Adhyaya 75

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवलिङ्गभेदसंस्थापनादिवर्णनं नाम चतुःसप्ततितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः निष्कलो निर्मलो नित्यः सकलत्वं कथं गतः वक्तुमर्हसि चास्माकं यथा पूर्वं यथा श्रुतम्

Kaya, sa Śrī Liṅga-Mahāpurāṇa, sa Pūrva-bhāga, nagsisimula ang ika-75 kabanata na tinatawag na “Paglalarawan ng iba’t ibang uri ng Śiva-Liṅga at mga tuntunin ng pagluklok.” Wika ng mga rishi: “Ang walang-bahagi, walang-dungis, at walang-hanggang Siya—paano nagkamit ang Panginoong iyon ng kalagayang ‘sakala’ (may bahagi)? Ipaliwanag mo sa amin, ayon sa naunang sinabi at ayon sa aming narinig sa tradisyon.”

Verse 2

सूत उवाच परमार्थविदः केचिद् ऊचुः प्रणवरूपिणम् विज्ञानमिति विप्रेन्द्राः श्रुत्वा श्रुतिशिरस्यजम्

Sinabi ni Sūta: O pinakamainam sa mga Brahmin, may ilang nakakabatid ng sukdulang katotohanan na, matapos marinig ang tungkol sa Kanya na isinilang mula sa tuktok ng Veda, ay nagpahayag na ang pinakamataas na Kaalamang nagpapalaya ay nasa anyo mismo ng Praṇava (Oṁ)—ang Pati (Panginoon) na nahayag bilang diwa ng rurok ng mga Upaniṣad.

Verse 3

शब्दादिविषयं ज्ञानं ज्ञानमित्यभिधीयते तज्ज्ञानं भ्रान्तिरहितम् इत्यन्ये नेति चापरे

Ang pag-unawa na ang saklaw ay tunog at iba pang bagay ng pandama ay tinatawag na “kaalaman.” May nagsasabing ang kaalaman ay yaong walang pagkalito o maling akala; subalit may iba namang tumatanggi na ito’y ganap na kahulugan.

Verse 4

यज्ज्ञानं निर्मलं शुद्धं निर्विकल्पं निराश्रयम् गुरुप्रकाशकं ज्ञानम् इत्यन्ये मुनयो द्विजाः

Ang kaalamang walang dungis at dalisay, walang pagbuo-buo ng isip at hindi umaasa sa panlabas na sandigan—ang kaalamang nagpapaliwanag sa Guru (bilang tagapaghayag ng Pati, si Śiva)—ganyan inilalarawan ng ibang mga pantas at mga “dalawang ulit isinilang” ang tunay na kaalaman.

Verse 5

ज्ञानेनैव भवेन्मुक्तिः प्रसादो ज्ञानसिद्धये उभाभ्यां मुच्यते योगी तत्रानन्दमयो भवेत्

Ang paglaya ay nagmumula sa kaalaman lamang; gayunman, ang banal na biyaya (prasāda) ang nagpapaganap sa kaalaman. Taglay ang dalawa (kaalaman at biyaya), ang yogin ay napapalaya sa pagkagapos, at sa kalagayang iyon siya’y napupuno ng ānanda, ang ligayang banal.

Verse 6

वदन्ति मुनयः केचित् कर्मणा तस्य संगतिम् कल्पनाकल्पितं रूपं संहृत्य स्वेच्छयैव हि

May ilang pantas na nagsasabing ang pakikisalamuha Niya sa pagkabuhay na may katawan ay dahil sa karma; subalit matapos bawiin ang anyong hinubog ng mga guniguning konseptuwal, Siya’y nananatili at kumikilos ayon lamang sa Kanyang malayang kalooban. Kaya ang Pati (Panginoon), di nadadapuan ng mga gapos, ay nag-aanyong lumilitaw at naglalaho nang hindi napapailalim sa mga ito.

Verse 7

द्यौर्मूर्धा तु विभोस्तस्य खं नाभिः परमेष्ठिनः सोमसूर्याग्नयो नेत्रे दिशः श्रोत्रं महात्मनः

Ang langit ay ulo ng Panginoong sumasaklaw sa lahat; ang maluwang na kalawakan ay pusod ng Kataas-taasang Lumikha. Ang Buwan, Araw, at Apoy ang Kanyang mga mata; at ang mga direksiyon ang Kanyang mga tainga, ng Dakilang Kaluluwa.

