Sukta 146

Mantra 1

अरण्यान्यरण्यान्यसौ या प्रेव नश्यसि । कथा ग्रामं न पृच्छसि न त्वा भीरिव विन्दती३ँ ॥

ఓ అరణ్యానీ, ఓ అరణ్యానీ—జారిపోతూ మాయమయ్యేలా మాయమయ్యే నీవే—గ్రామం గురించి ఎందుకు అడగవు? వణుకు అందని దూరంలో ఉన్నట్లుగా, ఏ భయమూ నిన్ను చేరదు.

Mantra 2

वृषारवाय वदते यदुपावति चिच्चिकः । आघाटिभिरिव धावयन्नरण्यानिर्महीयते ॥

చిచ్చిక (ఝింఝిపురుగు) దగ్గరికి వస్తున్న వృషారవ (వృషభ-గర్జన)ను పిలిచినప్పుడు, ఆఘాతాల కిలకిలలతో అన్నిటినీ పరుగెత్తించినట్లుగా చేస్తుంది; అప్పుడు అరణ్యానీ మహిమ పొందుతుంది—అడవిలోని స్పందించే జీవచలనం చేత మహిమావంతురాలవుతుంది.

Mantra 3

उत गाव इवादन्त्युत वेश्मेव दृश्यते । उतो अरण्यानिः सायं शकटीरिव सर्जति ॥

అక్కడ—గావులు మేస్తున్నట్లుగా; ఒక గృహం కనిపిస్తున్నట్లుగా. ఇంకా అరణ్యానీ సాయంకాలం శకటీ (బండి/రథం) కిర్రుకిర్రు శబ్దాల వంటి ధ్వనులను విడిచిపెడుతుంది—విస్తారమైన ఏకాంతంలో కదిలే జీవన సంకేతాలు.

Mantra 4

गामङ्गैष आ ह्वयति दार्वङ्गैषो अपावधीत् । वसन्नरण्यान्यां सायमक्रुक्षदिति मन्यते ॥

‘ఆవు—ఇది పిలుస్తోంది!’ ‘కలప—ఇది నరికివేయబడింది!’ అరణ్యానీలో నివసిస్తూ, సాయంకాలం మనిషి ఇలా అనుకుంటాడు—‘ఎవరో కేక వేశారు.’—ఇలా అడవి, ఒంటరి అనుభూతిని సజీవ సన్నిధులుగా మార్చుతుంది.

Mantra 5

न वा अरण्यानिर्हन्त्यन्यश्चेन्नाभिगच्छति । स्वादोः फलस्य जग्ध्वाय यथाकामं नि पद्यते ॥

అరణ్యానీ ఎవరినీ హతం చేయదు—ఇతరుడు వైరం పెట్టుకొని ఆమెను ఎదుర్కొని దగ్గరకు రాకపోతే. మధుర ఫలాన్ని ఆస్వాదించి, ఆమె తన ఇష్టానుసారం విశ్రాంతి తీసుకుంటుంది; ఆ విశాల చైతన్యం ఎవరికీ హాని చేయదు, శత్రుత్వంతో ఆమెను సమీపించేవరకు.

Mantra 6

आञ्जनगन्धिं सुरभिं बह्वन्नामकृषीवलाम् । प्राहं मृगाणां मातरमरण्यानिमशंसिषम् ॥

అంజన సువాసనతో పరిమళించే, సురభి, విస్తార ఆహారసంపద కల, నాగలితో వశం కాని—అరణ్యానీ, మృగాల మాత—ఆమెనే నేను ముందుగా ప్రకటించి స్తుతించాను.