Yakṣiṇī-Mantra-Sādhana Nirūpaṇa (Lakṣmī-avatāra-vidyāḥ: Bālā, Annapūrṇā, Bagalā)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । सरस्वत्यवतारास्ते कथिताः सिद्धिदा नृणाम् । अथ लक्ष्म्यवतारांस्ते वक्ष्ये सर्वार्थसिद्धिदान् ॥ १ ॥

సనత్కుమారుడు పలికెను—మనుష్యులకు సిద్ధిని ప్రసాదించే సరస్వతీ అవతారాలు నీకు చెప్పబడినవి. ఇక నేను లక్ష్మీ అవతారాలను చెప్పుదును; అవి సమస్తార్థసిద్ధిని ప్రసాదించేవి.

Verse 2

वाणीमन्मथशक्त्याख्यं बीजत्रितयमीरितम् । ऋषिः स्याद्दक्षिणामूर्तिः पंक्तिश्छंदः प्रकीर्तितम् ॥ २ ॥

వాణీ, మన్మథ, శక్తి అనే పేర్లతో బీజమంత్రాల త్రయం ప్రకటించబడింది. దీనికి ఋషి దక్షిణామూర్తి; ఛందస్సు పంక్తి అని కీర్తించబడింది.

Verse 3

देवता त्रिपुरा बाला मध्यांते शक्तिबीजके । नाभेरापादमाद्यं तु नाभ्यंतं हृदयात्परम् ॥ ३ ॥

ఈ న్యాసానికి అధిష్ఠాత్రీ దేవత త్రిపురా బాలా. శక్తి-బీజాన్ని మధ్యలోను చివరలోను స్థాపించాలి. ‘ఆద్య’ న్యాసం నాభి నుండి కింద పాదాల వరకు; నాభి వద్ద ముగిసే న్యాసం హృదయం నుండి పైగా చేయాలి.

Verse 4

मृर्ध्नो ह्रदंतं तर्तीयं क्रमाद्देहेषु विन्यसेत् । आद्यं वामकरे दक्षकरे तदुभयोः परम् ॥ ४ ॥

శిరోమూధ్నం నుండి హృదయాంతం వరకు మూడవ న్యాసాన్ని క్రమంగా దేహంలో స్థాపించాలి. మొదటిది ఎడమ చేతిలో, రెండవది కుడి చేతిలో, తరువాతది రెండు చేతులపై కలిపి స్థాపించాలి.

Verse 5

पुनर्बीजत्रयं न्यस्य मूर्ध्नि गुह्ये च वक्षसि । नव योन्पाभिधं न्यासे नवकृत्वो मनुं न्यसेत् ॥ ५ ॥

తర్వాత మూడు బీజాక్షరాలను మళ్లీ న్యసించి శిరస్సు, గుహ్యప్రదేశం, వక్షస్థలంలో స్థాపించాలి. ‘నవ-యోన్పా’ అనే న్యాసంలో మంత్రాన్ని తొమ్మిది సార్లు స్థాపించాలి.

Verse 6

कर्णयोश्चिबुके न्यस्येच्छंखयोर्मुखपंकजे । नेत्रयोर्नासिकायां च स्कंधयोरुदरे तथा ॥ ६ ॥

చెవులపై మరియు చిబుకంపై, శంఖప్రదేశాలపై మరియు పద్మసదృశ ముఖంపై, కళ్లపై మరియు ముక్కుపై, అలాగే భుజాలపై మరియు ఉదరంపై న్యాసం చేయాలి.

Verse 7

न्यसेत्कूर्परयोर्नाभौ जानुनोर्लिंगमस्तके । पादयोरपि गुह्ये च पार्श्वयोर्हृदये पुनः ॥ ७ ॥

మోచేతులపై మరియు నాభిపై, మోకాళ్లపై, అలాగే శిరోమణి (శిఖ) పై న్యాసం చేయాలి. పాదాలపై కూడా, గుహ్యప్రదేశంలో, పార్శ్వాలలో, మరియు మళ్లీ హృదయంలో న్యాసం చేయాలి.

Verse 8

स्तनयोः कंठदेशे च वामांगादिषु विन्यसेत् । वाग्भवाद्यां रतिं गुह्ये प्रीतिमत्यादिकां हृदि ॥ ८ ॥

స్తనములపై, కంఠదేశమున, వామాంగాది అవయవములపై న్యాసము చేయవలెను. వాగ్భవాది రతి-శక్తిని గుహ్యదేశమున, ప్రీతిమతీ మొదలైనవాటిని హృదయమున స్థాపించవలెను।

Verse 9

कामबीजादिकान्पश्येद्भूमध्ये तु मनोभवाम् । पुनर्वागकात्ममाद्यास्तिस्रएव च विन्यसेत् ॥ ९ ॥

భూమధ్య మణ్డలమున కామబీజాది బీజమంత్రాలను ‘మనోభవా’ శక్తిరూపముగా దర్శించవలెను. అనంతరం మళ్లీ వాక్, క, ఆత్మ—ఈ మూడు ఆద్యశక్తులనే న్యాసించవలెను।

Verse 10

अमृतेशीं च योगेशीं विश्वयोनिं तृतीयकाम् । मूर्ध्निं वक्त्रे हृदि न्यस्येद्गुह्ये चरणयोरपि ॥ १० ॥

‘అమృతేశీ’, ‘యోగేశీ’, ‘విశ్వయోని’, ‘తృతీయకామా’—ఇవన్నీ శిరస్సు, ముఖము, హృదయమున న్యాసించవలెను; గుహ్యదేశమున మరియు పాదములపై కూడా న్యాసించవలెను।

Verse 11

कामेशी पंचबीजाढ्यां स्मरात्पञ्चन्यसेत्क्रमात् । मायाकामौ च वाग्लक्ष्मी कामेशी पंचबीजकम् ॥ ११ ॥

పంచబీజసంపన్నమైన కామేశీని ధ్యానించి క్రమముగా పంచన్యాసము చేయవలెను. (బీజములు:) మాయా, కామ; తరువాత వాక్, లక్ష్మీ—ఇదే కామేశీ పంచబీజసూత్రము।

Verse 12

मनोभवश्च मकरध्वजकंदर्पमन्मथाः । कामदेवः स्मरः पंच कीर्तितान्याससिद्धिदाः ॥ १२ ॥

మనోభవ, మకరధ్వజ, కందర్ప, మన్మథ, కామదేవ, స్మర—ఈ ఐదు నామములు ప్రకటించబడినవి; న్యాసములో ప్రయోగించబడినచో ఆ కర్మకు సిద్ధిని ప్రసాదించును।

Verse 13

शिरःपन्मुखागुह्येषु हृदये बाणदेवताः । द्राविण्याद्याः क्रमान्न्यस्येद्वाणेशीबीजपूर्वकः ॥ १३ ॥

వాణేశీ బీజంతో ప్రారంభించి ద్రావిణీ మొదలైన బాణదేవతలను క్రమంగా న్యాసం చేయాలి—శిరస్సు, పాదతళాలు, ముఖం, గుహ్యదేశం మరియు హృదయంలో।

Verse 14

द्रांद्रीं क्लींजूंस इति वैबाणेशबीजकं च कम् । द्राविणी क्षोभिणी वशीकरण्यांकर्षणी तथा ॥ १४ ॥

‘ద్రాం’, ‘ద్రీం’, ‘క్లీం-జూం-స’—ఇవి వైబాణేశ బీజాలు; అలాగే ‘కం’ కూడా. ఇవి ద్రావిణీ, క్షోభిణీ, వశీకరణీ, ఆకర్షణీ అనే శక్తులు।

Verse 15

संमोहनी च बाणानां देवताः पञ्च कीर्तिताः । तार्तीयवाग्मध्यगेन कामेन स्यात्षडंगकम् ॥ १५ ॥