Verse 8

चरणौ चैव पातालं समुद्रस्तस्य चांबरम् देवास्तस्य भुजाः सर्वे नक्षत्राणि च भूषणम्

Ang mga daigdig sa ilalim (pātāla) ang Kanyang mga paa; ang karagatan ang Kanyang kasuotan. Ang lahat ng mga Deva ang Kanyang mga bisig, at ang mga konstelasyon ang Kanyang mga palamuti. Ganito inihahayag ang Pati na sumasaklaw sa lahat—ang panloob na Sarili ng sansinukob—sa pananaw na Śaiva ng Linga Purana.

Verse 9

प्रकृतिस्तस्य पत्नी च पुरुषो लिङ्गमुच्यते वक्त्राद्वै ब्राह्मणाः सर्वे ब्रह्मा च भगवान्प्रभुः

Ipinahahayag na si Prakṛti ang Kanyang kabiyak, at ang Puruṣa ay tinatawag na Liṅga—ang kataas-taasang tanda. Mula sa Kanyang bibig, tunay ngang sumibol ang lahat ng Brāhmaṇa; at si Brahmā, ang pinagpalang Bhagavān, ang Panginoong makapangyarihan, ay isinilang din doon.

Verse 10

इन्द्रोपेन्द्रौ भुजाभ्यां तु क्षत्रियाश् च महात्मनः वैश्याश्चोरुप्रदेशात्तु शूद्राः पादात्पिनाकिनः

Mula sa Kanyang mga bisig ay sumilang sina Indra at Upendra, at gayundin ang mga Kṣatriya, O dakilang kaluluwa. Mula sa bahagi ng Kanyang mga hita ay lumitaw ang mga Vaiśya; at mula sa Kanyang mga paa ay lumitaw ang mga Śūdra—sa gayon, ang lahat ay nagmula kay Pinākin, ang Panginoong may tangan ng busog.

Verse 11

पुष्करावर्तकाद्यास्तु केशास्तस्य प्रकीर्तिताः वायवो घ्राणजास्तस्य गतिः श्रौतं स्मृतिस् तथा

Ang Kanyang mga buhok ay ipinahahayag na mga ipo-ipo ng tubig, na nagsisimula sa Puṣkara-āvarta. Mula sa Kanyang pang-amoy ay sumibol ang mga hangin. Ang Kanyang paggalaw ay ayon sa kaayusang Śrauta (Vedic na paghahandog), at gayundin ang tradisyong inaalala, ang Smṛti.

Verse 12

अथानेनैव कर्मात्मा प्रकृतेस्तु प्रवर्तकः पुंसां तु पुरुषः श्रीमान् ज्ञानगम्यो न चान्यथा

Kaya nga, sa Kanya lamang—ang Sarili ng gawa (karma)—naipapagalaw ang pag-iral at pag-usad ng Prakṛti; at para sa mga nilalang na may katawan, ang mapalad na Puruṣa (ang Panginoon, Pati) ay maaabot lamang sa pamamagitan ng tunay na kaalaman, at hindi sa ibang paraan.

Verse 13

कर्मयज्ञसहस्रेभ्यस् तपोयज्ञो विशिष्यते तपोयज्ञसहस्रेभ्यो जपयज्ञो विशिष्यते

Higit sa sanlibong handog na yajña ng gawa (karma-yajña), mas dakila ang yajña ng pag-aayuno at pagtitiis (tapo-yajña); at higit sa sanlibong yajña ng pagtitiis, mas dakila ang yajña ng japa—ang paulit-ulit na pagbigkas ng Banal na Pangalan, lalo na ng Pangalan ni Śiva. Kaya para sa paśu (kaluluwang nakagapos), ang panloob na pagsamba sa pamamagitan ng mantra ang pinakatuwirang daan tungo kay Śiva (Pati).

Verse 14

जपयज्ञसहस्रेभ्यो ध्यानयज्ञो विशिष्यते ध्यानयज्ञात्परो नास्ति ध्यानं ज्ञानस्य साधनम्

Higit na mainam kaysa sanlibong yajña ng japa ang yajña ng pagninilay (dhyāna-yajña). Wala nang hihigit pa sa handog ng pagninilay, sapagkat ang dhyāna ang tuwirang paraan tungo sa kaalamang nagpapalaya—kung saan kinikilala ng paśu ang Panginoon (Pati) na lampas sa lahat ng tali (pāśa).

Verse 15

यदा समरसे निष्ठो योगी ध्यानेन पश्यति ध्यानयज्ञरतस्यास्य तदा संनिहितः शिवः

Kapag ang yogin, matatag na nakalagay sa kalagayang samarasa (pantay na lasa), ay nakakakita sa pamamagitan ng pagninilay, kung gayon para sa nagsasagawa na nakatuon sa dhyāna-yajña, si Śiva ay nagiging hayagang naroroon—malapit na malapit.

