Sukta 47

Mantra 1

प्रयुञ्जती दिव एति ब्रुवाणा मही माता दुहितुर्बोधयन्ती । आविवासन्ती युवतिर्मनीषा पितृभ्य आ सदने जोहुवाना ॥

Siya ay nagkakabit at gumagalaw mula sa langit ng liwanag, na nagsasalita; ang dakilang Ina ay nagpapanibago sa kanyang anak na babae. Ang batang dalaga ng inspiradong kaisipan, na gumagalang, ay tinatawagan ang mga Ama sa kanilang luklukan - tinatawag ang mga kapangyarihang ninuno upang itatag ang rito sa loob natin.

Mantra 2

अजिरासस्तदप ईयमाना आतस्थिवांसो अमृतस्य नाभिम् । अनन्तास उरवो विश्वतः सीं परि द्यावापृथिवी यन्ति पन्थाः ॥

Mabilis na gumagalaw, sila ay patungo sa layuning iyon; sila ay tumayo sa pusod ng imortalidad. Walang hanggan at malawak, ang mga landas ay gumagalaw sa lahat ng dako, na sumasaklaw sa Langit at Lupa - mga daanan kung saan ang kaluluwa ay naglalakbay sa malawak na kaayusan.

Mantra 3

उक्षा समुद्रो अरुषः सुपर्णः पूर्वस्य योनिं पितुरा विवेश । मध्ये दिवो निहितः पृश्निरश्मा वि चक्रमे रजसस्पात्यन्तौ ॥

ang Toro, ang karagatan, ang mamula-mulang may magandang pakpak, ay pumapasok sa sinaunang sinapupunan ng Ama. Inilagay sa gitna ng langit ang batong may batik; ito ay umiikot at gumagalaw, na binabantayan ang dalawang dulo ng kalawakan - hawak ang mga hangganan upang ang kaayusan ng katotohanan ay tumayo.

Mantra 4

चत्वार ईं बिभ्रति क्षेमयन्तो दश गर्भं चरसे धापयन्ते । त्रिधातवः परमा अस्य गावो दिवश्चरन्ति परि सद्यो अन्तान् ॥

Apat ang nagbubuhat dito, nagdadala ng kaligtasan; sampu ang nag-aalaga sa binhi para sa kanyang gumagalaw na buhay. Tatlong uri ang kanyang kataas-taasang baka ng liwanag; sila ay gumagalaw sa kalangitan, mabilis na sumasaklaw sa mga hangganan, mga sinag ng karunungan na umiikot upang tapusin ang pagbuo.

Mantra 5

इदं वपुर्निवचनं जनासश्चरन्ति यन्नद्यस्तस्थुरापः । द्वे यदीं बिभृतो मातुरन्ये इहेह जाते यम्या सबन्धू ॥

Ang anyong ito, ang malalim na pahayag na ito, ang mga tao ay gumagalaw dito: ang mga ilog ay nanatili bilang tubig. Kapag dalawa ang nagbubuhat nito mula sa Ina, ang iba ay isinilang dito at dito bilang kambal na magkakamag-anak. Sa ganito ang isang katotohanan ay lumilitaw na nahahati sa paggalaw, ngunit nakatali sa isang panloob na pagkakamag-anak ng pinagmulan.

Mantra 6

वि तन्वते धियो अस्मा अपांसि वस्त्रा पुत्राय मातरो वयन्ति । उपप्रक्षे वृषणो मोदमाना दिवस्पथा वध्वो यन्त्यच्छ ॥

Para sa kanya ang mga kaisipan ay naiibabaw at ang mga gawa ay hinahabi: ang mga Ina ay humahabi ng mga kasuutan para sa anak. Malapit sa mabigat na makapangyarihan sila ay nagagalak; sa landas ng kalangitan ang mga nobya ay gumagalaw patungo sa kanya, mga kapangyarihan ng pagbuo na dumarating upang damitan ang lumalaking banal na kapanganakan sa loob natin.

Mantra 7

तदस्तु मित्रावरुणा तदग्ने शं योरस्मभ्यमिदमस्तु शस्तम् । अशीमहि गाधमुत प्रतिष्ठां नमो दिवे बृहते सादनाय ॥

Nawa'y matupad iyon, O Mitra at Varuna; nawa'y matupad iyon, O Agni: nawa'y maging kapayapaan at kagalakan ito sa atin na tunay na karapat-dapat sa papuri. Hinahanap natin ang matibay na pundasyon at ligtas na daanan; pagpupugay sa malawak na Langit, ang dakilang upuan ng Katotohanan.