బాణాల ఐదు దేవతలు ప్రకటించబడ్డాయి; వాటిలో సమ్మోహనీ కూడా ఉంది. తృతీయ వాణి మధ్యలో సంచరించే కాముని స్థాపిస్తే ఇది షడంగముగా మారుతుంది।

Verse 16

षड्दीर्घस्वरयुक्तेन ततो देवीं विचिंतयेत् । ध्यायेद्रक्तसरोजस्थां रक्तवस्त्रां त्रिलोचनम् ॥ १६ ॥

తర్వాత ఆరు దీర్ఘ స్వరాలతో యుక్తమైన మంత్రంతో దేవిని విచింతించాలి; ఎర్ర కమలంపై ఆసీనురాలై, ఎర్ర వస్త్రధారిణిగా, త్రినేత్రిగా ధ్యానించాలి।

Verse 17

उद्यदर्कनिभां विद्यां मालाभयवरोद्वहाम् । लक्षत्रयं जपेन्मंत्रं दशांशं किंशुकोद्भवैः ॥ १७ ॥

ఉదయసూర్యుని వంటి కాంతిమయమైన విద్యను ధ్యానించాలి—జపమాల ధరించి, అభయమును వరములను ప్రసాదించునది. మంత్రాన్ని మూడు లక్షలు జపించి, దాని పదవ భాగాన్ని కింశుక పుష్పాలతో హోమం చేయాలి।

Verse 18

पुष्पैर्हयारिजैर्वापि जुहुयान्मधुरान्वितैः । नवयोन्यात्मकं यंत्रं बहिरष्टदलावृतम् ॥ १८ ॥

పుష్పాలతో గానీ, హయారిజ పుష్పాలతో గానీ, మధుర ద్రవ్యాలతో కూడి అగ్నిలో ఆహుతులు సమర్పించాలి. ఈ యంత్రం నవయోని-స్వరూపమై, వెలుపల అష్టదళ పద్మావరణంతో కప్పబడి ఉంటుంది.

Verse 19

केसरेषु स्वरान्न्यस्येद्वर्गानष्टौदलेष्वपि । दलाग्रेषु त्रिशूलानि पद्म तु मातृकावृतम् ॥ १९ ॥

పద్మ కేశరాలపై స్వరాల న్యాసం చేయాలి; అలాగే దాని అష్టదళాలపై ఎనిమిది వర్గాల (వ్యంజన సమూహాల) న్యాసం చేయాలి. దళాగ్రాలపై త్రిశూలాలను స్థాపించాలి; అలా పద్మం మాత్రికా అక్షరాలతో పరివృతమవుతుంది.

Verse 20

एवं विलिखिते यंत्रे पीठशक्तीः प्रपूजयेत् । इच्छा ज्ञाना क्रिया चैव कामिनी कामदायिनी ॥ २० ॥

ఈ విధంగా యంత్రం లిఖించబడిన తరువాత, పీఠశక్తులను విధివిధానంగా పూజించాలి—ఇచ్ఛా, జ్ఞానా, క్రియా, అలాగే కామినీ మరియు కామదాయినీ।

Verse 21

रती रतिप्रिया नंदा मनोन्मन्यपि चोदिताः । पीठशक्तीरिमा इष्ट्वा पीठं तन्मनुना दिशेत् ॥ २१ ॥

రతీ, రతిప్రియా, నందా, అలాగే శాస్త్రోక్తమైన మనోన్మనీ—ఈ పీఠశక్తులను పూజించిన తరువాత, వారి వారి మంత్రం (మను) ద్వారా పీఠాన్ని స్థాపించాలి.

Verse 22

व्योमपूर्वे तु तार्तीयं सदाशिवमहापदम् । प्रेतपद्मासनं ङेंतं नमोंतः पीठमन्त्रकः ॥ २२ ॥

వ్యోమసంబంధమైన తూర్పు దిశలో తృతీయ స్థాపనగా—సదాశివ మహాపదం ప్రకటించబడింది. ఇది ‘ప్రేత’ రూపానికి పద్మాసనం; ‘ఙేం’ బీజంతో, చివర ‘నమో’తో కూడినదే పీఠమంత్రం.

Verse 23

षोडशार्णस्ततो मूर्तौ क्लृप्तायां मूलमंत्रतः । आवाह्य प्रजपेद्देवीमुपचारैः पृथग्विधैः ॥ २३ ॥

అనంతరం మూలమంత్ర విధానమున ప్రకారము సక్రమంగా సిద్ధపరచిన మూర్తిలో షోడశాక్షరీ మంత్రంతో దేవిని ఆవాహన చేసి, జపసహితంగా వివిధ ఉపచారాలతో ప్రత్యేకంగా పూజించవలెను।

Verse 24

देवीमिष्ट्वा मध्ययोनौ त्रिकोणे रतिपूर्विकाम् । वामकोणे रतिं दक्षे प्रीतिमग्रे मनोभवाम् ॥ २४ ॥

మధ్య యోని-రూప త్రికోణములో దేవిని పూజించి, అక్కడే రతిపూర్వికను స్థాపించి ఆరాధించాలి; ఎడమ కోణములో రతి, కుడి కోణములో ప్రీతి, ముందరి శిఖరములో మనోభవాను స్థాపించి పూజించాలి।

Verse 25

योन्यन्तर्वह्निकोणादवंगान्यग्नेर्विदिक्ष्वपि । मध्ययोमेर्हहिः पूर्वादिषु चाग्रे स्मरानपि ॥ २५ ॥

యోని అంతర్గత అగ్ని-కోణము నుండి అగ్నికి సంబంధించిన ఉపాంగాలను మధ్యదిశలలో కూడా ధ్యానించాలి. మధ్య ప్రాంతములో హరిని స్మరించాలి; తూర్పు మొదలైన దిశలలో ముందుగా స్మరుడు (కాముడు)నూ స్మరించాలి।

Verse 26

वाणदेवीस्तद्वदेव शक्तीरष्टसु योनिषु । सुभगाख्या भागा पश्चात्तृतीया भगसर्पिणी ॥ २६ ॥

అదేవిధంగా వాణీదేవితో సంబంధమైన శక్తులు ఎనిమిది యోని-వర్గాలలో ఉన్నవిగా గ్రహించాలి. వాటిలో ‘సుభగా’ అనబడేది ‘భాగా’; ఆమె తరువాత మూడవది ‘భగసర్పిణీ’।

Verse 27

भगमाला तथानंगा नगाद्या कुसुमापरा । अनंगमेखलानंगमदनेत्यष्टशक्तयः ॥ २७ ॥

భగమాలా మరియు అనంగా, నగాద్యా మరియు కుసుమాపరా, అనంగమేఖలా మరియు అనంగమదనా—ఇవే ఎనిమిది శక్తులు।

Verse 28

पद्मकेशरगा ब्राह्मी मुखाः पत्रेषु भैरवाः । दीर्घाद्या मातरः पूज्या ह्रस्वाद्याश्चाष्टभैरवाः ॥ २८ ॥

పద్మకేశరంపై బ్రాహ్మీని స్థాపించి పూజించాలి; రేకులపై భైరవముఖాలను విన్యసించాలి. దీర్ఘస్వరాది మాతృకలు పూజ్యులు; హ్రస్వస్వరాది అష్టభైరవులు కూడా ఆరాధ్యులు.

Verse 29

दलाग्रेष्वष्टपीठानि कामरूपाख्यमादिमम् । मलयं कोल्लगिर्य्याख्यं चौहाराख्यं कुलांतकम् ॥ २९ ॥

రేకుల అగ్రభాగాల్లో అష్టపీಠాలు స్థాపించబడతాయి—మొదట కామరూపం, తరువాత మలయం; ఆపై కొల్లగిరి, చౌహారం, కులాంతకం.

