Nala

Nang mahulog na ang tela, ang hari—nagmadali—ay nagsalita kay Nala, ang dakilang may isip: “Akin itong babawiin.”

Nais kong magtungo sa Vidarbha para sa svayaṃvara ni Damadantī. Kung sa loob ng iisang araw ay maaari, O Bāhuka—dalubhasa sa mga kabayo—ipahayag mo.

Sinabi ni Bṛhadaśva: Nang magkagayon, nang ang Vārṣṇeya (si Nala), yaong bantog sa kabanalan, ay nagpatuloy sa pagsusugal, si Puṣkara ang nagwagi sa kanyang kaharian at sa iba pang anumang yaman na naroon.

Sinabi ni Śrī Śuka—ang mga haring gaya nina Pṛthu, Purūravā, Gādhi, Nahuṣa, Bharata, Kārtavīrya Arjuna, Māndhātā, Sagara, Rāma, Khaṭvāṅga, Dhundhuhā, Raghu; Tṛṇabindu, Yayāti, Śaryāti, Śantanu, Gaya; Bhagīratha, Kuvalayāśva, Kakutstha…

Sinabi ni Śrī Śukadeva: Ang mga haring gaya nina Pṛthu, Purūravā, Gādhi, Nahuṣa, Bharata, Kārtavīrya Arjuna, Māndhātā, Sagara, Rāma, Khaṭvāṅga, Dhundhuhā, Raghu, Tṛṇabindu, Yayāti, Śaryāti, Śantanu, Gaya, Bhagīratha, Kuvalayāśva…

Ako mismo ang pipiliin mong asawa, gaya ni Damayantī na pumili sa haring Naiṣadha. At ako, pagdaig sa lahat ng mga hari, ay makakamtan ka, O marikit ang kutis, at aangkinin ka bilang akin.

Sa gayon, ang dalawang anak ng brāhmaṇa, na naging “mag-asawa” ayon sa utos ng hari, ay nagtungo sa lupain ng Naiṣadha, na nagsasabi, “Mangyari na ang dapat mangyari.”

Matapos turuan ang haring Naiṣadha, “Ibigay mo siya kay Bhadrāyuṣa,” umalis si Ṛṣabha—yaong nakaaalam ng tunay na diwa ng lugar, panahon, at layon.

Ang lupain na tinatawag na ‘Naishadha’ ay ibinigay sa Harivarsha. At ang gitnang lupain sa Sumeru ay ipinagkaloob sa Ilavrita.

Sa kabila nito ay ang ‘Hemakuta’, na inaalala rin bilang ‘Kimshurupa’. Paglampas ng Hemakuta ay ang ‘Naishadha’; iyon ang tinatawag na ‘Harivarsha’.

Pagkaraan, ang banal na Hlādinī ay tumungo sa silangan, at dumaloy na pinapabanal ang Upabhāga, Naiṣadha, at Trigarta.