Verse 16

नास्ति विज्ञानिनां शौचं प्रायश्चित्तादि चोदना विशुद्धा विद्यया सर्वे ब्रह्मविद्याविदो जनाः

Para sa mga nakatatag sa tunay na kaalamang espirituwal (vijñāna), wala nang utos hinggil sa ritwal na kalinisan o mga gawaing pampagbayad-sala. Ang lahat ng nakakabatid ng Brahma-vidyā ay nalilinis sa pamamagitan ng kaalaman mismo.

Verse 17

नास्ति क्रिया च लोकेषु सुखं दुःखं विचारतः धर्माधर्मौ जपो होमो ध्यानिनां संनिधिः सदा

Sa tunay na pag-unawa, walang gawa sa mga daigdig na likás na kaligayahan o pighati. Gayundin, ang dharma at adharma, ang japa at homa—laging nasa harapan ng mga nagmumuni; sapagkat ang kanilang panloob na pagninilay ay nagtitipon ng lahat ng ritwal sa paglapit sa Panginoon (Pati).

Verse 18

परानन्दात्मकं लिङ्गं विशुद्धं शिवमक्षरम् निष्कलं सर्वगं ज्ञेयं योगिनां हृदि संस्थितम्

Kilalanin ang Liṅga bilang mismong diwa ng sukdulang kaligayahan—ganap na dalisay, si Śiva mismo, ang Di-nasisirang Katotohanan; walang bahagi (lampas sa paghahati), sumasaklaw sa lahat, at nakalagay sa puso ng mga yogin.

Verse 19

लिङ्गं तु द्विविधं प्राहुर् बाह्यमाभ्यन्तरं द्विजाः बाह्यं स्थूलं मुनिश्रेष्ठाः सूक्ष्ममाभ्यन्तरं द्विजाः

Ipinahayag ng mga dalawang-beses na isinilang na ang Liṅga ay may dalawang uri—panlabas at panloob. Ang panlabas na Liṅga ay ang magaspang na anyo, O pinakamainam sa mga pantas; ang panloob na Liṅga, O dvija, ay maselan at banayad—nakikilala sa panloob na pagsasakatuparan.

Verse 20

कर्मयज्ञरताः स्थूलाः स्थूललिङ्गार्चने रताः असतां भावनार्थाय नान्यथा स्थूलविग्रहः

Yaong masigasig sa gawaing ritwal at yajña—na ang pag-unawa’y nananatiling panlabas at magaspang—ay nalulugod sa pagsamba sa magaspang na (nahahayag) na Liṅga. Upang linangin ang bhakti at wastong pagninilay sa mga isip na di pa hinog, itinakda ang magaspang na anyong may katawan; hindi sa ibang paraan.

Verse 21

आध्यात्मिकं च यल्लिङ्गं प्रत्यक्षं यस्य नो भवेत् असौ मूढो बहिः सर्वं कल्पयित्वैव नान्यथा

Para sa taong hindi tuwirang nahahayag ang panloob at espirituwal na Liṅga, siya’y nalilinlang—iniisip at ipinapakita sa labas ang lahat sa pamamagitan lamang ng guniguni, at hindi sa ibang paraan.

Verse 22

ज्ञानिनां सूक्ष्मममलं भवेत्प्रत्यक्षमव्ययम् यथा स्थूलमयुक्तानां मृत्काष्ठाद्यैः प्रकल्पितम्

Para sa mga jñānin, ang maselan, walang dungis, at di-nasisirang Katotohanan ay tuwirang nahahayag; ngunit para sa mga hindi nakayoga at walang disiplina, ito’y iniisip lamang bilang bagay na magaspang—na wari’y hinubog mula sa luwad, kahoy, at iba pa.

Verse 23

अर्थो विचारतो नास्तीत्य् अन्ये तत्त्वार्थवेदिनः निष्कलः सकलश्चेति सर्वं शिवमयं ततः

Ang iba pa—mga nakaaalam ng tunay na diwa ng tattva—ay nagsasabi: “Kapag sinuri sa sukdulang viveka, walang hiwalay na ‘bagay’ na tunay na umiiral.” Kaya maging bilang Niṣkala (walang bahagi) o bilang Sakala (nahahayag na may bahagi), ang lahat ay puspos ng Śiva lamang.