Verse 30

जालंधरं तथोन्नासं कोटपीठमथाष्टमम् । भूगृहे दशदिक्ष्वर्चेद्धेतुकं त्रिपुरांतकम् ॥ ३० ॥

అలాగే జాలంధరం, ఉన్నాసం, మరియు అష్టమమైన కోటపీಠం. భూగృహంలో పది దిక్కులలో హేతుకను, త్రిపురాంతకుని అర్చించాలి.

Verse 31

वैतालमग्नि जिह्वं च कमलांतकालिनौ । एकपादं भीमरूपं विमलं हाटकेश्वरम् ॥ ३१ ॥

అలాగే వైతాల, అగ్నిజిహ్వ, కమలాంతకాలిన; ఇంకా ఏకపాద, భీమరూప, విమల, హాటకేశ్వర.

Verse 32

शक्राद्यानायुधैः सार्द्धं स्वस्वदिक्षु समर्चयेत् । तद्बहिर्दिक्षु बटुकं योगिनीं क्षेत्रनायकम् ॥ ३२ ॥

శక్రుడు (ఇంద్రుడు) మొదలైన దిక్పాలులను వారి వారి ఆయుధాలతో కలిసి, తమ తమ దిక్కుల్లో విధిగా పూజించాలి. ఆ దిక్కుల వెలుపల బటుకను, యోగినులను, క్షేత్రనాయకుని కూడా ఆరాధించాలి.

Verse 33

गणेशं विदिशास्वर्चेद्वसून्सूर्याच्छिवांस्तथा । भूतांश्चेत्थं भजन्बालामीशः स्याद्धनविद्ययोः ॥ ३३ ॥

విదిశాలో గణేశుని విధివిధానంగా ఆరాధించాలి; సూర్యస్థానంలో వసువులను, అలాగే శివుని కూడా. ఈ విధంగా భూతగణాలను భజించిన సాధకుడు బాలా-విద్యకు అధిపతిగా మారి ధనమూ విద్యయూ రెండింటినీ పొందుతాడు.

Verse 34

रक्तांभोजैर्हुतेर्नार्योवश्याः स्युः सर्षपैर्नृपाः । नंद्यावर्तै राजवृक्षैः कुंदैः पाटलचंपकैः ॥ ३४ ॥

ఎర్ర తామరపువ్వులతో హోమం చేస్తే స్త్రీలు వశమవుతారు; ఆవాలతో ఆహుతి ఇస్తే రాజులు (పాలకులు) నియంత్రణలోకి వస్తారు. నంద్యావర్త పుష్పాలు, రాజవృక్ష పుష్పాలు, కుంద, పాటల, చంపక పుష్పాలతో ఆహుతి ఇచ్చినా అదే ఫలం కలుగుతుంది.

Verse 35

पुष्पैर्बिल्वफलैर्वापि होमाल्लक्ष्मीः स्थिरा भवेत् । अपमृत्युं जयेन्मन्त्री गुडूच्या दुग्धयुक्तया ॥ ३५ ॥

పూలతో గానీ బిల్వఫలాలతో గానీ హోమంలో ఆహుతి ఇస్తే లక్ష్మీ స్థిరమవుతుంది. అలాగే పాలతో కలిపిన గుడూచీ ప్రయోగంతో మంత్రసాధకుడు అపమృత్యువును జయిస్తాడు.

Verse 36

यथोक्तदूर्वाहोमेन नीरोगायुः समश्नुते । ज्ञानं कवित्वं लभते चन्द्रागुरुसुरैर्हुतैः ॥ ३६ ॥

శాస్త్రోక్తంగా దూర్వా-హోమం చేస్తే రోగరహిత దీర్ఘాయువు లభిస్తుంది. చంద్రునికి, గురువుకు (బృహస్పతికి), దేవతలకు ఆహుతులు అర్పిస్తే జ్ఞానం మరియు కవిత్వశక్తి కలుగుతాయి.

Verse 37

पलाशपुष्पैर्वाक्सिद्धिरन्नाप्तिश्चान्नहोमतः । सुरभिक्षीरदध्यक्ताँल्लाजान्हुत्वा रुजो जयेत् ॥ ३७ ॥

పలాశ పుష్పాలతో ఆహుతి ఇస్తే వాక్‌సిద్ధి కలుగుతుంది; అన్న-హోమం చేస్తే అన్నసమృద్ధి లభిస్తుంది. ఆవుపాలు, పెరుగు పూసిన లాజాలు (లవ్వ) ఆహుతి ఇస్తే రోగాలు జయమవుతాయి.

Verse 38

रक्तचन्दनकर्पूरकर्चूरागुरुरोचनाः । चन्दनं केशरं मांसीं क्रमाद्भागैनिंयोजयेत् ॥ ३८ ॥

రక్తచందనం, కర్పూరం, కచూరం, అగరు, గోరోచన; అనంతరం చందనం, కేశరం, మాంసీ—ఇవన్నీ క్రమంగా నిర్ణీత ప్రమాణ భాగాలతో కలపవలెను।

Verse 39

भूमिचंद्रैकनन्दाब्धिदिक्सप्तनिगमोन्मितैः । श्मशाने कृष्मभूतस्य निशि नीहारपाथसा ॥ ३९ ॥

భూమి, చంద్రుడు, ఒకటి, నందా, సముద్రం, దిక్కులు, ఏడు, నిగమాలు (వేదాలు)—ఈ సంకేత సంఖ్యలతో తెలిపిన ప్రమాణాల ప్రకారం; శ్మశానంలో, కృష్ణభూతుడైన వానికి, రాత్రి, మబ్బుల మార్గంలో (ఇది) చేయబడును।

Verse 40

कुमार्या पेषयेत्तानि मंत्रेणाथाभिमंत्र्य च । विदद्ध्यात्तिलकं तेन दर्शनाद्वशयेज्जनान् ॥ ४० ॥

ఆ ద్రవ్యాలను కన్య చేత నూరిపించాలి; తరువాత మంత్రంతో అభిమంత్రించి, దానితో తిలకం ధరించాలి। దర్శనమాత్రంతోనే జనులు వశమగుదురు।

Verse 41

गजसिंहादिभूतानि राक्षसाञ्छाकिनीरपि । प्रयोजनानां सिद्ध्यै तु देव्याः शापं निवर्त्य च ॥ ४१ ॥

గజసింహాది రూపాల భూతాలు, రాక్షసులు, శాకినీలు కూడా—ప్రయోజనసిద్ధి కొరకు మరియు దేవీ శాపనివృత్తి కొరకు (ఉపయోగింపబడుదురు/ప్రసన్నపరచబడుదురు)।

Verse 42

विधायोत्कीलितां पश्चाज्जपमस्य समाचरेत् । यो जपेदादिमे बीजे वराहभृगुपावकान् ॥ ४२ ॥

ఉత్కీలన విధిని నిర్వహించిన తరువాత ఈ మంత్ర జపాన్ని విధివిధానంగా ఆచరించాలి. ఆదిబీజాన్ని జపిస్తూ వరాహ, భృగు, పావక (అగ్ని)లను స్మరించువాడు…

Verse 43

मध्यमादौ नभोहंसौ मध्यमांते तु पावकम् । आदावंते च तार्तूयक्रमात्स्वं धूम्रकेतनम् ॥ ४३ ॥

మధ్యభాగ ఆరంభంలో ‘నభోహంస’ ఉండును; మధ్యాంతంలో ‘పావక’ (అగ్ని) ఉండును. అలాగే ఆది మరియు అంత్యాలలో ‘తార్తూయ’ క్రమమున తన ‘ధూమ్రకేతు’ తత్త్వాన్ని విన్యసించాలి లేదా గుర్తించాలి.

Verse 44

एवं जप्त्वा शतं विद्या शापहीना फलप्रदा । यद्वाद्ये चरमे बीजे नैव रेफं वियोजयेत् ॥ ४४ ॥

ఇలా శతసార్లు జపించితే ఆ విద్య శాపరహితమై ఫలప్రదమగును. మరియు ఆద్యధ్వనిలోను, చరమ బీజాక్షరంలోను ‘రేఫ’ (ర) ను ఎప్పుడూ వేరుచేయకూడదు.

