bahay na angkop sa paliligo, pagsamba, at japa.

Verse 78

एषा बालापि भगवन्कुर्वंती त्वत्पदार्चनम् । व्रतं त्वत्सन्निधावेव चरिष्यति महामुने

O Mapalad na Panginoon, kahit bata pa siya, isinasagawa niya ang pagsamba sa iyong mga paa; at, O dakilang muni, tutuparin niya ang kanyang panata sa iyong mismong harapan.

Verse 79

यावत्समाप्तिमायाति व्रतमस्यास्त्वदंतिके । उषित्वा तावदत्रैव कृतार्थान्कुरु नो गुरो

O Gurô, hanggang sa ganap na matapos ang kaniyang panata sa iyong mismong harapan, manatili ka muna rito; pagpalain mo kami at gawin kaming ganap sa biyaya at patnubay.

Verse 80

एवमभ्यर्थितः सर्वैस्तस्या भ्रातृजनादिभिः । तथेति स मुनिश्रेष्ठस्तत्रोवास मठे शुभे

Sa gayon, nang buong paggalang na pakiusapan ng lahat—ng kaniyang mga kapatid at iba pang kamag-anak—ang pinakadakilang muni ay nagsabi, “Gayon nga,” at nanahan doon sa mapalad na ashram.

Verse 81

सापि तेनोपदिष्टेन मार्गेण गिरिजाशिवौ । अर्चयंती व्रतं सम्यक्चचार विमला सती

Siya man—dalisay at marangal—ay sumunod sa paraang itinuro niya; buong paggalang na sinamba si Girijā at si Śiva, at ganap na tinupad ang panata ayon sa wastong tuntunin.