Verse 24

व्योमैकमपि दृष्टं हि शरावं प्रति सुव्रताः पृथक्त्वं चापृथक्त्वं च शङ्करस्येति चापरे

O mga matitibay sa panata, kung paanong iisa ang langit ngunit kapag iniuugnay sa isang mangkok ay wari’y nahahati, gayon din may nagsasabing si Śaṅkara ay kapwa naiiba at di-naiiba—nagpapakitang may pagkakaiba para sa paglalantad, subalit sa Kanyang sukdulang katotohanan bilang Pati ay nananatiling di-magkaiba.

Verse 25

प्रत्ययार्थं हि जगताम् एकस्थो ऽपि दिवाकरः एको ऽपि बहुधा दृष्टो जलाधारेषु सुव्रताः

O mga mararangal ang panata, upang magkaroon ng katiyakan ang mga nilalang sa mga daigdig, ang Araw—bagaman nasa iisang kinalalagyan—ay nakikitang marami kapag nasasalamin sa mga sisidlang may tubig. Gayon din, ang iisang Pati (Śiva) ay napagmamasdang sari-sari sa pamamagitan ng mga upādhi ng mga paśu, ngunit sa diwa ay nananatiling di-dalawa.

Verse 26

जन्तवो दिवि भूमौ च सर्वे वै पाञ्चभौतिकाः तथापि बहुला दृष्टा जातिव्यक्तिविभेदतः

Ang lahat ng nilalang—sa langit man o sa lupa—ay tunay na binubuo ng limang dakilang elemento. Gayunman, nakikitang napakarami sila dahil sa pagkakaiba ng uri at ng bawat indibidwal na katawan.

Verse 27

दृश्यते श्रूयते यद्यत् तत्तद्विद्धि शिवात्मकम् भेदो जनानां लोके ऽस्मिन् प्रतिभासो विचारतः

Anumang nakikita at anumang naririnig—alamin na ang lahat ng iyon ay may likas na kalikasan ni Śiva. Ang pagkakaiba-iba ng mga tao sa mundong ito ay pawang anyo lamang ng paglitaw; sa tunay na pagninilay at pag-unawa, ito’y nagiging malinaw na ilusyon.

Verse 28

स्वप्ने च विपुलान् भोगान् भुक्त्वा मर्त्यः सुखी भवेत् दुःखी च भोगं दुःखं च नानुभूतं विचारतः

Kahit sa panaginip, matapos “malasap” ang saganang kaluguran, ang isang mortal ay maaaring maging masaya; gayundin, maaari siyang malungkot. Ngunit sa wastong pag-unawa at paghiwalay ng totoo sa di-totoo, nauunawaan na ni ligaya ni pighati ay hindi tunay na naranasan—pawang guniguni ng isip, hindi ang katotohanan ng Pati (Panginoon) na lampas sa lahat ng pagbabago.

Verse 29

एवमाहुस्तथान्ये च सर्वे वेदार्थतत्त्वगाः हृदि संसारिणां साक्षात् सकलः परमेश्वरः

Ganyan ang pahayag nila—at gayundin ng iba pa—ng lahat ng nakaabot sa tunay na diwa ng mga Veda: sa puso ng mga nilalang na may katawan at nakagapos sa pag-ikot ng samsara, ang Kataas-taasang Panginoon, si Parameśvara, ay tuwirang naroroon sa Kanyang ganap na anyo (sakala).

Verse 30

योगिनां निष्कलो देवो ज्ञानिनां च जगन्मयः त्रिविधं परमेशस्य वपुर्लोके प्रशस्यते

Para sa mga yogin, ang Deva ay walang-bahagi at lampas sa anyo (niṣkala); para sa mga nakakabatid, Siya’y nananahan sa lahat bilang mismong katawan ng sansinukob. Kaya sa daigdig, si Parameśvara ay pinupuri bilang may tatlong anyo.

Verse 31

निष्कलं प्रथमं चैकं ततः सकलनिष्कलम् तृतीयं सकलं चैव नान्यथेति द्विजोत्तमाः

O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-na-ipinanganak, ang una ay ang iisang Walang-bahaging Katotohanan (niṣkala). Sumunod ang yaong kapwa may-anyo at lampas-anyo (sakala–niṣkala). Ang ikatlo ay ganap na may-anyo (sakala). Hindi ito maaaring iba pa.