Verse 45

शापोद्धारप्रकारोऽन्यो यद्वायं कीर्तितो बुधैः । आद्यमाद्यं हि तार्तीयं कामः कामोऽथ वाग्भवम् ॥ ४५ ॥

శాపోద్ధారానికి మరొక విధానం, పండితులు బోధించినది ఇది—మొదటి బీజం, మళ్లీ మొదటిది; తరువాత మూడవది; తరువాత ‘కామ’, మళ్లీ ‘కామ’; ఆపై ‘వాగ్భవ’.

Verse 46

अंत्यमंत्थमनंगश्च नवार्णः कीर्तितो मनुः । जप्तोऽयं शतधा शापं बालाया विनिवर्तयेत् ॥ ४६ ॥

‘అంత్య’, ‘మంత్థ’, ‘అనంగ’లతో కూడిన నవాక్షరి మంత్రం ప్రకటించబడింది. దీనిని శతసార్లు జపిస్తే బాలికను బాధించే శాపం తొలగిపోతుంది.

Verse 47

चैतन्याह्लादिनूमन्त्रौ जप्तौ निष्कीलताकरौ । त्रिस्वराश्चेतनं मन्त्री धरः शांतिरनुग्रहः ॥ ४७ ॥

‘చైతన్య’ మరియు ‘ఆహ్లాదినూ’ అనే మంత్రాలు జపించబడితే అవి అడ్డంకులను తొలగిస్తాయి. మూడు స్వరాలే మంత్రంలోని చైతన్యం; జపకుడు దాని ధారకుడు; ఫలం శాంతి మరియు అనుగ్రహం.

Verse 48

तारादिहृदयांतः स्यात्काम आह्लादिनीमनुः । तथा त्रयाणां बीजानां दीपनैर्मनुभिस्त्रिभिः ॥ ४८ ॥

హృదయమంత్రంలో ‘తారా’ (ఓం) అక్షరంతో ప్రారంభించి ఆనందప్రదమైన ‘కామ’-మంత్రాన్ని స్థాపించాలి. అలాగే మూడు బీజాక్షరాలకు వాటిని జాగృతం చేసి ప్రకాశింపజేసే మూడు ‘దీపన’ మంత్రాలు ఉన్నాయి.

Verse 49

सुदीप्तानि विधायादौ जपेत्तानीष्टसिद्धये । वदयुग्मं सदीर्घांबु स्मृतिवालावनंगतौ ॥ ४९ ॥

ముందుగా వాటిని బాగా దీప్తం చేసి, కోరుకున్న సిద్ధి కోసం అవే మంత్రాలను జపించాలి. దీర్ఘ ‘ఆ’తో కూడిన యుగ్మాక్షరాలను స్మృతిలో ఉన్న క్రమానుసారం పలకాలి; విధి నుండి తప్పకూడదు.

Verse 50

सत्यः सनेत्रो नस्तादृग्वा वाग्वर्णाद्यदीपिनी । क्लिन्ने क्लेदिनि वैकुंठो दीर्घं स्वं सद्यगोंतिमः ॥ ५० ॥

ఆయన సత్యుడు; నేత్రయుతుడు; ‘అటువంటి’ పరిమిత దృష్టికి లోబడనివాడు. వాక్కు మరియు వర్ణవర్గాలను ప్రకాశింపజేసే దీపకుడు. క్లిన్నంలో—క్లేదినీ తత్త్వంలో—వైకుంఠుడు; దీర్ఘస్వరూపుడు; స్వస్వరూపమే; మరియు ఆయన గమనం తక్షణమూ అంతిమమూ అయినవాడు.

Verse 51

निद्रा सचंद्रा कुर्वीत शिवार्णा मध्यदीपिनी । तारो मोक्षं च कुरुते नायं वर्णास्यदीपिनी ॥ ५१ ॥

‘నిద్రా’ను ‘చంద్ర’తో కలిసి నిర్మించాలి; మధ్యలో ప్రకాశించే ‘శివ’ అక్షరం ఉంటుంది. ‘తారా’ అక్షరం మోక్షాన్ని ప్రసాదిస్తుంది; ఇది కేవలం నోటిని ప్రకాశింపజేసే సాధారణ వర్ణం కాదు.

Verse 52

दीपिनीमंतरा बाला साधितापि न सिद्ध्यति । वागंत्यकामान् प्रजयेदरीणा क्षोभहेतवे ॥ ५२ ॥

‘దీపిని’ లేకుండా ‘బాలా’ మంత్రాన్ని సాధించినా సిద్ధి కలగదు. అలాగే అనుచిత కాలం లేదా విధితో పలికితే అది శత్రువులను రెచ్చగొట్టి కలతలు, విఘ్నాలకు కారణమవుతుంది.

Verse 53

कामवागंत्यबीजानि त्रैलोक्यस्य वशीकृतौ । कामांत्यवाणीबीजानि मुक्तये नियतो जपेत् ॥ ५३ ॥

త్రైలోక్యాన్ని వశపరచుటకు ‘కామ’ మరియు ‘వాక్’ అంత్య బీజమంత్రాలను వినియోగించాలి; కానీ మోక్షార్థం నియమశీల సాధకుడు ‘కామ’ మరియు ‘వాణీ’ అంత్య బీజమంత్రాలను జపించాలి।

Verse 54

पूजारंभे तु बालायास्त्रिविधानर्चयेद्गुरून् । दिव्यौघश्चैव सिद्धौघो मानवौघ इति त्रिधा ॥ ५४ ॥

పూజారంభంలో బాలశిష్యుడు గురువులను త్రివిధంగా ఆరాధించాలి—దివ్యౌఘం, సిద్ధౌఘం, మానవౌఘం—అని మూడు విభాగాలుగా।

Verse 55

परप्रकाशः परमे शानः परशिवस्तथा । कामेश्वरस्ततो मोक्षः षष्ठः कामोऽमृतोंऽतिमः ॥ ५५ ॥

ఆయనే పరమప్రకాశం, పరమ ఈశానుడు, అలాగే పరశివుడు. ఆయనే కామేశ్వరుడు; తదుపరి ఆయనే మోక్షస్వరూపుడు. ఆరవది ‘కామ’; అంతిమది ‘అమృత’—అమరత్వం।

Verse 56

एते दप्तैव दिव्यौघा आनन्दपदपश्चिमाः । ईशानाख्यस्तत्पुरुषोऽघोराख्योवामदेवकः ॥ ५६ ॥

ఇవే ఐదు దివ్యౌఘాలు; ఆనందపదం వరకు పరిపూర్ణమయ్యేవి—ఈశాన, తత్పురుష, అఘోర, వామదేవ, సద్యోజాత।

Verse 57

सद्योजात इमे पंच सिद्धौधाख्याः स्मृता मुने । मानवौघाः परिज्ञेयाः स्वगुरोः सम्प्रदायतः ॥ ५७ ॥

ఓ మునీ, ‘సద్యోజాత’ మొదలైన ఈ ఐదును ‘సిద్ధౌఘ’ అని స్మరిస్తారు; ‘మానవౌఘ’ములు మాత్రం స్వగురువు సంప్రదాయ పరంపర ద్వారా తెలుసుకోవలసినవి।

Verse 58

नवयोन्यात्मके यन्त्रे विलिखेन्मध्ययोनितः । प्रादक्षिण्येन बीजानि त्रिवारं साधकोत्तमः ॥ ५८ ॥

తొమ్మిది యోనులతో కూడిన యంత్రంలో మధ్యయోనినుండి ప్రారంభించి ప్రదక్షిణ క్రమంగా సాగుతూ ఉత్తమ సాధకుడు బీజాక్షరాలను మూడుసార్లు లిఖించాలి।

Verse 59

त्रींस्त्रीन्वर्णांस्तु गायत्र्या अष्टपत्रेषु संलिखेत् । बहिर्मातृकयाऽवेष्ट्य तद्बहिर्भूपुरद्वयम् ॥ ५९ ॥

గాయత్రీ మంత్రంలోని మూడు మూడు అక్షరాలను అష్టపత్రాలపై లిఖించాలి; బయట మాతృక (వర్ణమాల)తో ఆవరించి, దాని వెలుపల ద్విభూపురాన్ని గీయాలి।

Verse 60

कामबीजलसत्कोण व्यतिभिन्नं परस्परम् । पत्रे त्रैपुरमाख्यातं जपसंपातसाधितम् ॥ ६० ॥

కామబీజంతో ప్రకాశించే త్రికోణం పరస్పరం ఛేదించుకునేలా ఏర్పడినది; ఇది పత్రాంతరంలో ఉంచబడితే ‘త్రైపుర’ అని ప్రసిద్ధం, జపం మరియు సంపాత విధులతో శక్తివంతం చేయాలి।

Verse 61

बाहुना विधृते दद्याद्धनं कीर्तिं सुखं सुतान् । कामांते त्रिपुरा देवी विद्महे कविषं भहिम् ॥ ६१ ॥

భుజంతో దృఢంగా ధారించబడినప్పుడు ఇది ధనం, కీర్తి, సుఖం, సంతానాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. కామాంతంలో త్రిపురా దేవిని మేము విద్మహే; కవి-ఋషి యొక్క ప్రకాశశక్తిని ధ్యానించుదము।

Verse 62

बकः खङ्गी समारूढः सनेत्रोऽग्निश्च धीमहि । तत्र क्लिन्ने प्रचोदांते यादित्येषा प्रकीर्तिता ॥ ६२ ॥

మేము బక (కొంగ), ఖడ్గధారి సమారూఢ రూపం, మరియు నేత్రయుక్త అగ్నిని ధ్యానించుదము. ఆ మంత్రప్రయోగంలో ‘క్లిన్న’ స్థితి వచ్చినప్పుడు ప్రేరణ ఉద్భవిస్తుంది—ఇది ఆదిత్య తత్త్వానికి సంబంధించినదని ప్రకటించబడింది।

Verse 63

गायत्री त्रैपुरा सर्सिद्धिदा सुरसेविता । अथ लक्ष्म्यवतारोऽन्यः कीर्त्यते सिद्धिदो नृणाम् ॥ ६३ ॥

గాయత్రీ—త్రిపురా అని కూడా పూజింపబడే ఆమె—సర్వసిద్ధులను ప్రసాదించి దేవతలచే సేవింపబడుతుంది. ఇక మనుష్యులకు సిద్ధిని ఇచ్చే లక్ష్మీదేవి యొక్క మరొక అవతారము వర్ణించబడుచున్నది।

Verse 64

वेदादिर्गिरिजा पद्मा मन्यथो हृदयं भृगुः । भगवति माहेश्वरी ङेन्तेऽन्नपूर्णे दहनांगना ॥ ६४ ॥

వేదములు ఆమెకు ఆదిగా; గిరిజా, పద్మా ఆమె రూపములు; భృగువు ఆమె హృదయమని భావించబడును. ఓ భగవతి మహేశ్వరీ, ఓ అన్నపూర్ణా, ఓ అగ్నిదేవుని ప్రియసి—మా వాక్కులోను కర్మకాండలోను నిత్యం సన్నిధానమై ఉండుము।

Verse 65

प्रोक्ता विंशतिवर्णेयं विद्या स्याद्द्रुहिणो मुनिः । धृतिश्छंदोऽन्नपूर्णेशी देवता परिकीर्तिता ॥ ६५ ॥

ఈ విద్య ఇరవై వర్ణముల (అక్షరముల) గలదని ప్రకటించబడింది. దీనికి ఋషి ద్రుహిణుడు (బ్రహ్మా) ముని; ఛందస్సు ధృతి; అధిష్ఠాత్రీ దేవత అన్నపూర్ణేశీ (అన్నపూర్ణా) అని సంప్రదాయంగా చెప్పబడింది।

Verse 66

षड्दीर्घाढ्येन हृल्लेखाबीऽजेन स्यात्षडंगकम् । मुखनासाक्षिकर्णांसगुदेषु नवसु न्यसेत् ॥ ६६ ॥

హృల్లేఖా-చిహ్నముతో, ఆరు దీర్ఘస్వరములతో యుక్తమైన బీజాక్షరముతో షడంగ (షడంగ-న్యాస) చేయవలెను. అనంతరం ముఖం, ముక్కు, కళ్ళు, చెవులు, భుజాలు, గుదము మొదలైన తొమ్మిది స్థానములలో న్యాసము చేయవలెను।

Verse 67

पदानि नव तद्वर्णसंख्येदानीमुदीर्यते । भूमिचंद्रधरैकाक्षिवेदाब्धियुगबाहुभिः ॥ ६७ ॥

ఇందులో తొమ్మిది పదములు (శబ్దములు) ఉన్నాయి; ఇప్పుడు దాని వర్ణసంఖ్య చెప్పబడుచున్నది—భూమి, చంద్ర, ధర, ఒకటి, అక్షి, వేద, అబ్ధి, యుగ, బాహు—అనే సంఖ్యాసూచక సంకేతముల ద్వారా।

Verse 68

पदसंख्यामिता वर्णैस्ततो ध्यायेत्सुरेश्वरीम् । स्वर्णाभांगां त्रिनयनां वस्त्रालंकारशोभिताम् ॥ ६८ ॥

అనంతరం ఛందస్సు పాదసంఖ్యకు తగిన అక్షరమానంతో సురేశ్వరీ దేవిని ధ్యానించాలి—సువర్ణకాంతి అంగములతో, త్రినయనితో, వస్త్రాభరణశోభితగా।

Verse 69

भूरमासं युतां देवीं स्वर्णामत्रकरांबुजाम् । लक्षं जपोऽयुतं होमो घृताक्तचरुणा तथा ॥ ६९ ॥

ఒక సంపూర్ణ మాసం దేవిని ఆరాధించాలి—పద్మసమాన చేతుల్లో స్వర్ణపాత్రం ధరించినదిగా భావిస్తూ; మంత్రం లక్ష జపం, ఘృతలేపిత చరుతో పదివేల హోమాహుతులు చేయాలి।

Verse 70

जयादिनवशक्तयाढ्ये पीठे पूजा समीरिता । त्रिकोणा वेदपत्राष्टपत्रषोडशपत्रके ॥ ७० ॥

జయాది నవశక్తులతో సమృద్ధమైన పీఠంపై పూజ విధించబడింది; అది త్రికోణాకారంగా ఉండి వేదపత్ర, అష్టపత్ర, షోడశపత్ర (పద్మవిన్యాస)ాలతో యుక్తంగా ఉండాలి।

Verse 71

भूपुरेण युते यंत्रे प्रदद्यान्मायया मनुम् । अग्न्यादिकोणत्रितये शिववाराहमाधवान् ॥ ७१ ॥

భూపురంతో కూడిన యంత్రంలో విధిరూప మాయా ప్రక్రియ ద్వారా మంత్రన్యాసం చేయాలి; అలాగే అగ్నికోణం మొదలైన త్రికోణత్రయంలో శివ, వారాహ, మాధవులను స్థాపించాలి।

Verse 72

अचर्ययेत्स्वस्वमंत्रैस्तु प्रोच्यंते मनवस्तु ते । प्रणवो मनुचन्द्राढ्यं गगनं हृदयं शिवा ॥ ७२ ॥

ఆచార్యుడు తనతన మంత్రాలతో ఉపదేశించాలి—అవే ‘మనువులు’ అని ప్రకటించబడ్డాయి. ప్రణవం (ఓం) మంత్రం; చంద్రశేఖర శివుడే మనువు; గగనం ఆయన ఆసనం; హృదయం ఆయన నివాసం—అందులో శివాశక్తిని ధ్యానించాలి।

Verse 73

मारुतः शिवमंत्रोऽयं सप्तार्णः शिवपूजने । वाराहनारायणयोर्मंत्रौ पूर्वमुदीरयेत् ॥ ७३ ॥

శివారాధనలో ఈ సప్తాక్షర శివమంత్రం ‘మారుత’మంత్రంగా ప్రసిద్ధం. దీనికి ముందు వరాహ మరియు నారాయణ మంత్రాలను ముందుగా జపించాలి.