Verse 32

अर्चयन्ति मुहुः केचित् सदा सकलनिष्कलम् सर्वज्ञं हृदये केचिच् छिवलिङ्गे विभावसौ

May ilan na paulit-ulit na sumasamba sa Panginoong Ganap na Nakaaalam, na laging kapwa may anyo (sakala) at lampas sa anyo (niṣkala). Ang iba’y nagmumuni sa Omniscient na Śiva sa loob ng puso; at ang iba pa’y sumasamba sa Kanya bilang Śiva-Liṅga sa banal na apoy (Agni).

Verse 33

सकलं मुनयः केचित् सदा संसारवर्तिनः एवमभ्यर्चयन्त्येव सदाराः ससुता नराः

O mga pantas, may ilang rishi—bagaman laging umiikot sa gulong ng saṁsāra—ay sumasamba rin sa ganitong paraan. Gayundin ang mga maybahay, kasama ang kanilang asawa at mga anak, ay patuloy na nag-aalay ng mapitagang pagsamba (sa Panginoon bilang Liṅga).

Verse 34

यथा शिवस् तथा देवी यथा देवी तथा शिवः तस्मादभेदबुद्ध्यैव सप्तविंशत्प्रभेदतः

Kung ano si Śiva, gayon din ang Diyosa; at kung ano ang Diyosa, gayon din si Śiva. Kaya’t panghawakan ang pagkaunawa sa kanilang di-pagkakaiba—bagaman binabanggit sa dalawampu’t pitong uri ng pag-uuri.

Verse 35

यजन्ति देहे बाह्ये च चतुष्कोणे षडस्रके दशारे द्वादशारे च षोडशारे त्रिरस्रके

Sinasamba nila si (Śiva) sa loob ng katawan at maging sa labas—sa pamamagitan ng pagtatatag ng banal na anyo sa mandala na may apat na sulok (parisukat), anim na anggulo, sampung-tulis, labindalawang-tulis, labing-anim na tulis, at sa tatsulok na mandala.

Verse 36

स स्वेच्छया शिवः साक्षाद् देव्या सार्धं स्थितः प्रभुः संतारणार्थं च शिवः सदसद्व्यक्तिवर्जितः

Sa Kanyang sariling malayang kalooban, si Śiva—ang Panginoon mismo—ay nagpakita, kasama ang Diyosa. At upang maitawid ang mga nilalang mula sa pagkagapos, nananahan si Śiva lampas sa mga kategoryang may-iral at di-may-iral, at lampas sa nahahayag at di-nahahayag.

Verse 37

तमेकमाहुर्द्विगुणं च केचित् केचित्तमाहुस्त्रिगुणात्मकं च ऊचुस् तथा तं च शिवं तथान्ये संसारिणं वेदविदो वदन्ति

Ang mga nakaaalam ng Veda ay nagsasalita tungkol sa Kanya sa maraming paraan: may ilan na nagsasabing Siya ang Nag-iisang Isa; may ilan na naglalarawan na taglay Niya ang dalawang kapangyarihan; ang iba nama’y tumatawag sa Kanya na may likas na tatlong guṇa. May ilan na nagpapahayag na Siya si Śiva, samantalang ang iba’y inilalarawan pa Siya na kumikilos sa loob ng saṃsāra—ganyan magsalita ang mga pantas ayon sa kanilang pananaw.

Verse 38

भक्त्या च योगेन शुभेन युक्ता विप्राः सदा धर्मरता विशिष्टाः यजन्ति योगेशम् अशेषमूर्तिं षडस्रमध्ये भगवन्तमेव

Taglay ang bhakti at mapagpalang Yoga, ang mga dakilang pantas na brahmana—laging nakatuon sa dharma—ay sumasamba sa loob ng banal na anim-na-sulok na diyagrama sa mismong Bhagavān na iyon: ang Panginoon ng Yoga, na walang hanggan ang mga anyo at lumalaganap sa lahat ng pagpapakita.

Verse 39

ये तत्र पश्यन्ति शिवं त्रिरस्रे त्रितत्त्वमध्ये त्रिगुणं त्रियक्षम् ते यान्ति चैनं न च योगिनो ऽन्ये तया च देव्या पुरुषं पुराणम्

Yaong mga doon (sa pook ng Yoga) nakakakita kay Śiva—ang may tatlong gilid (ang transendenteng Katotohanang nakikilala sa pamamagitan ng tatluhan), nananahan sa gitna ng tatlong tattva, nahahayag sa tatlong guṇa, at ang Panginoong Tatlong‑Mata—ay nakaaabot sa Kanya. Ang ibang yogin ay hindi makararating sa Walang‑Hanggang Puruṣa, ang Sinaunang Isa, maliban kung akayin sila ng Devī (Śakti).