Verse 74

षडंगानि ततोऽभ्यर्च्य वामे दक्षे धरां रमाम् । यजेत्स्वस्वमनुभ्यां तु तावुच्येते मुनीश्वर ॥ ७४ ॥

తదుపరి షడంగాలను విధిగా అర్చించి, ఎడమవైపు ధరను, కుడివైపు రమాను వారి వారి మంత్రాలతో పూజించాలి. ఓ మునీశ్వరా, ఈ రెండు ఇలానే విధించబడ్డాయి.

Verse 75

अन्नं मह्यन्नमित्युक्त्वा मे देह्यन्नाधिपोर्णकाः । नयेममन्नं प्राणांते दापयानलसुंदरी ॥ ७५ ॥

“అన్నం—నాకు అన్నం ఇవ్వండి” అని పలికి, ఓ అన్నాధిపతి సేవకులారా, నాకు అన్నం ప్రసాదించండి. ప్రాణాంత సమయంలో ఈ అన్నాన్ని నా వద్దకు తీసుకురండి; అగ్నిసుందరి (జఠరాగ్ని) దానిని స్వీకరించునట్లు చేయండి.

Verse 76

द्वाविंशत्यक्षरो मंत्रो भूमीष्टौ भूमिसंपुटः । लक्ष्मीष्टौ श्रीपुटो विप्र स्नृतिर्लभनुचंद्रयुक् ॥ ७६ ॥

ఓ విప్రా, ఈ మంత్రం ఇరవై రెండు అక్షరాలది. ఇది ‘భూమీష్టౌ’గా ‘భూమి-సంపుట’లో ఆవరితమై ఉంది; అలాగే ‘లక్ష్మీష్టౌ’గా ‘శ్రీ-పుట’లో ఆవరితమై ఉంది. ‘లభను’ మరియు ‘చంద్ర’తో యుక్తమని స్మరించబడింది.

Verse 77

भुवो बीजमिति प्रोक्तं श्रीबीजं प्रागुदाहृतम् । मंत्रादिस्थचतुर्बीजपूर्विकाः परिपूजयेत् ॥ ७७ ॥

‘భువః’నే బీజమని ప్రకటించబడింది; శ్రీబీజం ముందే చెప్పబడింది. ఆపై మంత్రారంభంలో ఉన్న నాలుగు బీజాలతో మొదలుకొని, ఇతర అంగాలతో కూడి సంపూర్ణంగా పూజ చేయాలి.

Verse 78

शक्तीश्चतस्रो वेदास्रे परा च भुवनेश्वरी । कमला सुभगा चति ब्राह्म्याद्या अष्टपत्रगाः ॥ ७८ ॥

‘వేద-బిందు’స్థానంలో నాలుగు శక్తులు—పరా, భువనేశ్వరీ, కమలా, సుభగా. బ్రాహ్మీ మొదలైనవిగా అవి అష్టదళ పద్మంలో స్థితమై ఉంటాయి।

Verse 79

षोडशारे स्मृते चव मानदातुष्टिपुष्टयः । प्रीती रतिर्ह्नीः श्रीश्चापि स्वधा स्वाहा दशम्यथ ॥ ७९ ॥

షోడశార చక్రాన్ని ధ్యానించినప్పుడు—మానదా, తుష్టి, పుష్టి, ప్రీతి, రతి, హ్రీ, శ్రీ; అలాగే స్వధా, స్వాహా కూడా అధిష్ఠాత్రీ శక్తులుగా కీర్తించబడతాయి।

Verse 80

ज्योत्स्ना हैमवती छाया पूर्णिमा संहतिस्तथा । अमावास्येति संपूज्या मंत्रेशे प्राणपूर्विका ॥ ८० ॥

జ్యోత్స్నా, హైమవతీ, ఛాయా, పూర్ణిమా, సంహతి, అలాగే అమావాస్యా—ఇవన్నీ మంత్రేశ్వరునిలో ప్రాణపూర్వకంగా (ప్రాణన్యాసంతో) సమ్యక్‌గా పూజించవలెను।

Verse 81

भूपुरे लोकपालाः स्युस्तदस्त्राणि तदग्रतः । इत्थं जपादिभिः सिद्धे मंत्रेऽस्मिन्धनसंचयैः ॥ ८१ ॥

భూపురంలో (బాహ్య చతురస్రావరణంలో) లోకపాలకులను స్థాపించి, వారి ఆయుధాలను వారి ముందర ఉంచాలి. ఈ విధంగా జపాది సాధనలతో ఈ మంత్రం సిద్ధమైతే ధనసంచయానికి కారణమవుతుంది।

Verse 82

कुबेरसदृशो मंत्री जायते जनवंदितः । अथ लक्ष्म्यवतारोऽन्यः कीर्त्यते मुनिसत्तम ॥ ८२ ॥

కుబేరుని సమానమైన మంత్రి జన్మిస్తాడు; ప్రజలచే వందింపబడతాడు. ఇక, ఓ మునిశ్రేష్ఠా, లక్ష్మీదేవి యొక్క మరొక అవతారం వర్ణించబడుతోంది।

Verse 83

प्रणवः शांतिररुणाक्रियाढ्याचन्द्रभूषिताः । बगलामुखसर्वांते इंधिकाह्रादिनीयुता ॥ ८३ ॥

‘ప్రణవ’ మరియు ‘శాంతి’; క్రియాసమృద్ధి గల ‘అరుణా’; చంద్రాభరణధారిణి ‘చంద్రభూషితా’; అలాగే ‘బగలాముఖీ’తో సమస్తాంతం చేయు శక్తి—‘ఇంధికా’ ‘హ్రాదినీ’లతో కూడి—ఇవి ఇక్కడ పేర్కొనబడిన నామరూపాలు।

Verse 84

पीताजरायुक्प्रतिष्ठा पुनर्दीर्धोदसंयुता । वाचं मुखं पदं स्तंभयांते जिह्वापदं वदेत् ॥ ८४ ॥

పసుపు రంగు పొరలాంటిన ఆధారంపై ప్రతిష్ఠితమై, మళ్లీ దీర్ఘమైన ఆర్ద్రప్రవాహంతో యుక్తమైనప్పుడు, ముఖాన్ని ఆసనంగా గల వాక్కు స్థంభించబడుతుంది; అప్పుడు జిహ్వా-ఆధారిత పదం/ధ్వనిని ఉచ్చరించాలి।

Verse 85

कीलयेति च बुद्धिं विनाशयांते स्वबीजकम् । तारोऽग्निसुंदरी मंत्रो बगलायाः प्रकीर्तितः ॥ ८५ ॥

‘కీలయ’ మరియు ‘బుద్ధిని వినాశింపుము’ అనే పదాలతో, తన బీజాక్షరంతో కూడిన ఈ మంత్రం ‘తారోఽగ్నిసుందరీ’ అని, బగలా దేవి మంత్రంగా ప్రకటించబడింది।

Verse 86

मुनिस्तु नारदश्छदो बृहती बगलामुखी । देवता नेत्रपंचेषुनवपंचदिगर्णकैः ॥ ८६ ॥

ఋషి నారదుడు; ఛందస్సు బృహతీ; దేవత బగలాముఖీ. (మంత్ర విన్యాసం/జపం) ఐదు ‘నేత్రాలు’, తొమ్మిది, ఐదు, దిశలు మరియు అక్షరాల క్రమంతో చేయవలెను।

Verse 87

अंगानि कल्पयित्वा च ध्यायेत्पीताम्बरां ततः । स्वर्णासनस्थां हेमाभां स्तंभिनीमिंदुशेखराम् ॥ ८७ ॥

అంగవిన్యాసాన్ని కల్పించి, అనంతరం పీతాంబరా దేవిని ధ్యానించాలి—సువర్ణాసనంపై ఆసీనురాలై, హేమకాంతితో ప్రకాశిస్తూ, స్థంభినీ శక్తిగా, శిరస్సుపై ఇందుశేఖరాన్ని ధరించినదిగా।

Verse 88

दधतीं मुद्गरं पाशं वज्रं च रसनां करैः । एवं ध्यात्वाजपेल्लक्षमयुतं चंपकोद्भवैः ॥ ८८ ॥

ముద్గరము, పాశము, వజ్రము, రసనను చేతులలో ధరించిన దేవిని ఈ విధంగా ధ్యానించి, చంపక పుష్పములతో లక్షము మరియు అయుతము జపము చేయవలెను।

Verse 89

कुसुमैर्जुहुयात्पीठे बालायाः पूजयेदिमाम् । चंदनागुरुचंद्राद्यैः पूजार्थं यंत्रमालिखेत् ॥ ८९ ॥

పీఠముపై పుష్పములతో హోమము చేసి ఈ బాలాదేవిని పూజించవలెను। పూజార్థముగా చందనం, అగరు, కర్పూరము మొదలైన సుగంధ ద్రవ్యములతో యంత్రాన్ని చిత్రించవలెను।

Verse 90

त्रिकोणषड्दलाष्टास्रषोडशारे यजेदिमाम् । मंगला स्तंभिनी चैव जृंभिणी मोहिनी तथा ॥ ९० ॥

త్రికోణము, షడ్దలము, అష్టాస్రము, షోడశారములతో గుర్తించబడిన యంత్రంలో ఆమెను పూజించవలెను। ‘మంగళా’, ‘స్తంభినీ’, ‘జృంభిణీ’, ‘మోహినీ’ అని ఆహ్వానించవలెను।

Verse 91

वश्या चला बलाका च भूधरा कल्मषाभिधा । धात्री च कलना कालकर्षिणी भ्रामिकापि च ॥ ९१ ॥

‘వశ్యా’, ‘చలా’, ‘బలాకా’, ‘భూధరా’, ‘కల్మషాభిధా’; అలాగే ‘ధాత్రీ’, ‘కలనా’, ‘కాలకర్షిణీ’, ‘భ్రామికా’ అని కూడా ఆమెను స్మరిస్తారు।

Verse 92

मंदगापि च भोगस्था भाविका षोडशी स्मृता । भूगृहस्य चतुर्दिक्षु पूर्वादिषु यजेत्क्रमात् ॥ ९२ ॥

‘మందగా’, ‘భోగస్థా’, ‘భావికా’, ‘షోడశీ’ అని కూడా స్మరించబడతారు। భూగృహములో నాలుగు దిక్కులలో—తూర్పు మొదలుకొని క్రమంగా—పూజించవలెను।

Verse 93

गणेशं बटुकं चापि योगिनीः क्षेत्रपालकम् । इंद्रादींश्च ततो बाह्ये निजायुधसमन्वितान् ॥ ९३ ॥

గణేశుడు, బటుకుడు, యోగినులు, క్షేత్రపాలకుడిని విధిగా స్థాపించాలి; అనంతరం బయటి భాగంలో ఇంద్రాది దేవతలను వారి వారి ఆయుధాలతో సహా నియాసం చేయాలి।

Verse 94

इत्थं सिद्धे मनौ मंत्री स्तंभयेद्देवतादिकान् । पीतवस्त्रपदासीनः पीतमाल्यानुलेपनः ॥ ९४ ॥

ఈ విధంగా మంత్రం సిద్ధించిన తరువాత సాధకుడు దేవతాదులను స్తంభన క్రియతో నిలిపివేయాలి; పసుపు వస్త్రంపై ఆసీనుడై, పసుపు వస్త్రధారి అయి, పసుపు మాల్యాలు మరియు పసుపు అనులేపనాలతో అలంకృతుడై ఉండాలి।

Verse 95

पीतपुष्पैर्यजेद्देवीं हरिद्रोत्थस्रजा जपेत् । पीतां ध्यायन्भगवतीं पयोमध्येऽयुतं जपेत् ॥ ९५ ॥

పసుపు పుష్పాలతో దేవిని పూజించాలి, పసుపు (హరిద్ర) మాలతో జపం చేయాలి. పీతవర్ణ భగవతిని ధ్యానిస్తూ, పాల మధ్యలో ఆసీనుడై పదివేల జపం చేయాలి।

Verse 96

त्रिमध्वा ज्यतिलैर्होमो नॄणां वश्यकरो मतः । मधुरत्रितयाक्तैः स्यादाकर्षो लवर्णैर्ध्रुवम् ॥ ९६ ॥

త్రిమధు తో పాటు నెయ్యి, నువ్వులతో చేసిన హోమం మనుష్యులను వశీకరించేదిగా భావించబడుతుంది. మధురత్రితయం కలిపితే ఆకర్షణ కలుగుతుంది; ఉప్పుతో చేస్తే ఫలం నిశ్చయంగా స్థిరమవుతుంది।

Verse 97

तैलाभ्यक्तैर्निम्बपत्रैर्होमो विद्वेषकारकः । ताललोणहरिद्राभिर्द्विषां संस्तंभनं भवेत् ॥ ९७ ॥

నూనె పూసిన వేప ఆకులతో చేసిన హోమం ద్వేషాన్ని కలిగిస్తుంది. తాళ-లవణం మరియు హరిద్రతో శత్రువుల సంస్తంభనం (అవరోధం/స్థంభనం) జరుగుతుంది।

Verse 98

आगारधूमं राजीश्च माहिषं गुग्गुलं निशि । श्मशाने पावके हुत्वा नाशयेदचिरादरीन् ॥ ९८ ॥

రాత్రి శ్మశానాగ్నిలో ఇంటి పొగకాజు, రాజీ (ఆవాలు), మహిషిజ ద్రవ్యం మరియు గుగ్గులు హోమంగా అర్పిస్తే, అతడు శత్రువులను త్వరగా నశింపజేస్తాడు।

Verse 99

गरुतो गृध्रकाकानां कटुतैलं विभीतकम् । गृहधूमं चितावह्नौ हुत्वा प्रोच्चाटयेद्रिपून् ॥ ९९ ॥

గద్దలు, కాకుల ఈకలు, కాటు నూనె, విభీతక (బహేడా) మరియు ఇంటి పొగకాజు—ఇవన్నీ చితాగ్నిలో హోమం చేస్తే ‘ప్రోచ్చాటన’ కర్మచే శత్రువులు తరిమివేయబడతారు।

Verse 100

दूवार्गुडूचीलाजान्यो मधुरत्रितयान्वितान् । जुहोति सोऽखिलान् रोगान् शमयेद्दर्शनादपि ॥ १०० ॥

దూర్వా గడ్డి, బెల్లం, గుడూచీ (గిలోయ్), లాజా (వేపిన ధాన్యం) — ఇవి మూడు మధుర ద్రవ్యాలతో కలిసి అగ్నిలో హోమం చేసే వాడు సమస్త రోగాలను శమింపజేస్తాడు; అతని దర్శనమాత్రంతోనూ వ్యాధులు తగ్గుతాయి।

Verse 101

पर्वताग्रे महारण्ये नदीसंगे शिवालये । ब्रह्मचर्यरतो लक्षं जपेदखिलसिद्धये ॥ १०१ ॥

పర్వత శిఖరంపై, మహారణ్యంలో, నదుల సంగమంలో లేదా శివాలయంలో—బ్రహ్మచర్యనిష్ఠతో—సర్వసిద్ధి కోసం లక్ష జపం చేయాలి।

Verse 102

एक वर्णगवीदुग्धं शर्करामधुसंयुतम् । त्रिशतं मंत्रितं पीतं हन्याद्विषपराभवम् ॥ १०२ ॥

ఒకే వర్ణమున్న ఆవు పాలు, చక్కెర మరియు తేనెతో కలిపి—మంత్రంతో మూడువందల సార్లు అభిమంత్రించి తాగితే—విష ప్రభావం వల్ల కలిగే హాని, ఓటమి నశిస్తుంది।

Verse 103

श्वेतपालशकाष्ठेन रचिते रम्यपादके । अलक्तरंजिते लक्षं मन्त्रयेन्मनुनामुना ॥ १०३ ॥

శ్వేత-పలాశ కట్టతో చేసిన రమ్య పాదపీಠాన్ని ఎర్ర అలక్తతో రంజితం చేసి, ఈ మనువుతో మంత్రాన్ని లక్షసార్లు జపించాలి।

Verse 104

तदारूढः पुमान् गच्छत्क्षणेन शतयोजनम् । पारदं च शिलां तालं पिष्टं मधुसमन्वितम् ॥ १०४ ॥

దానిపై ఎక్కిన మనిషి క్షణంలోనే వంద యోజనాలు ప్రయాణిస్తాడు. పారదం, శిల, తాలం—ఇవన్నీ తేనెతో కలిపి నూరి సిద్ధం చేయవలెను।

Verse 105

मनुना मन्त्रयेल्लक्षं लिंपेत्तेनाखिलां तनुम् । अदृश्यः स्यान्नृणामेष आश्चर्य्यं दृश्यतामिदम् ॥ १०५ ॥

మనువుతో అలక్తాన్ని లక్షసార్లు మంత్రించి సిద్ధం చేసి, దానితో సర్వదేహానికి లేపనం చేయాలి; అప్పుడు అతడు మనుష్యులకు అదృశ్యుడవుతాడు—ఇది ఆశ్చర్య ఫలం।

Verse 106

षट्कोणं विलिखद्बीजं साध्यनामान्वितं मनोः । हरितालनिशाचूर्णैरुन्मत्तुरससंयुतैः ॥ १०६ ॥

షట్కోణాన్ని గీసి, బీజాక్షరంతో పాటు సాధ్యుని నామం కలిగిన మంత్రాన్ని లిఖించాలి; హరితాలం, నిశా(పసుపు) చూర్ణాలను దత్తూర రసంతో కలిపి (ఆ పొడితో) వ్రాయాలి।

Verse 107

शेषाक्षरैः समानीतं धरागेहविराजितम् । तद्यंत्रं स्थापितप्राणं पीतसूत्रेण वेष्टयेत् ॥ १०७ ॥

మిగిలిన అక్షరాలతో దానిని సంపూర్ణం చేసి, భూమిపై మరియు గృహంలో ప్రకాశించేలా స్థాపించాలి. తరువాత ప్రాణప్రతిష్ఠ చేసి, ఆ యంత్రాన్ని పసుపు దారంతో చుట్టాలి।

Verse 108

भ्राम्यत्कुलालचक्रस्थां गृहीत्वा मृत्तिकां तथा । रचयेदृषभं रम्यं यंत्रं तन्मध्यतः क्षिपेत् ॥ १०८ ॥

తిరుగుతున్న కుంభకార చక్రంపై ఉన్న మట్టిని తీసుకొని అందమైన ఋషభాన్ని రూపొందించి, ఆ మధ్యభాగంలో యంత్రాన్ని స్థాపించాలి।

Verse 109

हरितालेन संलिप्य वृषं प्रत्यहमर्चयेत् । स्तंभयेद्विद्विषां वाचं गतिं कार्यपरंपराम् ॥ १०९ ॥

హరితాలంతో ఋషభాన్ని లేపనం చేసి ప్రతిరోజూ ఆరాధించాలి; అలా చేస్తే శత్రువుల వాక్కు నిలిచిపోతుంది, వారి గతి మరియు కార్యపరంపర అడ్డుపడుతుంది।

Verse 110

आदाय वामहस्तेन प्रेतभूस्थितकर्परम् । अंगारेण चितास्थेन तत्र यंत्रं समालिखेत् ॥ ११० ॥

ఎడమ చేతితో శవసంబంధ భూమిపై ఉన్న కపాలాన్ని తీసుకొని, చితి నుండి తీసిన అంగారంతో దానిపై యంత్రాన్ని జాగ్రత్తగా గీయాలి।

Verse 111

मंत्रितं निहितं भूमौ रिपूणां स्तंभयेद्गतिम् । प्रेतवस्त्रे लिखेद्यंत्रं अंगारेणैव तत्पुनः ॥ १११ ॥

మంత్రసంస్కారం చేసి భూమిలో నిక్షేపిస్తే అది శత్రువుల గమనాన్ని నిలిపివేస్తుంది. మరల కేవలం అంగారంతోనే శవవస్త్రంపై యంత్రాన్ని వ్రాయాలి।

Verse 112

मंडूकवदने न्यस्येत्पीतसूत्रेण वेष्टितम् । पूजितं पीतपुष्पैस्तद्वाचं संस्तंभयेद्द्विषाम् ॥ ११२ ॥

పసుపు దారంతో చుట్టి దానిని కప్ప నోటిలో ఉంచాలి. పసుపు పుష్పాలతో పూజించబడితే అది శత్రువుల వాక్కును స్థంభింపజేస్తుంది।

Verse 113

यद्भूमौ भविता दिव्यं तत्र यंत्रं समालिखेत् । मार्जितं तद्द्विषां पात्रैर्दिव्यस्तम्भनकृद्भवेत् ॥ ११३ ॥

దివ్యక్రియ జరగవలసిన భూమిపై సాధకుడు యంత్రాన్ని శాస్త్రోక్తంగా గీయాలి. శత్రువుల పాత్రలతో దాన్ని మార్జనం చేసినప్పుడు అది దివ్య స్తంభన—వైరి శక్తులను నిలిపివేసే సాధనం—అవుతుంది.

Verse 114

इन्द्रवारुणिकामूलं सप्तशो मनुमंत्रितम् । क्षिप्तं जले दिव्यकृतं जलस्तंभनकारकम् ॥ ११४ ॥

ఇంద్రవారుణికా మూలాన్ని మనుమంత్రంతో ఏడు సార్లు అభిమంత్రించి నీటిలో వేస్తే, అది దివ్య ప్రభావంతో జలస్తంభన—నీటిని నిలిపివేసే—శక్తిని కలిగిస్తుంది.

Verse 115

किं बहूक्त्या साधकेन मन्त्रः सम्यगुपासितः । शत्रूणां गतिबुद्ध्यादेः स्तंभनो नात्र संशयः ॥ ११५ ॥

ఇంకెందుకు ఎక్కువ చెప్పాలి? సాధకుడు మంత్రాన్ని సమ్యక్‌గా ఉపాసించినట్లయితే, శత్రువుల గతి, బుద్ధి మొదలైన వాటికి స్తంభన తప్పక జరుగుతుంది—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 116

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे यक्षिणीमन्त्रसाधननिरूपणं नाम षडशीतितमोऽध्यायः ॥ ८६ ॥

ఇట్లు శ్రీ బృహన్నారదీయ పురాణం పూర్వభాగంలోని బృహదుపాఖ్యానంలో తృతీయ పాదంలో ‘యక్షిణీ-మంత్ర-సాధన-నిరూపణ’ అనే ఎనభై ఆరవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.